Chanar

Čanar (16), Mosul, Irak
Proveli smo šest meseci u zatvorenom kampu u Mađarskoj. Okruženi bodljikavom žicom i policijom, zbog koje smo konstantno bili pod pritiskom. Ovako izgleda zatvoreni kamp u Mađarskoj, na granici sa Srbijom.
U septembru 2016. godine smo napustili Mosul. U mom gradu je rat, Daeš (Islamska država), a dodatna otežavajuća okolnost je što smo mi Jezidi i ja sam devojka. Bilo je mnogo slučajeva kidnapovanja, odvođenja i silovanja. Otkad je Daeš došao u naš grad živela sam u velikom strahu i nisam osećala nikakvu slobodu. Prestala sam da idem u školu.
Sa sestrom i njenim mužem sam krenula na put preko Turske, Bugarske do Sjenice u Srbiji. Roditelji su ostali. Stigli smo u oktobru, registrovali se i čekali kada ćemo doći na red da legalno nastavimo put u Mađarsku. Nakon šest meseci smo stigli na red, od tih 15 ljudi koje Mađarska dnevno pušta u zemlju, ali su nas smestili u zatvoreni kamp iz kojeg nismo mogli nigde.
Tri puta smo tražili azil, odbijeni smo. U Bugarskoj su nam isto uzeli otiske prstiju, pa su nam u Mađarskoj ponudili ili da se vratimo u Irak, što znači da u kampu treba da ostanemo još šest meseci, ili da nas vrate u Srbiju.  Odlučili smo se za Srbiju pa ćemo videti dalje. Ne znam šta da radimo.
Fotografisala sam kamp, ali tu nema mnogo šta da se vidi. Organizacija koje nam pomažu nema sem što povremeno dođe UNHCR. Živeli smo kao životinje, na način nedostojan čoveka. Bilo je jako toplo, bez ventilacije, uz povremeni manjak ili nestašicu hrane… Nismo se osećali kao ljudska bića.
Pritisak koji je pravila policija vrlo je negativno uticao na nas. Stalno smo bili u strahu. Nismo dobijali informacije šta se dešava sa našim slučajevima, do kad ostajemo, šta će s nama uopšte biti. Nismo imali ni internet. Pokušavali smo da hvatamo mreže u Srbiji kako bi komunicirali povremeno s prijateljima i rodbinom, ali slabog uspeha. Uspevali smo da komuniciramo jer smo imali srpske brojeve pa smo malo po malo trošili kredit koji smo kupili u Srbiji.
Mnogo sam plakala u kampu. Bilo mi je jako teško. Jednom sam morala kod lekara u bolnicu, jer sam imala problem sa srcem. Najteže mi je bilo što su me smestili u vozilo koje je bilo kao kavez, sa rešetkama na prozorima i u pratnji četiri policajca. Ni jedan od njih nije govorio engleski, a nije bilo prevodioca. To mi je baš teško palo.
(Čanar je nekoliko dana nakon ovog razgovora napustila Srbiju)

Chanar (16), Mosul, Iraq
We spent six months in a closed camp in Hungary. Surrounded by barbed wire and the police, that kept us constantly under pressure. This is what a closed camp looks like in Hungary on the border with Serbia.
In September 2016 we left Mosul. There is a war in my city, Daesh (Islamic State), and another aggravating circumstance is that we are Yazidis, and I am a girl. There were a lot of cases of kidnapping, abduction and rape. Since Daesh came to our city I had been feeling afraid and like I had no freedom. I stopped going to school.
I stared on a journey with my sister and her husband across Turkey, Bulgaria to Sjenica in Serbia. Our parents stayed behind. We arrived in October, registered and waited for our turn to legally continue our journey to Hungary. After six months it was our turn to be among the 15 people that Hungary lets in legally, but they placed us in a closed camp from which there was no way out.
We sought asylum three times and were refused. They took our fingerprints in Bulgaria, so they gave us the option in Hungary either to go back to Iraq, which meant we had to stay at the camp for another six months, or to send us back to Serbia. We decided to go back to Serbia and see what to do next. I don’t know what we can do.
I took photos of the camp, but there isn’t much to see. There are no organizations that help us except that UNHCR comes occasionally. We lived like animals, in a way that no human being should live. It was very hot, without air conditioning, with an occasional shortage or complete lack of food. We didn’t feel like human beings.
The pressure that the police made had a negative effect on us. We were always afraid. We didn’t get information about what was going on with our cases, how long we would stay there, what would happen to us. We didn’t have internet access, so we would try and catch free networks in Serbia in order to occasionally communicate with our relatives and friends, but we had little success. We managed to communicate because we had Serbian phone numbers so we could spend the credit that we bought in Serbia little by little.
I cried a lot in the camp. It was very hard for me. Once I had to go to the hospital because I had a heart problem. The hardest part for me was that they placed me in a vehicle that was like a cage, with bars on the windows and four policemen. None of them spoke English, there was no translator. I took it really hard.
(A few days after this conversation Chanar left Serbia)

چانار (16)، موصل، عراق
“ما شش ماه را در یک اردوگاه بسته در مجارستان گذراندیم. در اطراف ان سیم خاردار و پلیس، ما را به طور مداوم تحت فشار قرارمی داد. این چیزی است که یک اردوگاه بسته به نظر می رسد در مجارستان در مرز با صربستان
در سپتامبر 2016 ما موصل را ترک کردیم.در شهرمان  جنگ است، دائش(دولت اسلامی)، و یک وضعیت تشدید کننده دیگر این بود که ما ایزدی بودیم، و من یک دختر هستم. تعداد زیادی از موارد آدم ربایی، سرقت و تجاوز به عنف وجود داشت. از آنجا که دائش به شهر ما آمد، احساس ترس داشتم و احساس آزادی نداشتم. من مدرسه را ترک کردم
من سفر خود را با  خواهرم  و همسرش از طریق  ترکیه ، بلغارستان  به سوی سیینیتسا در صربستان شروع کردیم. پدر و مادرما ن را پشت سر گذاشتیم. ما در ماه اکتبر وارد صربستان شدیم، ثبت نام کردیم و منتظر نوبتمان برای  سفرقانونی  به مجارستان بودیم. پس از شش ماه، ما به نوبه خود در میان 15 نفری که مجارستان اجازه داده بود  به طور قانونی بروند بودیم، اما ما را در یک اردوگاه بسته قرار دادند که از آن خارج شدن وجود نداشت.
ما سه بار به دنبال پناهندگی رفتیم و از طرف آنها رد شدیم.  اثر انگشتان ما را در بلغارستان گرفته بودند، به طوری که ما در مجارستان مجبور می بودیم که یا به عراق برگردیم، که این بدان معنی است که ما مجبور بودیم شش ماه دیگر در اردوگاه بمانیم یا ما را به صربستان بفرستند. ما تصمیم گرفتیم که به صربستان بازگردیم و ببینیم چه اتفاقی می افتد. من نمی دانم که اتفاقی خواهد افتاد
من عکس های اردوگاه را گرفته ام، اما برای دیدن خیلی زیاد نیست. هیچ سازمانی وجود ندارد که به ما کمک کند، مگر این که گاهی اوقات کمیساریای سازمان ملل. ما مانند حیوانات زندگی می کردیم، به طوری که هیچ انسانی نمی توانست زندگی کند.  بسیار گرم بود، بدون تهویه مطبوع، با کمبود یا نبود کامل غذا. ما مثل انسان ها احساس نمی کردیم.
فشار ناشی از پلیس بر ما اثر منفی داشت. همیشه می ترسیدیم ما اطلاعاتی در مورد آنچه که با پرونده ما اتفاق می افتد، دریافت نمی کردیم،  که چه مدت ما آنجا می مانیم، چه اتفاقی برای ما می افتد. ما دسترسی به اینترنت نداشتیم، بنابراین ما سعی کردیم شبکه های رایگان را از صربستان بگیریم تا گاهگاهی با خویشاوندان و دوستانمان ارتباط برقرار کنیم، اما ما موفقیت کمی داشتیم. ما موفق شدیم ارتباط برقرار کنیم زیرا ما سیم کارت  تلفن های صربی را داشتیم تا بتوانیم اعتباری را که ما در صربستان خریداری کردیم صرف کردیم
من در اردوگاه زیاد گریه کردم. برای من بسیار سخت بود. هنگامی که من مجبور شدم به بیمارستان بروم چون مشکل قلبی داشتم. سخت ترین قسمت برای من این بود که آنها مرا در یک وسیله نقلیه ای قرار دادند که مانند قفس بود، با میله های روی پنجره و چهار پلیس. هیچکدام از آنها انگلیسی صحبت نمیکردند، هیچ مترجمی وجود نداشت.  واقعا برای من سخت بود
(چند روز پس از این گفتگو چانار صربستان را ترک کرد)

 

Bashar

Bašar, Kunduz, Avganistan
Studirao sam pravo na prvom međunarodnom univerzitetu u Kabulu. Bio sam aktivan i politički i učestvovao u raznim akcijama i raspravama. Moj način razmišljanja nije bio prihvatljiv ekstremistima koji su takođe bili na univerzitetu. Bio sam aktivan i u borbi protiv njih. Moje stavove su u jednom trenutku proglasili neverničkim, protiv islama i vere, i optužili me da sam američki i zapadni špijun. Počele su da mi stižu pretnje smrću i nakon jednog pokušaja, morao sam da odem. Jednog pakistanskog studenta su ekstremisti tako ubili na univerzitetu.
Nedostaje mi porodica. Imam malu braću i sestru koja je udata. U selu, u kojem žive, vlast drže talibani i presekli su komunikacije tako da s njima mogu da razgovaram samo kad dođu u grad Kunduz.
Mnoge fotografije s puta su mi veoma važne, ali ova – fotografija mojih prijatelja s fakulteta je poslednja koju imam odatle. Završio sam sve ispite za treću godinu i otišao. Fotografija je snimljena četiri meseca pre mog puta.
Ovo su moji prijatelji Haider, Noor, Aimal, Ahmad, Šamsšad, Bašar (ja), Hamid, Mati, Zubair, Vais i Ahmad.
(Bašar trenutno živi u Austriji)

Bashar, Kunduz, Afghanistan
I studied law at the first international university in Kabul. I was politically active and I participated in all kinds of actions and debates. My way of thinking wasn’t acceptable to extremists who were also at the university. I was active in the fight against them. At one point they declared my opinions to be heretic, against Islam and my faith, they accused me of being an American and Western spy. I began receiving death threats, and after several attempts I had to leave. A Pakistani student was killed by extremists like that.
I miss my family. I have young brothers and a sister who is married. In the village where they live the Taliban has authority, and they cut all communication so I can only talk to them when they come to the city of Kunduz.
Many photographs from my journey are very important to me, but this one – the photo of my friends from university, is the last one I have from there. I completed all my third year exams and left. The photo was taken four months before my journey.
These are my friends Haider, Noor, Aimal, Ahmad, Shamshad, Bashar (Me), Hamid, Mati, Zubair, Wais and Ahmad.
(Bashar currently lives in Austria)

بشار، کندز، افغانستان
“من در اولین دانشگاه بین المللی در کابل تحصیل کردم. من از لحاظ سیاسی فعال بودم و در تمام فعالیت ها و بحث ها شرکت می کردم. افکار من برای افراط گرایانی که در دانشگاه بودند نیز قابل قبول نبود. من در مبارزه با آنها فعال بودم. در یک نقطه آنها نظرات من را به عنوان فاسد العقیده بودن ، علیه اسلام و ایمان من اعلام کردند، من را متهم کردند به یک جاسوس آمریکایی و غربی . تهدید به مرگ من شروع شد  و بعد از چندین تلاش مجبور شدم ترک کنم. یک دانشجوی پاکستانی توسط افراط گرایان به همین شیوه کشته شد..
دلتنگ خانواده ام هستم، من برادران جوان تر دارم و یک خواهرکه ازدواج کرده است . در روستایی که در آن زندگی می کنند، طالبان نفوذ دارد و همه ارتباطات را قطع کرده اند و تنها زمانی که آنها به شهر کندز بروند می توانم با آنها صحبت کنم.
بسیاری ازعکس های سفرم برای من خیلی مهم هستند، اما این یکی – عکس دوستانم از دانشگاه، تنها عکسی است که از. انجا دارم. من تمام امتحانات سال سومم را تکمیل کردم و انجا را ترک کردم. عکس چهار ماه قبل از سفر من گرفته شد
اینها دوستان من هستند حیدر، نور، ایمل، احمد، شمشاد، بشار (من)، حمید، ماتی، زبیر، وایس و احمد. ”
(بشار در حال حاضردراتریش زندگی می کند)

Ali

Ali (28), Kabul, Avganistan
Proveo sam na granici Srbije i Mađarske 28 dana. Komesarijat za izbeglice me je imenovao za vođu zajednice jer su me izbeglice već uglavnom znale iz medija i htele su da pregovaram u njihovo ime. Dogovarao sam sa UNHCR-om spiskove ljudi koji su prelazili granicu. To je bilo jako teško. Prvih 15 dana sam dan i noć samo sređivao liste. Istovremeno je bilo jako hladno, na Horgošu duva jak vetar. Bio sam odvojen od porodice koja je tada bila smeštena u Subotici. Izbeglice su zahtevale mnogo od mene, a s druge strane Mađarska je primala samo određeni broj ljudi dnevno i bilo je jako teško izboriti se s tim.
Ovo je moja pokretna ’kancelarija’ – ovaj sto, i zapravo, ovaj ranac. Sto je bio mesto susreta sa mađarskom stranom.
Imao sam dobar život u Avganistanu. Završio sam englesku književnost i upisao master iz prava. Radio sam, imao sam firmu koja se bavila konsaltingom i građevinom i imali smo mnogo posla. Paralelno s tim, moje sestre i ja smo išli u sela i držali predavanja o ljudskim pravima, o pravima žena na prvom mestu što je bilo protiv mentaliteta talibana i dela ljudi koji ih podržava.
Pre pet godina mog oca su ubili talibani. Majka se od tuge razbolela i umrla. Mene su nekoliko puta napadali. Odlučili smo da odemo. Nismo imali izbora.
Na putu sam bio osam meseci i mnogo sam naučio. Nisam mogao da zamislim da ću živeti u šatoru po kiši i temperaturama od -10 stepeni. Niti da ću se boriti da me ne izbace iz skvota, stati u ime svih nas ispred policije, kao što je bio slučaj u Grčkoj. Tamo sam proveo šest meseci. Stanje u kampovima je bilo jako loše, i uz pomoć aktivista i anarhista sam počeo da skvotujem zgrade i da se borim za naša prava. Ja sam ipak znao koja su naša prava i odlučio sam da se borim, ne samo za sebe, nego i za one koji to ne znaju.
Kad smo skvotovali školu, policija me je uhapsila i držala deset dana u zatvoru. U Grčkoj sam bio i aktivista i izbeglica. Fotografije na kojima držim transparente za nas, obišle su svet.
Ta borba je bila važna i mislim da svaki čovek treba da zna za nju. Da shvati šta znači biti izbeglica. Da shvati da se ovo može desiti i njemu, da se može sutra desiti svakome. Da se dobar život može promeniti u trenutku. I da u takvim situacijama moramo pomoći jedni drugima, inače nismo ljudi.
Kada danas pogledam na ceo taj put, znam da iza svake noći dođe dan i da treba biti istrajan, bez obzira koliko to ponekad teško bilo.  Svaki gubitak sam naučio da posmatram kao iskustvo koje me čini mudrijim i bogatijim. Nikada ne treba odustajati.
(Ali trenutno živi u Austriji)

Ali (28), Kabul, Afghanistan
I spent 28 days on the border between Serbia and Hungary. The Commissariat for refugees named me the leader of the community because most of the refugees already knew me from the media and wanted me to negotiate in their name. I made lists with UNHCR of people crossing the border. It was very difficult. The first 15 days I spent day and night working on those lists. At the same time, it was very cold, there is a strong wind that blows through Horgoš. I was separated from my family – they were placed in Subotica. The refugees demanded a lot from me, on the other hand Hungary accepted only a certain number of people per day, and it was very hard to handle it all.
This is my movable “office”- this desk, and this backpack. This desk was the meeting place with the Hungarian side.
I had a good life in Afghanistan. I got a degree in English literature and started a Master’s in law. I had a job, I owned a consulting and construction company and we had a lot of work. At the same time, my sisters and I would go to the villages and give lectures on human rights, mostly women’s rights, which went against the Taliban mentality and the people who support them.
Around five years ago my father was killed by the Taliban. My mother became sick from grief and died. I was attacked several times. We decided to leave. We didn’t have a choice.
I spent eight months on the road and learned a lot. I never imagined that I would live in a tent in the freezing rain. Nor that I would have to fight to not get kicked out of a squat, that I would stand in the name of all of us in front of the police, which is what happened in Greece. I spent six months there. The situation in the camps was very bad, and with the help of activists and anarchists I began squatting in buildings and fighting for our rights. I knew our rights and I decided to fight, not just for myself but for those who didn’t know.
While we were squatting in a school, I was arrested and held for ten days in prison. In Greece I was an activist and a refugee. Photographs of me holding banners in our name circled the globe.
That fight was important and I think that every man should know it. To understand what it means to be a refugee. To understand that this can happen to him, that tomorrow it can happen to anyone. That a good life can change in a moment, and that in those situations we need to help one another, or else we are not human.
When I look back on that whole road, I know that the dawn must come after every night, and that one must hold on, no matter how hard it gets sometimes. I learned to see every loss as an experience that makes me wiser and richer. We should never give up.
(Ali currently lives in Austria)

علی (28 ساله)، کابل، افغانستان
من 28 روز در مرز بین صربستان و مجارستان بودم. کمیساریای پناهندگان مرا  “رهبر جامعه “ نامید. زیرا بسیاری از پناهندگان در مورد من از رسانه ها می دانستند و از من  می خواستند در مورد نامشان  مذاکره کنم. من با کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد  نام  افرادی که  از مرز عبور می کردند را لیست می کردیم ،این کار خیلی سخت بود. 15 روز اول، روز و شب  آن لیست ها را می نوشتم. در همان زمان، بسیار سرد بود، باد قویی در هورگوش می وزید. من از خانواده ام جدا شدم – آنها در سوبوتیتسا بودند. پناهندگان از من خواسته های زیادی داشتند، از سوی دیگر مجارستان فقط تعداد معدودی از مردم را در روزمی پذیرفت و تحمل این کار بسیار سخت بود.                                         این اداره “متحرک” من است – این میز و این کوله پشتی. این میز محل جلسه با  مجارستانی ها بود.
من در افغانستان زندگی خوبی داشتم. مدرک ادبیات انگلیسی گرفتم و در مقطع کارشناسی ارشد حقوق شروع به تحصیل کردم. من کار و شغل داشتم، یک شرکت مشاوره و ساختمانی داشتم و کارهای زیادی داشتیم. در همان زمان من و خواهرانم به روستاها می رفتیم و سخنرانی هایی درباره حقوق بشر، بیشتر حقوق زنان می دادیم، که این خلاف با ذهنیت طالبان و افرادی که از آنها پشتیبانی می کردند بود.
تقریبا پنج سال پیش پدرم توسط طالبان کشته شد. مادر من از غم و اندوه مریض شد و درگذشت. من چندین بار مورد حمله قرار گرفتم.  تصمیم گرفتیم که انجا را  ترک کنیم. ما انتخاب دیگری  نداشتیم.
هشت ماه را در راه  گذراندم  و چیزهای زیادی آموختم. من هرگز نه تصور می کردم که در یک چادر در زیر باران های یخ زننده زندگی کنم و نه اینکه می بایست از طرف همه در مقابل پلیس ایستاده شوم در حالی که برای لگد نخوردنم در حالت چمباته زدن، بجنگم، که این ها چیزهای است که در یونان اتفاق افتاد. من شش ماه  در آنجا گذراندم. وضعیت در اردوگاه ها خیلی بد بود و با کمک فعالان و آنارشیست ها،  شروع به چمباته زدن در ساختمان ها کردم و برای حقوق مان مبارزه کردم. من حقوق خود را می دانستم و تصمیم گرفتم به مبارزه بپردازم نه فقط برای خودم بلکه برای کسانی هم که نمی دانستند.
در حالی که ما در یک مدرسه چمباته زده بودیم،  من دستگیر شدم و برای مدت ده روز در زندان بودم. در یونان یک فعال و یک پناهنده بودم. عکس هایی از من هستند که در حال نگه داشتن بنرهایی با  نام هایمان که دور تا دور کره را گرفته اند.
این مبارزه مهم بود و من فکر می کنم که هر انسان باید آن را بداند.  درک کند  که  معنای پناهنده شدن چیست. درک کند که این می تواند برای او هم اتفاق بیفتد ، فردا می تواند به هر کسی اتفاق بیفتد. اینکه یک زندگی خوب می تواند در یک لحظه تغییر کند و در این شرایط ما باید به یکدیگر کمک کنیم وگرنه ما انسان نیستیم.
وقتی که من به کل مسیر طی شده نگاه می کنم، می دانم که سپیده دم بعد از هر شب باید برگردد و این یکی باید حفظ شود، مهم نیست گاهی اوقات چقدر سخت است . من آموختم که به هر شکست  به عنوان تجربه ای که مرا عاقلانه تر و غنی تر می کند، نگاه کنم . ما هرگز نباید تسلیم شویم.
(علی در حال حاضر در اتریش زندگی می کند)

Abdulazez

Abdulazez, Homs, Sirija
Negde između Turske i Grčke. Sestra me fotografisala. Tri sata smo se vozili do obale. Posle sam preko godinu dana živeo u Grčkoj. Tražio sam samo priliku da učim, ali su me granice zaustavile i naterale da snove gledam kroz žičane ograde. Nastavio sam da verujem. Naučio sam engleski od ljudi, umesto u školi. Fotografiju sam naučio pitajući i pokušavajući, a ne na časovima ili na fakultetu. Stekao sam mnogo novih prijatelja iz drugih zemalja umesto drugova iz razreda. Uprkos zatvorenim granicama, svaki moj trenutak u Grčkoj je bio sretan.
(Abdulazez danas živi u Belgiji)

Abdulazez, Homs, Syria
Somewhere between Turkey and Greece. My sister took my photograph. We rode for three hours to the coast. After that I spent over a year in Greece. I looked for an opportunity to study, but the borders stopped me and made me look at my dreams through metal fences. I continued to believe. I learned English from people instead of in school. I learned photography by asking questions and trying, not in class or at university. I made many new friends from other countries instead of other classes. In spite of the closed borders, every moment I spent in Greece was happy.
(Abdulazez now lives in Belgium)

عبدالعزیز، حمص، سوریه
“جایی بین ترکیه و یونان. خواهرم از من عکس گرفت. ما تا ساحل به مدت سه ساعت رانندگی کردیم.  پس از آن من بیش از یک سال در یونان گذراندم. من به دنبال فرصتی برای مطالعه بودم، اما مرزها مرا متوقف کردند و مرا مجبور. کردند به رویاهایم از طریق حصارهای فلزی نگاه کنم. من همچنان باور داشتم. من زبان انگلیسی را از مردم آموختم و  نه ازمدرسه. عکاسی را با سوال پرسیدن و تلاش کردن یاد. گرفتم ، نه در کلاس و نه در دانشگاه. من دوستان جدیدی  را از  کشورهای دیگر پیدا کردم  به جای کلاس های دیگر. به رغم مرزهای بسته، هر لحظه ای که در یونان گذراندم ، شاد بود
(عبدالعزیز اکنون در بلژیک زندگی می کند)

Abdul

Abdul (25), Džalalabad, Avganistan
Kupam se na -10 stepeni u Beogradu, pored baraka. Zimu sam proveo napolju, na minusu. Imam alergiju na dim, a kako se u barakama ložilo, nisam mogao da budem tamo. Posle tuširanja nisam imao gde da se odmorim, da se ugrejem pa sam otišao u prodavnicu. Tresao sam se. Nisam imao novaca, našao sam nešto jeftino, ali sam toliko dugo hodao po prodavnici da mi je prodavac rekao ’Predugo si tu. Ako trebaš nešto, kupi, ako ne – idi’. Izašao sam i nisam znao gde ću, jer pored vatre ne mogu. Ljudi su me pitali zašto ne spavam u barakama, ali meni je alergija na dim gora od hladnoće.
Zima u Beogradu mi je jedno od najtežih iskustava u životu, a tukli su me na granicama nekoliko puta, čak su mi i ruku slomili. Kad smo jeli nismo mogli da držimo kašiku, ruke su nam se tresle, toliko je bilo hladno. To su bili tako strašni i teški trenuci. Nikada neću zaboraviti zimu i hladnoću baraka. Ta zima me opekla. Do sada sam viđao opekotine od vatre, ali nikada pre nisam video opekotine od snega i hladnoće. To sam video u Beogradu.
Prošao sam Pakistan, Iran, Tursku, Bugarsku, prebijali su me, krali mi stvari, novac, krijumčar me jednom zatvorio i nije me puštao dok mi porodica nije poslala novac da mogu da nastavim dalje. U Bugarskoj su me najmanje tri puta opljačkali, pretukli. Molio sam da me ne udaraju u ruku koja je pogrešno i jedva zarasla od batina koje sam dobio na tursko – bugarskoj granici, ali su me onda namerno udarali u tu ruku.
Ne sećam se koliko puta su me premlatili. Hrvatska policija mi je jednom slomila nos. Sećam se dve stvari samo – da sam u petak napustio Avganistan i da sam u Beograd stigao na Ramazan.
Otišao sam naglo, nisam planirao. Napravio sam dve fotografije porodice, za uspomenu i krenuo u Kabul. Dva prijatelja su me ispratila. Talibani su mi već nekoliko puta pretili jer sam radio za američku vojsku. Tražio sam od Ambasade SAD da me prebace tamo, rekli su da je to dug proces. Kad su mi ubili rođaka, ponovo sam zvao ambasadu, ali rekli su da moram da čekam. Čekao bih ja, ali talibani ne čekaju. Majka mi je rekla da moram da idem. I otišao sam. Prijateljima sam ostavio telefon u Kabulu.
U kontaktu sam s roditeljima i prijateljima, ali i pomažem izbeglicama. Pravim fotografije i objavljujem na društvenim mrežama da ljudi vide kako živimo. Onda nam neko i pomogne. Kad se čujem s majkom kaže mi da je srećna što nisam tamo jer su u međuvremenu talibani kidnapovali mog rođaka i ubili oca od drugog rođaka. Srećna je, ali ne zna šta se dešava ovde. Nisu me ubili, ali su me pretukli i ponizili toliko puta.
Celo vreme sam mislio zašto rade ovo s nama. Talibani nas u Avganistanu često zovu lošim ljudima, i imaju neko opravdanje, a ovde nas jednako prebiju, pokradu, uzmu nam telefone pa s njima prave selfije i isto nas zovu lošim ljudima. Dakle, pokradeš me, prebiješ me i onda sam ja loš čovek. Zašto sam loš čovek? Nikada nisam pretukao nekoga.
(Abdul trenutno boravi u Španiji)

Abdul (25), Jalalabad, Afghanistan
I am taking a bath at -10˚ in Belgrade, near the barracks. I spent the winter outside, in the sub-zero. I am allergic to smoke, and since they lit fires in the barracks, I couldn’t stay inside. After taking a bath I had nowhere to rest, to keep warm, so I went to the store. I was shaking. I had no money, I found something cheap, but I had been walking around the store for so long that the storekeeper told me ‘You’ve been here too long. If you need something, buy it, if not – leave.’ I left and I didn’t know where to go, because I can’t be near a fire. People would ask me why I don’t sleep in the barracks, but for me the smoke allergy is worse than the cold.
Winter in Belgrade is one of the hardest experiences of my life, and I have been beaten at the borders several times, they even broke my arm. When we ate, we couldn’t hold the spoons, our hands were shaking from how cold it was. Those were terrible and difficult moments. I will never forget the winter and the cold of the barracks. That winter burned me. I’ve seen burns made by fire, but never before have I seen burns made by the snow and the cold. I saw that in Belgrade.
I went through Pakistan, Iran, Turkey, Bulgaria, they beat me, stole my things, my money, a smuggler once locked me in and didn’t let me out until my family sent him money so I could continue forward. In Bulgaria they robbed me at least three times, and beat me up. I begged for them not to hit me in the arm that was barely and badly healed from the beatings I got in Turkey – at the Bulgarian border, but then they hit me in that arm on purpose.
I don’t remember how many times they beat me. The Croatian police once broke my nose. I remember only two things – that I left Afghanistan on a Friday and that I arrived in Belgrade on Ramadan.
I left suddenly, without planning. I made two photographs of my family, as a memento, and I left for Kabul. Two friends saw me off. The Taliban already threatened me several times because I worked for the American army. I asked the US Embassy to move me there, they told me that it was a long process. When they killed my cousin, I called the Embassy again, they told me I had to wait. I would have waited, but the Taliban doesn’t wait. My mother told me that I had to leave. I left. I gave my friends my phone number in Kabul.
I am in contact with my parents and friends, but i also help refugees. I make photographs and I post them on social networks so people can see how we live. And then someone helps us. When I talk to my mother she tells me that she is happy I am not there and that the Taliban has kidnapped my cousin in the meantime and killed another cousin’s father. She is happy, but she doesn’t know what is going on here. They didn’t kill me, but they beat me and humiliated me so many times.
The whole time I wondered why they were doing this to us. The Taliban in Afghanistan often call us bad people, and they have some excuse, but here they beat us just the same, they take our phones and make selfies with them and they also call us bad people. So you steal from me, you beat me up and then I am the bad man. Why am I the bad man? I have never beaten anyone up.
(Abdul currently resides in Spain) 

عبدل (25 سال)، جلال آباد، افغانستان
من در دمای ۱۰- درجه سانتیگراد در بلگراد، در نزدیکی انبارگاه ها، حمام می کردم. من زمستان را دربیرون گذراندم، در” دمای زیر صفر. من به دود حساسیت دارم  و از آنجایی که درانبارگاه ها اتش روشن می کردند، من نمی توانستم درداخل بمانم. پس ازدوش گرفتن، هیچ جا برای استراحت یا برای گرم شدن نداشتم،  بنابراین به یک مغازه رفتم. از سرما می لرزیدم، هیچ پولی نداشتم، چیزی ارزان پیدا کردم، اما انقدر در مغازه گشتم و راه رفتم که فروشنده به من گفت: “شما خیلی وقت است که اینجا هستید. اگر چیزی نیاز دارید، بخرید، اگر نه – بروید.’ من رفتم و نمی دانستم که کجا بروم، چون نمی توانستم کنار آتش بمانم. مردم از من می پرسیدند چرا من در انبارگاه نمی خوابم، اما برای من آلرژی به دود از سرما بدتر بود
زمستان در بلگراد یکی از سخت ترین تجربیات زندگی من بود. من چندین بار در مرزها مورد ضرب و شتم قرار گرفتم، حتی بازوی مرا شکستند. هنگامی که غذا می خوردیم، نمی توانستیم قاشقها را نگه داریم، دستانمان از شدت سرما می لرزید.  لحظات وحشتناک و دشواری  بود. من هرگز زمستان و سرمای انبارگاه ها را فراموش نخواهم کرد. آن زمستان من را سوزاند. من سوختگی های ناشی از آتش را قبلا دیده بودم ، اما سوختگی ناشی از برف و سرما را ندیده بودم. اما در بلگراد دیدم
من از پاکستان، ایران، ترکیه، بلغارستان عبور کردم، مرا کتک زدند، وسایل و  پول هایم را دزدیدند، یک قاچاقچی در را بر روی من قفل کرد و اجازه ی خروج به من نداد  تا زمانی که خانواده ام برایش پول بفرستند ، تا اینکه بتوانم به راه خود ادامه بدهم. در بلغارستان من حداقل سه بار ربوده شده و مورد ضرب و شتم قرار گرفتم.  به انها التماس میکردم به بازوی اسیب دیده ام در اثر ضرب و شتم در مرز بین ترکیه- بلغارستان، که به سختی و با حالت بدی بهبود یافته بود ضربه نزنند، اما انها عمدا همان دستم را ضرب و شتم کردند
به یاد نمی آورم چند بار آنها مرا ضرب و شتم کردند. یک بار پلیس کرواسی بینی من را شکست. من فقط دو چیز را به یاد دارم – که در یک روز جمعه افغانستان را ترک کردم و در ماه رمضان به بلگراد رسیدم.
من ناگهان،  بدون برنامه ریزی ترک کردم. من دو عکس از خانوادە ام گرفتم به عنوان یادگاری و کابل را ترک کردم. دو نفر از دوستان مرا دیدند. طالبان چند بار مرا تهدید کرده بود؛ زیرا برای ارتش آمریکا کار می کردم. من از سفارت آمریکا خواستم که مرا به امریکا ببرند، اما آنها به من گفتند که یک روند طولانی است. وقتی پسر عموی من کشته شد، من دوباره با سفارت تماس گرفتم، آنها به من گفتند که مجبورم صبر کنم. من میتوانستم منتظر  بمانم ، اما طالبان نمی توانست. مادرم به من گفت که مجبورم ترک کنم و من ترک کردم. من به دوستانم شماره تلفنم در کابل را دادم
من با والدین و دوستانم در تماس هستم، اما به پناهندگان هم کمک می کنم. من عکاسی می کنم و آنها را در شبکه های اجتماعی پست می کنم تا مردم ببینند ما چگونه زندگی می کنیم تا کسی به ما کمک کند. وقتی با مادرم صحبت می کنم، به من می گوید که خوشحال است که من آنجا نیستم در. حالیکه طالبان پسر عموی من را ربوده بود و عمویم را کشته بود. او خوشحال است، اما نمی داند که در اینجا چه خبر است. آنها من را نکشته اند اما مرا بارها و بارها ضرب و شتم  و تحقیر کردنده اند.
تمام وقت من متعجب بودم که چرا این کار را با  ما انجام می دهند. طالبان در افغانستان اغلب ما را” افراد بد ”می نامند و  بهانه ای دارند، اما اینجا هم مثل طالبان ما را کتک کاری می کنند، گوشی های ما را می گیرند و با انها از خودشان عکس می گیرند و همچنین ما را ” افراد بد” می نامند.  از من سرقت می کنید، من را ضرب و شتم می کنید و و هنوز من         ”مرد بد” هستم!؟ چرا من مرد بد هستم؟ من هرگز کسی را کتک نزده ام!.