Vladimir

Vladimir Castiljo Gamboa (41), Kuba
Moj prvi put na snegu!! Ono što je za druge verovatno obična stvar… za mene je bilo čudesno.

Vladimir Castillo Gamboa (41), Cuba
My first time in the snow!! What may be a common thing for others… for me was a miracle.

Vladimir Castillo Gamboa (41), Cuba
Mi primera vez en la nieve!! Lo que para otros puede ser comun… para mi era un milagro.

۹ولادیمیر کاستیلو گامبوا (41)، کوبا، اسپانیایی
اولین بارم در برف!! چیزی که شاید می تواند برای دیگران خیلی معمولی باشد… ولی برای من یک معجزه بود

 

Sandy & Yolanda

Sendi (35) i Jolanda (42), Kuba
Ovo su slike sa naše omiljene plaže. Tu je cela Havana. To je mesto i za piće, i za žurke, i za odmor, i za dejt i za sve! Ove slike nas podsećaju na našu zemlju i na ljude koji nam fale.

Sandy (35) and Yolanda (42), Cuba
These are pictures from our favorite beach. There’s a whole Havana. It’s a place for drinks, for parties, for holidays, for dates and for everything! These pictures remind us of our country and the people we miss.

۸سندی (35) و یولاندا (42)، کوبا، اسپانیایی
“این عکس ها از ساحل مورد علاقه ما است. کل هاوانا وجود دارد. این محلی برای نوشیدن، جشن ها، برای استراحت، برای ملاقات و برای همه چیزاست.! این عکس ها یاداور کشورمان و مردمی که دلتنگشان هستیم  ، است. ”
(عکس ها از ساحل مالکن)

Omar

Omar (28), Alžir
Bio sam prodavac, imao svoju radnju gde sam prodavao hranu za ptice. Želim da odem u Švajcarsku. Želim da vidim sveta! Da vidim tu prirodu! Evo, na ovoj slici planinarim na Atlaskim planinama, nedaleko od mog grada. Obožavam planinarenje i prirodu.

Omar (28), Algeria
I was a salesman, I had my own shop where I sold bird food. I want to go to Switzerland. I want to see the world! To see that nature! Here on this photo I am mountain climbing on the Atlas mountains near my hometown. I love mountain climbing and nature.

۷ عمر (28 سال)، الجزایر، عربی
من یک فروشنده بودم، مغازه خودم را داشتم غذای پرنده می فروختم. من می خواهم به سوئیس بروم من می خواهم دنیا را ببینم، ان طبیعت را ببینم! اینجا در این عکس کوهنوردانی هستند روی کوههای اطلس که در نزدیکی
شهر من هستند. من عاشق کوهنوردی و طبیعت هستم. ”
(عکس، استراحت بعد ازکوهنوردی)

 

 

MA Kan

MA Kan (24), Pakistan
Mog oca su mobilisali talibani. Kada je poginuo, talibani su tražili da ja zauzmem očevo mesto. Porodica je nudila otkup, ali oni nisu na to pristali, jer su želeli obrazovanog čoveka. Ja sam jedini iz moje porodice ko je završio fakultet. Ovo je slika sa mojim kolegama sa sociologije. Družili smo se od prvog dana fakulteta i bili nerazdvojni. Kad pogledam ovu sliku mislim kako su svi oni uspeli u životu. Oni rade pri vladinim institucijama, a ja sam zbog talibana morao da bežim. Drago mi je zbog njih. Nedostaju mi. Nekad sam srećan, nekad tužan dok je gledam.

MA Khan (24), Pakistan
My father was mobilized by the Taliban. When he was killed, the Taliban asked that I take his place. My family offered a ransom, but they didn’t accept because they wanted an educated man. I was the only one in my family who had a university degree. This is the only photograph with my colleagues from sociology. We were friends from the first day and we were inseparable. When I look at this photo I think about how they all made it in life. They work with government institutions, but I had to run away from the Taliban. I am happy for them. I miss them. Sometimes I am happy, sometimes I am sad when I look at it.

۴محمد  (24 سال)، پاکستان، زبان پشتو
“پدرم توسط طالبان استخدام شد. وقتی که او کشته شد، طالبان از من خواست جای او را بگیرم. خانواده ام پیشنهاد باج دادند، اما طالبان قبول نکردند زیرا آنها یک شخص تحصیلکرده می خواستند. من تنها عضو در خانواده ام بودم که دارای مدرک تحصیلی بودم. این عکس با هم کلاسی هایم در رشته جامعه شناسی است. ما از روز اول دانشگاه با هم بودیم و جدانشدنی بودیم. وقتی به این عکس نگاه می کنم، فکر می کنم که همه آنها را در زندگی شان موفق شده اند. آنها با موسسات دولتی کار می کنند، اما من مجبور شدم از طالبان فرار کنم. من برای آنها خوشحال هستم، دلم براشون تنگ شده است. گاهی اوقات من خوشحالم، گاهی اوقات غمگینم وقتی به آن نگاه می کنم. ”
(عکس از ۵ دانشجو)

عدنان خان ۲۴ کلن
ما پالرد طالبانوطرف نه استخدام شوی و. کله چې هغه ووژل شو نو  طالبانو ما غوښتل
زه خپل پالر ځای ونیسم. زما کورنۍ دی پیسو وړاندیز وکړ، مګردوی دا نه منل ځکه چې د وی
یو تعلیم یافته سړی غوښتل
زه په هغه کورنۍ کې یوازینی
څوک وم چې پوهنتون درجه
یې درلودم
دا یوازینی عکس ما سره دی د
سوسیالوژی پوهنځی صنف
له خپلو همکارانو سره چه
نه بیلیدونکی دوستان و ونیولم
. کله چه دی عکس ګورم
نو فکر کوم چه دوی څنګه
وی او دوی سنگه ژوند ولری
.دوی دولتی ادارو سره کار
کیی مگر زه مجبور وم چه
طالیان نه وتختوم. زه هغوی
لپاره دیر خوشحال یم. او هم  دیر
پسی یی خفه یم .کله چه ددوی
عکسونه ګورم کله خوشحاله
.کیږم کله پسی یی خفه کیږم.

Moshin

Moshin Ali (28), Pakistan
Podseća me na ono pre, kada sam bio neko i nešto. Kad sam bio svoj na svome.

Moshin Ali (28), Pakistan
It reminds me of before, when I was somebody. When I was my own man.

مشین علی (28 ساله)، پاکستان، پنجابی ۶
این گذشته را به من یاداوری می کند، زمانی که کسی بودم. وقتی من مرد خودم بودم.
(عکس در یک باغ میوه، او لباس سنتی پوشیده، با عینک افتابی، نشسته است و سیگار می کشد.)

Mohammad

Mohamad (43), Avganistan
Pokušao sam dvaput da dođem do Evrope sa troje maloletne dece. Jednom su nas vratili iz Turske, tri puta su mi krali telefon, jednom se umalo nismo utopili u moru, a u Albaniji su nas i mene i decu tukli policajci. U Prihvatnom Centru su nam rekli da je Albanija siromašna, da oni ne mogu da se staraju o nama i da moramo da idemo dalje. Odatle smo, preko Kosova, stigli do Srbije i Centra u Preševu gde se i sada nalazimo. Mi nemamo dobru priču ni iz Avganistana, ni sa našeg puta, pa ni iz ovog kampa. Ali za nas u Avganistanu nema života i opet bismo pošli na ovaj put. Želimo da stignemo negde gde ćemo moći da živimo u miru i sa poštovanjem.

Mohammad (43), Afghanistan
I tried to reach Europe twice with three children. Once they sent us back from Turkey, they stole my phone three times, once we almost drowned in the sea and in Albania police officers beat us and the children. At the Reception Center they told us that Albania is poor and that they cannot take care of us and that we have to go on. From there, through Kosovo, we arrived in Serbia and the Center in Preševo where we are now. We don’t have a good story from Afghanistan, or from our trip, or from this camp. But there is no life for us in Afghanistan and we would take this journey again if we had to. We want to arrive somewhere where we can live in peace and with respect.

۲محمد اسماعیل  (43 ساله)، افغانستان، زبان فارسی
من سعی کردم دو بار با سه فرزند به اروپا بروم. یک بار ما را از ترکیه برگرداندند ، سه بار تلفن من را به سرقت برده، لحظه ای اتفاق افتاد که ما تقریبا در دریا غرق شدیم،  افسران پلیس آلبانی ما و فرزندانمان را  کتک زدند. در مرکز پذیرش، آنها به ما گفتند که آلبانی فقیر است و نمی تواند از ما مراقبت کند و ما باید برویم. از آنجا، .از طریق کوزوو به مرکز پذیرش پرشوو در صربستان که در حال حاضر در انجا هستیم، رسیدیم . ما خاطرات خوبی نه از افغانستان، نه از سفرمان و نه از این اردوگاه داریم. اما ما در افغانستان زندگی نداریم و ما مجبور می شویم این سفر را اغاز کنیم . ما می خواهیم به جایی برسیم که بتوانیم در آرامش و احترام زندگی کنیم.

Jibran

Džibran (16), Avganistan
Želim da što pre zaboravim ovo putovanje, sve ove strance koji me okružuju. Zato često gledam ovu sliku, gde sam sa sebi dragim i bliskim ljudima.

Jibran (16), Afghanistan
I want to forget this journey as soon as possible, all these strangers that surround me. That is why I often look at this photo, where I am with people who are dear and close to me.

جبران دولتزی (16)، افغانستان، پښتو
“زه غواړم چې دغه سفر ژر تر ژره پای ته ورسیږی .دا ټول بیګانه خلک چې زما په شاوخوا کې دي.
له همدې امله زه ډیری وخت دا عکس وګورم، چیرته زه هغو خلکو سره وم چه ما لپاره  ګران او تږدی و.

جبران دولت زی  ۱۶ کلن
زه غواړم چې دغه سفر ژر تر ژره پای ته ورسیږی .دا ټول بیګانه
.خلک چې زما په شاوخوا کې دي.
له همدې امله زه ډیری وخت دا عکس وګورم، چیرته زه هغو خلکو
.سره وم چه ما لپاره ګران او نږدی وو

 

Hashmatullah

Hašmatulah (24), Avganistan
Krenuli smo iz Avganistana i putovali preko Irana i Turske ka Evropi. Mnogima je prelaz preko mora bio strašan, ali za mene je najstrašniji momenat bio dok smo tri dana i tri noći tumarali po šumi između grčko-makedonske granice. Nismo znali gde se nalazimo, a moja majka je bila bolesna i bili smo jako zabrinuti za nju.
Po dolasku u Makedoniju, proveli smo nedelju dana u jednoj trošnoj sobici blizu granice sa Srbijom. Svo to vreme jedina hrana koju smo imali su bili neki keksići. Konačno, krijumčari su nas potrpali u kombi i krenuli smo put Beograda.

Hashmatullah (24), Afghanistan
We left Afghanistan and travelled through Iran and Turkey towards Europe. For many the journey across the sea was frightening, but the most frightening moment for me was when we were wandering for three nights and three days through the forest on the border between Greece and Macedonia. We didn’t know where we were, and my mother was sick and we were very worried about her.
Upon arriving in Macedonia we spent a week in a run-down room near the border with Serbia. The entire time the only food we had were some biscuits. Finally the smugglers put us in a van and we started towards Belgrade.

سوکاک(کوچه)
پرشوو، مارس ۱۳-۱۵، ۲۰۱۷
۱حشمت الله احسانی (24 سال)، افغانستان، زبان پشتو
“ما از افغانستان خارج شدیم و از طریق ایران و ترکیه به سوی اروپا سفر کردیم. برای بسیاری از افراد گذشتن از دریا ترسناک بود، اما برای من لحظه ای ترسناک بود که ما برای سه شب و سه روز از طریق جنگل در مرز بین یونان و مقدونیه سرگردان شدیم. ما نمی دانستیم که کجا بودیم، و مادر من بیمار بود و ما بسیار نگران او بودیم.
پس از ورود به مقدونیه ما یک هفته در یک اتاق خرابه در نزدیکی مرز با صربستان گذراندیم. تمام وقت تنها غذایمان مقداری بیسکوییت بود. در نهایت قاچاقچیان ما را در یک ون قرار دادند و ما به سوی بلگراد رفتیم.

حشمت الله احسان (24)، افغانستان، پښتو ژبه
“موږ افغانستان پریښود او د ایران او ترکیې له لارې اروپا ته پخپل سفر موپیل وکړ. د ډیری خلکو لپاره
سمندر سفردیره  ویره ونکی وه، مګرزما لپاره ټولو ویرونکې شیبه هغه و کله چه  په یونان او مقدونیه په سرحد  کی دری شپه و ورځ و  په  ځنګلونو کی سرگردان وو.، اوزما مور ناروغه و او موږ د هغې روغتیا په اړه ډیر اندیښمن وو.
کله چه  موږ مقدونیه ته ورسیدل موږ مه په  یوه  زاړه کور کی  اوسیدل چه یوازینۍ خواړه مو بسکیتوونه و.بالاخره قاچاقبران مو ون موتر کی واچول او بلگراد ن طرف ته  موږ  حرکت وکرل.

 

Aliaga

Aliaga (39), Avganistan
Na nekih 30 km od granice sa Makedonijom bio je jedan železnički most preko koga smo pokušali da pređemo. Sa klizavih šina, noga mi je skliznula između šina i zadobio sam dva otvorena preloma na stopalu. Nastavio sam put ka Makedoniji – pešaka još tri dana. Kada smo prešli u Makedoniju, vozač je trebalo da nas pokupi, ali za grupu od 70ak ljudi, mesta je bilo za 40. Za mene nije bilo mesta i nastavio sam put ka Srbiji peške. Blizu srpsko-makedonske granice policija nas je zaustavila i deportovala nazad u Grčku. Tek tamo sam otišao u bolnicu. Doktori su mi rekli da sam došao samo dva dana kasnije, mojoj nozi ne bi bilo pomoći.

Aliaga (39), Afghanistan
There was a railroad bridge some 30km from the border with Macedonia that we were trying to cross. My foot slipped on the wet rails and fell between them, I had two open fractures on my foot. I continued to Macedonia on foot for another three days. When we entered Macedonia the driver was supposed to pick us up, but there were 70 of us and only room for 40. There was no room for me so I continued on foot towards Serbia.  Near the border between Serbia and Macedonia the police stopped us and deported us back to Greece. Only then did I go to the hospital. Doctors told me that if I had come just two days later they would not have been able to save my leg.

۳ علی اقا رستمی (39 ساله)، افغانستان، زبان فارسی
یک پل راه آهن حدود 30 کیلومتر از مرز با مقدونیه که ما سعی داشتیم از ان عبور کنیم، وجود داشت. ریل ها لغزنده بودند و من سر خوردم و دو قسمت از پای من دچار شکستی  بازشد. من به مدت سه روز دیگرسفر. خود. را پیاده به مقدونیه ادامه دادم. وقتی ما وارد مقدونیه شدیم، راننده قرار بود ما را سوار کند ، اما ما 70 نفر بودیم و  جا برای 40 نفر بود. برای من جایی نبود، بنابراین من پیاده به سوی صربستان ادامه دادم. در نزدیکی مرز بین صربستان و مقدونیه پلیس ما را متوقف کرد و ما را به یونان پس فرستاد. انجا من به بیمارستان منتقل شدم. پزشکان به من گفتند که اگر من فقط دو روز دیرتر آمده بودم نمی توانستند پای من را نجات دهند. “

Zia

Zia (25), Paktia, Avganistan
Ovo je moj sin, Hamzula. Ima četiri godine. Kada sam odlazio imao je tri.
Krijumčari su mi uzeli telefon na kojem su bile fotografije sa braćom pred put, ali mi je posebno žao što više nemam fotografiju kola. Tako sam ih sredio, ukrasio sam ih i spolja i iznutra, ta fotografija mi je bila na ekranu. Od tada sve čuvam na Fejsbuku.
Hoću da ih imam uz sebe ako me neko pita zašto sam krenuo na ovaj put, da mogu da im pokažem šta sam prošao, koliko je teško bilo preći iz Turske u Bugarsku, proći Bugarsku, živeti u barakama u Beogradu….
Ako me neko pita zašto ovo radim mogu da kažem – evo, zbog njih. Zbog moje porodice. Kada sam prvi put otišao zbog pretnji od talibana mom ocu, 2007. godine, nije bilo Fejsbuka. Skajp sam koristio ali ga moja porodica nije imala. Čekao bih da neko ode u Avganistan, da ode do kuće i uslika mi porodicu i donese koju reč od mojih. Nakon četiri godine, deportovali su me iz Velike Britanije u Avganistan. Neko vreme je sve bilo u redu, a onda smo opet počeli da dobijamo pretnje. Ovaj put pretili su meni. U međuvremenu sam se oženio i dobio sina.  I opet sam morao na put. Mislio sam da više nikada neću doći u Evropu, no život se posložio drugačije i morao sam drugi put da napustim dom.
Ovaj put mogu uživo da gledam svoje najbliže svaki dan. Mogu da vidim sina 24 sata sedam dana nedeljno, i da slušam pitanje „Kad se vraćaš, tata“. To je jedino pitanje koje ima. Ovo je poslednja fotografija koju sam napravio pre puta. Prvi put sam ga odveo u džamiju. Nakon dva dana sam otišao.
(Zia trenutno boravi u Italiji)

Zia (25), Paktia, Afghanistan
This is my son, Hamzula. He is four years old. When I left he was three.
Before the journey, smugglers took my phone that had photographs of my brothers, but I am especially sorry that I no longer have a photo of my car. I fixed it up really nicely, decorated it inside and out, that photo was the background on my phone. Since then I save everything on Facebook.
I want to keep them with me if anyone asks why I went on this journey, so I can show the what I went through, how hard it was to cross from Turkey to Bulgaria, to pass through Bulgaria, to live in the barracks in Belgrade…
If someone asks me why I am doing this, I can say – here, because of them. Because of my family. When I left for the first time because the Taliban was threatening my father in 2007 there was no Facebook. I used Skype but my family didn’t have it. I would wait for someone to go to Afghanistan, to go to my house and take a photo of my family and bring me some word from them. After four years they deported me from the UK to Afghanistan. Everything was alright for a while, and then we began receiving threats again. This time they were threatening me. In the meantime I got married and had a son. I had to leave again. I used to think that I would never come to Europe again, but life turned out differently and I had to leave my home for the second time.
This time I can watch my loved ones in real-time every day. I can see my son 24h a day 7 days a week, and listen to him ask “When are you coming back, daddy?” That is the only question he has. This is the last photograph I made before I left. I took him to a mosque for the first time. Two days later I went away.
(Zia is currently in Italy)

ضیا۲۵ کلن
دا عکس  د هنگری- سربیا په پوله ملګرو سره می اخیستی . موږ هڅه کوله  چې باردرنه تیر شو. کله چې زه فرانسې ته ورسیږم، نو زه به دا انځور هر ورځ به یی ګورم اوزما د ژوند یو برخه به وی. زه به ووایم چې څو ځلې ما هڅه و کړه چی له  بادرڅخه  تیر شم مګر بریالی نشوم .اوبیا وایم چی  څنګه  بریالي شوم.
هرشی زما په موبایل کی دی.هغه اسنادونه دی چه  ثابتوي چې زه  امریکایانو سره په افغانستان کې می کار کړی ، چې زما لپاره دیړ مهم دی، اونور عکسونه چې زما کورنۍ ماته لیږلی دئ  چې زما لپاره ترتولونه مهم دئ …. دموبایل  نمبرونه
زما  اوو میاشت کیږی چه په سربیا کې بند پاتی شوی یم. ما  هڅه وکره چی په سربیا کی پاتی شم  مګر پولیس راته وویلچی .دلته ستا لپاره هیڅ شی نیشته .
کله چې زه باردر ته نږدې کیږګم  ښه احساس نلړم او زه دا ویړه لرم چې دوی به ما ووهي اوز ما نه  به غلاو کړي. کله چې زه فرانس ته ورسیږم  هیڅ کله به بیا د کم باردر سره نږدې نشم. ما دیر باردرونه ولیدلو . په ځانګړي ډول د هنگري باردر.
رماد اوس هم په سربیا کې دی