Mina

Mina (22), Kunduz, Avganistan
Studirala sam ekonomiju u Kabulu. Stariji brat i ja smo imali iznajmljenu sobu i ja sam stalno učila. Nisam izlazila, htela sam da što pre završim svoj fakultet. Morali smo da odemo kad sam bila na trećoj godini.
Na putu smo godinu i po dana.  U Srbiji smo devet meseci.
Ovo je proslava rođendana moje mlađe sestre. Napunila je 14 godina. Dve godine nismo mogli da joj napravimo pravu rođendansku proslavu i sada, u kampu u Krnjači, smo konačno uspeli.
Napravila sam dve torte, okitili smo sobu balonima i šarenim trakama i na kraju imali divnu žurku. Družili smo se, smejali i plesali.  Svi smo bili srećni. Ja sam bila srećna. Osećali smo se kao kod kuće.
(Mina trenutno boravi u Beogradu)

Mina (22), Kunduz, Afghanistan
I studied economics in Kabul. My older brother and I had a rented room and I studied all the time. I never went out, I wanted to finish my studies as fast as I could. I had to leave when I was in third year.
We have been traveling for a year and a half. We have been in Serbia for nine months.
This is my younger sister’s birthday party, she turned 14. We couldn’t throw her a birthday party for two years, and now, in the Krnjača camp, we finally succeeded.
I made her two cakes, we decorated the room with balloons and colorful ribbons and we had a lovely party. We had fun, laughed and danced. We were all happy. I was happy. We felt like we were at home.
(Mina currently resides in Belgrade)

نا (22 سال)، کندز، افغانستان
“من رشته اقتصاد در کابل خواندم. برادر بزرگترم و من یک اتاق اجاره ای داشتیم و تمام وقت مطالعه می کردم. من هرگز بیرون نمی رفتم، می خواستم درس هایم  را با سرعت تمام کنم. وقتی سال سوم بودم مجبور شدم ترک کنم
ما برای یک و نیم سال در حال سفر هستیم . ما برای نه ماه در صربستان هستیم
این روز تولد خواهر کوچکتر من است، او 14 ساله شد. ما نتوانستیم دو سال برای او جشن تولد بگیریم، و در حال حاضر، در اردوگاه کرنیاچا، در نهایت موفق شدیم
من دو کیک اماده کردم، اتاق را با بادکنک و نوارهای رنگی تزئین کردیم و  یک مهمانی دوست داشتنی گرفتیم. ما سرگرمی داشتیم ، می خندیدیم و می رقصیدیم همه ما خوشحال بودیم. منم خوشحال بودم. ما احساس می کردیم در خانه هستیم
(مینا در حال حاضر در بلگراد ساکن است)

مینه ۲۲ کلن
ما په کابل کې اقتصاد زده کړه کوله .زما مشروروراو ما یو کور په کرایه ونیوه .زه هیڅ کله له کورنه بهر وتللی نه وم، غوښتل می چی زر ترزره خپل زده کړه پای ته ورسوم. کله چې دریم کال می وو ما ده خپل زده کړه پریښودله موږ یو نیم کال کیږی چه په لاره کې یو او نهه۹ میاشتی کیږیی چی په سربیا کې یو.اوس زما د کوچنۍ خور ده سالگیریی ورځ ده.هغه سوارلس کلنه شوه. موږنه شوه کولې چې په دی دوه کالو کې دده سالگیره ولمانځو،اوس کرنیچه کمپ کی بلاخیره موږ بریالې شو .ماد هغې لپاره دوه کیکه جوړکړل، موږخپل کوټه په رنګینو پوقانو اوپیتو سزه تزیین وکړل او یو ښکلی مهمانی  لرله.موږ ټول خوشحاله وو. موږټول خندیدلو او کډیدلو زه ډیرخوشحال وم فکرمی کاوه چې پخپل کور کې یم .
مینا وس مهال په بلکراد کیژوند کوې

Milad

Milad (14), Mazaršarif, Avganistan
Imao sam ideju da kad stignem do odredišta, da objavim ceo put koji sam prošao i pokažem porodici i prijateljima „Ovako sam uspeo da dođem u Francusku“. Do tada im ne govorim u kakvim uslovima živimo rođak i ja. Putujemo 10 meseci zajedno. On ima 12 godina.
Međutim, izgubio sam telefon prošle nedelje. Neke fotografije sam sačuvao na Fejsbuku. Mobilni telefon je moj najbolji prijatelj. Gde god smo, pomaže nam da potrošimo vreme, da budemo u kontaktu sa svojima, čuva naše uspomene.
Fotografije koje sam napravio u mom gradu mi najviše nedostaju jer ne znam kad ću se ponovo vratiti u svoju zemlju i ne znam kad ću ga ponovo videti. Te fotografije su mi davale nadu. Imao sam uspomene.
Ovo je jedina fotografija iz mog grada. Ako me neko pita kako moj grad izgleda, odakle sam, mogu da mu pokažem makar ovu fotografiju.
(Milad trenutno živi u Srbiji)

Milad (14), Mazar-i-Sharif, Afghanistan
I had an idea that when I reach my destination I will make the journey that I took public and that I would show my family and friends “This is how I managed to come to France”. Until then I would not tell them about the conditions that my cousin and I are living in. We have been traveling for 10 months. He is 12 years old.
However, I lost my phone last week. Some photographs I saved on Facebook. My mobile phone is my best friend. Wherever we are, it helps us pass the time, stay in touch with our families, keep our memories.
The photos I made in my hometown are the ones I miss the most, because I don’t know when I will come back to my country and I don’t know when I will see my hometown again. Those photos gave me hope. I had memories.
This is the only photo from my hometown. If someone asks me what my hometown looks like, where I am from, I can at least show them this photo.
(Milad currently lives in Serbia)

میلاد (14)، مزار شریف، افغانستان
“من یک ایده داشتم که وقتی به مقصد رسیدم ، سفری را که داشته ام  عمومی می سازم وان را به خانواده و دوستانم  نشان می دهم”  همین شد که من توانستم به فرانسه بروم “. تا آن زمان من نمی خواهم به آنها درباره شرایطی که پسر عموی من و من در آن زندگی می کنیم صحبت کنم. ما 10 ماه سفر در. سفر هستیم. او 12
سال سن دارد
هرچند، هفته گذشته تلفنم را از دست دادم. ولی برخی از عکس های من در فیس بوک ذخیره هستند. تلفن همراه من بهترین دوست من است. در هر کجا که هستیم، به ما کمک می کند که  زمان بگذرد، با خانواده هایمان ارتباط برقرارمیکنیم، خاطراتمان را حفظ کنیم
عکس هایی که من در زادگاهم گرفتم آنهایی هستند که بیشتر ازهمه دلتنگشان هستم ، زیرا نمی دانم چه وقت به کشورم برمیگردم ، نمی دانم ایا  دوباره شهرم را می بینم یا نه. این عکس ها به من امید می دادند. من با انها خاطرات داشتم
این تنها عکس از زادگاه من است. اگر کسی به من بگوید که شهر من چگونه است، من می توانم حداقل این عکس را به آنها نشان دهم. ”
(میلاد در حال حاضر در صربستان زندگی می کند)

.

Mariam

Mariam (34), Avganistan
Bila sam domaćica i samohrana majka. Imam diplomu iz kompjuterskih nauka, ali nisam to radila. Htela sam da radim u struci u svojoj zemlji, ali to nije bilo izvodljivo. Okolnosti nisu bile na mojoj strani.
Sa mojom diplomom sam mogla da radim, neke žene su radile, ali uglavnom preko preporuke. U Avganistanu to tako funkcioniše, ako želiš da radiš u nekoj organizaciji neko mora da te preporuči. A ja to nisam imala. Prijavila sam se u nekoliko organizacija, ali su mi uglavnom tražili novac da me zaposle. Jedan šef mi je tražio da se nađemo u parku, umesto u organizacij, da bi mi rekao da će mi plata biti na primer 1.500 dolara, ali da 500 moram da dam njemu.
Drugi posao je bio takav da je trebalo da radim u smenama, skoro non stop i ne bih viđala sina uopšte. Kako da ostavim sina samog dve, tri noći zaredom?
Pokušala sam i da predajem engleski. Prva tri dana je sve bilo u redu, ali su me četvrti dan moji đaci počeli pratiti u velikim kolima kao psi, dobacivali su mi. Toliko sam se plašila da bih stajala ispred tuđe kuće i zvonila nekom drugom na vrata da misle da je moja kuća, da bi me ostavili na miru. Tako su jurili žene. Moji đaci. Ostavila sam i taj posao. Bila sam uplašena. Mogli su da mi urade šta su hteli. Mogli su da mi bace i kiselinu u lice.
U Avganistanu sam se osećala beskorisno, mislila sam da to što sam se obrazovala nema smisla, da neću dobiti šansu da steknem iskustvo u svom poslu. Sada se osećam snažnije, razumem bolje ko sam, osećam se kao muškarac. Ranije sam razmišljala da smo mi žene slabije, da ne možemo mnogo stvari da uradimo, da smo stvorene da radimo po kući i održavamo decu i nju, ali sada, u Beogradu, kada sam dobila šansu da radim, osećam da sam jaka osoba. Sada mogu da se takmičim. Sada znam da žena može da uradi iste stvari kao i muškarac. Žena nije manje vredna od muškarca, možda je u nekim stvarima i jača.
U svojoj zemlji se nisam osećala sigurno ni za sebe ni za svoje dete, nisam mogla da radim… Mesto u kojem sam živela nije bilo sigurno. Postajalo je sve teže živeti. Bilo je trenutaka kada nisam mogla da dišem. Osećala sam se samom, bespomoćnom, sve više padala u depresiju, i sve to me mučilo silno. Shvatila sam da ne mogu više da živim tamo. Odlučila sam da odem iz svoje zemlje. Putovali smo godinu dana do Srbije.

KRIJUMČARSKA KUĆA
Ceo put mi je bio noćna mora, to je užasno iskustvo. Ali ova fotografija, u kući bugarskog krijumčara, na kojoj je moj sin…. Svaki put kad je vidim izgubim dah. Ne mogu da dišem. Ne znam zašto. Kad je vidim setim se da smo bili gladni tri, četiri dana. Nikada nisam dozvolila da mi sin bude dugo gladan. Bilo je teških trenutaka u Avganistanu, ali on nije bio gladan. Ovde smo četiri dana bili bez hrane. Bio je gladan i bio je potpuno bez energije, a tada samo leži i spava kao polumrtav. Tad sam mislila da će umreti za nekoliko sati. Ali, hvala bogu, to je bio kraj četvrtog i početak petog dana, dali su nam jedno parče hleba i jedan luk. Sve sam odmah dala sinu. Pojeo je hleb, ali luk nije takao jer ga ne voli, pa sam ga pojela ja. Kad je pojeo hleb, sav se tresao.  To je bila najgora situacija u mom životu.
Satima sam mislila da će on zaista umreti, prolazilo mi je kroz glavu šta ću da radim s njim, s njegovim telom u toj zemlji, u toj mafijaškoj kući. Ali bog nas je spasio.
Posle su nas predali drugom krijumčaru, koji nam je, kad je video u kakvom smo stanju, dao parče hleba i piletinu. Prošli smo šumu, bili gladni, žedni, smrznuti…. Ceo put smo bili u problemima, ali tih pet dana u toj užasnoj kući gde su nam stalno ulazili ti mafijaši, goli do pojasa, tetovirani i govorili „Ajde, ajde. Money or Mobile phones“, to nikada neću zaboraviti.
Imala sam 100 dolara koje sam sakrila u grudnjak i slagala sam ih da nemam pare, ali kad je krenuo da me prepipava izvadila sam ih samo da me ostavi na miru. Kad sam mu dala novac, ošamario me i gurnuo o zid. Bacio je i mog sina o zid, jer je pokušao da me zaštiti. Tukli su sve redom. Tukli su dečake, maloletnike, lomili im ruke, noge, videli smo kako krvare. Oni su molili da ih ne udaraju. Sve to nasilje zbog 50, 100 dolara.
A u šumi smo imali drugi problem – pacove, zmije, razne životinje. Moj sin ima deset godina i bojažljiv je, plaše ga i muve. Ali u šumi je sedio i nije se čak ni žalio. Bio je bez glasa. Ponašao se kao odrastao čovek. Više nije bio dete. Na putu nisam znala da je dete. Potpuno se promenio. Ponašao se kao moj čuvar, moj anđeo čuvar. Mislila sam da će plakati, ali ne.

MARAMA
Onda smo stigli u Srbiju i smestili su nas u Krnjaču. U sobu sa četiri kreveta i četvoro ljudi. Uslovi su bili užasni. Kreveti grozni, miševi po ormarima i u rupama u zidovima. Prvu noć smo bili premoreni da bi shvatili u kakvim smo uslovima, ali kasnije su nas noću budili miševi. Moj sin je morao da spava na krevetu na sprat. Budio se tokom noći i padao nekoliko puta, pa kako nisam imala nikakav konopac ili nešto da ga zaštitim, a niko me u kampu nije slušao, jedino sam imala svoju maramu, pa sam je zavezala i tako ga zaštitila.
Međutim, UNHCR je razmotrio naš slučaj i dobili smo priliku za preseljenje. Dobila sam privatni smeštaj u kojem živim sama sa sinom dok se ne preselimo u drugu zemlju. Tu sam konačno došla sebi. Sada sam srećna jer volontiram i pomažem ljudima.
Danas pričam s tobom, ali pre izvesnog vremna nisam bila sposobna za to. Da mi nisu pomogli, ne bih bila u ovom stanju, bila bih u nekoj zemlji, u nekom kampu…. Ceo život sam razmišljala negativno, i taj premeštaj nisam očekivala. Nisam očekivala dobru stvar u životu, i sada se to zaista dešava meni. Znam da me bog voli.
Plašila sam se svaki dan. Samoća mi je stvarala užasne probleme. Našli su mi posao, volontiram, ali radim i to mi mnogo znači. Što sam više s ljudima, sve sam srećnija i osećam se bolje. Samoća me vraća u prošlost i počinjem da mislim o svim problemima koje sam imala.

BICIKL
U Avganistanu mu nisam dozvoljavala da se igra na ulici, zbog mina i zato što su kidnapovali decu u delu u kojem sam ja živela. Posebno dečake. Plašila sam se da će mu se nešto desiti. Nisam mu davala ni da se igra sa drugim dečacima jer im nisam verovala, nisam znala ko su oni. Uvek me je molio da mu kupim bicikl, ali nisam smela.
Nikad mu nisam ispunila san kod kuće. Kad smo došli u Beograd, molio me je da mu kupim bicikl, ali kako nećemo živeti ovde još dugo, ne mogu da ga kupim. Ali, rekla sam mu, možemo da odemo u park, da iznajmimo bicikl i vozi ga koliko želiš. Otišli smo i vozio je bicikl dva- tri sata. Ali ne samo on. I ja sam sela na bicikl. Prvi put od moje desete godine. I nisam zaboravila kako da ga vozim.
Kad sam bila mala, bila sam poput dečaka, imala sam svu slobodu i radila sam šta sma htela. Vozila sam bicikl, imala mušku ekipu. Ali od desete godine sam se potpuno promenila. Postala sam devojčica, obeležena sam kao devojčica i morala sam da se bavim stvarima kojima se devojčice bave. Bila sam vrlo dobra u školi, uvek sam se takmičila sa svima, i nikada nisam dozvolila da me bilo koji dečak pobedi.
Tad sam prestala da vozim bicikl i to vreme mi je silno nedostajalo. Hoće li doći dan kada ću moći da vozim bicikl? Evo došao je. I vozila sam bicikl sa svojim sinom. Osećala sam se tako slobodno – niko više ne može da me zaustavi. Nisam se brinula šta će ko da kaže. Vozila sam bicikl slobodno. I ja sam bila slobodna.
Želeti da uradiš nešto, a ne biti u mogućnosti je veliki problem i čini te nesrećnim. Nisam rođena da sedim kući i ne radim ništa. Od malena imam svoje snove, ali nisam mogla da ih ostvarim u mojoj zemlji. Sada imam nadu.
(Mariam trenutno boravi u Beogradu)

 

Mariam (34) Afghanistan
I was a housewife and a single mother. I have a computer sciences degree, but that’s not what I was working as. I wanted to work in that field in my country, but that was impossible. Circumstance wasn’t on my side.
With my degree, I could work, some women worked, but usually via a recommendation. That’s how it works in Afghanistan, if you want to work in an organization someone has to recommend you. And I didn’t have that. I applied to several organizations, but they mostly asked for money to hire me. One boss asked me to meet him in the park, instead of in the organization, to tell me my pay would be about 1.500 dollars, but that I had to give him 500.
The other job was such that I had to work in shifts, almost non stop, and I wasn’t seeing my son at all. How am I supposed to leave my son alone for two, three nights in a row?
I tried teaching English. For the first three days, everything was alright, but on the fourth my students started following me in a large car like dogs, calling out to me. I was so scared I’d be standing in front of someone else’s house and ring on someone else’s doorbell so they would think it was my house and leave me alone. That’s how they chased women. My students. I left that job. I was scared. They could have done whatever they wanted to me. They could throw acid in my face.
In Afghanistan I felt useless, I thought that the fact I got an education made no sense, that I would never get the chance to have experience in my field. Now I feel stronger, I understand who I am a bit better, I feel like a man. Before, I thought we women were weaker, that we couldn’t do a lot of things, that we were made for housework and raising kids, but now, in Belgrade, when I got a chance to work, I feel like a strong person. Now I can compete. Now I know that a woman can do the same things a man can. A woman isn’t worth less than a man, maybe she’s even stronger in a way.
In my country I didn’t feel safe, not for me, not for my child, I couldn’t work… The place I loved wasn’t safe. It was getting harder to live there. There were times I could not breathe. I felt alone, helpless, sank more and more into depression and it haunted me. I realized I couldn’t live there anymore. I decided to leave my country. We traveled for a year to Serbia.

SMUGGLER’S HOUSE
My entire trip was a nightmare, it’s a horrible experience. But this photo, in the house of a Bulgarian smuggler, where you can see my son… Every time I see it, it takes my breath away. I can’t breathe. I don’t know why. When I see it, I remember we were hungry for three, four days. I never let my son be hungry for long. There were difficult times in Afghanistan, but he wasn’t hungry. Here, we spent four days without food. He was hungry and completely without energy, and that’s when he just lays and sleeps as if he was half dead. That’s when I thought he was going to die in a few hours. But, thank god, that was the end of the fourth and the beginning of the fifth day, they gave us a piece of bread and an onion. I gave all of that to my son. He ate the bread, but didn’t touch the onion as he doesn’t like it, so I ate it. When he ate the bread, he was shaking. That was the worst situation in my life.
For hours I thought he was really going to die, it went through my head what I was going to do with him, with his body in that country, in that mafia house. But god saved us.
After that, they gave us over to another smuggler, that, when he saw the condition we were in, gave us a piece of bread and some chicken. We went through a forest, were hungry, thirsty, freezing… We had problems during the entire trip, but those five days in that horrible house where those mafiosi were constantly barging into the room, naked from the waist up, tattooed, and saying “Come on, come on. Money or mobile phones.”, I will never forget that.
I had 100 dollars which I hid in my bra and lied about not having money, but when he started patting me down, I pulled them out just so he would leave me alone. When I gave him the money, he slapped me and pushed me into the wall. He threw my son into the wall too, because he tried to protect me. They beat everyone. They beat boys, minors, broke their arms, legs, we saw them bleeding. They begged for them to stop beating them. All that violence for 50, 200 dollars.
In the woods we had another problem – rats, snakes, different animals. My son is ten years old and timid, he gets scared by everything. But in the woods he sat down and didn’t even complain. He was completely silent. He acted like an adult. He was no longer a child. On the road I didn’t even know he was a child. He changed completely. He acted like my guardian, my guardian angel. I thought he was going to cry, but he didn’t.

SCARF
Then we arrived in Serbia and were put in Krnjaca. In a room with four beds and four people. The conditions were terrible. The beds were horrible, mice in closets and in holes in the walls. On the first night we were too tired to notice what conditions we were in, but later we were woken by mice. My son had to sleep in a bunk bed. He woke during the night and fell several times so, as I didn’t have any kind of rope or something to protect him with, and no one in the camp would listen to me, I only had my scarf, so I tied it to protect him.
However, UNHCR revalued our case and we got a chance to move. I got private accommodations in which I live alone with my son until we move to a different country. That’s where I finally composed myself. Now I’m happy because I volunteer and help people.
Today I’m speaking to you, but before a certain time I was not capable of it. If they hadn’t helped me, I would not be in this state, I would be in some country, in some camp… All my life I thought negatively, and I hadn’t expected that transfer. I hadn’t expected anything good in my life, and now it’s really happening to me. I know god loves me.
I used to be scared every day. Solitude created horrible problems for me. They found me a job, I volunteer, but I also work and it means so much to me. The more time I spend with people, the happier I am and the better I feel. Solitude takes me back into the past and I start to think about all the problems I had.

BICYCLE
In Afghanistan I hadn’t allowed him to play in the street, because of the mines and because they used to kidnap children in the part where I lived. Especially boys. I was scared something would happen to him. I hadn’t even allowed him to play with other boys because I didn’t trust them, I didn’t know who they were. He always begged me to buy him a bicycle, but I didn’t dare to.
I never made his dream come true when we were home. When we arrived in Belgrade, he begged me to buy him a bicycle, but as we won’t be living here for long, I can’t buy one. But, I told him, we could go into the park, to rent a bicycle and ride it for as long as you want to. We went and he rode the bike for about two to three hours. But he wasn’t the only one. I sat on a bike too. For the first time since I was ten years old. And I hadn’t forgotten how to ride it.
When I was a little girl, I was like a boy, I had all the freedom and did whatever I wanted. I rode a bicycle, had male friends. But when I was ten, I changed completely. I became a girl, was labeled a girl and had to do the things girls did. I was very good in school, I always competed with everyone, and I never let any boy beat me. That’s when I stopped riding the bike and I sorely missed those times. Will a day come when I will able to ride a bicycle? That day was here. And I rode a bike with my son. I felt so free – no one would be able to stop me anymore. I wasn’t worried about what someone would say. I rode a bike freely. And I was free.
Wanting to do something, but not being able to is a huge problem and it makes you miserable. I wasn’t born to sit at home and do nothing. Since I was little I’ve had my own dreams, but I wasn’t able to make them come true in my country. Now I have hope.
(Mariam currently lives in Belgrade)

مریم (34) افغانستان
“من یک زن خانه دار و یک مادر تنها بودم. مدرک علوم کامپیوتر دارم، اما در این زمینه کار نمی کردم. من می خواستم در این زمینه در کشورم کار کنم، اما این غیرممکن بود. موقعیت در کنار من نبود
با مدرکم، می توانستم کار کنم، بعضی از زنان مشغول به کار بودند، اما معمولا از طریق سفارشات. این روشی است که در افغانستان کار می کند، اگر می خواهید در یک سازمان کار کنید، باید سفارش شده ی کسی باشید. و من آن را نداشتم من به چندین سازمان اقدام کردم، اما بیشتر آنها از من برای استخدام درخواست پول کردند. یکی از  رئسای شرکت از من خواست تا او را در پارک ببینم، نه در سازمان، که به من بگوید که هزینه ی پرداختی من حدود 1.500 دلار است، اما مجبور شدم   ۵۰۰ دلار به او بدهم
شغل دیگر چنین بود که من مجبور بودم تمام وقت کار کنم، تقریبا بدون وقفه، و من پسر من را نمی دیدم. چگونه می توانستم پسرم را تنها برای دو، سه شب پشت سر هم تنها بگذارم؟
سعی کردم انگلیسی را آموزش دهم. برای سه روز اول، همه چیز خوب بود، اما در روز چهارم، دانش آموزان من در یک ماشین بزرگ مانند سگ ها دنبال من راه افتادند و مرا صدا می زدند. من خیلی ترسیدم و  در مقابل خانه ی دیگران می ایستادم و روی زنگ خانه ی دیگران زنگ می زدم تا آنها فکر کنند که خانه ی من است و مرا ترک کنند. به همین ترتیب آنها زنان را تعقیب می کنند. دانش آموزان من!. من این کار را ترک کردم ، ترسیده بودم. آنها می توانستند آنچه را که می خواستند با من انجام دهند. آنها می توانستند اسید را روی صورت من بپاشند
در افغانستان احساس بی فایده بودن می کردم، فکر کردم که در واقعیت  تحصیل کردنم هیچ معنایی ندارد و  هرگز فرصتی برای تجربه دراین زمینه نخواهم داشت. حالا احساس قوی تری دارم،  خودم را بهتر شناختم، مثل یک مرد احساس می کنم. پیش از آن، من فکر میکردم که زنان ضعیف هستند و ما نمیتوانیم چیزهای زیادی را انجام دهیم و فقط برای کارهای خانه داری و پرورش بچه ها ساخته شده ایم، اما در حال حاضر در بلگراد، زمانی که فرصتی برای کار پیدا کردم، احساس میکنم یک شخص قوی هستم . حالا من می توانم رقابت کنم حالا می دانم که یک زن می تواند همان کارهایی که یک مرد می تواند انجام دهد. یک زن کمتر از یک مرد ارزش ندارد، شاید او حتی به نوعی قوی تر هم باشد
من در کشورم  احساس امنیت نمی کردم، نه برای خودم، نه برای فرزندم، من نمیتوانستم کار کنم … مکان دوست داشتنی من امن نبود. در آنجا زندگی سخت تر می شد. زمان هایی بود که نمی توانستم نفس بکشم. من احساس تنهایی و بی یاری می کردم، بیشتر و بیشتر در افسردگی غرق می شدم و آن بر من پیروز می شد. متوجه شدم دیگر نمی توانم زندگی کنم. تصمیم گرفتم کشورم را ترک کنم. ما برای یک سال به صربستان سفر کردیم

خانه قاچاقچی
کل سفر من یک کابوس بود، این یک تجربه وحشتناک بود. اما این عکس، در خانه یک قاچاقچی بلغاری، که در آن شما می توانید پسر من را ببینید … هر بار که من آن را می بینم، نفس من می گیرد. من نمی توانم نفس بکشم .من نمی فهمم چرا وقتی این را می بینم ، به یاد می آورم که برای سه، چهار روز گرسنه بودیم. من هرگز پسرم را برای مدت طولانی گرسنه نگذاشته بودم. در افغانستان دشوار بود اما او گرسنه نبود. در اینجا، ما چهار روز بدون غذا گذراندیم. او گرسنه بود و به طور کامل بدون انرژی بود، و در این زمان  او فقط دراز می کشید و می خوابید، مثل اینکه او نیمه مرده است. این زمانی بود که من فکر کردم او چند ساعت دیگر می میرد. اما خدا را شکر که پایان روز چهارم و آغاز روز پنجم بود، آنها یک قطعه نان و پیاز را به ما دادند. من  همه را به پسرم دادم او نان را خورد، اما پیاز را لمس نکرد چون او آن را دوست نداشت، بنابراین من آن را خوردم. وقتی نان را خورد، او می لرزید. این بدترین حالت در زندگی من بود
برای ساعت ها فکر می کردم او واقعا می میرد و این در سر من بود که من با جسد او در این کشور و در خانه مافیا چه کنم. اما خدا ما را نجات داد
پس از آن، ما را به یک قاچاقچی دیگر دادند، که، زمانی که او شرایط ما را دید،  یک قطعه نان و کمی مرغ به ما داد. ما از طریق یک جنگل رفتیم، گرسنه، تشنه، یخ زده بودیم … در طول سفر تمام مشکل داشتیم، اما این پنج روز در این خانه وحشتناک که در آن، آن مافیایی ها دائما در اتاق بودند، برهنه از کمر، با تاتو و می گفتند: “یا الله، یا الله، پول یا تلفن های همراه “، من هرگز آن را فراموش نخواهم کرد.
من 100 دلار داشتم که در سینه بندم پنهان کرده بودم و در مورد نداشتن پول دروغ گفته بودم، اما زمانی که او شروع به کتک زدن من کرد، من آنها را بیرون کشیدم، تا اینکه فقط من را ترک کند. وقتی پولم را به او دادم، او را کتک زد و من را به دیوار فشار داد. او پسر من را نیز به سوی دیوار پرتاب کرد، زیرا او سعی کرد از من محافظت کند. آنها همه را کتک زدند آنها پسران بزرگ و کوچک  را کتک زدند، دست ها و پاهای انها را شکستند، من شاهد خونریزی انها بودم. آنها به انها التماس می کردند.  تا آنها را کتک نزنند. همه این خشونت برای 50، 200 دلار است
در جنگل ما یک مشکل دیگر داشتیم – موش ها، مارها، حیوانات مختلف. پسر من ده ساله است و ترسو، او با همه چیز می ترسد. اما در جنگل او نشست و حتی شکایت هم نکرد. او کاملا ساکت بود. او مانند یک بزرگسال عمل کرد. او دیگر یک کودک نبود. در راه من حتی نمی دانستم او یک کودک است. او کاملا تغییر کرد. او مانند سرپرست من، فرشته نگهبان من عمل کرد. من فکر کردم او گریه می کند، اما او نکرد

ماراما
سپس ما وارد صربستان شدیم و در کمپ کرنیاچا قرار گرفتیم. در یک اتاق با چهار تخت و چهار نفر. شرایط وحشتناک بود. تختخواب وحشتناک بود، موش ها در قفسه ها و در سوراخ های دیوار. در شب اول ما خیلی خسته بودیم تا ببینیم شرایطی که در آن بودیم، اما بعد از آن ما با موشها از خواب بیدار شدیم. من با پسرم مجبور شدیم در تخت دو نفره بخوابیم. او در طول شب بیدار می شد و چندین بار سقوط کرد، چون من هیچ نوع طناب یا چیزی برای محافظت از او نداشتم و هیچکس در اردوگاه به من گوش نمی کرد، من فقط روسری داشتم، بنابراین با ان از او محافظت کردم
با این وجود، کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد پرونده ما را بازبینی کرده و فرصتی برای جابجایی به دست آوردیم. به من یک خانه شخصی دادند که در آن من تنها با پسرم زندگی می کنیم تا زمانی که به کشور دیگری سفر کنیم. این جایی است که من بالاخره برای خود ساختم. حالا خوشحال هستم که داوطلبانه و به مردم کمک می کنم
امروز من با شما صحبت می کنم، اما قبل از یک زمان مشخص، توانایی آن را نداشتم. اگر آنها به من کمک نکرده بودند، نمی توانستم این حالت را داشته باشم، من در بعضی از کشور ها در برخی اردوگاه ها خواهم بود … تمام زندگی من منفی بود و من منتظر چنین انتقال و تغییری نبودم. من در زندگی ام هیچ چیز خوبی ندیدم، ولی در حال حاضر واقعا برای من اتفاق  افتاده است. من می دانم خدا من را دوست دارد
من هر روز می ترسیدم، تنها بودن برای من مشکلاتی ایجاد کرد. آنها برای من کار پیدا کردند، من داوطلب شدم، اما من   کار هم می کنم و برای من این  بسیار پر معناست. زمان بیشتری را با مردم سپری میکنم، خوشحال هستم و  احساس بهتری میکنم. تنها بودن مرا به یاد گذشته می اندازد و من شروع به فکر کردن درباره همه ی مشکلاتم می کنم

دوچرخه
در افغانستان من به پسرم اجازه نمی دادم به خاطر مین ها در خیابان بازی کند و همچنین در جایی که ما زنگی می کردیم    کودکان را می ربودند. به خصوص پسران، من می ترسیدم که برای او اتفاق بیفتد. من حتی اجازه ندادم که او با پسران دیگر بازی کند؛ زیرا به آنها اعتماد نمی کردم، نمی دانستم آنها چه کسانی بودند. او همیشه از من می خواست که دوچرخه برایش بخرم اما جرأت نکردم
من هیچ وقت  او را به ارزویش نرساندم  تا وقتی که خانه بودیم. وقتی وارد بلگراد شدیم، او از من خواست که برایش دوچرخه  بخرم، اما چون ما برای مدت طولانی اینجا نخواهیم بود، من نمی توانستم آن را خریداری کنم. اما، به او گفتم، می توانیم به پارک برویم، دوچرخه را اجاره کنیم و تا هر زمان که می خواهی سوار شوی. رفتیم و او  دو تا سه ساعت دوچرخه سواری کرد، اما او تنها کسی نبود. من هم دوچرخه سوار شدم برای اولین بار از زمانی که من ده ساله بودم. و من فراموش نکرده بودم که چگونه برانم
وقتی یک دختر کوچک بودم، مثل یک پسر بودم، من تمام آزادی ها را داشتم و هر کاری را که می خواستم انجام می دادم. من دوچرخه سوار می شدم، دوستان پسر داشتم. اما زمانی که من ده ساله شدم، کاملا تغییر کردم. من یک دختر شدم، یک دختر نام گذاری شده بودم و مجبور بودم کارهای دخترانه انجام دهم. من در مدرسه خیلی خوب بودم، همیشه با همه رقابت می کردم و هرگز اجازه نمی دادم که یک پسر از من برنده شود. این زمانی بود که من دوچرخه سواری را متوقف کردم و دلتنگ ان زمان هستم. ایا روزی می آید که من بتوانم  دوچرخه سواری کنم؟ آن روز در اینجا بود. من دوچرخه را با پسرم سوار شدم. احساس راحتی می کردم – هیچکس دیگر نمی تواند من را متوقف کند. من نگران اینکه کسی چیزی بگوید  نبودم. من آزادانه دوچرخه سواری کردم و  آزاد بودم
میخواهید چیزی را انجام دهید، اما قادر نیستید، این یک مشکل بزرگ است و شما را بدبخت میکند. من متولد نشدم که در خانه بنشینم و کاری نکنم. از آنجایی که من کوچک بودم، رویاهای خودم را داشتم، اما نمی توانستم آنها را در کشورم تحقق بخشم. حالا امید دارم
(مریم در حال حاضر در بلگراد زندگی می کند)

Izad

Izad (25), Kunar, Avganistan
Krenuli smo iz Hrvatske ka Sloveniji i zastali u šumi. Hodali smo već dan i po i stali smo baš tu da se odmorimo i da sačekamo mrak, jer smo uglavnom pešačili tokom noći. Počeo je pljusak. Bili smo skroz mokri. Putovao sam sa još tri druga, jedan od njih je imao 15 godina. Bilo je hladno i vlažno, nismo mogli da zapalimo vatru da se ugrejemo. Oni su bili premoreni i zaspali su nakon što je pljusak stao.
Odlučio sam da ih fotografišem iz nekoliko razloga: da nikada ne zaboravim kroz šta sam prošao, da pokažem ljudima u Avganistanu koji su spremni da krenu ka Evropi kako taj put izgleda jer većina njih ne zna kroz šta će sve proći i da pokažem ljudima u Evropi da znaju kako dolazimo. Iz istih razloga sam na putu otvorio i Fejsbuk stranicu “I’m not a beggar, I’m a refugee / Nisam prosjak, izbeglica sam”, gde sam povremeno stavljao fotografije s puta i pisao o ljudima koje sam sretao.
Danas, kada pogledam dečaka od 15 godina na ovoj fotografiji, to mi daje snagu i moć da izdržim i da dođem do svog cilja.
(Izad je trenutno u Francuskoj)

Izad (25), Kunar, Afghanistan
We started from Croatia to Slovenia and stopped in a forest. We had been walking for a day and a half and stopped there to rest and wait for the sun to set, because we mostly walked at night. A heavy rain started to fall. We were totally wet. I travelled with another three friends, one of them was 15 years old. It was cold and wet and we couldn’t light a fire to warm up. They were tired and fell asleep when the rain stopped.
I decided to take a photo of them for several reasons: to never forget what I’ve been through, to show the people in Afghanistan who are ready to leave for Europe what that road looks like, because most of them don’t know what they will go through, and to show the people of Europe the way that we are coming.
I opened a Facebook page called “I’m not a beggar, I’m a refugee” for the same reason, where I occasionally posted photos from the road and wrote about the people I met.
Today, when I look at the fifteen-year-old boy on this photo, it gives me the strength and the power to hold on and reach my goal.
(Izad is currently in France)

ایزد (25 سال)، کنر، افغانستان
“ما از کرواسی به سوی اسلوونی شروع  به سفر کردیم و در یک جنگل متوقف شدیم. ما برای یک و نیم روز پیاده می رفتیم و انجا توقف کردیم تا استراحت کنیم و صبر کنیم تا آفتاب غروب کند، چون بیشتر در شبها راه می رفتیم. باران سنگینی می بارید . ما کاملا خیس  بودیم. من با سه نفر دیگر همسفر بودم، یکی از آنها 15 ساله بود. خیلی سرد و خیس بود و ما نمی توانستیم آتش را برای گرم کردن خود روشن کنیم. وقتی باران متوقف شد، آنها خسته بودند و خوابیدند
من تصمیم گرفتم که چندین عکس از آنها بگیرم به چند دلیل:  برای اینکه هرگز فراموش نکنم آنچه که به ما گذشت و برای نشان دادن به افرادی که در افغانستان آماده سفر برای اروپا هستند ، که این مسیر چگونه است، چون که اکثر آنها نمی دانند چه به انها خواهد گذشت و همچنین به مردم اروپا راهی را که ما می اییم نشان دهم
من یک صفحه فیس بوک به نام “من یک گدا نیستم، من یک پناهنده هستم” را برای همین دلیل باز کردم
جایی که من گاهی اوقات عکس هایی را از مسیر راه در ان پست می کنم  و در مورد افرادی که ملاقات کرده ام می نویسم
امروز، وقتی به عکس بچه پانزده ساله نگاه می کنم،  به من استقامت و قدرت میدهد وهمچنین  نیرویی برای حفظ کردن  و رسیدن به هدفم به من می دهد
(ایزاد در حال حاضر در فرانسه است)

موږ له کروشیا څخه منزل کول پیل وکړاو سلووینیا په  ځنګل کی  یې ودرول. موږ یوه نیم ورځې منزل وکر. د آرام کولو لپاره یې ودرول اوآرام وکر ترلمرپریواته پوری ځکه چه کی موږ معمولا شپه له خوا منزل کاوه. یو سخت باران پیل شو. موږ په بشپړتوګه لوند شو. ما د نورو دریو ملګرو سره وم کم یوی چه پنځه لس کلن وه. دیر سړه او لوند وه او موږ نشو کولی اور بل وکرو.
دوی ستړی وو او ویده وشول کله چې باران ودریدل.
ما پریکړه وکړه چې څو عکسونه واخلم د څو وجهو لپاره : هیڅکله ما نه هېر نشی چې ما څه تیر کرل، او هغو خلکوته وښایم داڅنګه لاردی  کم چه اروپا راتلل لپاره چمتوالی لری  ځکه چې ډیری یې نه پوهیږي به دی لاره کی څه ور باندی راځی.
ما دا فیسبوک پاڼه پرانیستلی یم چې نومیږی
“ زه یوسوالګرنه یم، زه یو کډوال یم”
https://www.facebook.com/Im-not-Abeggar-Im-Afghanistan-44448459332314 /)
چیرته چې ما ځینې د هغو خلکو چه ما سره په لاره کی  و پوست کرم.نن ورځ، کله چې زه په دې تصویرکی هغه  پنځلس کلن هلک ته ګورم نو دا ځواک  اوطاقتما ته راکوي چې حوصله وکرم  ترڅوچه خپل هدف ته ورسیږم ”
عزت اوس مهال په فرانسه کې دی

Hasan

Hasan, 22, Lahor, Pakistan
Kad sam napuštao Pakistan, poslednji dan je moj prijatelj napravio naš selfi. To mi je najbolji prijatelj s kojim sam sve delio. Živeli smo skupa na fakultetu. Kad smo se rastali, i kad sam se nakon nekog vremena ponovo zakačio na internet video sam da je stavio tu fotografiju kao cover foto na Fejsbuk, pa sam je stavio i ja. Zbog uspomena. Onda smo morali da je promenimo zbog problema. Povremeno kad pričamo, setimo se te fotografije i poslednjeg dana.
Ja volim da pravim selfije i kad god upoznam nekoga, napravim selfi.  Volim elektroniku, mobilne telefone… Mnogo su mi pomagali na ovom putu. Kad treba da idem negde proverim gde staje i koji autobus, ne moram da uzimam taksi; pogledam kakvo je vreme danas, vesti ujutru i uveče….
Promenio sam pet mobilnih telefona otkad sam u Srbiji, neke su mi ukrali, a neke razbili. Kod kuće sam imao dva telefona, jedan za fotografisanje, jer volim da pravim fotografije. Imao sam fotografije s puta i u vezi nekih jako važnih momenata u mom životu, i mnoge sam izgubio. Pokušavam da ih sačuvam na gmail-u, ali često ne uspevam zbog interneta.
Teško mi je ovde. Kod kuće smo preko nedelje učili, onda za vikend izlazili i birali mesta gde ćemo, imali smo plan. Ovde nema plana, nema ničeg. Ne znamo šta se dešava. Nikoga ne zanima da li smo dobro obrazovani i kakve veštine posedujemo. Znam mnogo, ali niko ne pita. Ja sam samo izbeglica. Kad me ljudi pogledaju – vide samo izbeglicu.
Kad ja pogledam sebe, kad pogledaš moje prethodne fotografije, videćeš da nisam isti. Potpuno sam se promenio. Izgubio sam zdravlje, novac, telefone, uspomene… Najteža mi je samoća. Sam sam ovde. Kad sam imao problema u Pakistanu, delio bih to sa prijateljima i tako dobijao hrabost i samopouzdanje da se s njima suočim. Ovde je samo samoća. Kad imaš prijatelje, oni ti menjaju svet. Ovde se sa svim problemima suočavam sam. Snažan sam i mogu da podnesem ovaj teret, ali je ponekad preteško. Onda nazovem prijatelja i on me smiri, kaže mi da će sve biti u redu. Vrati mi samopouzdanje.
(Hasan je trenutno u Srbiji)

Hasan, 22, Lahore, Pakistan
When I was leaving Pakistan, on the last day my friend took our selfie. He was my best friend, I shared everything with him. We lived together during our studies. After we parted, when I went online after some time, I saw that he had made that photo his cover photo on Facebook, so I did too. For the memories. Then we had to change it because of some problems. We talk sometimes, we remember that photograph and that last day.
I like making selfies and whenever I meet someone I make a selfie with them. I love electronics, mobile phones… They helped me a lot on this journey. Whenever I have to go somewhere I check where each bus stops, I don’t have to take a taxi, I can check the weather for today, the morning and evening news…
I changed five mobile phones since coming to Serbia, some had been stolen from me, some had been broken. I had two phones at home, one for taking photographs, because I love taking photographs. I had photos taken during travels and during some very important moments in my life, and I lost many of them. I am trying to save them all on Gmail, but I often can’t because of the internet.
It’s hard for me here. We used to study at home during the week, and then during the weekend we’d go out and choose places to go, we’d have a plan. Here there are no plans, there is nothing. We don’t know what’s going on. Nobody cares if we are well educated or if we have any skills. I know a lot, but nobody asks. I am only a refugee. When they see me – they only see a refugee.
When I see myself, when you look at my old photographs, you can see that I am not the same. I have changed completely. I lost my health, my money, my phones, my memories… The loneliness is the hardest. I am alone here. When I had problems in Pakistan, I would share them with friends and that would help me gain the strength and the self-confidence to deal with it. Here there is only loneliness. When you have friends, they change your world. Here you deal with your problems on your own. I am strong, and I can take this burden, but sometimes it’s too heavy. Then I call a friend and he calms me down, and tells me that everything will be alright. It brings back my self-confidence.
(Hasan is currently in Serbia)

حسن، 22 ساله، لاهور، پاکستان
“در اخرین روز که من پاکستان را ترک کردم، دوستم از ما یک عکس گرفت. او بهترین دوست من بود، همه چیز را با او به اشتراک می گذاشتم. ما در طول تحصیل با هم زندگی می کردیم. پس از گذشت مدتی که از انها جدا شدم،  به اینترنت وصل شدم ، متوجه شدم که او این عکس را روی فیس بوک گذاشته است،  من هم برای خاطرات همین کار را کردم. سپس ما مجبور شدیم آن را به دلیل برخی مشکلات تغییر دهیم. گاهی اوقات با هم صحبت می کنیم، آن عکس و آن روز را به یاد می آوریم.
من دوست دارم که عکس سلفی بگیرم و هر زمان که فردی را ملاقات کنم، با انها سلفی می گیرم. من عاشق الکترونیک، تلفن های همراه… هستم . آنها در این سفر به من کمک زیادی کردند. هر زمان که من باید به جایی بروم، با انها ایستگاه های اتوبوس را بررسی می کنم که مجبور نباشم تاکسی بگیرم، می توانم اب وهوای  امروز، اخبار صبح و عصر را بررسی کنم …
از زمان ورود به صربستان، پنج گوشی تلفن همراه را عوض کردم، بعضی از آنها را از من دزدیدند، بعضی از آنها  برخی شکستند. من دو تلفن همراه در خانه داشتم، یکی برای عکس گرفتن ، چون عاشق عکس گرفتن هستم. من از سفر خود          وبرخی لحظات مهم زندگی ام عکس گرفته بودم  و بسیاری از آنها را گم کردم . من سعی می کنم همه آنها را در
جی میل ذخیره کنم اما اغلب به خاطر اینترنت نمی توانم
اینجا برای من خیلی  سخت است، ما در. طول هفته ها درس می خواندیم  و در آخر هفته ها بیرون می رفتیم  و هر کجا را  را که می خواستیم انتخاب می کردیم، برنامه داشتیم. در اینجا هیچ برنامه ای وجود ندارد، هیچ چیز وجود ندارد. ما نمی دانیم چه اتفاقی می افتد هیچ کس اهمیت نمی دهد که  ما تحصیل کرده ایم یا مهارتی داریم. من خیلی زیاد می دانم، اما هیچ کس نمی پرسد. من فقط یک پناهنده هستم. وقتی آنها مرا می بینند – فقط یک پناهنده می بینند.
هنگامی که من خودم  را می بینم، هنگامی که به عکس های قدیمی نگاه می کنید می بینید که من یکسان نیستم. من کاملا تغییر کرده ام سلامتم را از دست دادم، پولم را، تلفن هایم، خاطراتم را… تنهایی سختترین است. من اینجا تنها هستم. هنگامی که در پاکستان مشکلی داشتم، آنها را با دوستانم به اشتراک می گذاشتم و این به من کمک می کرد تا قدرت و اعتماد به نفس را برای مقابله با آن ها  به دست بیاورم. در اینجا فقط تنهایی وجود دارد. هنگامی که شما دوستانی دارید، آنها دنیای شما را تغییر می دهند. در اینجا خودتان با مشکلات خود مقابله می کنید. من قوی هستم و می توانم این بار را به دوش بگیرم، اما گاهی اوقات خیلی سنگین است. ولی وقتی با دوستم تماس می گیرم او مرا آرام می کند و به من می گوید که همه چیز درست خواهد شد. این اعتماد به نفس مرا  برمیگرداند.. ”
( حسن در حال حاضر در صربستان است)

Hasan Fazli

Hasan Fazili, Kabul, Avganistan
Ja sam režiser. Danas je tačno dve godine kako sam sa ženom i dve kćerke napustio Kabul. To je najteži put u mom životu i zato sam odlučio da ga snimam. Imao sam kuću i restoran. Kada smo kretali, uzeli smo samo odeću i dokumenta. Proveli smo godinu i dva meseca u Tadžikistanu. Držao sam, kao i u Avganistanu, radionice deci kako da naprave film mobilnim telefonima. Ti filmovi su učestvovali na festivalima kratkog metra.
Život Avganistanaca u Tadžikistanu nije lak pa smo supruga i ja odlučili da krenemo dalje. Prošli smo Bugarsku, Tursku… Prošli smo kroz teške situacije, ali je za mene bilo važno da snimam. Na granici Bugarske i Srbije, u šumi, ostali smo bez hrane, bez vode. Deca su plakala, nisam imao ništa. Bežali smo da nas ne uhvate. Ja sam otac, možete zamisliti koliko mi je bilo teško zbog cele situacije, ali sam skupio snagu i snimio taj trenutak. To mi je bio najteži deo puta, ali sam morao da pokažem kroz šta prolazimo.
Iako mi je mobilni pokisao, pa je gubio kontakt, iako je ispadao pa mu je bio slomljen ekran, ipak sam uspeo sve da sačuvam i da deponujem na hard diskove producenta u SAD. Pokušavam decu da naučim da mobilni telefon nije samo slanje poruka, razgovori, društvene mreže… S mobilnim telefonom možeš da pišeš scenarij, da snimaš, da montiraš i da prikazuješ. Mobilni je danas kao bioskop.
Digitalne tehnologije su toliko napredovale da možemo da imamo bioskop u našim džepovima.
Sedam meseci smo u Srbiji. Nadam se da ćemo stići u Nemačku.
Želeo bih da mogu da živim negde gde mogu da se bavim svojim poslom.
Na fotografiji je jedan od nekoliko rođendana moje kćerke, koji smo u jednoj godini proslavili.
Ova fotografija je napravljena nakon što smo dobili odgovor od UNHCR-a i Ambasade Nemačke u Tadžikistanu da ne mogu da nam pomognu. Nismo imali novaca da iznajmimo stan i sve je išlo po krivu. Fatima i ja smo bili uznemireni, ali u isto vreme nismo hteli da to prenosimo na decu, niti da one to osete pa smo Nargis i Zahri priredili rođendansku žurku, jer su je tražile. Skupili smo malo novaca za nešto slatkiša i napravili rođendansku proslavu.
Najzabavnije u svemu je zapravo to da njih dve ne razumeju u potpunosti šta je proslava rođendana – da bi trebalo da se događa samo jednom godišnje, na dan kad si se rodio. Za njih je to prilika da dobiju kolač, poklone i žurku.
U Tadžikistanu smo onda zbog toga organizovali tri rođendanske žurke.
Pokušavamo da živimo normalno i u najtežim okolnostima, a rođendanska žurka je način da osetimo svi malo normalnosti, radosti, veselja… Zato mi je ova fotografija toliko važna – pokazuje da i u sred teškoća uvek pokušavamo da živimo normalno i da učinimo našu decu srećnom.
(Hasan sa porodicom živi trenutno u Beogradu)

Hasan Fazili, Kabul, Afghanistan
I am a director. It’s exactly two years today since I left Kabul with my wife and two daughters. It’s the hardest journey of my life and that is why I decided to film it. I had a house and a restaurant. When we set off, we took our cloths and our documents. We spent a year and two months in Tajikistan. Just like in Afghanistan, I held workshops for children about how to make films with cell phones. Those films participated at a short film festival.
However, the life of an Afghan in Tajikistan is not easy, so my wife and I decided to move on. We passed Bulgaria, Turkey… We passed some difficult situations, but it was important for me to film it all. On the border between Bulgaria and Serbia, in the forest, we had no more food or water. The children were crying, I had nothing. We were running so that we wouldn’t get caught. I am a father, you can imagine how difficult the whole situation was for me, but I found the strength to film that moment. That was the hardest part of the journey for me, but I had to show what we were going through.
Even though my phone got wet from the rain, and lost contact, even though I dropped it many times and its display was broken, I still managed to save it and load it to hard disks of a producer in the US. I am trying to teach my children that a mobile phone is not just for sending messages, talking, social networks… With a mobile phone you can write a script, you can make videos, edit them and play them. A mobile phone today is like a movie theatre.
Digital technologies are so advanced that we can have a theatre in our pockets.
We have been in Serbia for seven months. I hope that we will reach Germany.
I would like to live somewhere where I can do my job.
In this photo is one of my daughter’s several birthdays, that we celebrated in one year.
This photo was made after we received an answer from UNHCR and the German Embassy in Tajikistan that they cannot help us. We had no money to rent an apartment and everything was going badly. Fatima and I were upset, but at the same time we wanted to keep that from our children, so that they wouldn’t feel it, so we made a birthday party for Nargis and Zahri because they asked for one. We gathered enough money for some sweets and made a birthday party.
The funniest thing about it was that the two of them don’t really understand what a birthday party means – that it should happen only once a year, on the day you were born. For them it’s just an opportunity to have cake, presents and throw a party.
So because of that we organized three birthday parties in Tajikistan.
We are trying to live a normal life in the most difficult circumstances, and birthday parties are a way to for us to feel normal, happy, joyful… That’s why this photo is so important for me – it shows that even in the middle of hardship we always try to live a normal life and teach our children happiness.
(Hasan currently lives with his family in Belgrade)

فاضیلی، کابل، افغانستان
“من یک کارگردان هستم این دقیقا دو سال است که من از کابل خارج شده ام و همسر و دو دخترم را ترک کرده ام. این سخت ترین سفر زندگی من بود و به همین دلیل تصمیم گرفتم آن را فیلم بگیرم. من یک خانه و یک رستوران داشتم هنگامی که ما عازم شدیم، لباس ها و اسناد مان را گرفتیم. ما یک تا دو ماه در تاجیکستان گذراندیم. درست مانند افغانستان، من کارگاه های اموزشی برای کودکان در زمینه چگونگی ساخت فیلم با تلفن های همراه برگزار می کردم. این فیلم ها در جشنواره فیلم کوتاه شرکت کردند.
با این حال، زندگی یک افغان در تاجیکستان آسان نیست، بنابراین همسرم و من تصمیم گرفتیم به پیش حرکت کنیم. ما بلغارستان، ترکیه  …را پشت سر گذاشتیم. ما چند موقعیت دشوار را گذراندیم، اما برای من مهم بود که آن را فیلم بگیرم. در مرز بین بلغارستان و صربستان، در جنگل، غذا و آب  نداشتیم. بچه ها گریه می کردند، من چیزی نداشتم. ما در حال دویدن بودیم بودیم تا دستگیر نشویم. من پدر هستم، می توانید تصور کنید که وضعیت کلی برای من چقدر سخت است، اما این قدرت را برای این لحظه پیدا کردم که  فیلم برداری کنم. این سخت ترین قسمت سفر برای من بود، اما مجبور بودم نشان دهم که چه اتفاقاتی افتاده است.
هرچند گوشی من از باران خیس شد و شماره مخاطبین را از دست دادم، با اینکه چندین بار به زمین افتاد و صفحه نمایشگر آن شکسته شد،ولی  من  باز هم توانستم آن ها را ذخیره کنم و در دیسک یک پرودیوسر در دستگاه  بارگذاری کنم. من سعی می کنم به بچه هایم آموزش بدهم که یک تلفن همراه فقط برای ارسال پیام ها، صحبت کردن، شبکه های اجتماعی نیست … با یک تلفن همراه می توانید یک اسکریپت بنویسید، می توانید فیلم ها، آنها را ویرایش کنید و آنها را بازی کنید. تلفن همراه امروز مانند یک سینما است
فن آوری های دیجیتال بسیار پیشرفته هستند که ما می توانیم یک تئاتر را در جیب خود داشته باشیم.
ما در صربستان برای هفت ماه بوده ایم. امیدوارم به آلمان برسیم.
من می خواهم در جایی زندگی کنم که بتوانم کارم را انجام دهم.
در این عکس یکی از چندین تولد های دختر من است که در یک سال جشن گرفتیم.
این عکس پس از دریافت پاسخ از کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد و سفارت آلمان در تاجیکستان که نمی توانند به ما کمک کنند، گرفته شد. ما هیچ پولی برای اجاره یک آپارتمان نداشتیم و همه چیز در حال بد شدن بود. فاطمه و من ناراحت بودیم، اما همزمان ما می خواستیم این را از فرزندانمان نگه داریم، به طوری که آنها آن را احساس نکنند، بنابراین یک جشن تولد برای نرگس و زهری گرفتیم. ما پول کافی برای برخی از شیرینی ها جمع کردیم و یک جشن تولد گرفتیم.
جالب ترین چیز در مورد آن این بود که دو نفرانها واقعا نمی فهمند. که  جشن تولد یعنی چی – اینکه این فقط یک بار در سال و در روز تولدشان اتفاق می افتد. برای آنها فقط  داشتن کیک، هدیه و برگزاری یک مهمانی مهم   بود
بنابراین به همین دلیل ما سه جشن تولد در تاجیکستان برگزار کردیم
ما تلاش می کنیم که در شرایط سخت تر ، عادی زندگی کنیم و جشن های تولد راهی برای اینکه ما عادی، شاد و خوشحال باشیم، بود … به همین دلیل این عکس برای من مهم است – این نشان می دهد که حتی در وسط سختی ها ما همیشه سعی می کنیم که یک زندگی عادی داشته باشیم و شادی را به کودکانمان آموزش دهیم
(حسن در حال حاضر با خانواده اش در بلگراد زندگی می کند)

Hafiz

Hafiz (19), Nangahar, Avganistan
Dve godine putujem. Godinu dana sam proveo u Turskoj. Nisam imao posao, vozio sam rikšu. Kada sam kretao od kuće, uzeo sam osnovne stvari, tradicionalnu avganistansku odeću… Krijumčar u Iranu mi je to uzeo. Uzeli su mi i telefon. Jedina fotografija koju imam je fotografija mog razreda. Napravljena je kad smo završili 11. razred. Posle toga sam otišao, oni su ostali.
Kad pogledam ovu fotografiju ne vidim samo društvo iz razreda. Setim se moje porodice, mog grada, vremena koje smo provodili zajedno, naših igara …. Nedostaju mi.
(Hafiz je trenutno u Srbiji)
(video) Snimao sam nas kako kuvamo u šumi iza kampa. Ne dozvoljavaju nam u kampu da spremamo sebi hranu, zato se predveče uputimo ka šumi sa namirnicama koje smo kupili i spremamo hranu. Napravio sam ovaj video samo da pokažem da uprkos zabrani ipak sebi uspevamo da skuvamo pileći kari.

Hafiz (19), Nangarhar, Afghanistan
I have been traveling for two years. I spent one year in Turkey. I didn’t have a job; I drove a rickshaw. When I left home, I took basic things with me, traditional Afghani cloths… A smuggler in Iran took it from me. They took my phone. The only photograph I have is the photograph of my class. It was taken when we finished 11th grade. After that I left, and they stayed.
When I look at this photograph I don’t just see my classmates. I remember my family, my city, the time we spent together, our games… I miss them.
(Hafiz is currently in Serbia)
(video) I was filming us cooking in the forest behind the camp. They don’t let us prepare food in the camp, so we go to the forest in the evening with the groceries that we bought and we prepare food. I made this video only to show that, in spite of the prohibition, we still manage to cook chicken curry for ourselves.

حافظ 19،ننگهر،افغانستان
“من برای دو سال درسفر هستم. یک سال را در ترکیه گذراندم ،من شغل نداشتم، من راننده یک ریکشا بودم. وقتی خانه را ترک کردم، چیزهای اساسی با خودم برداشتم، لباس های سنتی افغانی … یک قاچاقچی در ایران آن ها را از من گرفت.  انها گوشی من را گرفتند تنها عکسی که برایم باقی ماند عکسی از کلاس درس من است. این عکس زمانی گرفته شد که کلاس یازدهم را تمام کردیم . پس از آن من رفتم و دوستانم ماندند
وقتی به این عکس نگاه می کنم، تنها همکلاسی هایم را نمی بینم، خانواده ام، شهرم را به یاد می آورم، زمانی را  که با هم میگذراندیم ، بازی هایمان را … دلتنگشان هستم.
(حافظ در حال حاضر در صربستان است)
“من از اشپزی خودمان  در جنگل پشت اردوگاه فیلمبرداری کردم. آنها اجازه نمی دادند غذا را در اردوگاه آماده کنیم، بنابراین  با مواد غذایی که  خریداری میکردیم  در شب به جنگل می رفتیم و غذا را آماده می کردیم. من این ویدیو را فقط برای نشان دادن این گرفتم، که با وجود ممنوعیت، هنوز هم می توانیم مرغ کاری برای خودمان بپزیم.. “

 

Friba

Friba (30), Avganistan
Na granici Irana i Turske. Hodali smo 24 sata. Bili smo umorni, gladni. Krijumčari su nas smestili u ovaj prostor, kao da smo životinje. Nije bilo ni vode, ni toaleta, ni hrane. Nismo imali novaca i nisu hteli da nas puste dalje dok ih ne nabavimo. Ovo je jedno od najstrašnijih mesta u mom životu.
U Grčkoj smo najpre stigli na ostrvo i tamo smo se zadržali 20-ak dana. Nismo imali ništa. Bili smo gladni Nismo mogli da verujemo da smo u Evropi. Bilo je gore nego u Avganistanu. Bili smo tamo 20 dana jer su u Grčkoj prioritet imale sirijske izbeglice, a mi, ostali, smo morali da čekamo. Ovo je blizu autoputa. Ljudi su spavali svuda, na ulici, u parkovima, pored autoputa… Kupili smo stvari oko kontejnera, šta god nam je bilo zgodno. Ovaj krevet je isto tako neko bacio. Nekom drugom je dobro došao. Bilo je lakše spavati na njemu, nego na zemlji.
Fotografisala sam svoj put da ga sačuvam, da jednom mogu da pokažem kroz šta sam prošla da bih našla mir i sigurnost. I novi život. Želela bih da u mojoj zemlji nema rata. Niko ne napušta svoj dom bez razloga. Želela bih da je u Avganistanu mir.
(Friba trenutno živi u Nemačkoj)

Friba (30), Afghanistan
On the border between Iran and Turkey. We walked for 24 hours. We were tired, hungry. The smugglers put us here like animals. There was no water, no toilet, no food. We didn’t have money and they wouldn’t let us go until we got some. This was one of the most horrible places in my life.
In Greece we first reached an island and they kept us there for 20 days. We didn’t have anything. We were hungry, we couldn’t believe that we were in Europe. It was worse than in Afghanistan. We were there for 20 days because Syrian refugees were a priority, and the rest of us had to wait. This is close to the highway. People were sleeping everywhere, on the streets, in parks, next to the highway… We collected things around trashcans, whatever we could find. Someone had thrown away this bed, someone else needed it. It was easier to sleep on it than on the ground.
I took photos of my journey to remember it, so that one day I can show what I went through to find peace and safety. And a new life. I wish my country was not at war. Nobody leaves their home without a reason. I wish for peace in Afghanistan.
(Friba currently lives in Germany)

فریبا (۳۰)، افغانستان “در مرز بین ایران و ترکیه. ما 24 ساعت پیاده رفتیم. ما خسته و گرسنه بودیم. قاچاقچیان ما را مانند حیوانات در اینجا قرار داده بودند. هیچ آب، توالت و غذایی وجود نداشت. ما پول نداشتیم و آنها اجازه نمی دادند که برویم تا زمانی که مقداری گرفتیم. این یکی از مکان های وحشتناک در زندگی من بود
“در یونان ما برای اولین بار به یک جزیره رسیدیم و ما را به مدت 20 روز نگه داشتند. ما چیزی نداشتیم ما گرسنه بودیم، نمی توانستیم باور کنیم که ما در اروپا هستیم. این ازافغانستان هم بدتر بود. ما 20 روز آنجا بودیم زیرا پناهندگان سوری در اولویت بودند و بقیه ما مجبور بودیم منتظر بمانیم. این نزدیک به بزرگراه بود. مردم در همه جا، در خیابان ها، در پارک ها، در کنار بزرگراه خواب بودند … ما هر چیزی  در اطراف سطل  زباله که قابل استفاده بود را  جمع آوری کردیم. کسی این تخت را دور انداخته بود، کسی آن را نیاز داشت. راحت تر بود که روی آن بخوابیم تا اینکه  روی زمین
من از سفر خود عکس ها یی  برای  یادبود گرفته ام، تا اینکه  یک روز من بتوانم نشان دهم که من برای رسیدن به صلح و امنیت و یک زندگی جدید در چه شرایطی قرار گرفتم. ای کاش کشورم در جنگ نبود. هیچ کس بدون هیچ دلیلی از خانه اش را ترک نمی کند. آرزوی صلح در افغانستان را دارم
(فریبا در حال حاضر در آلمان زندگی می کند)

Ahmad Fawad

Ahmad Favad Ahmadi (28) Nangahar, Avganistan
Mobilni telefon s kojim sam krenuo na put ka Evropi bio je uspomena na mog brata. Kada sam krenuo za Iran uzeo sam nešto garderobe i njegov iPhone. Jednom mi je rekao da će mi ga pokloniti kada krene za Švedsku. Nije u tome uspeo. Smrt ga je sprečila.
Nikome nisam dozvoljavao da dirne mobilni jer sam imao mnogo uspomena na njega u tom telefonu – hiljade fotografija, audio poruke, naše razgovore… Obećao sam da ću ga čuvati i ako se pokvari.
Prošao sam Iran i Tursku i uspeo da sačuvam telefon. Međutim, u Bugarskoj, na granici sa Turskom nas je uhvatila policija. Uzeli su nam novac i sve što su mogli. Govorio sam policajcu, objašnjavao sam mu da ću mu dati novac i sve što traže, molio sam da mi samo vrate telefon… Nisu hteli. Nisu mi vratili mobilni mog brata.
Sestra mi je dala telefon da ga nosim sa sobom i da ga čuvam. Nisam uspeo. Svaki put kad pomislim na činjenicu da nisam uspeo da ga sačuvam, osećam se krivim.
Na fotografiji je moj brat, Ahmad Tarek.
(Favad je trenutno u Srbiji)

Ahmad Fawad Ahmadi (28) Nangarhar, Afghanistan
The mobile phone that I took on my journey to Europe was a memento from my brother. When I left for Iran I took some clothes and his iPhone. He once told me that he would let me keep it when he leave for Sweden. He didn’t succeed, death stopped him.
I never let anyone touch my phone because it carried many of my memories – thousands of photographs, audio messages, our conversations… I promised him that I would keep it even if it stopped working.
I passed Iran and Turkey and managed to keep my phone. However, in Bulgaria at the border with Turkey we got caught by police. They took all our money and everything they could find. I told the police officer, I explained to him that I would give him the money and anything he wanted, I begged him to return my phone… They didn’t want to. They didn’t give me back my brother’s phone.
My sister gave me the phone to have it with me and to keep it safe. I didn’t succeed. Whenever I remember that I didn’t succeed to keep it safe, I feel guilty.
This is a photo of my brother, his name was Ahmad Tarek.
(Favad is currently in Serbia)

احمد فواد احمدی ،ننگرهار ۲۷کلن
هغه مو بایل  چې ما د وروپا سفر لپاره زما ورور څخه واخیست دهغه یو یادګاروو.کله چی زه ایران ته لاړم ما جامی اودهغه  ای فون موبایل واخیسته،ماته یی ویلی وه کله چی سویډن ته لاړشم نو ټول شیونه تا ته پریږدم.هغه بریالی نه شو مرګ یی مخه ونیوله.ما هیچ چاته اجازه نه ورکله  چی زما تیلیفون سره لاس وهی زکه چی زما یادونه په کی دی. په زرکونه عکسونه،صوتی پیغامونه، زموږخبرې اترې… ما ورسره ژمنه کړی وه چی زه به داهمیشه وساتم که چیرې کاریی هم نه کوه.زه د ایران او ترکیې باډرنه تیرشوم او ومی کولی شوه چی خپل تیلفون وساتم. په هرصورت، په ترکیه کې ده ترکیې او بلغاریا سره پوله کې موږ د پولیسو لخواونیولشو. دوی زموږ ټولې پیسې او اوهغه سه چې کولی شو ومومې وای خیستل. ما پولیسو افسر ته وویل چی زه به هغه پیسې او هغه سه چې غواړې درکړم.خو زما  تیلیفون  بیرته راکړه.دوی نه غوښتل چی زما د ورور تلیفون بیرته راکړیی.
.  فواد اوس مهال په سربیا کې دی
فواد اوس مهال په سربیا کې دی

 

 

Ekram

Mahamad Ekram (19), Kunduz, Avganistan
Situacija u Kunduzu je postala nepodnošljiva.  Građanski rat nas je naterao da odemo. Išao sam u 11 razred i morao sam da prekinem školovanje. Zanimaju me kompjuteri i biologija. Voleo bih da dobijem priliku da nastavim da učim.
Na putu sam sa ocem, majkom i još troje braće i sestara. Bili smo šest meseci u Turskoj, četiri meseca u Bugarskoj…
Ovo je moj poslednji dan u Kunduzu. Sutradan smo otišli. Ovo je dvorište mog dede. On je sa bakom ostao tamo. Ceo taj dan smo proveli zajedno. Kuvali smo i družili se. Svi smo bili malo uznemireni ali smo se trudili da to ne pokazujemo previše.
Na fotografiji nosim tradicionalnu avganistansku odeću. Mnogo je volim. Zaista mi je teško da je se odreknem. Ona predstavlja našu tradiciju i našu kulturu. Ovde je nemam, a ova odeća mi je malo neudobna.
Svaki put kad pogledam ovu fotografiju sretan sam. Podseća me na život pre i osećam kao da sam ponovo tamo.
Baki i dedi je teško. Situacija je sve gora. Borbe su svakog dana.
Ovde nam je bolje nego u Avganistanu. Mir mi je najvažniji. Svim ljudima na svetu treba mir. Više od hrane, treba nam mir.
(Ekram je trenutno u Srbiji)

Mahamad Ekram (19), Kunduz, Afghanistan
The situation in Kunduz became unbearable. The civil war made us leave. I was in the 11th grade and I had to stop my schooling. I’m interested in computers and biology. I wish I had the opportunity to continue my studies.
I am travelling with my father, mother and three brothers and sisters. We were in Turkey for six months, four months in Bulgaria…
This is my last day in Kunduz. We left the next day. This is my grandfather’s yard. He stayed there with my grandmother. We spent that entire day together. We cooked and talked. We were all a bit upset but we were trying not to show it too much.
I am wearing traditional Afghan cloths. I love it a lot. It’s really hard for me to give it up. It represents our tradition and our culture. Here I don’t have it, and the cloths I am wearing are a bit uncomfortable.
Whenever I look at this photo I am happy. It reminds me of my previous life and I feel like I am there again.
It’s hard for my grandparents. The situation is getting worse. They are fighting every day.
It’s better for us here than in Afghanistan. Peace is the most important thing. All the people in the world need peace. More than food, we need peace.
(Ekram is currently in Serbia)

محمد اکرام (19 سال)، کندز، افغانستان
“وضعیت در کندوز غیر قابل تحمل شد. جنگ داخلی ما را مجبور به ترک کردن کرد. من در کلاس 11 بودم و مجبور  شدم مدرسه ام  را متوقف کنم. من علاقه مند به کامپیوتر و زیست شناسی هستم. من آرزو می کنم که فرصت ادامه ی تحصیلاتم را داشته باشم
من با پدر، مادر و سه برادر و خواهر مسافرت می کنم. ما در ترکیه برای شش ماه و  برای چهار ماه در بلغارستان بودیم
این آخرین روز من در کندوز است. ما روز بعد انجا را ترک کردیم. این حیاط پدربزرگ من است. او با مادربزرگم زندگی می کند. ما  کل روز را با هم گذراندیم. ما غذا پختیم و با هم صحبت کردیم ، همه ما کمی ناراحت بودیم، اما سعی کردیم آن را زیاد نشان ندهیم
من لباس های سنتی افغان دارم. من آن را خیلی دوست دارم. این واقعا برای من مشکل است. این نشان دهنده سنت و فرهنگ ما است. در اینجا من آن را ندارم و لباس هایی که من پوشیده ام کمی ناراحت  است
هر وقت به این عکس نگاه میکنم خوشحالم. این به من یاداورزندگی گذشته ام است و احساس می کنم که دوباره آنجا هستم
برای پدربزرگ و مادربزرگم سخت است. وضعیت بدتر شده است. آنها هر روز در. حال جنگ هستند
اینجا برای ما بهتر از افغانستان است. صلح مهم ترین چیز است. همه مردم جهان نیاز به صلح دارند. بیش از غذا، ما به صلح نیاز داریم
(اکرام در حال حاضر در صربستان است)