Zakrija

Zakrija (22), Gazni, Avganistan
U planinama Turske, kad smo prošli iransku granicu. Bilo je to vreme kada smo se spremali da prođemo kroz sneg. Imali smo pauzu 10 minuta i napravili smo nekoliko fotografija za uspomenu. Nisu bog zna šta, jer nam kamere na telefonu nisu bile baš dobre. Napustili smo Iran u sred noći i prešli smo granicu sa Turskom oko tri ujutru. Dva dana smo prelazili taj pojas. Najpre smo trčali, onda smo hodali satima. Bilo je to užasno vreme. Kad smo došli do granice, nismo smeli da hodamo uspravno, nego smo puzali. S nama su bile i porodice.
Borili smo se sa hladnoćom, patili smo u planinama, suočio sam se sa situacijama koje nikada nisam iskusio niti sam mogao da zamislim da bi se u njima mogao naći. Ali, našao sam se. I preživeo sam.
Novinar sam. U Avganistanu sam radio priče o izbeglicama,  izveštavao sam o situaciji na iransko – turskoj granici. U različim slučajevima ljudi su na toj granici gubili živote, pucano je na njih, i ja sam pisao o tome. Na kraju sam svojim očima gledao kako pucaju sa iranske strane na ljude na vrhu brda. Dok sam radio, te vesti su me uvek ostavljale bez teksta, nisam mogao da verujem da to zaista rade, ali sam došao u situaciju da to vidim svojim očima… Na toj granici si mogao da pogineš i od metka i od užasnog vremena.
Kada sam prošao iransko – tursku granicu, bio sam užasno uplašen i pitao sam se da li me na sledećoj čeka isto. Na sledećoj me sačekalo more.
(video) Kada sam stigao u Tursku, prijatelj mi je poslao njegov video prelaska preko iransko – turske granice. Vidite ljude kako trče. Idu ka snegu. I taj sneg treba preći.
(Zakrija trenutno živi u Švajcarskoj)

Zakria (22) Ghazni, Afghanistan
In the mountains of Turkey, when we crossed the Iranian border. It was a time when we were getting ready to pass through the snow. We had a 10 minute break and we made a couple of photos to remember it by. It’s not much, our phone cameras weren’t very good. We left Iran in the middle of the night and crossed the border with Turkey around 3AM. We were passing that strip for two days. At first we ran, then we walked for hours. It was a horrible time. When we reached the border, we couldn’t walk upright, but had to crawl. There were families with us.
We fought the cold, we suffered in the mountains, I faced situations I had never experienced and could have never imagined to find myself in. But I did. And I survived.
I am a journalist. In Afghanistan I did stories on refugees, I reported on the Iranian-Turkish border situation. In different cases people lost lives on that border, they were shot at, and I wrote about it. In the end, I saw with my own eyes how they shot at the people on the top of the hill from the Iranian border. While I was working, those kinds of news always left me speechless, I couldn’t believe they were really doing it, but I got into the situation where I saw it with my own eyes… On that border, you could have died from both a bullet and that horrible weather.
When I passed the Iranian-Turkish border, I was horribly scared and was wondering whether the same thing was waiting for me at the next one. On the next one, I was greeted by the sea.
(video) When I arrived in Turkey, my friend sent me a video of himself crossing the Iranian-Turkish border. You can see people running. Going towards the snow. And you need to get through that snow.
(Zakria currently lives in Switzerland)

زکریا نبی زاده (22) غزنی، افغانستان
در کوه های ترکیه، زمانی  که ما از مرز ایران عبور کردیم. زمانی بود که ما  برای عبور از برف اماده می شدیم . ما یک استراحت 10 دقيقه ای داشتيم و چند عکس گرفتیم تا آن را بخاطر داشته باشیم. خیلی زیاد نیست، دوربین های تلفن ما خیلی خوب نبودند. ما در اواسط شب از ایران خارج شدیم و حدود 3 صبح مرز با ترکیه را رد کردیم. ما این نوار را برای دو روز گذراندیم. در ابتدا ما دویدیم، سپس چند ساعت پیاده روی کردیم. زمان وحشتناکی بود. وقتی ما به مرز رسیدیم، نمی توانستیم ایستاده راه برویم،  مجبور شدیم چهار دست و پا برویم . خانواده ها هم با ما بودند
ما با سرما مبارزه کردیم، در کوهستان رنج دیدیم، من با شرایطی که هرگز تجربه نکرده بودم و هرگز خود را در ان ها  تصور نمیکردم مواجه شدم. اما انجام دادم و جان سالم به در بردم
من یک روزنامه نگار هستم. در افغانستان من داستان هایی درباره پناهندگان گفتم، در مورد شرایط مرزی ایران و ترکیه گزارش دادم. در موارد مختلف مردم در آن مرز زندگی خود را از دست دادند، آنها به ضرب گلوله کشته شدند و من درباره آن نوشتم. در نهایت، با چشمان خودم دیدم که چگونه آنها از بالای تپه به روی مردم در مرز ایران شلیک می کردند. در حالی که من مشغول کار بودم، این نوع اخبار همیشه مرا شوکه می کرد و هیچی برای گفتن نداشتم، نمی توانستم باور کنم آنها واقعا این کار را انجام می دهند، اما من در وضعیتی قرار گرفتم که  آن را با چشم خود دیدم … در آن مرز، شما    ممکن است در اثر گلوله و یا این هوای  وحشتناک جان خود. را از دست بدهید
وقتی که من مرز ایران و ترکیه را گذراندم، به شدت ترسیدم و فکر می کردم که آیا همان چیز قرار است در راه بعدی در  آینده برای من اتفاق بیفتد. در مسیر بعد، با دریا رو برو شدم. هنگامی که وارد ترکیه شدم، دوستم برای من یک ویدیو از خود فرستاد وقتی  از مرز ایران و ترکیه عبور می کرد. شما می توانید مردم را در حال دویدن  به سوی برف ها برای پنهان شدن بین انها ببینید
(زکریا در حال حاضر در سوئیس زندگی می کند)

Saad

Saad (22), Al-Kamišli, Sirija
Talentovan sam za fudbal i obožavam ga. Dobro, nije da baš očekujem da ću da zaigram za Dortmund, ali igram i danas i obožavam da idem na utakmice. Na ovoj fotografiji imam 16 godina i vi, kada je pogledate, vidite dečaka koji stoji na nekom mestu za igru. Ja vidim mir i ljude koji bezbrižno hodaju ulicama. Vidim porodicu koja me čeka kući. Nedostaju mi ti dani. Nisam mislio ni o čemu sem kako da uživam. Danas je drugačije. Ponekad se plašim budućnosti. Često mislim o tome do kad ću biti razdvojen od svoje porodice. Da sam u Siriji, sada bih bio na fakultetu, a ovde počinjem od nule. Da li to znači da je mojih 20 godina života nepovratno nestalo?
(Saad trenutno živi u Nemačkoj)

Saad (22) Al-Qamishli, Syria
I am a talented soccer player and I love it. Alright, it’s not like I think I’ll ever play for Dortmund, but I play to this day and I love going to matches. On this photo I am 16 years old and you, when you look at it, see a boy standing in a place made for playing. I see peace and people carelessly walking the streets. I see the family waiting for me at home. I miss those days. I didn’t think about anything but enjoyment. Today it’s different. Sometimes I’m scared of the future. I often wonder how long I’ll be separated from my family. If I was in Syria now, I’d be in college, but here I start from zero. Does that mean that 20 years of my life has irretrievably gone?
(Saad currently lives in Germany)

سعد (22) القامیشلی، سوریه
من یک بازیکن فوتبال با استعداد هستم و عاشق ان هستم. خوب، این مثل این نیست که من فکر می کنم که  تا حالا برای دورتموند بازی کرده ام، اما من در این روزها بازی می کنم و دوست دارم به مسابقات بروم. در این عکس من 16 ساله هستم و وقتی که به آن نگاه می کنید، یک پسر را می بینید که در مکانی که برای بازی است، ایستاده است. من صلح را می بینم و مردمی که بی سر و صدا و بدون توجه در خیابان راه می روند. من خانواده ای را در خانه که منتظر من هستند. را می بینم. دلم برای ان روزا تنگ شده است. من در مورد چیزی جز لذت فکر نمی کردم. امروز متفاوت است. گاهی اوقات از آینده می ترسم. من اغلب حیران و سرگردانم که چه مدت از خانواده ام جدا خواهم بود. اگر در حال حاضر در سوریه بودم، در کالج بودم ، اما در اینجا از صفر شروع کردم. آیا این بدان معنی است که 20 سال از عمر من بدون بازگشت از دست رفته است؟
(سعد در حال حاضر در آلمان زندگی می کند)

Reslan

Reslan (22), Damask, Sirija
Ovo je moj rođak – Basel. Obojica volimo hevi metal, zato smo se tako dobro i razumeli. On mi je kao brat koga nikad nisam imao. Zajedno smo se smejali, zajedno smo plakali. Ova fotografija napravljena je dva meseca pre nego što sam otišao. On je još uvek u Damasku.
(Reslan je trenutno u Holandiji)

Reslan (22), Damascus, Syria
This is my cousin – Basel. We both love heavy metal music, that’s why we understood each other so well. He is like a brother I never had. We laughed together, we cried together. This photo was taken two months before I left. He is still in Damascus.
(Reslan is currently in the Netherlands)

رزلان، دمشق، سوریه
این پسر عموی من – بازل است. هر دو نفر ما  موسیقی متال سنگین را دوست داریم ، به همین دلیل ما یکدیگر را به خوبی درک می کردیم. او  برای من مثل  برادری  بود که من هرگز نداشتم.  ما با هم می خندیدیم، با هم گریه می کردیم. این عکس دو ماه قبل ازاینکه  ترک  کنم گرفته شد. او هنوز در دمشق است.
(  رزلان در حال حاضر در هلند است

Raamad

Ramad, 25, Kunar, Avganistan
Na mađarskoj granici sa Srbijom. Sa prijateljem. Pokušavamo da pređemo. Kada za nekoliko godina uspem da dođem do Francuske, gledaću ovu fotografiju kao deo mog života. Moći ću da ispričam koliko puta sam pokušao da pređem i nisam uspeo. Ispričaću i kako jesam uspeo.
Sve što imam mi je u mobilnom telefonu – dokumenti da sam radio sa Amerikancima u Avganistanu, što mi je jako važno, ali i fotografije porodice koje mi šalju, što mi je najvažnije, kontakti…
Sedam meseci sam u Srbiji, zaglavljen. Pokušao sam i da ostanem, ali su mi u policiji rekli da idem, da nemam ovde šta da tražim.
Kada se približim granici, veoma se uznemirim. Bojim se da će me prebiti i opljačkati. Kad dođem u Francusku više nikada neću ići na granice. Dosta mi ih je. Posebno mađarske granice.
(Ramad je još uvek u Srbiji)

Raamad, 25, Kunar, Afghanistan
This was taken at the Hungarian border with Serbia. With a friend. We are trying to cross. When I manage to reach France in a couple of years, I will look at this photo as part of my life. I will be able to talk about how many times I tried to cross and didn’t succeed. And I will talk about how I did succeed.
All I have is in my mobile phone – documents that prove I worked with Americans in Afghanistan, which is very important to me, but also photographs of my family that they send to me, which is the most important thing for me, contacts…
I have been stuck in Serbia for seven months. I even tried to stay, but the police told me to go, that there is nothing for me here.
When I come close to the border I get very disturbed. I am afraid that they will beat me up or rob me. When I come to France I will never go near a border again. I have had enough of them. Especially the Hungarian border.
(Raamad is still in Serbia)

رامد، 25 ساله، کنر، افغانستان
این در مرز مجارستان با صربستان گرفته شد، با یکی از دوستانم. ما در حال تلاش برای عبور از مرز هستیم
هنگامی که من بعد از چند سال موفق به رسیدن به فرانسه شدم، به این عکس  به عنوان بخشی از زندگی ام نگاه می کنم. من قادرم در مورد اینکه چند بار سعی کردم از مرز عبور کنم و موفق نشدم ، صحبت کنم و در مورد اینکه چگونه موفق شدم صحبت خواهم کرد
همه چیز در تلفن همراه من است – اسنادی که ثابت می کنند که من با آمریکایی ها در افغانستان کار کرده ام، که برای من بسیار مهم است، همچنین عکس هایی از خانواده ام که برای من ارسال می کنند، مهمترین چیز برای من هستند، همچنین شماره تلفن مخاطبین وغیره
من در صربستان برای هفت ماه گیر کرده ام. من حتی سعی کردم که بمانم، اما پلیس به من گفت که بروم، برای من هیچ چیزاینجا وجود ندارد
وقتی من به مرز نزدیک می شدم، خیلی به هم می ریختم و حواسم پرت می شد. من می ترسیدم که آنها مرا ضرب و شتم و یا غارت کنند. وقتی که من به فرانسه امدم هرگز به مرز نزدیک نمی شدم. من به اندازه کافی از آنها دیده بودم. به خصوص مرز مجارستان.
(راماد هنوز در صربستان است)

Nour

Nour (30), Damask, Sirija
Moj brat i ja. Volim ovu fotografiju jer mi daje osećaj sigurnosti, kao da imam nekoga ko me štiti. Brata, koji je u Siriji, nisam videla dve godine. Ne znam kad ću i da li ću ga više videti.
Rat je strašna stvar. Moje detinjstvo je bilo lepo, ali kao da mi ga je neko oteo. Moj život je protekao u ratu i boli koje se nikada ne mogu otarasiti.
Primorana sam da zaboravim na prošlost i na svoju i istoriju svog naroda. Moraću da se prilagodim novoj sredini. Međutim, postoje trenuci kada ne mogu da zaboravim ko sam i odakle sam.  Pobegnem od jednog sećanja, od samoće kako ne bih osvestila stvarnost u kojoj živim. Ne znam da li ću ikada više videti svoju braću, sestre, svoje prijatelje. Ne znam šta je moja budućnost.
Upoznala sam ljude koje nikad nisam htela da upoznam, videla sam stvari koje nikad nisam htela da vidim. Nažalost, to je bio moj jedini izbor.
Naučila sam da je snaga volje jako bitna i u trenucima beznađa to je jedino što me drži u životu. Posle dve godine mogu reći da sam se ponovo rodila. U svojih 30 godina života nisam bila svesna budućnosti onako kako je čovek planira, ali sam odabrala novu budućnost.
Nemam drugog izbora nego da ostanem živa.
Nadam se da se niko neće napatiti u životu kao ja.
Počela sam da osećam strah da će neko umreti, otići od mene. Spoznala sam koji su prioriteti u životu i važnost kad su ljudi jedni s drugima. Svim ljudima želim život.
Ova, druga slika predstavlja kraj mog profesionalnog života. Na ploči piše moje ime i moja profesija. Ja ne mogu biti advokatica nigde drugde osim u instituciji zato što sam Palestinka. Moj životni san je bio da budem advokatica, ostvarila sam ga u Siriji, ali je s izbeglištvom nestao. Ovu sliku je fotografisao moj prijatelj jer je bio jako ponosan na mene. Nestao je pre četiri godine i do danas ne znam ništa o njemu.
(Nour trenutno živi u Bejrutu, Liban)

Nour (30) Damascus, Syria
My brother and me. I love this photo because it gives me a sense of security, like I have someone protecting me. My brother, who is in Syria, I haven’t seen for two years. I don’t know when or whether I will see him again.
War is a terrible thing. My childhood was nice, but it’s like someone took it from me. My life went by in war and pain I can never get rid of.
I am forced to forget my past and both mine and my people’s history. I will have to adapt to new surroundings. However, there are moments when I cannot forget who I am and where I’m from. I get away from a memory, from loneliness so I don’t feel the reality I live in. I don’t know if I’ll ever see my brothers again, my sisters, my friends. I don’t know what my future is.
I’ve met people I never wanted to meet, I’ve seen things I never wanted to see. Unfortunately, that was my only choice.
I’ve learned that the power of will is very important in moments of hopelessness, it’s the only thing keeping me alive. After two years, I can say I am reborn. In my 30 years of life I was never aware of the future in a way people plan it, but I chose another future.
I have no choice but to stay alive.
I hope no one suffers in their life as much as I have suffered in mine.
I started fearing someone would die, leave me. I’ve learned what the priorities are in life and the importance of people being with one another. I wish for life for all people.
This, the second picture represents the end of my professional life. On the plaque are my name and my profession. I cannot be a lawyer anywhere but the institution because I am Palestinian. My life’s dream was to be a lawyer, I made it a reality in Syria, but it has disappeared with exile. This picture was taken by my friend as he was very proud of me. He went missing four years ago and I know nothing about what happened to him to this day.
(Nour currently lives in Beirut, Lebanon)

نور (30) دمشق، سوریه
من و برادرم. من این عکس را دوست دارم زیرا به من احساس امنیت  می دهد، مانند اینکه کسی از من محافظت می کند. برادرم را، که در سوریه است، برای دو سال  ندیده ام. من نمی دانم چه زمانی و یا آیا من او را دوباره می بینم  یا نه!؟
جنگ یک چیز وحشتناک است. دوران کودکی من خوب بود، اما مثل اینکه کسی آن را از من گرفت. زندگی من در جنگ و درد بود، من هرگز نمی توانم از این خلاص شوم.
من مجبورم گذشته ام را  و تاریخ خودم و مردم را فراموش کنم. من باید با محیط جدید سازگار شوم. هر چند لحظاتی وجود دارد که نمیتوانم فراموش کنم که من که هستم و از کجا امده ام. من از خاطرات و از تنهایی دوری می کنم، تا واقعیتی را که در آن زندگی می کنم احساس نکنم. نمی دانم اگر دوباره برادرانم را خواهم دید، خواهرانم را ، دوستانم را!. من نمی دانم آینده من چه خواهد بود
من افرادی را دیدم که هرگز نمیخواستم ببینم، چیزهایی را دیدم که هرگز نمیخواستم ببینم. متاسفانه، این تنها انتخاب من بود
من آموختم که قدرت اراده در لحظات ناامیدی بسیار مهم است، این تنها چیزی است که مرا زنده نگه می دارد. پس از دو ، می توانم بگویم من دوباره متولد شده ام. در۳۰ سال زندگی ام هرگز از اینده به نحوی که مردم ان را برنامه ریزی کنند آگاه نبودم، اما من آینده ای دیگر را انتخاب کردم.
من هیچ گزینه ای ندارم جز زنده ماندن. من امیدوارم هیچ کس در زندگی خود همانطور که من رنج برده ام ، رنج نبرد
من شروع کردم  به ترس از اینکه کسی بمیرد یا مرا ترک کن. من آموختم که اولویتها در زندگی و اهمیت با متحد بودن افراد با یکدیگر چه هستند. من برای همه مردم آرزوی زندگی کردن می کنم.
این تصویر نشان دهنده پایان زندگی حرفه ای من است. روی پلاک نام من و حرفه من است. من نمی توانم یک وکیل در  هر کجا باشم، جز در موسسه، چون من فلسطینی هستم. رویای زندگی من این بود که یک وکیل  شوم، من آن را در سوریه به واقعیت رساندم، اما با تبعید ناپدید شد. این عکس توسط دوستم گرفته شد که به من بسیار افتخار می کرد. او چهار سال پیش از دست رفت و هیچ چیز راجع به او که چه اتفاقی برایش افتاده، تا به امروز نمی دانم
(نور در حال حاضر در بیروت، لبنان زندگی می کند)

MJ

MJ, Homs, Sirija
Put od Turske ka Grčkoj je bio najteži period za mene. Čamac ispred nas je potonuo i svi ljudi su se udavili. Nikad se tako nisam plašio. Čovek koji je vozio čamac, u jednom trenutku je iskočio iz njega i otplivao za Tursku, ostavljeni smo sami. Sreća pa je jedan od nas 60, koliko nas je bilo u čamcu u tom trenutku, znao da upali motor i nastavi da vozi. Žene su vrištale, skoro svi u čamcu su se molili. Imao sam osećaj da mi se život upravo završava. Onda smo videli kopno. Kad smo se iskrcali na Lezbos, ponovo sam osetio da sam živ. Ljudi su dotrčali da nam pomognu, dali nam vodu, hranu, odeću… Fotografisali su nas za vesti.
Osećao sam se kao heroj, ali ne jer sam hteo nego jer sam nateran da to budem. Iskreno, i nakon dve godine, kada pogledam ove fotografije – ponosan sam jer sam uspeo. Kad god mi je teško, pogledam ih i shvatim šta sam prošao.
Danas znam da je bilo vredno preći taj put, ali istovremeno nije fer jer kad pogledam ove fotografije podsetim se kakav težak put sam prešao da bih imao mir i sigurnost u životu, a ljudi oko mene se ponašaju kao da je to bilo jednostavno.
Ove fotografije su uspomena na to šta sam prošao i kako sam se osećao i zato su mi jako važne. Znači mi da vidim kako je izgledala moja borba za život i sigurnost.
(MJ danas živi u Holandiji)

MJ, Homs, Syria
The journey from Turkey to Greece was the hardest time for me. The boat in front of us sank and all the people drowned. I had never been so afraid. The man who was driving our boat jumped overboard at one moment and swam to Turkey. We were left on our own. Luckily, one of the 60 of us, that’s how many of us there were on the boat at the time, knew how to turn on the engine and continue to drive. The women were screaming, almost everyone on the boat was praying. I felt like my life was coming to an end. Then we saw land. When we disembarked on Lesbos, I felt alive again. People were running to help us, giving us water, food and cloths… They took pictures of us for the news.
I felt like a hero, not because I wanted to but because I was made to. Honestly, even after two years, when I look at these photos – I am proud that I made it. Whenever it gets hard for me, I look at them and realize what I went through.
Now I know that it was worth it taking that journey, but at the same time it isn’t fair because when I look at these photos I remember what a difficult road I had to take to find peace and safety in my life, and people around me act as though it was simple.
These photos are a memento of what I went through, and how I felt, and that is why they are so important to me. It means a lot to me to see what my struggle for life and safety looked like.
(MJ now lives in the Netherlands)

MJ، حمص، سوریه
سفر از ترکیه به یونان سخت ترین زمان برای من بود. قایق در مقابل ما غرق شد و همه مردم در ان غرق شدند. من تا به حال هرگزاین اندازه نترسیده بودم. مردی که قایق ما را می راند، در یک لحظه از قایق   در اب پرید  و به ترکیه شنا کرد. ما تنها باقی ماندیم. خوشبختانه، یکی از 60 نفر از ما، که در آن زمان در قایق بودیم، می دانست که چگونه موتور را روشن کند و به رانندگی ادامه دهد. زنان فریاد می زدند، تقریبا همه در قایق دعا می کردند. احساس کردم زندگی من به پایان رسیده است. سپس زمین و خشکی را دیدیم. هنگامی که ما وارد لسبس شدیم، احساس کردم دوباره زنده شدم. مردم در حال دویدن  برای کمک به ما بودند، به ما آب، غذا و لباس  دادند … آنها ازما برای  اخبار عکس گرفتند
من احساس قهرمانی می کردم نه به این دلیل که من می خواستم بلکه من ساخته شدم. صادقانه، حتی بعد از دو سال، وقتی که من به این عکس ها نگاه می کنم، افتخار می کنم که این کار را انجام دادم. هر زمان که برای من سخت می شود، به آنها نگاه می کنم و متوجه می شوم که چه چیزی را پشت سر گذاشتم
اکنون می دانم که ارزش داشت این سفر را شروع کنم، اما در عین حال منصفانه نیست، زیرا زمانی که من به این عکس ها نگاه می کنم، به یاد می اورم که چه راه دشواری را برای رسیدن به آرامش و ایمنی در زندگی ام طی کردم و مردم اطراف من طوری نشان می دهند مثل اینکه این راه ساده بود
این عکس ها خاطراتی است از آنچه بر من گذشت، و همچنین  احساسی که داشتم، و به همین دلیل آنها برای من بسیار مهم هستند. این برای  من   پر معناست  که ببینم مبارزه من برای یک  زندگی و امنیت  شبیه چه بود. ”
( اکنون در هلند زندگی می کند mj )

 

Munir

Munir (17), Gazni, Avganistan
’Živ sam.’ To mi je prošlo kroz glavu kad smo se domogli kopna. Na ovoj fotografiji sam potpuno mokar. Četiri sata smo putovali od Turske do Grčke. U čamcu, koji može da primi 12, bilo je 64 ljudi. Užasno sam se plašio, svi smo se plašili da ćemo se udaviti. Ponekad kad razmišljam o tom putu, ne mogu da spavam.
(Munir trenutno živi u Švedskoj. Fotografija je nastala na Lezbosu 2015. godine)

Munir (17), Ghazni, Afghanistan
‘I am alive.’ That was what went through my mind when we managed to reach shore. On this photograph I am completely wet. We had been traveling for four hours from Turkey to Greece. There were 64 people on a boat that had room for 12. I was terribly afraid, we were all afraid that we would drown. Sometimes when I think about that journey and I can’t sleep.
(Munir currently lives in Sweden. The photo was taken on Lesbos in 2015)

منیر ۱۵ کلن
زه ژوندې یم. دا هغه څه و چې زما په ذهن کی وه کله چې موږ”
ساحل ته و رسېدل.په دې عکس کې زه په بشپړه توګه لوند یم.موږ له
ترکیې څخه تر یونان پوری څلور ساعته سفر کاوو. په هغه کښتۍ کې
چی ۱۲ کسان ځای کیدل 64 تنه کسان و.زه  ویریدلی  وم.  موږ ټول
ویریدلی وچه موږ به ډوب شو. ځینې وختونه کله چې زه د دې سفر
.په اړه فکر کوم زه خوب نشم کولی.
منیر اوس مهال په سویډن کې ژوند کوي
عکس په 2015 په لیسبوس کی اخیستل شوی دی.

 

 

Nazima

Nazima (35), Kabul, Avganistan
Dve godine smo na putu. Moj muž, ja i naše petoro dece. U Kabulu je život postao nepodnošljiv i morali smo da odemo. Ja sam najpre radila kao učiteljica, ali su mi onda roditelji muža rekli da više ne mogu to da radim, pa sam ostala kod kuće. Ubrzo sam otvorila mali salon lepote u kući, u jednoj sobi, da mogu da nam zaradim neke novce. Tako sam živela 16 godina i na kraju, sa petoro dece sam morala da krenem na put. Kćerka mi je velika pa bi ona nosila manje dete, ja jedno, muž jedno i tako smo pomagali jedni drugima.
Toliko smo teških situacija imali da želim sve da ih zaboravim.  Zauvek.
U šumi na granici Grčke sa Makedonijom počela sam da krvarim, nisam znala zašto. Kad su me doneli do prvog lekara, mislili su da sam mrtva. Drugi lekar je shvatio da imam spontani pobačaj. Nisam ni znala da sam trudna. Toliko sam iskrvarila da sam bila bez svesti. Smestili su me u bolnicu i nakon 18 dana, kad sam se oporavila, deportovali su nas u Grčku.
Uspeli smo konačno nakon nekog vremena da se domognemo Srbije. Smestili su nas u kamp u Preševu, međutim, nekoliko dana nakon što smo stigli, javili su mi da mi je umrla majka u Avganistanu.
Devet meseci smo proveli u kampu u Preševu, čekajući te liste za prelaz u Mađarsku. Nikad nismo došli na red. Odlučili smo da odemo do Beograda, pa dalje.
Ovo su fotografije sa granice sa Hrvatskom. Bili smo u šumi i čekali trenutak kad da pređemo. Tu je bila ograda i decu smo prebacivali preko nje, jer su mala za prelazak. Strašna mi je bila ta situacija. Posle smo hodali sat vremena i onda nas je uhvatila policija i vratila u Srbiju.
(Nazima je sa porodicom u Beogradu)

Nazima (35) Kabul, Afghanistan
We’ve been traveling for two years. My husband, I, and our five children. In Kabul, it became impossible to live and we had to leave. At first I worked as a schoolteacher, but then my husband’s parents told me that I could no longer do that, so I stayed at home. Soon I had opened a small beauty saloon in the house, in one room, so I could earn us some money. That’s how I’d lived for 16 years and, in the end, I had to leave with my five children. My daughter had grown up, so she would carry one younger kid, I carried one and my husband one, and so we helped each other.
We had so many difficult situations that I want to forget them all. Forever.
In the woods on the Greek-Macedonian border, I started bleeding, I didn’t know why. When they had carried me to the first doctor, they thought I was dead. The other doctor figured out I had a miscarriage. I didn’t even know I was pregnant. I bled so much I fainted. They put me in a hospital and, after 18 days, when I got better, they deported us to Greece.
We managed, after a while, to get to Serbia. They put us in a camp in Presevo, however, a couple of days after we had arrived, they called to tell me my mother had died in Afghanistan.
We spent nine months in a camp in Presevo, waiting for those lists to pass to Hungary. It was never our turn. We decided to go to Belgrade, then further.
These are the photos from the Croatian border. We were in the woods and waiting for a chance to cross. There was a fence and we had to toss the children over as they were too small to cross themselves. That was a horrible situation. Afterwards, we walked for an hour before we were caught by the police and taken back to Serbia.
(Nazima is with her family in Belgrade)

(35) ناظیمه، کابل، افغانستان
“ما دو سال در سفر هستیم. شوهرم، من و پنج فرزند ما. در کابل زندگی غیرممکن بود و مجبور شدیم ترک کنیم. ابتدا به عنوان یک معلم مدرسه مشغول به کار شدم، اما پس از آن والدین شوهرم به من گفتند که دیگر نمیتوانم این کار را انجام دهم، بنابراین در خانه ماندم. به زودی من سالن زیبایی کوچک را در خانه ، در یک اتاق باز کردم، تا بتوانم کمی پول کسب کنم. با این روش بود که من برای 16 سال زندگی کردم و در نهایت مجبور شدم با پنج فرزندم ترک کنم. دخترم بزرگ شده بود، بنابراین او یکی از بچه ها را حمل می کرد، من یکی و شوهرم هم دیگری را حمل می کرد، و به همین شکل ما به یکدیگر کمک کردیم
ما تا به حال شرایط دشوار بسیاری را داشتیم  که من می خواهم آنها را فراموش کنم، برای همیشه
در جنگل های مرزی یونان و مقدونیه، خونریزی من شروع شد، نمی دانستم چرا، وقتی آنها مرا به دکتر اول بردند، فکر کردند که من مرده ام. دکتر دیگر متوجه شد من سقط جنین داشتم. حتی نمی دانستم باردار هستم ، انقدر خونریزی داشتم که غش کردم. آنها مرا در یک بیمارستان نگه داشتند و بعد از 18 روز وقتی بهتر شدم ما را به یونان پس فرستادند
ما بعد از مدتی موفق به رسیدن به صربستان شدیم. آنها ما را در یک اردوگاه در پرشوو قرار دادند، اما چند روز پس از ورود ما،  به من خبر دادند که مادر من در افغانستان  مرده است
ما نه ماه در اردوگاه پرشوو صرف کردیم، منتظر  لیست ها برای رفتن به مجارستان بودیم. هرگز نوبت ما نرسید. ما تصمیم گرفتیم به بلگراد برویم و سپس جلوتر
این عکس ها از مرز کرواسی است. ما در جنگل بودیم و منتظر فرصتی برای عبور از آن بودیم. یک حصار سیمی وجود داشت و ما مجبور بودیم بچه ها را از روی این حصارها پرت کنیم، زیرا آنها خیلی کوچک بودند که خودشان بتوانند عبور. کنند . این یک وضعیت وحشتناک بود. پس از آن، ما یک ساعت پیش از اینکه توسط پلیس دستگیر شویم و به سوی صربستان بازگردانده شویم، راه می رفتیم
(ناظیمه با خانواده اش در بلگراد است)

 

Najeeb

Nadžeb (25), Kunar, Avganistan
Nikada neću zaboraviti poslednji dan koji sam proveo sa ocem i bratom u Avganistanu. Niko do tog dana nije znao da sutradan odlazim, čak ni moja sestra.
Pre nego što smo se fotografisali za uspomenu otac, vidno tužan, mi je dao dobar savet koji nikada neću zaboraviti.
Rekao mi je: ‘Slušaj me, sine. Odlaziš od nas i ne znamo ni ti ni ja da li ćemo se više sresti. To samo bog zna, ali ne zaboravi da gde god da si da poštuješ ljude, ne uvrediš nikoga u svom životu, uvek ih pominji po dobru i širi ljubav. Nemoj da imaš ikakva očekivanja od njih. Ne gubi nadu kad naiđeš na probleme, obrati se bogu i pomoći će ti. Budi srećan.
(Nadžeb trenutno boravi u Austriji)

Najeeb (25) Kunar, Afghanistan
I’ll never forget the last day I spent with my father and brother in Afghanistan. No one knew until that day that I was to leave tomorrow, not even my sister.
Before we took a commemorative photo, my father, clearly sad, gave me good advice that I’ll never forget.
He said to me: “Listen to me, son. You’re leaving and neither you nor me know whether we’ll see each other again. Only god knows that, but don’t forget to respect people wherever you are, don’t insult anyone in your life, always speak well of them and spread love. Don’t have any expectations from them. Don’t lose hope when you encounter problems, turn to god and he will help you. Be happy.
(Najeeb currently resides in Austria)

نجیب ۲۵ کلن
هیسکله هغه ورستی ورز می نه هیریږی کله چې زه پلار او ورور سره په افغانیستان کې می تیره کړه.هیسوک نه پوهیدل ترهغه یی پوری کله چی سبایی ما افغانستان پر یښودل، حتی زما خور . مخکی له دی چی موږ د یادګاری عکس واخلو، زماپلار دیر خفه هم و، ماته دیرښه نصیحت وکړ چې زه بیی هیسکله هیرنکړم هغه ماته وویل. واوره زویه!ته زی اوزه نپوهیږم چی  بیابه موږ یوبل سره وګرو کنه یوازی خدای پوهیږی خو دامه هیروه چی همیشه خلکوته احترام کوه اوپه ژوند کې هیچاته سپکاوی مه کوه، تل د دویی په باره کی ښی خبرې کوه او مینه پراخه کړه. له دوی سخه هیس تمه اوتوقع مه لره .هیله او ومید له لاسه مه ورکوه کله چې له ستونزی سره مخامخ شی،خدای یادوه او هغه په له تاسره مرسته وکړې.خوشحال اوسې.
اوس مهال نجیب  په اتریش کې ژوند کوﻱ

 

Nadeem

Nadim (16), Avganistan
Kad smo napuštali kuću, zaključali smo je, sve je ostalo unutra. Uzeo sam sa sobom nekoliko majica, memorijsku karticu na kojoj sam imao pesme koje sam voleo, fotografije moje devojke …
Morali smo otići. Talibani su nam sve uzeli, kidnapovali su i mene i mog oca. Trebalo nam je dve godine da dođemo do Srbije. Proveli smo godinu dana u Turskoj, od toga šest meseci u zatvoru na aerodromu Ataturk. Kad smo konačno izašli, nastavili smo ka Bugarskoj i tamo ostali četiri meseca. U Srbiji smo pet meseci.
Nosio sam uz sebe u torbi karticu, novac, ogrlicu koju mi je dala moja devojka, njenu fotografiju… I sve sam izgubio u Turskoj. Ne znam ni lozinku za svoj stari Fejsbuk nalog, koji mi silno nedostaje. Nije me briga za novac, nego za stvari koje mi je dala. Najviše mi nedostaje fotografija moje devojke.
Uz ovu pesmu sam se zaljubio u nju. Sreli smo se na jednom venčanju i to je bila ljubav na prvi pogled. Ona živi u Australiji, a mi idemo za Dansku. Moja mama će razgovarati sa njenom mamom i mi ćemo se venčati.
(Nadim je sa porodicom trenutno u Danskoj)

Nadeem (16), Afghanistan
When we had left our home, when we had locked it, everything had stayed inside. I took a couple of shirts with me, a memory card with some songs I loved, photos of my girlfriend…
We had to leave. The Taliban took everything from us, they kidnapped me and my father. It took us two years to get to Serbia. We spent a year in Turkey, of which six months in jail at the Ataturk airport. When we finally got out, we continued towards Bulgaria and stayed there for four months. We’ve been in Serbia for five months.
I had been carrying by my side in a bag the card, money, a necklace my girlfriend gave me, her photo… And I lost it all in Turkey. I don’t even know the password for my old Facebook account, which I miss sorely. I don’t care about the money, I care about the things she gave me. I miss my girlfriend’s photo the most.
This is the song I fell in love with her to. We met at a wedding and it was love at first sight. She lives in Australia, and we’re going to Denmark. My mother will talk to her mother and we will get married.
(Nadim is with his family at the moment in Denmark)

نادیم (16) افغانستان
“هنگامی که ما خانه مان را ترک کردیم، وقتی آن را قفل کردیم، همه چیز در داخل ماند. من چندین پیراهن با خودم  گرفتم، یک کارت حافظه با برخی از آهنگ هایی که  دوست داشتم، عکس های دوست دخترم …
مجبور شدیم  ترک کنیم، طالبان همه چیز را از ما گرفتند، من و پدرم را ربودند. ما دو سال طول کشید تا به صربستان برسیم. ما یک سال در ترکیه گذراندیم، که شش ماه در زندان در فرودگاه آتاتورک بود. وقتی ما بالاخره ازاد شدیم، به سوی بلغارستان ادامه دادیم و برای چهار ماه آنجا ماندیم. ما در صربستان پنج ماه بودیم
من با خودم در یک کیف  کارت، پول، یک گردنبند که دوست دخترم  به من داد، عکس او و … را حمل می کردم که در ترکیه آن را از دست دادم. من حتی رمز عبور حساب قدیمی فیس بوکم را نمی دانم، که شدیدا ناراحتم. من به پول اهمیت نمی دهم، من به چیزهایی که او به من داده است اهمیت می دهم. من بیشتر برای عکس های دوست دخترم دلتنگم
این آهنگی است که من با ان عاشق او شدم. ما در یک مراسم عروسی یکدیگر را ملاقات کردیم و در نگاه اول عشق بود. او در استرالیا زندگی می کرد و ما اکنون به دانمارک می رویم. مادر من با مادرش صحبت خواهد کرد و با هم ازدواج خواهیم کرد
(ندیم در حال حاضر با خانواده اش در آلمان است)