Sayed

Sayed (29), Afghanistan

Bio sam na poslu i nazvao me mlađi brat da što pre dođem kući. Pitao sam šta nije u redu, rekao je da moram odmah da dođem kući. Ostavio sam sve i došao i na zemlji zatekao mrtvo telo moje majke. Ubili su je talibani na putu kući.

Nakon 40 dana, koliko se u Avganistanu čeka na spokoj mrtvih, otac je skupio sve sinove i rekao da moramo otići. Složio sam se, jer sledeće što nas je čekalo je talibanska regrutacija. To nije dolazilo u obzir i napustili smo zemlju. Nije bilo šanse da ostanemo bilo gde jer talibani svuda imaju jake veze.

Prva stanica je bio Iran, ali je situacija za nas tamo jako loša. Radili smo u polju, drugog posla za nas, Avganistance nije bilo. Iranska vlast je Avganistance slala u rat u Siriji, i nakon sedam meseci smo napustili zemlju i otišli u Tursku. Kad smo prvi put prelazili, uhvatila nas je turska policija i rekla da ih pratimo da će nas uputiti ka Istanbulu. Naravno, uputili su nas ka Iranu. To smo shvatili kad smo ispred nas videli iransku policiju. Iza nas je bila šuma i turska policija, a ispred iranska policija. Mnogo ljudi ih je poslušalo, tu je bilo porodica, ljudi s bebama, i na kraju ih je iranska policija uhvatila.

Mi smo se sakrili u šumi. Odatle je ova fotografija. Smrzavali smo se. Čekali smo sat vremena da sve policije napuste to područje i onda sam izašao iz šume i pozvao krijumčara, objasnio mu gde sam i pitao šta da radimo. Rekli su da sačekamo, da će drugi ljudi doći i pokupiti nas. Čekali smo od jedan popodne dok nije pala noć. Situacija je bila loša, bili smo mokri, smrznuti, uplašeni, nismo znali ni da li će se neko uopšte pojaviti. Nisam mogao da pomeram noge. Nismo imali cipele, pukle su dok smo pešačili. Na svakih sat vremena sam mislio da ću umreti. Pokušavali smo da naložimo vatru, ali deo ljudi nije dao jer bi nas otkrila policija.

Tad je došla osoba koja nam je ponudila pomoć, donela hranu za decu i odrasle. Povikali su da treba da idemo, da nas čekaju kola. Pešačili smo sat vremena i došli kola, ušli smo unutra, nije bilo sedišta, svi smo stajali, u kolima koja primaju 10 ljudi, bilo je nas 45. Nismo mogli da dišemo. Vozili smo se šest sati dok nismo stali u jednom delu Turske, gde su nam dali da spavamo na jednom mestu.

Konačno smo stigli u Istanbul, ali bilo je policije i moj otac se uplašio. „Sine, šta da radim, vidi ih“, povikao bi svaki put kad vidi policajca, a ja sam objašnjavao da to nije policija koja mu može nauditi i da ne brine.

Međutim, kad smo hteli da se prijavimo, turska policija nam je govorila da idemo napolje. Nisu hteli da nam pomognu. Izbeglica si, iz Avganistana – ne želimo te, idi. Deset puta smo pokušavali da pređemo iz Turske u Grčku morem i nismo uspeli. Tri meseca smo proveli u Istanbulu. U jednom malom brodu je trebalo da bude nas 40. Kad smo stigli do obale, nije se videlo kopno s druge strane. Krijumčar nam je rekao: „Idite“. Odbio sam, rekao sam da neću da umrem u moru.

Onda smo odlučili da pokušamo preko Bugarske. Dva puta smo pokušali i dva puta su nas uhvatili. Bugarska policija je jako loša. Kad nas uhvate, uzmu nam sve i pretuku nas. Uopšte im nije bitno kuda nas tuku, samo su nas udarali štapovima.

Rekao sam ocu da ćemo pokušati još jednom, ako ne uspemo to je to. Nećemo pokušavati više.
Pešačili smo dva sata i stigli do reke, ali sam ovaj put video drugu obalu. Stavili su nas po troje u jedan čamac i vukli smo se preko konopca, da ne bismo pravili buku. Prešli smo na drugu stranu. Hodali smo ponovo 6, 7 sati. Smestili su nas na jedno mesto, gde smo trebali da čekamo krijumčara. Spavali smo dva, tri sata, preplašeni od životinja. Sutradan su nas pokupila kola i odvela u Sofiju, ali to je bilo toliko loše – 35 ljudi koji su morali da leže, nismo mogli da ustanemo jer ako podignem glavu udaram u krov kola. Rekli su nam da ćemo se voziti 20 minuta, međutim, vozili smo se četiri sata. To je bio užas. Nismo imali vazduha, potpuno smo se pokočili. Čak i da smo se drali, niko nas ne bi čuo.

Konačno smo stigli do nove šume. Kad su nas izbacili ništa nisam mogao da vidim, a noge su mi otkazale, tako da sam se kretao prvih nekoliko minuta na kolenima, kao životinja. Nakon nekoliko sati smo stigli u Sofiju. Odatle smo krenuli ka Srbiji. Tri dana i noći smo hodali po planinama i šumama, preko reka, bez hrane, sve smo potrošili…   I nas 25 nismo uspeli da pređemo. Na kraju nas je uhvatila policija Srbije i poslala nas nazad Bugarima. Molili smo da to ne rade, pokazivali na decu i žene, ali nije vredelo. Kad nas je bugarska policija uhvatila, počeli su da nas tuku ponovo. Na kraju su nas poslali u zatvoreni kamp. Odatle u otvoreni kamp koji nije bio dobar za nas. Nismo imali lekove, hrana je bila loša, policija nas je loše tretirala…

Napokon, nakon više od godinu dana od dana kad smo krenuli na put, uspeli smo ući u Srbiju i doći do Beograda. Policija nas je odvela do stanice da ostavimo podatke i smestili su nas u Krnjaču, gde smo, evo, već 14 meseci. Čekamo. Ne znam šta će se desiti s nama. Sve je moguće.

Na granici Irana i Turske bili smo u dvoja kola. U jednim kolima otac, brat i ja, a u drugim dva brata i sestra. Oni su uspeli preći iz prve i sada su u Nemačkoj. Nas su vratili.

Kad pogledam ovu fotografiju sve što smo prošli mi se automatski vraća. Mislio sam da kažem ukratko šta je ova fotografija i, evo, pričam već preko 40  minuta.

Kad sam krenuo na put, hteo sam da pišem šta nam se dešava i kad stignemo na željenu destinaciju, želim da napišem knjigu i ovu fotografiju ću objaviti u toj knjizi. Imaće poruku za ljude koji planiraju da krenu iz svojih zemalja negde drugde. Želim da im poručim da je život toliko težak, ako želiš svetlu budućnost moraš da se žrtvuješ, da prođeš nezamislive situacije…

Oni koji žele da napuste svoje zemlje, moraju da znaju da ni jedna zemlja nije kao njihova domovina. Verujte mi, molim se za mir svaki dan, i ako u moju zemlju dođe mir, ja sam spreman da se vratim. Volim svoju zemlju. Znam da je siromašna, ali ja je volim. Rođen sam tamo, disao sam vazduh i jeo plodove te zemlje. Nedostaje mi svaki dan.

Sayed (29), Afghanistan

I was at work when my younger brother called me to come home as soon as I could. I asked him what was wrong, he told me that I have to come home at once. I left everything and went home and there on the ground I found my mother’s dead body. The Taliban killed her on her way home.

After 40 days, which is how long you wait in Afghanistan for the soul to rest, my father gathered all his sons and told us that we have to leave. I agreed, because what was waiting for us next was the Taliban recruitment. That was out of the question so we left the country. There was no chance for us to stay because the Taliban had strong connections everywhere.

Our first stop was Iran, but the situation for us there was very bad. We worked in a field, there was no other job for us Afghans. The Iranian government would send Afghani people to war in Syria, so we left the country after seven months and went to Turkey. When we were crossing the border for the first time, the Turkish police caught us and told us to follow them, that they would direct us to Istanbul. Of course, they directed us to Iran. We figured it out when we saw the Iranian police in front of us. Behind us there was a forest and the Turkish police, and in front of us the Iranian police. A lot of people listened to them, there were many families, people with babies, and in the end the Iranian police caught them.

We hid in the forest. That’s where this photo was taken. We were freezing. We waited for an hour for the police to leave the area and then I came out of the forest and called a smuggler, told him where I was and asked him what to do. They told me to wait, that some other people will come get us. We waited from one in the afternoon until nightfall. The situation was bad, we were wet, frozen, scared, we didn’t know if anyone would show up. I couldn’t move my legs. We didn’t have shoes, they broke as we were walking. Every hour or so I thought I would die. We tried to light a fire, but some of the people didn’t allow it because the police would find us.

Then a person came and offered help, brought food for the children and the grownups. They called out that we have to go, that a car was waiting for us. We walked for an hour and came to the car, got inside, there were no seats, we were all standing. In a car for 10 people there were 45 of us. We couldn’t breathe. We rode for six hours until we stopped in a part of Turkey, where they let us sleep in one place.

We finally made it to Istanbul, but the police were there and my father was scared. “Son, what should I do, look at them,” he would cry whenever he saw a policeman, and I kept explaining to him that it wasn’t the same police that could harm him, that he shouldn’t worry.

However, when we wanted to register, the Turkish police told us to get out. They didn’t want to help us. You are a refugee from Afghanistan – we don’t want you, go away. Ten times we tried to cross from Turkey to Greece by sea and we didn’t succeed.  We spent ten months in Istanbul. Forty of us had to fit in a small boat. When we reached the shore, we couldn’t see land on the other side. The smuggler said: “Go.” But I refused, I told him that I didn’t want to die at sea.

Then we decided to try through Bulgaria. Twice we tried and twice they caught us. The Bulgarian police are very bad. When they catch us they take everything from us and beat us. They don’t care where they hit us, they hit us with rods.

I told my father that we would try one more time and if we don’t succeed, that’s it. We wouldn’t try again. We walked for two hours and reached the river, but this time I could see the other shore. They put three of us in one boat and we dragged ourselves across with a rope so that we wouldn’t make noise. We got to the other side, and then walked for another 6 or 7 hours. They put us in a place where we were supposed to wait for a smuggler. We slept 2-3 hours, afraid of animals. The next day we were taken by car to Sophia, but that was very bad – 35 people who had to lie down, we couldn’t get up because if I lifted my head I would hit the roof of the car. They told us that we would be riding for 20 minutes, but it lasted four hours. It was horrible. We had no air, we were stiff. Even if we yelled nobody would hear us.

Finally we reached the forest. When they kicked us out I couldn’t see anything, and my legs weren’t working, so for the first several minutes I crawled on all fours, like an animal. After some hours we reached Sophia. From there we started towards Serbia. For three days and nights we walked over mountains and through forests, across rivers, without food, we spent it all… 25 of us didn’t make it across. In the end the Serbian police caught us and sent us back to the Bulgarians. We begged them not to do that, showed them the women and children, but it was no use. When the Bulgarian police caught us, they started beating us again. In the end they sent us to a closed camp, and from there to an open camp which wasn’t good for us. We didn’t have medicine, the food was bad and the police abused us…

At last, after more than a year since we started our journey, we managed to enter Serbia and reach Belgrade. The police took us to the station to take our info, and then they placed us in Krnjača, where we have been for the past 14 months. We are still waiting. We don’t know what will happen to us. Anything is possible.

On the border between Iran and Turkey we were in two cars. I was in one with my father and brother, and in the other were my two brothers and my sister. They managed to cross on the first try, and now they are in Germany. We were sent back.

When I look at this photo, everything that we’ve been through comes back. I wanted to say a little bit about what this photo means, and here I am talking for more than 40 minutes. When I began my journey I wanted to write about what was happening to us, and when I reach my destination I will write a book and publish this photo in that book. It will have a message for people who want to leave their countries and go somewhere else. I want to tell them that life is so difficult, if you want a bright future you have to sacrifice yourself and go through unthinkable situations…

Those who want to leave their countries have to know that no other country is like their homeland. Trust me, I pray for peace every day, and if peace comes to my country I am ready to return. I love my country. I know that it’s poor, but I love it. I was born there, I breathed its air and ate the fruit of its land. I miss it every day.

سید (29 سال)، افغانستان

من سر کار بودم و برادر کوچکترم  از من خواست تا هر چه زودتر به خانه بروم. من پرسیدم که چه اتفاقی افتاده است، او گفت که  باید سریع به خانه بروم. من همه چیز را ترک کردم و رفتم و بدن مرده مادرم را روی زمین یافتم. طالبان او را در راه امدن به خانه کشته بودند. پس از 40 روز، که در افغانستان منتظر ارامش مرده ها هستند، پدر من تمام پسران را جمع کرد و گفت ما باید اینجا را ترک کنیم. من موافقت کردم، زیرا چیز بعدی که منتظر ما بود  استخدام برای طالبان بود. این در نظر ما نمی امد و ما کشور را ترک کردیم. هیچ راهی وجود نداشت که ما بتوانیم در هر جایی بمانیم، زیرا طالبان در همه جا پیوندی قوی داشت.

ایستگاه اول ایران بود، اما وضعیت برای ما در انجا خیلی بد است. ما درزمینه زمین کاری کار می کردیم، کار دیگری برای ما افغانها نبود. دولت ایران افغان ها را به جنگ در سوریه می فرستاد و پس از هفت ماه ما کشور را ترک کردیم و به ترکیه رفتیم. هنگامی که ما برای اولین بار از مرز عبور کردیم، پلیس ترکیه ما را گرفت و گفت که ما آنها را دنبال کنیم تا ما را به استانبول بفرستند. البته آنها ما را به ایران فرستادند ما این را زمانی متوجه شدیم که پلیس ایران را در مقابل مان دیدیم. پشت سر ما جنگل و پلیس ترکیه و در مقابل ما پلیس ایران بود. بسیاری از مردم به آنها گوش داده بودند، در انجا خانواده ها و افرادی با نوزاد بودند و در نهایت توسط پلیس ایران دستگیر شدند.

ما در جنگل پنهان شدیم  این عکس از انجا است. ما یخ زدیم. ما یک ساعت صبر کردیم تا پلیس تمام منطقه را ترک کند و سپس از جنگل خارج شدیم و با قاچاقچی تماس گرفتیم، به او توضیح دادم که  کجا هستیم وچه باید بکنیم. آنها گفتند که  باید منتظربمانیم تا دیگران بیایند و ما را ببرند.

                                                                         . ما از ساعت یک بعد از ظهر تا زمانی که شب شد منتظر بودیم وضعیت بد بود،  خیس بودیم، یخ زده، ترسیده بودیم، ما حتی نمی دانستیم که آیا کسی هرگز خود را نشان می دهد یا نه. نمی توانستم پاهایم را تکان دهم. کفش نداشتیم، چونکه  راه رفته بودیم ، پاره شده بودند.

 هر ساعت من فکر می کردم که می خواهم بمیرم. ما سعی کردیم آتش روشن کنیم ، اما بعضی از مردم نخواستند این کار را بکنند، زیرا پلیس می توانست ما را پیدا کند. سپس فردی به ما کمک کرد، برای کودکان و بزرگسالان غذا آورد. آنها فریاد زدند که باید بروید چون ماشین منتظر شماست. ما یک ساعت راه رفتیم و یک ماشین آمد، وارد ان شدیم، صندلی نبود، همه ما ایستاده بودیم، در ماشینی که جای 10 نفر بود 45 نفر را جای دادند. ما نمی توانستیم نفس بکشیم ما برای شش ساعت رانندگی کردیم تا زمانی که در یک قسمتی از ترکیه توقف کردیم، جایی که آنها به ما دادند تا همه در یک جا بخوابیم.

ما بالاخره به  استانبول رسیدیم، اما پلیس هم بود و پدرم ترسید. “پسر، چه کار کنیم، نگاه کن انها را،” هر وقت که یک پلیس را می دید فریاد می زد و به او توضیح دادم که اینها  پلیس هایی  نیستند که بتوانند به او صدمه ای وارد کنند, نگران نباش.

با این حال، هر زمانی که ما می خواستیم ثبت نام کنیم، پلیس ترکیه به ما می گفت بروید بیرون. آنها نمی خواستند به ما کمک کنند. شما پناهنده هستید,از افغانستان هستید – ما شما را نمی خواهیم,   بروید. ما ده بار تلاش کردیم از دریای ترکیه به سمت یونان حرکت کنیم و موفق نشدیم.

ما سه ماه را در استانبول گذراندیم.

هنگامی که ما به ساحل رسیدیم هیچ زمینی در طرف دیگر دیده نمی شد.. در یک کشتی کوچک، قرار بود ما 40  نفر باشیم

قاچاقچی به ما گفت، “بروید”. رد شدیم، گفتم من نمی خواهم در دریا بمیرم. سپس تصمیم گرفتیم از طریق بلغارستان امتحان کنیم. ما دو بار سعی کردیم و دو بار ما را گرفتند. پلیس های  بلغاری بسیار بد هستند. وقتی آنها ما را دستگیر کردند، همه چیز را از ما گرفتند و ما را ضرب و شتم کردند. برای آنها مهم نبود که کجای  ما را ضرب و شتم می کنند، آنها فقط با چوب و چماق ما را میزدند. من به پدرم گفتم که دوباره امتحان می کنیم اگر موفق نشدیم , دیگر سعی نخواهیم کرد.

ما دو ساعت راه رفتیم و به رودخانه رسیدیم، اما این بار ساحل دیگری را دیدم. آنها سه نفرما را در یک قایق قرار دادند و ما طناب را کشیدیم تا سر و صدا نداشته باشیم. ما به طرف دیگر رفتیم. ما برای 6, 7 ساعت دوباره راه رفتیم. آنها ما را در یک جا گذاشتند، که  باید منتظر یک قاچاقچی می بودیم.

ما برای دو، سه ساعت خوابیدیم، از حیوانات می ترسیدیم. روز بعد ما را سوار ماشین کردند و ما را به سوفیا بردند، اما این خیلی بد بود – 35 نفر که مجبور بودیم دراز بکشیم، نمیتوانستیم بلند شویم، چون اگر سرمان را بالا می اوردیم، به سقف ماشین می خورد.

. آنها به ما گفتند برای 20 دقیقه رانندگی هست، با این حال، ما برای چهار ساعت سوار ماشین بودیم

                                                                 .

             واقعا وحشتناک بود.هوایی وجود نداشت، به طور کامل فشرده شده بودیم. حتی اگر ما دعوا هم می کردیم ، هیچ کس ما را نمی شنید. در نهایت به جنگلی جدید رسیدیم. هنگامی که آنها ما را  پایین کردند، من چیزی را نمی دیدم، و پاهایم از کار افتاده بود، بنابراین برای چند دقیقه اول روی  زانوهایم راه می رفتم، مانند یک حیوان. بعد از چند ساعت ما به سوفیا رسیدیم. از آنجا ما به سمت صربستان حرکت کردیم. ما سه روز و شب در کوه ها وجنگلها ، از طریق رودخانه، بدون غذا پیاده می رفتیم، همه چیز را مصرف کرده بودیم.

ما  25 نفرموفق نشدیم که رد شویم. در نهایت  توسط پلیس صربستان دستگیر شدیم و ما را به بلغارستان پس فرستادند. ما التماس کردیم که آنها این کار را انجام ندهند، کودکان و زنان را به انها نشان دادیم، اما ارزشش را نداشت. هنگامی که پلیس بلغارستان ما را گرفت، دوباره شروع به ضرب و شتم کرد. در نهایت آنها ما را به یک اردوگاه بسته منتقل کردند. از آنجا به اردوگاه باز که برای ما خوب نبود. ما دارو نداشتیم، غذا بد بود، پلیس با ما بد رفتار می کرد. در نهایت، پس از گذشت بیش از یک سال از روزی که ما دراین راه حرکت کردیم،  موفق به ورود به صربستان شدیم و به بلگراد رسیدیم. پلیس ما را به ایستگاه منتقل کرد تا دا ده ها را انتقال دهیم و ما را در کرنیاچا گذاشت، جایی که ما برای 14 ماه درآن منتظرهستیم. نمی دانم چه اتفاقی برای ما می افتد. همه چیز ممکن است.

در مرز ایران و ترکیه ما  دو ماشین سوار شدیم. در یک ماشین، پدرم، برادرم و من بودیم و در ماشین دیگردو برادر و خواهرم بودند. آنها توانستند نخستین بارعبور کنند و اکنون در آلمان هستند و ما را برگرداندند.

وقتی به این عکس نگاه میکنم، هر چیزی که بر ما گذشت به طور خودکار به خاطر من باز می گردد. من فکر کردم به طور خلاصه آنچه را که در این عکس است، بگویم ولی در اینجا حدود 40 دقیقه است که دارم  صحبت می کنم.

وقتی که دراین جاده راه افتادم، می خواستم از آنچه که برایمان اتفاق میفتد و زمانی که ما به مقصد مورد نظر می رسیم بنویسیم، می خواهم یک کتاب بنویسم و این عکس را در این کتاب منتشر کنم.

این یک پیام برای افرادی است که در حال برنامه ریزی برای ترک کشور خود به سایر نقاط هستند. من می خواهم به آنها بگویم که زندگی بسیار سخت است، اگر بخواهید آینده ای روشن داشته باشید، باید خودتان را قربانی کنید و موقعیت های غیر قابل تصور را پشت سر بگذارید.

کسانی که می خواهند کشورشان را ترک کنند، باید بدانند که هیچ کشوری مثل میهن خودشان نیست. باور کنید که من هر روز برای ارامش دعا می کنم و اگر صلح به کشورم بیاید، آماده بازگشت به انجا هستم. من کشورم را دوست دارم من می دانم کشور فقیری است، اما من او را دوست دارم.

من آنجا متولد شدم، هوای انجا را تنفس کردم و میوه های آن سرزمین را خوردم. هر روز دلم برایش تنگ می شود.

 

Rezak

Rezak, Lahor, Pakistan

U beogradskom parku kod autobuske stanice. Putujem sa dva prijatelja iz Pakistana, Bilalom i Imranom, sreli smo se usput. Ja sam na putu već dve godine, a oni šest meseci. Pokušavamo da dođem do Italije. Tamo i mene i njih čekaju braća.

Planiram da se prijavim za azil, a ako dobijem potrebna dokumenta, odmah ću da odem kući. Nisam dugo video moje, silno sam ih poželeo.

Došao sam preko Turske, kopnom u Grčku gde sam bio osam meseci, i sada smo uspeli da pređemo Makedoniju za nekoliko dana i tako dođemo u Srbiju. U Grčkoj i Turskoj smo imali pomoć, ljudi su nam donosili hranu dva do tri puta dnevno, ali ovde, u Srbiji nema ništa. Niko nam ne pomaže.

Pakistan je dobra zemlja, ali ja želim da vidim Italiju, Francusku, želim da vidim Evropu, da saznam šta znači taj evropski život. Do sada mi ide malo teže da shvatim. Imam stalno probleme na putu. Uzeli su mi telefon i sve što sam imao u njemu.

Ovo je, zapravo, sada moja prva fotografija na ovom putu.

(Rezak je trenutno u BiH)

 

Rezak, Lahore, Pakistan

In the Belgrade park at the bus station. Traveling with two friends from Pakistan, Bilal and Imran, we met by the way. I’ve been on the road for two years, and them six months. We are trying to reach Italy. My brothers are waiting for me there, as well as theirs.

I plan to apply for asylum, and if I get the necessary document, I’ll go home right away. I haven’t seen my folks for a long time, I miss them immensely.

I came across Turkey, then reached Greece where I stayed eight months, and now we have managed to cross to Macedonia, and in few days we managed to come to Serbia. We had help in Greece and Turkey, people brought us food twice or three times a day, but here, there is nothing in Serbia. Nobody helps us.

Pakistan is a good country, but I want to see Italy, France, want to see Europe, to find out what this European life means. So far, it makes me a little harder to understand. I have constant problems on the road. They took my phone and all I had in it.

This is actually my first photo on this road.

(Rezak is currently in Bosnia and Herzegovina)

رضاك، لاهور، پاکستان

در پارک بلگراد در نزدیکی ایستگاه اتوبوس. من با دو دوستم از پاکستان، بلال و امران مسافرت می کنم و در راه یکدیگر را ملاقات کردیم. من دوسال است که در سفر هستم و انها شش ماه. ما در حال تلاش برای رسیدن به ایتالیا هستیم. در انجا برادران من و انها منتظرمان هستند.

من قصد دارم برای پناهندگی درخواست کنم و اگر اسناد لازم را دریافت کنم بلافاصله به خانه می روم. من مدت هاست انها را ندیده ام، من بسیار مشتاق دیدار انها هستم.

من از طریق ترکیه  به سرزمین یونان که در آن هشت ماه بودم، آمدم و اکنون ما توانستیم طی چند روز از مقدونیه عبور کنیم و از این طریق ما به صربستان امدیم. ما در یونان و ترکیه کمک دریافت می کردیم، مردم برای ما دو یا سه بار در روز غذا می آوردند، اما در اینجا در صربستان چیزی وجود ندارد. هیچ کس به ما کمک نمی کند.

پاکستان یک کشور خوبی است، اما من می خواهم ایتالیا و فرانسه را ببینم، من می خواهم اروپا را ببینم تا ببینم این زندگی اروپایی چگونه است. تا حالا کمی برایمان مشکل است تا متوجه شویم.  من به طورمداوم در راه مشکلات داشتم. آنها تلفن من و همه چیزهایی که در آن داشتم را گرفتند.

 این در واقع اولین عکس من در این جاده است.

(رضاک در حال حاضر در بوسنی و هرزگوین است)

Kian

Kian (28), Iran

Oženio sam se pre sedam godina, ali nismo imali dece prvih pet godina. Žena me često pitala šta mislim o tome da imamo decu, da li bih voleo dečaka ili devojčicu…. Uglavnom sam, moram da priznam, bio protiv i bilo mi je svejedno da li je dečak ili devojčica jer nisam hteo decu tada. Onda je jednog dana sestra od moje supruge ušetala u našu kuću i u lice mi gurnula papir i rekla: „Ovo je dokaz da je tvoja žena trudna“.

U to vreme svi su mi govorili: „Lice ti je drugačije. Šta se događa? Ne znamo da li si tužan ili srećan“. Nisam bio siguran da je to ispravno, i nisam imao nikakvu emociju u početku, ali s vremenom sve je počelo da se menja, a kad je stomak porastao počeo sam i da razgovaram sa sinom. Žena je bila srećna i u čudu jer sam se drastično promenio.

Danas sam srećan jer sam otac i svakim danom moje emocije su veće. Moj sin je više vezan za mene (smeh).

Na ovoj fotografiji on ima godinu dana i već je izbeglica u stranoj zemlji. Ovo je njegova prva fotografija u Srbiji. Bili smo u Metrou, u Beogradu i hteo je jednu igračku koju nismo mogli da mu kupimo. Kad je pogledam, osetim nemoć i tugu koju sam osećao tada kad mi je tražio tu igračku.

(Kian je trenutno u Srbiji)

Kian (28), Iran

I got married seven years ago, but we didn’t have children for the first five years. My wife often asked me what I thought about having children, if I would rather have a boy or a girl… I have to admit that I was mostly against having children so I didn’t care if it was a boy or a girl, because I didn’t want kids in those days. Then one day my wife’s sister walked in and pushed a piece of paper in my face and said: “This is proof that your wife is pregnant.”

At the time everyone kept telling me: “Your face is different. What’s going on? We don’t know if you are happy or sad.” I wasn’t sure if that’s right, and I didn’t feel anything in the beginning, but that changed with time, when her stomach grew I began talking to my son. My wife was happy and surprised because of how drastically I changed.

Today I am happy because I am a father, and my feelings are stronger every day. My son is more attached to me. (Laughs)

In this photo he is one year old, and already a refugee in a foreign country. This is his first photo in Serbia. We were in Metro, in Belgrade and he wanted to buy a toy that we couldn’t afford. When I look at it I feel the same powerlessness and sadness that I felt when he asked me for that toy.

(Kian is currently in Serbia)

کیان (28 ساله)، ایران

من هفت سال پیش ازدواج کردم، اما  برای پنج سال اول بچه نداشتیم.

همسر من اغلب از من می پرسید که در مورد داشتن فرزندان چی فکر می کنم ، آیا من پسر یا دختر دوست دارم. اساسا، باید اعتراف کنم، من مخالف آن بودم واینکه مهم نبود که  پسر یا دختر باشد ، زیرا من هیچ بچه ای بعد از ان نمی خواستم. یک روز همسر خواهرم به خانه ما امد و کاغذ را درجلوی صورتم گرفت و گفت:

“این ثابت می کند که همسر شما باردار است”

در آن زمان همه به من می گفتند: “چهره شما متفاوت است. چه اتفاقی افتاده است؟ ما نمی دانیم که غمگین یا خوشحال هستید. مطمئن نبودم که حقیقت داشت و من در ابتدا هیچ احساسی نداشتم اما در طول زمان، همه چیز شروع به تغییر کرد و هنگامی که شکم بزرگ شد، شروع به صحبت با پسرم کردم.  خانمم خوشحال بود و این معجزه بود زیرا من به شدت تغییر کرده بودم. امروز من خوشحال هستم زیرا پدر هستم و هر روز احساساتم بیشتر می شود. پسرم بیشتر به من وابسته است (لبخند). او در این عکس یکسال دارد و در حال حاضر یک پناهنده در یک کشور خارجی است. این اولین عکس او در صربستان است. ما در فروشگاه  مترو در بلگراد بودیم واو یک  اسباب بازی می خواست که نتوانستیم برای او بخریم. وقتی به او نگاه می کنم، احساس  ضعف و غم و اندوه میکنم همان احساسی که وقتی ان اسباب بازی را از من خواست.
(کیان در حال حاضر در صربستان است)

 

 

Karvan

Karvan, Bagdad, Iraq

This is my children’s first Snowman. And mine. Ever since we left Bagdad, my youngest son kept saying how he couldn’t wait to see snow, he wouldn’t stop asking about the snow, and we were travelling in the summer, so I explained to him that he had to be patient.

Finally we arrived at our wanted destination, but we came too early, in the autumn. We live in the country of Santa Claus, but there was no snow. Only the cold. When it started snowing we all began jumping for joy around the apartment. We thought that pearls were falling from the sky, that’s what snow looked like to us. We got dressed and ran outside, and then we realized that we couldn’t make anything – the snow was dry.

I had an idea – I brought water and connected the snow, and we made the first ball. Then we made the second one. And so my kids made their first Snowman.

They were so happy, but completely wet, so we ran home to change. Our clothes weren’t ideal for that weather, because we didn’t know how to dress. At the Red Cross they told us to go to a second hand store and buy clothing, but nobody told us how warm the clothing should be. In the end I bought something too light and of poor quality. It was infested with moths. It simply wasn’t good clothing for my family. But we fixed everything. After we changed at home we ran out again and continued to play in the snow until we were completely frozen.

But, we were happy.

(Karvan lives in Finland)

 

Karvan, Bagdad, Irak

Ovo je prvi Sneško Belić moje dece. I moj. Otkad smo napustili Bagdad, moj najmlađi sin je govorio kako nije mogao da sačeka da vidi snieg, nije prestajao da pita o snegu, a putovali smo leti, pa sam mu objasnio da mora biti strpljiv.

Konačno smo stigli na željenu destinaciju, ali smo došli prerano, u jesen. Živimo u zemlji Deda Mraza, ali nije bilo snega. Samo hladno. Kada je počeo da pada sneg, svi smo poskočili od radosti u stanu. Mislili smo da biseri padaju sa neba, tako nam je izgleda sneg. Obukli smo se i istračali napolje, a onda smo shvatili da ništa ne možemo napraviti – sneg je bio previse suv.

Imao sam ideju – doneo sam vodu i tako povezao sneg, i napravili smo prvu grudvu. Onda smo napravili drugu. I tako su moja deca napravila svog prvog Sneška Belića.

Bili su tako srećni, ali su bili potpuno mokri, pa smo se vratili u kuću da se presvuku. Naša odeća nije bila idealna za to vreme, jer nismo znali kako treba da se obučemo. U Crvenom krstu su nam rekli da idemo u prodavnicu polovne robe i kupimo odeću, ali niko nam nije rekao koliko ta odeća treba da bude topla. Na kraju sam kupio nešto previše lagano i lošeg kvaliteta. Bilo je oštećene moljcima. To jednostavno nije bila dobra odeća za moju porodicu. Ali sve smo popravili. Nakon što smo se presvukli kod kuće, opet smo izleteli iz kuće i nastavili da se igramo na snegu sve dok nismo se nismo potpuno smrzli.

Ali, bili smo srećni.

(Karvan živi u Finskoj)

کاروان، بغداد، عراق

این اولین ادم برفی فرزندان من است و همچنین خود من. از زمانی که بغداد را ترک کردیم، پسر کوچکترم به من می گفت که  مشتاق دیدن برف است، او می پرسید چه وقت برف می آید و ما در تابستان سفر کردیم، بنابراین به او توضیح دادم که او مجبور است صبور باشد. ما در نهایت به مقصد مورد نظر رسیدیم، اما خیلی زود رسیدیم، در پاییز. ما در سرزمین بابا نوئل زندگی می کنیم و برف در هیچ جا نیست. فقط سرد بود.

وقتی شروع به باریدن کرد همه ما از شادی در اطراف آپارتمان می پریدیم. ما فکر کردیم که مهره از آسمان می بارد، برف به نظر ما این چنین میرسید. ما لباس پوشیدیم، دویدیم بیرون و متوجه شدیم که نمیتوانیم کاری انجام دهیم چون برف خشک بود.

به خاطر اوردم- که اب بیارم وبه برف اضافه کنم که بعد اولین گلوله برفی رو درست کردیم. سپس دیگری رو درست کردیم و این چنین فرزندانم اولین ادم برفی رو ساختند.

آنها خوشحال بودند، اما کاملا خیس بودند، بنابراین به داخل خانه دویدیم و لباس هایمان را عوض کردیم. لباس های ما کاملا مناسب آن هوا نبود، زیرا ما نمی دانستیم چگونه لباس بپوشیم. آنها در صلیب سرخ به ما گفتند برای خرید لباس به مغازه دست دوم برویم، اما هیچکس به ضخامت انها اشاره نکرد. در نهایت لباسی با ضخامت نادرست و کیفیتی پایین را خریدم و حتی درپایان باید با موریانه ها هم درگیر می بودم.

فقط  این یک لباس مناسب برای خانواده من نبود. نه، ما همه چیز را حل کردیم و بعد از آن در خانه لباس عوض کردیم، همه ما دوباره بیرون دویدیم  و تا زمانی که کاملا یخ نزدیم، بازی در برف را ادامه دادیم.

اما ما خوشحال بودیم

(کاروان در فنلاند زندگی می کند)

 

Hasan

Hasan, Deir al-Zour, Sirija

Svaki dan smo živeli smo u smrti. Moj grad je držala Islamska država i kidnapovanja i ubistva su bila svakodnevnica. Odlučio sam da ostavim svoju divnu zemlju i uspomene na nekada lep život i da sa ženom i moje troje male dece krenemo na put, ka novom životu i novoj zemlji. Prvi korak nije bilo lak, ali drugi izbor nije postojao.

U leto 2015. godine smo pod okriljem mraka napustili našu kuću, porodicu i prijatelje.  Nisam se oprostio ni sa roditeljima, plašio sam se da zbog toga mogu da nastradaju i da bi mogli da nam oduzmu celokupnu imovinu kad shvate da smo otišli.  Privatnost je bila najvažniji deo našeg putovanja.

Uspeli smo preko krijumčara da napustimo područje pod kontrolom Islamske države i stigli smo do turske granice. Put je bio dug i jako hladan i za mene, odraslog čoveka, zamislite kako je bilo deci. Na turskoj granici su nas čekala područja sa minama.  Krijumčar nam je rekao da je prethodnih dana nekoliko ljudi tu izgubilo život.

Uspeli smo da pređemo taj deo, ali opasnost tu nije prestala. Dugo smo putovali do Izmira, a tamo nas je čekalo more. Tri puta smo za dve nedelje pokušavali da pređemo to opasno more i nismo uspeli. Na kraju nas je krijumčar ubacio u mali gumeni čamac, koji je bio dva metra dug. Bilo nas je 18, od čega 10-oro dece unutra.  Ubrzo se more uzburkalo, počeli su talasi i voda je počela da nam ulazi u čamac. Dozivali smo pomoć dok nam se baterije na telefonu nisu ispraznile.  Bio je mrak. Proveli smo devet sati na sred mora, u hladnoj vodi. Nada da ćemo preživeti je nestajala, ali sa izlaskom sunca spazila nas je Obalska straža Turske i vratila na obalu.

Znali smo da povratka kući nema a nema ni povlačenja i sutradan smo se drugačije dogovorili sa drugim krijumčarom, jer smo sada znali kako izgleda put, i uspeli smo da se domognemo Mitilinija na Lezbosu.

Tu smo imali trenutak olakšanja, bili smo srećni jer smo znali da je najopasniji deo puta gotov. Na putu su nam stajale još dve velike prepreke – Mađarska i hladnoća.

Iz Grčke smo ubrzo nastavili dalje prema Makedoniji.  Bilo je hladno, a makedonska vojska i policija su nas tukli, bez obzira što je bilo puno male dece u grupi.

Svi smo bili iscrpljeni do krajnjih granica, ali i nervozni i nismo uzeli predaha, nastavili smo dalje ka Srbiji. Mokre od kiše i umorne, krijumčar je uspeo da nas ubaci u autobus iz Preševa za Beograd. Nije bilo mesta pa smo celo vreme puta stajali u toj mokroj odeći. Noge više nisam osećao i nisu me slušale. Razmišljao sam šta da radimo kad dođemo do Beograda? Mrak je, stići ćemo pre izlaska sunca, kiša pada, hladno je, premoreni smo, nemamo novaca da bi mogli da se smestimo negde da prespavamo. Nisam znao šta da radimo.

Kad smo izašli iz autobusa, deca su se tresla i mi, odrasli smo pokušavali da ih zagrijemo tako što smo ih trljali dlanovima. Onda nam je bog poslao jednu dobru ženu koja nas je odvela u svoj stan. Bio je mali i topao i više nego dovoljan za nas. Prvi put u dve nedelje smo se osetili toplo, sigurno i čisto. Decu smo stavili da spavaju a mi smo prali veš i istuširali se. Na kraju je i nas san savladao.

Sutradan smo nastavili put. Uspeli smo da pređemo u Mađarsku dan pre zatvaranja granice, posle toga vozom do Austrije i dalje u Švedsku.

Ovo je moja priča o bekstvu iz zemlje smrti i o putu na kojem nas je smrt stalno pratila.

Danas radim u fabrici Volvo u Švedskoj i moja porodica ima dobar život. Ova fotografija je iz naše nove zemlje. Međutim, uprkos blagostanju, moje srce je u mojoj ranjenoj zemlji.

 

Hasan, Deir al-Zour, Syria

Every day we lived in death. My was city held by Islamic state and kidnappings and murders were our everyday. I decided to leave my beautiful country and memories of a once beautiful life and to move with my wife and my three children on the road to a new life and a new country. The first step was not easy, but there was no other choice.

In the summer of 2015, we left our house, family and friends under the auspices of darkness. I did not forgive either my parents or their parents, I was afraid that they we could have caused the confiscation of all our property, when they realized that we had left. Privacy was the most important part of our journey.

We left through the smuggler and managed to leave the area under the control of the Islamic state and we reached the Turkish border. The road was long and very cold and, even for me, an adult, imagine how it was for the children. Areas with mines were waiting for us at the Turkish border. The smuggler told us that in the past few people lost their lives.

We managed to cross that part of the road, but the danger did not stop there. We travelled to Izmir for a long time, and there the sea was waiting for us. We tried three times in three weeks to cross this dangerous sea and we did not succeed. In the end, the smuggler thrown us into the rubber boat, which was two meters long. We were 18, out of which 10 children were in. Soon the sea began to thunder, big waves began, and water started to enter the boat. We’ve called for help until the batteries on the phone have been emptied. It was dark. We spent nine hours in the middle of the sea, in the cold water. The hope that we would survive disappeared, but with the sunrise the Turkish Coast Guard came to rescue us and return to the coast.

We knew that there was no return home and no withdrawal, and the next day we made different arrangement with another smuggler, because we now knew how thing looked like, and we managed to get to Mitilini on Lesbos.

We had a moment of relief there, we were happy because we knew that the most dangerous part of the journey was over. There were two major obstacles on our way – Hungary and the cold.

We quickly proceeded from Greece to Macedonia. It was cold, and the Macedonian army and the police beat us, regardless of the fact that there were many young children in the group.

We were all exhausted to the extremes, but also nervous and we did not take respite, we continued to Serbia. Wet from the rain and tired, the smuggler managed to put us on a bus from Preševo to Belgrade. There was no place, so we stood in that wet clothes all the time. I was no longer feeling my legs and did not listen to me. I was thinking what to do when we reached Belgrade? It’s dark, we’ll arrive before sunrise, the rain was falling, it was cold, we’re exhausted, we had no money to settle down somewhere to sleep. I did not know what to do.

 

When we got out of the bus, the kids shivered and we, adults, tried to warm them up by rubbing them with our palms. Then God sent us a good wife who took us to her apartment. It was small and warm and more than enough for us. For the first time in two weeks we felt warm, safe and clean. We placed the children to sleep and we washed our laundry and showered. In the end, our weariness and sleep overcome us.

The following day we continued our journey. We managed to move to Hungary the day before the border was closed, after which we took the train to Austria and continued to Sweden.

This is my story of fleeing from the land of death and the path on which death constantly followed us.

Today I work at the Volvo plant in Sweden and my family has a good life. This photo is from our new country. However, despite my well-being, my heart is in my wounded country.

حسن، دیر الزور، سوریه

هر روز ما در مرگ زندگی می کردیم. شهر من به دست دولت اسلامی مدیریت می شد و هر روز آدم ربایی و قتل بود. من تصمیم گرفتم کشور زیبای خود و خاطرات یک زندگی زیبا را ترک کنم و با همسرم و سه فرزندم شروع به حرکت در راه یک زندگی جدید و یک کشور جدید کردیم. گام اول آسان نبود، اما انتخاب دیگری نداشتیم.

در تابستان سال 2015، ما خانه، خانواده و دوستانمان را در تاریکی گذاشتیم. من حتی با خانواده ام هم خدافظی نکردم چون از این می ترسیدم که باعث رنج انها شوم و هم اینکه کسی بتواند تمام اموالمان را بگیرد، زمانی که متوجه شوند که ما رفته ایم. حریم خصوصی مهمترین بخش سفر ما بود.

ما از طریق قاچاقچی توانستیم تا منطقه تحت کنترل دولت اسلامی را ترک کنیم و به مرز ترکیه رسیدیم. برای من، به عنوان یک بزرگسال، جاده طولانی و بسیار سرد بود تصور کنید که برای بچه ها چگونه بود. در مرز ترکیه مناطق مینی منتظرما بودند. قاچاقچی به ما گفت که در چند روز گذشته چندین نفر در اینجا جان خود را از دست دادند. ما موفق شدیم از این قسمت عبور کنیم ، اما خطر در آنجا به اتمام نمی رسید. ما بعد از یک سفر طولانی به ازمیر رسیدیم و آنجا دریا منتظر ما بود.

 ما سه بار در دو هفته سعی کردیم از این دریای خطرناک عبور کنیم و موفق نشدیم. در نهایت، قاچاقچی ما را در یک قایق لاستیکی کوچک، که دو متر طول داشت، انداخت. ما 18 نفر بودیم که 10 نفر از انها کودک بودند. به زودی دریا خروشان شد، امواج شروع شدند و آب شروع به وارد شدن به قایق کرد. ما تا زمانیکه باطری های تلفن خالی نشده بودند برای کمک تماس گرفتیم. تاریک بود. ما نه ساعت را در وسط دریا، در آب سرد گذراندیم. امید زنده ماندنمان ناپدید شد، اما با طلوع خورشید گارد ساحلی ترکیه به سوی ما آمد و ما را به ساحل برگرداند. ما می دانستیم که هیچ راه بازگشتی به خانه و خروج  از این شرایط وجود ندارد و روز بعد با قاچاقچی دیگرتوافقی متفاوت داشتیم، زیرا اکنون می دانستیم که این راه چگونه است و ما توانستیم به میتیلیینی در لسبوس برسیم.

ما اینجا در این لحظه احساس ارامش داشتیم، خوشحال بودیم، زیرا میدانستیم خطرناک ترین قسمت سفر تمام شده است. هنوز دو مانع عمده در جلوی راه ما وجود داشت- مجارستان و سرما.

از یونان به سرعت از طریق مقدونیه  پیش رفتیم. هوا سرد بود و ارتش مقدونیه و پلیس ما را کتک زدند، صرف نظر از این که تعداد زیادی  کودک در این گروه وجود داشتند.

ما همه به شدت خسته بودیم، اما عصبی هم بودیم و حتی نفسی هم تازه نکردیم، به صربستان ادامه دادیم. به خاطر باران خیس بودیم  و خسته و قاچاقچی توانست ما را در یک اتوبوس از پرشوو به بلگراد بگذارد. هیچ جایی وجود نداشت، بنابراین ما در آن لباس های خیس تمام وقت ایستاده بودیم. من دیگر پاهایم را احساس نمی کردم و به من گوش نمی دادند. من فکر می کردم چه کنیم زمانی که به بلگراد برسیم؟ تاریک است، ما قبل از طلوع آفتاب می رسیم، باران می بارد، سرد است، به اخر رسیده بودیم، پولی نداشتیم تا بتوانیم در جایی برای خوابیدن بمانیم, نمی دانستم چه کار کنیم.

هنگامی که ما از اتوبوس بیرون امدیم، بچه ها می لرزیدند و ما، بزرگسالان، سعی کردیم آنها را با مالش دست های خود گرم کنیم. سپس خداوند یک خانم خوب برای ما فرستاد که ما را به آپارتمانش برد. کوچک و گرم بود و برای ما بیش از اندازه کافی بود. برای اولین بار در طول دو هفته ما احساس گرمی، امنیت و تمیزی کردیم. ما بچه ها را خواباندیم و لباس هایمان را شستیم و دوش گرفتیم. در نهایت، به رویایمان رسیدیم.

روز بعد سفرمان را ادامه دادیم. یک روز قبل از اینکه مرز بسته شود، ما موفق  شدیم به مجارستان برسیم, بعد از آن با قطار به اتریش رفتیم و به سمت سوئد ادامه دادیم.

Zaki

01 Rodio sam se kao izbeglica u Pakistanu. Moji su tada bežali od rata u Avganistanu. Avganistan nije mesto za život – nije bio ni tada a nije ni sada. A ja, još uvek nisam pronašao svoje mesto u ovom svetu. Kada sam bio mali mislio sam da je svet ogroman i da ima mesta za sve. Kako vreme odmiče shvatam da su stvari malo drugačije. Od trenutka kada sam započeo svoje putovanje goni me osećaj da nigde ne pripadam. Kao da to svoje mesto nikada neću naći.
02 Budućnost je neizvesna za nas ali se ipak na neki način pripremamo za nju. Ovog čoveka uvek viđam sa knjigama. Čini mi se da samo traži mir da uči i da radi na sebi uprkos tome što ne zna šta ga čeka.
03 Svaki put kada se sretnem sa ovim dečakom, sledim se. Čujem ga kako govori sebi “ja sam jak momak, ja sam jak momak”. I nikad se ne žali. Podseća me da treba da budem zahvalan zato što sam živ, zato što sam zdrav, zato što mogu da hodam. Voli sa mnom da se druži, ne znam zašto. Često mi kaže “hajdemo napolje da porazgovaramo”.
04 Ovaj dečak iz Sirije je pre osam meseci izgubio oca. Pomislim na to uvek kada ga sretnem. Ostali su on, mama i mala sestra. Iako je tih, uvek je nasamejan, još uvek nesvestan svog gubitka.
05 Sunce koje sija ovde je isto ono koje sija i u Avganistanu

01 I was born as a refugee in Pakistan. My family was running from the war in Afghanistan at the time. Afghanistan is not a place for living – it wasn’t then and it isn’t now. As for me, I still haven’t found my place in this world. When I was little I thought the world was huge and that there is enough room for everyone. As time passes I realize that things are a bit different. From the moment I began my journey I have been haunted by the feeling that I don’t belong anywhere. It’s as if I’ll never find my place.
02 The future is uncertain for us but we still prepare for it in some way. I always see this man with books. I think that je only seeks peace to study and to better himself, in spite of not knowing what is in store for him.
03 Every time I meet this boy I freeze. I hear him talking to himself “I am a strong boy, I am a strong boy”. He never complains. He reminds me that I should be grateful for being alive, because I am healthy, because I can walk He likes to hang out with me, I don’t know why. He often says to me “Let’s go outside and talk a while.”
04 This boy from Syria lost his father eight months ago. I think of that every time I see him. His mother, his little sister and him are the only ones left. Although he’s quiet, he is always smiling, still unaware of his loss.
05 The sun that shines here is the same one that shines in Afghanistan.

من به عنوان یک پناهنده در پاکستان متولد شدم. خانواده ام در آن زمان از جنگ در افغانستان فرار کردند. افغانستان محل زندگی نیست – آن زمان نبود و اکنون هم نیست. همچنین برای من، من هنوز جای خود را در این جهان پیدا نکرده ام. وقتی کوچک بودم فکر میکردم دنیا خیلی بزرگ است و جای کافی برای همه وجود دارد. با گذشت زمان، متوجه شدم که چیزها کمی متفاوت هستند. از همان لحظه ای که سفر خود را آغاز کرده ام، احساس می کنم  که من به  هیچ جا تعلق ندارم. مثل اینکه من هرگز جای خود را پیدا نخواهم کرد.
آینده برای ما نامعلوم و نا مشخص است، اما ما هنوز به نوعی برای آن آماده می شویم. من همیشه این مرد را با کتاب می بینم . من فکر می کنم که او با مطالعه تنها به دنبال صلح  و بهبودی خود است، حتی با وجود ندانستن اینکه چه چیزی در انتظار اوست.
هر زمانی که من این پسر را ملاقات می کنم، یخ میزنم. او را می شنوم که با خودش حرف می زند “من یک پسر قوی هستم، من یک پسر قوی هستم”. او هیچ وقت  شکایت نمی کند. او این را  یادآور من می کند که  باید از زنده بودنم سپاسگزار باشم، زیرا من سالم هستم، زیرا می توانم راه بروم. او دوست دارد که با من بیرون برود، نمی دانم چرا! او اغلب به من می گوید “بیایید بیرون برویم و صحبت کنیم.”
این پسر از سوریه هشت ماه پیش پدرش را از دست داد. من هر بار که او را می بینم  به این فکر می کنم. مادر و خواهر کوچک او و او تنها کسانی هستند که باقی مانده اند. با اینکه او آرام است ، همیشه لبخند می زند، هنوز بی اطلاع از انچه که از دست داده است..
خورشیدی که در اینجا می درخشد، همان است که در افغانستان می درخشد.

زه په پاکستان کې په محاجر په توګه زیږیدلی وم. زما کورنۍ په هغه وخت کی د افغانستان کې د جګړې څخه وتښتیدل
. افغانستان د ژوند لپاره ځای نه دی نه او دی  اونه مخکی و.  زه تر ا وسه پوره په  دې نړۍ کې مې ځای نه موندلی یم . کله چې  ماشوم وم ما فکر کاوه چې نړۍ لوی دی او په دی کی هر چا لپاره کافی ځای به  شتون و لري. کله چې وخت تېر شو نو پوهیدم چې دا داسی ندی او دیر توپیر لری . هغه وخت چې ما خپل سفر پیل کړ، زما دا همیشه احساس کاوه چه په هیڅ  ځای کی اره نلرم . دا داسې معلومیږی چه زه به هیڅکله زما ځای زه موندلی نشم.l راتلونکې زموږ لپاره نامعلوم  دی، مګر موږ لاهم په آماده ګی لرو. زه تل دا سړی وینم چی کتابونه یی سره دی د زده کړې لپاره او د ځان ښه کولو لپاره دی سولې لټوی .

Nazir

01 U kampu u Bugarskoj sam proveo četiri meseca. Sećam se da je bilo jako hladno. Sve što sam imao od garderobe morao sam da obučem. A nisam imao mnogo. Na granici Turske i Bugarske su mi oduzeli sve. Sav prtljag koji sam imao sa sobom… U Srbiju sam pokušao tri puta da uđem ilegalno. Jednom kada su me uhvatili, imao sam zabranu izlaska iz kampa 18 dana.

01 I spent four months in a camp in Bulgaria. I remember that it was cold. I had to put on all the cloths that I had. And I didn’t have enough. They took everything from me at the border between Turkey and Bulgaria, all the luggage I had with me… I tried to enter Serbia illegally three times. Once when they caught me I was forbidden from leaving the camp for 18 days.

 من چهار ماه در یک اردوگاه در بلغارستان  سپری کردم. به یاد دارم که سرد بود. من باید تمام لباس هایی را  که داشتم می پوشیدم  ولی  به اندازه کافی نداشتم . آنها همه چیز را از من در مرز بین ترکیه و بلغارستان گرفته بودند، همه کوله پشتی هایی  که با خودم داشتم … سعی کردم  سه بار به طور غیرقانونی وارد صربستان شوم. یک بار وقتی آنها مرا گرفتند، من 18 روز از ترک اردوگاه ممنوع شدم.

ما په بلغاریا کې په کمپ کې څلور میاشتې تیرې کړم. ما په یاد دی چی دیر سړه وه. ما باید ټولو جامو چی درلودل اغوندلی وم.

ما دری ځل لپاره هڅه وکړه چې سربیا ته غیر قانوني داخل شم. کله چې دوی ما ونیوله ما ته د 18 ورځو لپاره د کمپ څخه د وتلو منع کوله.

 

 

Nadeem

01 Jedan od načina da se oslobodim straha i besa koji osećam prema Talibanima je ovaj – da ih imitiram. Želim da iskažem svoju ljutnju prema njima. I želim da se oslobodim osećaja mržnje. Želim da se izlečim, jednostavno da o njima više ne razmišljam.
02 Moj prijatelj Zaki je jednom proveo tri dana u bolnici a ja sam sve vreme bio uz njega. Zapravo dva dana nisam spavao, tek sam trećeg, kada sam video da mu je bolje. Poznajemo se skoro godinu dana. Sreli smo se prvi put u kampu u Bugarskoj i od tada smo nerazdvojni. Kao braća smo.
03 Tog dana smo pokušali ilegalno da pređemo granicu, da napustimo Srbiju. Opraštali smo se na železničkoj stanici nas tri drugara, Zaki, Favad i ja. Opraštali smo se od Favada koji je ostajao u Srbiji. Kada je voz krenuo, počeo sam da plačem. Ne samo ja, svi smo plakali. Shvatio sam da se ovde naši putevi razdvajaju. Osećao sam da će mi nedostajati dani koje smo proveli zajedno… Voleo bih da se jednom nađemo opet, sva trojica, negde u Evropi.
04 Ovo je prva neobična fotografija koju sam napravio. Uživao sam u tome. U kampu sam često opterećen raznim stvari. Ali druženje, vreme koje provodim na radionicama i sa prijateljima za mene je jako važno. Pre šest i po meseci u kamp je došao jedan čovek čak iz Australije. Došao je da snimi film o svom životu. Želeo je da upozna mene i dečake mojih godina. I on je jednom bio dečak u izbegličkom kampu za vreme II svetskog rata.  Godinama se mučio u izbeglištvu ali je na kraju uspeo. Postao je uspešan biznismen. To je i moja želja. Jednog dana kada budem postao uspešan biznismen, vratiću se ovde da snimim film o mom izbegličkom životu u Srbiji.

01 One of the ways to free myself from fear and anger that I feel for the Taliban is this – to imitate them. I want to express my anger toward them. I want to be free of hatred. I want to be cured, simply to not think of them anymore.
02 My friend Zaki once spent three days in hospital and I was with him the entire time. Actually I didn’t sleep for two days, only the third, when I saw that he was better. We’ve known each other for one year. We met for the first time in a camp in Bulgaria and we’ve been inseparable ever since. We’re like brothers.
03 That was the day we tried illegally to cross the border and leave Serbia. We were saying goodbye at the train station, the three of us friends, Zaki, Favad and me. We were saying goodbye to Favad who was staying in Serbia. When the train started moving I began to cry. Not just me, we were all crying. I realized that our paths were separating. I felt that I would miss the days we spent together. I wish we could find each other again, the three of us, somewhere in Europe.
04 This is the first unusual photograph that I made. I enjoyed it. In the camp I was often burdened by a lot of things. But friendship, time spent in workshops and with friends is very important for me. There was a man who came to the camp six months ago with a boy my age. He was once a boy in a refugee camp during WWII. For many years he struggled as a refugee, but in the end he made it. He became a successful businessman. That is my desire. One day when I become a successful businessman, I will come back here and make a film about my life as a refugee in Serbia.

یکی از راه های منحرف کردن و ازاد کردن خود از ترس و خشمی که من برای طالبان احساس می کنم این است که آنها را تقلید کنم. من می خواهم خشم خود را نسبت به آنها نشان دهم. من می خواهم از نفرت خلاص شوم. من می خواهم درمان شوم، فقط با فکر نکردن به انها.
دوست من زکی یک بار سه روز را در بیمارستان گذراند و من تمام وقت با او بودم. در واقع من برای دو روز نخوابیدم، تنها روز سوم، زمانی که دیدم  او بهتر است. ما برای یک سال همدیگر را می شناسیم. ما برای اولین بار دریک کمپ در بلغارستان با هم اشنا شدیم  و از آن زمان تا حالا از هم جدا نشده ایم. ما مثل برادر هستیم
این روزی بود که ما سعی کردیم به طور غیرقانونی از مرز عبور کنیم  و صربستان را ترک کنیم. ما  سه تا دوست زاکی، فواد و من در ایستگاه قطار خداحافظی کردیم. ما از فواد که در صربستان ماندنی بود، خداحافظی کردیم. وقتی قطار شروع به حرکت کرد، شروع به گریه کردم. نه فقط من، همه ما گریه میکردیم.  متوجه شدم که مسیر و راهمان  داشت از هم جدا می شد. احساس کردم که دلتنگ روزهایی  که با هم سپری کردیم، می شوم. ای کاش می توانستیم سه نفرمان دوباره همدیگر را در جایی در اروپا پیدا کنیم
این اولین عکس غیر معمولی است که من گرفتم. از آن لذت بردم. در کمپ من اغلب زیر بار مسئولیت های  سنگین واقع می شدم . اما رابطه دوستی، گذراندن وقت  در کارگاه های اموزشی و با دوستان  برای من بسیار مهم است . یک مردی بود که شش ماه پیش با یک پسر هم سن من  به کمپ  آمد. او در دوران جنگ جهانی دوم  یک   پناهنده در کمپ بود. برای چندین سال به عنوان یک پناهنده  دست و پنجه نرم کرد و مبارزه کرد، اما در نهایت با ان کنار امد و پیروز شد. او یک تاجر موفق شد. این خواسته ی من است. یک روز وقتی که من یک تاجر موفق  شدم، به اینجا می آیم و فیلم زندگی خود را به عنوان یک پناهنده در صربستان می سازم.

 

 

Marko

01 Možda imamo različite kulture, ali mi govorimo zajednički jezik.
02 „Uskoro ću napraviti novu fotografiju sa porodicom i čuvaću je, u slučaju da nas nešto  razdvoji“…to mi je rekao iako smo se tek upoznali. Nisam imao nikakav odgovor.

01 We may have different cultures but we speak a common language.
02 „Soon I will make a new photograph with my family and I will keep it, in case something separates us.” That’s what he told me, even though we had only just met. I didn’t have a response.

 ما ممکن است فرهنگ های مختلف داشته باشیم، اما ما یک زبان مشترک داریم
“به زودی یک عکس جدید با خانواده ام  می گیرم  و آن را نگه می دارم ، برای زمانی اگر چیزی ما را از هم جدا کرد .” این همان چیزی است که او به من گفت، هر چند ما تازه همدیگر را ملاقات کردیم. من پاسخی نداشتم

Lola

Zaustavljeni  život ljudi na putu, pritisci koje njihov dolazak vrši na druge zajednice, nedela i patnja. Mi treba da odgovorimo snagom, saosećanjem, solidarnošću i otporom stigmatizaciji.

The suspended life of people on the road, the pressure that their arrival creates in other communities, the ill-treatment and suffering. We must respond with strength, compassion and solidarity and a resistance to stigmatization.

زندگی معلق مردم در جاده ها، فشار ناشی از ورود آنها به جوامع دیگر، بدرفتاری و رنج . ما باید با قدرت، شفقت و همبستگی و مقاومت در برابر ننگ زدگی پاسخ دهیم.

Hashmat

01 Ranije sam igrao kriket mnogo više. Danas mi to nedostaje.
02 Moje oblačenje, navike, život se menjaju u odnosu na ranije. Pokušavam da se prilagodim sredini u kojoj sam. Odeću koju imam na sebi sam dobio. Ona ne liči na ono što sam ranije nosio ali mi pomaže da se uklopim. Da budem isti kao i drugi ljudi iz okruženja
03 Svakog dana ih viđam kako igraju karte. Imam utisak da im to pomaže da se oslobode briga.

01 I used to play cricket much more. I miss it now.
02 My clothing, my habits, my life – they all change compared to before. I try to adjust to the environment that I’m in. The cloths I have I got. It doesn’t look like what I used to wear, but it helps me fit in, to be the same as other people from my environment.
03 Every day I see them playing cards. I have the impression that it helps them forget their troubles.

من عادت داشتم خیلی زیاد کریکت بازی کنم. دلتنگش هستم.
لباس من، عادت های من، زندگی من – همه آنها در مقایسه با قبل تغییر کرده اند. من سعی می کنم خود را به محیطی که در آن هستم تطبیق دهم. لباس هایی که من الان  دارم ، شبیه انهایی  نیست که من عادت داشتم بپوشم، اما انها  به من کمک می کنند تا بتوانم همرنگ جماعت و محیط اطراف خود شوم .
هر روزکه می بینم انها  کارت بازی می کنند.  این حس را دارم که این به آنها کمک می کند تا  مشکلات خود را فراموش کنند.

ما کرکټ کې ډیر لوبې کولې. زخ دیر کرکت لوبول پسی خفه یم .
زما جامې، زما عادتونه، زما ژوند  ټول پخوا په پرتله نه  بدل شوی دی. زه هڅه کوم چې کړم
هغه دا چاپیریال سره تطابق وکرم. هغه جامې چی اوس لرم پخوا غوندی جامی نه دی، مګر دا
ما سره مرسته کوی د نورو کسان په شان په چاپیریال  کې معلوم.
هره ورځ زه ګورم چې دوی قطه بازی کوي. زه داسی فکر د دوی ستونزو سره مرسته کوي..

Fawad

Nedavno sam učestvovao na pozošnoj radionici zajedno sa drugarima iz kampa. Tamo sam stekao nove prijatelje, iz Beograda. Ovo je naš drugi susret, na Kalemegdanu. Bili smo svi jako srećni zbog toga. Pokušali smo na neki način da nastavimo sa glumom i sa našom predstavom.

I recently participated in a theatre workshop with my friends from the camp. There I made new friends from Belgrade. This is our second meeting, on Kalemegdan. We were all very happy because of it. We tried to continue with acting and with our play in some way.

احمد فواد احمدی ،ننگرهار ۲۷کلن
هغه مو بایل  چې ما د وروپا سفر لپاره زما ورور څخه واخیست دهغه یو یادګاروو.کله چی زه ایران ته لاړم ما جامی اودهغه  ای فون موبایل واخیسته،ماته یی ویلی وه کله چی سویډن ته لاړشم نو ټول شیونه تا ته پریږدم.هغه بریالی نه شو مرګ یی مخه ونیوله.ما هیچ چاته اجازه نه ورکله  چی زما تیلیفون سره لاس وهی زکه چی زما یادونه په کی دی. په زرکونه عکسونه،صوتی پیغامونه، زموږخبرې اترې… ما ورسره ژمنه کړی وه چی زه به داهمیشه وساتم که چیرې کاریی هم نه کوه.زه د ایران او ترکیې باډرنه تیرشوم او ومی کولی شوه چی خپل تیلفون وساتم. په هرصورت، په ترکیه کې ده ترکیې او بلغاریا سره پوله کې موږ د پولیسو لخواونیولشو. دوی زموږ ټولې پیسې او اوهغه سه چې کولی شو ومومې وای خیستل. ما پولیسو افسر ته وویل چی زه به هغه پیسې او هغه سه چې غواړې درکړم.خو زما  تیلیفون  بیرته راکړه.دوی نه غوښتل چی زما د ورور تلیفون بیرته راکړیی.
.  فواد اوس مهال په سربیا کې دی
فواد اوس مهال په سربیا کې دی

 

 

Emran

01 Pored moje škole u Kabulu nalazio se park sa konjima. Puno vremena sam provodio tamo. Ovu figuricu sam pronašao u kampu, sestrin poklon od učiteljice. Podsetila me je na moje detinjstvo.
02 U Avganistanu  muškarci tradicionalno nose šalove. Dobio sam ga od mojih stričeva, poštom. Želim i ja da nosim deo Avganistana sa sobom. To je veza sa mojoj zemljom, sa mojim korenima.
03 Odrastajući u Avganistanu nisu mi bile potrebne lutke vojnika. Gledao sam ih svuda oko sebe. Moji najbliži su puno vremena proveli u vojsci. Moj otac, moji stričevi, rođaci, štitili su našu zemlju i nas.
04 Ovo je uspomena od pre četiri godine. Bilo mi je dvanaest. Tada sam puno vremena provodio u radnji svojih roditelja. Svakog dana posle škole bi odlazio tamo. Nekada bih i sam ostajao, da radim. Sećam se da su me jednom tako i pokrali.

01 Next to my school in Kabul there was a park with horses. I spent a lot of time there. This figurine I found in the camp, it was a gift to my sister from her teacher. It reminded me of my childhood.
02 In Afghanistan men traditionally wear scarves. I got it from my uncles by mail. I want to carry a part of Afghanistan with me. It is a connection with my country, with my roots.
03 Growing up in Afghanistan I didn’t need toy soldiers. I watched them all around me. My loved ones spent a lot of time in the army. My father, my uncles, my relatives, they protected our country and us.
04 This is a memory from four years ago. I was twenty years old. I spent a lot of time then in my parent’s shop. Every day after school I would go there. Sometimes I would stay by myself to work. I remember that I once got robbed that way.

در کنار مدرسه من در کابل یک پارک که در ان اسب بود وجود داشت. من وقت زیادی را انجا می گذراندم. این مجسمه را در کمپ یافتم که هدیه ای به خواهرم از طرف معلمش  بود. این دوران کودکی ام را برایم  یادآوری کرد.
مردان در افغانستان به رسم و رسوم  سنتی شال می پوشند. این را عموی من از طریق پست برایم فرستاده است. من می خواهم چیزی از افغانستان با خود داشته باشم.  این یک ارتباط است  با کشورم ، با ریشه و بنیانم  .
در افغانستان بزرگ شدم  و به سربازان اسباب بازی نیاز نداشتم. من آنها را در اطرافم تماشا می کردم. عزیزانم مدت زیادی را در ارتش گذراندند.  پدر من، عموهای من، بستگان من، آنها  ما و کشورمان را حفظ کردند.
این یک خاطره  از چهار سال پیش است. من بیست ساله بودم. وقت زیادی را در مغازه پدر و مادرم گذراندم. هر روز بعد از مدرسه به آنجا می رفتم. گاهی اوقات  خودم می ماندم  تا کار کنم . به یاد می اورم  که به هم دلیل یکبار از من دزدی شد

Ekram

01 Prvi dan u ilegali. Bart i ja u kamionetu, na teritoriji Irana. I cela moja porodica. Švercovali su nas do sela na granici sa Turskom. Plan je bio da pešačimo preko granice. Sećam se da je bilo jako hladno. Krenuli smo čim je pala noć. Hodali smo dugo. Na kraju smo odustali zbog umora. Tata se loše osećao, nije imao snage. Vratili smo se u selo da prespavamo. Sledeće večeri krenuli smo istim putem.  Ta noć je bila jako duga. Pešačili smo strmim planinskim putem oko dvanaest sati. U sebi sam govorio – samo da preživim tu noć, posle će biti lako. Danas, znam da je ta noć bila jedna od lakših koje sam imao od kada sam napustio Avganistan.
02 Ova fotografija je nastala u mom kraju, u poslednjim danima koje sam tamo proveo. Nakon što su Talibani okupirali naše selo bili smo primorani da bežimo. Iznajmili smo kuću u drugom selu,  blizu dedine. Čekali smo da se situacija smiri međutim, to se nikada nije dogodilo. Talibani su zauzeli ceo naš kraj. Posle pet meseci odlučili smo se da napustimo Avganistan. Uspeli smo da prodamo samo jedan mali deo zemlje i da krenemo na put. Želim da se vratim tamo jednog dana, kada bude bilo mirno.
03 Stajanje na jednoj ruci samo retki umeju i mogu, oni koji se trude i oni koji naporno rade. Tako je i u životu – sve možemo da postignemo ako se na to odlučimo i ako se trudimo. Ako damo sve od sebe. Samo od nas zavisi.
04 Ovaj dečak je moj komšija iz susedne barake u kampu u Krnjači. Kurd. On jako voli da se fotografise i da pozira. Pitao sam ga sta mu znače ova dva prsta. Izustio je bez razmišljanja: „PEACE“
05 Dok čekate  vreme prolazi jako sporo… U Turskoj sam proveo šest meseci, u Bugarskoj četiri. U Srbiji u izbegličkom kampu u Kranjači sam već sedam meseci i nemam predstavu koliko ću dugo još ostati.  Sećam se kada smo krenuli iz Avganistana, imao sam osećaj da je Nemačka tu blizu, da nam je potrebno samo nekoliko dana da stignemo do boljeg života.
06 Ručni rad moje dvanaestogodišnje sestre. Stvari iz njene realnosti – sladoled, telefon i nož.

01 First day in hiding. Bart and I in a pickup truck in Iran. And my entire family. They smuggled us to a village on the border with Turkey. The plan was to walk across the border. I remember that it was cold. We started the moment night fell. We walked for a long time. In the end we gave up from exhaustion. Dad wasn’t feeling well, he didn’t have strength. We went back to the village to spend the night. We started down the same road the next evening. That night was very long. We walked across a steep mountain road around midnight. I told myself that if I survive that night, the rest would be easy. Today I know that that night was one of the easier ones I had since leaving Afghanistan.
02 This photo was taken in my neighborhood, one of the last days I spent there. After the Taliban occupied our village, we were forced to flee. We rented a house in another village, near my grandfather’s. We waited for the situation to calm down, but that never happened. The Taliban took over our entire neighborhood. After five months we decided to leave Afghanistan. We managed to sell only a small part of the land and start our journey. I want to return there one day when it’s calm.
03 Only few people know how to stand on one hand, those who try and work hard. That’s how it is in life – we can achieve anything if we set our minds to it and if we try. If we give our all. It’s only up to us.
04 This boy is my neighbor from the barrack next to mine in the Krnjača camp. He is Kurdish. He loves posing and having his photo taken. I asked him what those two fingers mean. He replied instantly: „PEACE”
05 When you’re waiting time moves very slowly… I spent six months in Turkey, in Bulgaria four. I have been in the Krnjača camp in Serbia for seven months and I have no idea how much longer I
will stay. I remember when we left Afghanistan, I had the feeling that Germany was near, that we only needed several days to reach a better life.
06 Handmade by my twelve-year/old sister. Things from her reality – ice cream, a telephone, a knife.

روز اول در پنهان شدن. بارت و من در یک وانت باربری در ایران و تمام خانواده ام. آنها ما را قاچاقی به یک روستا در مرز با ترکیه بردند. برنامه این بود که  کل مسیر مرز را پیاده برویم. به یاد دارم که خیلی سرد بود. ما لحظه ای که شب شد شروع به حرکت کردیم. برای مدت طولانی راه رفتیم. در نهایت ازشدت خستگی از ادامه راه منصرف شدیم . پدر احساس خوبی نداشت، توانایی نداشت. ما برای گذراندن شب به روستا برگشتیم. شب بعد، سفر در همان جاده را آغاز کردیم. آن شب خیلی طولانی بود. ما در یک جاده کوهستانی شیب دار در نیمه ی شب راه می رفتیم. به خودم گفتم که اگر امشب زنده بمانم، بقیه راه راحت خواهد بود. امروز فهمیدم  که آن شب یکی ازاسان ترین شب هایی بود که من از زمان ترک افغانستان داشتم
این عکس در محله ی من  گرفته شد، یکی از اخرین روزهایی که من در آنجا سپری کردم. پس از اینکه طالبان روستای ما را اشغال کردند، ما مجبور شدیم فرار کنیم. ما خانه ای را در یک روستای دیگر، نزدیک پدربزرگمان اجاره کردیم. ما منتظر بودیم تا وضعیت آرام شود، اما این هرگز اتفاق نیفتاد. طالبان تمام محله ما را گرفت. پس از پنج ماه تصمیم گرفتیم که افغانستان را ترک کنیم. ما موفق به فروش تنها یک قسمت کوچک از زمینمان شدیم  و شروع به سفر کردیم. من می خواهم یک روز وقتی که آرام شد به انجا برگردم.
فقط تعداد کمی از افراد می دانند که  چگونه  روی یک دست بایستند، کسانی که تلاش  می کنند و سخت کار می کنند. این
همان چیزی است که در زندگی است – ما می توانیم هر چیزی را بدست آوریم اگر فکر و ذهنمان را روی ان بگذاریم و اگر    تلاش کنیم. اگرتمام سعی خود را بکنیم همه چیز فقط به خود ما بستگی دارد.
این پسر، همسایه من از اتاقی در اردوگاه کرنیاچا است. او کردی است او عاشق ژست گرفتن  و عکس انداختن از خودش است. من از او پرسیدم این دو انگشت  به چه معناست؟ او فورا پاسخ داد: ”صلح ’
وقتی شما انتظارمی کشید، زمان خیلی  ارام حرکت می کند … من شش ماه در ترکیه و چهار ماه را در بلغارستان  سپری کردم. من در اردوگاه کرنیاچا در صربستان برای هفت ماه بوده ام و  هیچ ایده ای ندارم که چه مدت دیگر باید اینجا بمانم. به یاد دارم زمانی که ما افغانستان را ترک کردیم، این احساس را داشتم که آلمان نزدیک است، و ما فقط چند روز برای رسیدن به یک زندگی بهتر نیاز داریم.
دست ساز توسط خواهر دوازده ساله ام. چیزهایی از واقعیت وهستی او – بستنی، تلفن، چاقو

روز اول در پنهان شدن. بارت و من در یک وانت باربری در ایران و تمام خانواده ام. آنها ما را قاچاقی به یک روستا در مرز با ترکیه بردند. برنامه این بود که  کل مسیر مرز را پیاده برویم. به یاد دارم که خیلی سرد بود. ما لحظه ای که شب شد شروع به حرکت کردیم. برای مدت طولانی راه رفتیم. در نهایت ازشدت خستگی از ادامه راه منصرف شدیم . پدر احساس خوبی نداشت، توانایی نداشت. ما برای گذراندن شب به روستا برگشتیم. شب بعد، سفر در همان جاده را آغاز کردیم. آن شب خیلی طولانی بود. ما در یک جاده کوهستانی شیب دار در نیمه ی شب راه می رفتیم. به خودم گفتم که اگر امشب زنده بمانم، بقیه راه راحت خواهد بود. امروز فهمیدم  که آن شب یکی ازاسان ترین شب هایی بود که من از زمان ترک افغانستان داشتم
این عکس در محله ی من  گرفته شد، یکی از اخرین روزهایی که من در آنجا سپری کردم. پس از اینکه طالبان روستای ما را اشغال کردند، ما مجبور شدیم فرار کنیم. ما خانه ای را در یک روستای دیگر، نزدیک پدربزرگمان اجاره کردیم. ما منتظر بودیم تا وضعیت آرام شود، اما این هرگز اتفاق نیفتاد. طالبان تمام محله ما را گرفت. پس از پنج ماه تصمیم گرفتیم که افغانستان را ترک کنیم. ما موفق به فروش تنها یک قسمت کوچک از زمینمان شدیم  و شروع به سفر کردیم. من می خواهم یک روز وقتی که آرام شد به انجا برگردم.
فقط تعداد کمی از افراد می دانند که  چگونه  روی یک دست بایستند، کسانی که تلاش  می کنند و سخت کار می کنند. این
همان چیزی است که در زندگی است – ما می توانیم هر چیزی را بدست آوریم اگر فکر و ذهنمان را روی ان بگذاریم و اگر    تلاش کنیم. اگرتمام سعی خود را بکنیم همه چیز فقط به خود ما بستگی دارد.
این پسر، همسایه من از اتاقی در اردوگاه کرنیاچا است. او کردی است او عاشق ژست گرفتن  و عکس انداختن از خودش است. من از او پرسیدم این دو انگشت  به چه معناست؟ او فورا پاسخ داد: ”صلح ’
وقتی شما انتظارمی کشید، زمان خیلی  ارام حرکت می کند … من شش ماه در ترکیه و چهار ماه را در بلغارستان  سپری کردم. من در اردوگاه کرنیاچا در صربستان برای هفت ماه بوده ام و  هیچ ایده ای ندارم که چه مدت دیگر باید اینجا بمانم. به یاد دارم زمانی که ما افغانستان را ترک کردیم، این احساس را داشتم که آلمان نزدیک است، و ما فقط چند روز برای رسیدن به یک زندگی بهتر نیاز داریم.
دست ساز توسط خواهر دوازده ساله ام. چیزهایی از واقعیت وهستی او – بستنی، تلفن، چاقو

دا انځور زما کور په نږدی اخستل شوی دی .چیرته چی ورستی ورځو هلته تیرکری وم. ورسته چی طالبان
زموږ کلي ونیول موږ مجبور شو چې وتښت ، موږ په بل کلي زما په نیکه کور کی نږدی یو کور کرایه وکړږ
. موږ لګ صبر وکرتر څو چی حالات ښه شی مګر دا هیڅکله نه  شو. طالبان زموږ ټوله کلی تصرف وکر. پنځو میاشتو وروسته موږ پریکړه وکړه چې افغانستان پریږدو  اوپریکره وکر چی د ځمکې یوه کوچنۍ برخه وپلورواو سفر پیل وکړو. زه غواړم یوه ورځ بیرته راستانه شم کله چی هلته آرامی وی.
یو څو خلک پوهیږي چې څنګه په یولاس کې ودریږي، هغه څوک چې کوښښ او زیار باسی.  موږ هرڅه ترلاسه کولی شو که چیرې موږ خپل ذهن متمرکز اوهڅه وکرو.که خپل تول کوښښ وکرو. دا یوازې زموږ لپاره اره لری.
کله چې تاسو انتظار کوئ وخت ډیر ورو وروتیریږی  … ما په  ترکیه کې شپږ میاشتې تیرې کړی ام  او په بلغاریه کی څلور میاشت. اس په دی  کرنیچی کمپ کې  اوو میاشتو کيږی چی یم او نه پوهیږم نور څومره پاتې کیږیم . زه په یاد لرم کله چی افغانستان پریښودم ، ما احساس کاوه چې آلمان نږدې و او موږ یوازی څو ورځوته ضرورت لرو چه ورسیږو.

Clemence

Šta ja znam o migracijama, kao francuska državljanka sa francuskim pasošem?
Moj pasoš je privilegija.
Moj pasoš je garancija da ja neću morati da pređem niti jedan okean u plastičnom čamčiću.
Moj pasoš je leteći čilim koji mi pruža mogućnost da slobodno putujem u zemlje iz kojih su drugi primorani da odu.
Moj pasoš je zaštita, krov nad mojom glavom, prosto parče hartije koje mi daje ljudska prava.
Znam da imam slobodu da se krećem od mesta do mesta, da radim ili putujem. Ali sam takođe svesna I da ja ovo pravo ne zaslužujem više od drugih ljudi. Sloboda kretanja i maštanje o sebi negde drugde, nalaženje zaštite bi trebalo da bude pravo svih nas, a ne tek privilegija za neke.
Pozajmila sam svoj pasoš na par sati malim zamišljenim ličnostima, dajući im kuću, brod koji neće potonuti, leteći ćilim kojim bi preleteli okeane bez opasnosti.

What do I know of migration, as a French citizen with a French passport?
My passport is a privilege.
My passport is the guarantee that I will not have to cross any sea on a plastic boat.
My passport is a flying carpet which gives me the chance to travel freely in countries that others are forced to leave.
My passport is a protection, a roof on my head, a simple piece of paper that gives me human rights.
I know that I have the freedom to move from one place to another, in order to work or travel. But I also know that I do not deserve it more than anyone else.  Freedom of moving and imagining our life elsewhere, finding protection should be the rights of all of us, not the privilege of a few.
For some hours, I lent my passport to little imaginary characters, giving them a house, a boat that will not sink, a flying carpet to cross the oceans without danger.

من چه می دانم از مهاجرت، به عنوان یک شهروند فرانسوی با گذرنامه فرانسه؟
.پاسپورت من یک امتیاز است
.پاسپورت من تضمین کننده ی این است  که من نباید از دریا با قایق پلاستیکی عبور کنم
پاسپورت من یک فرش پروازی است که به من فرصتی برای سفر آزادانه در کشورهای دیگر می دهد که دیگران مجبور به ترک آن هستند
پاسپورت من یک محافظ است، یک سقف بالای سر من، یک تکه کاغذ ساده است که حقوق بشر را به من می دهد
من می دانم که من می توانم آزادانه از یک مکان به مکان دیگر حرکت کنم برای کار و یا سفر. اما در عین حال  می دانم که من آن را بیش از هر کس دیگری سزاوار نیستم. آزادی حرکت و تصور زندگیمان در جایی دیگر، پیدا کردن حمایت باید حقوق همه ما باشد، نه امتیاز فقط برای چند نفر
برای چند ساعت، گذرنامه خود را به شخصیت های خیالی کوچک قرض دادم، این یعنی به آنها یک خانه، یک  قایق که غرق نمیشود، یک فرش پروازی برای عبور از اقیانوس ها بدون خطر به آنها دادم

 

Ana

01 Fotografija iz voza, neposredno nakon što je jedan momak završio pesmu koju je pevao svojoj majci na mobilni. Ovo je voz koji kreće za Šid iz Preševa i u vagonu su samo izbeglice jer domaće stanovništvo neće da se vozi s njima.
02 Priča nam osmogodišnja Zara da je devet puta pokušala da pređe granicu Srbije i Makedonije sa sestrom i mamom. Devet puta ih je policija vraćala. Devet puta im je Zara doviknula “See you tomorrow!” i šmekerski se nasmejala. Evo, ovako, pokazuje.”
03 Jedne večeri, kada je završio svoj origami brod, devetogodišnjak Sađo iz Kabula mi je rekao: “Ako ćete putovati, jedina stvar koju treba da osiguraš je da ti konopac za sidro bude dovoljno dugačak. Ovako, kapiraš? ”
04 Sećanja na žičane ograde koje nisu zaustavile ovu decu.

01 A photo from the train, right after a guy finished a song that he was singing to his mother over the phone. This is the train going from Preševo to Šid, and only refugees are in the cart because locals don’t want to ride with them.
02 Eight-year-old Zara is telling us how she tried to cross the border between Serbia and Macedonia with her sister and mother. The police sent them back nine times. Nine times Zara called back to them “See you tomorrow!” and gave them a cool smile. Here she is, showing us.
03 One evening in, as he was finishing up his origami boat, nine-year-old Sadjo from Kabul told me: “If you’re gonna travel, the only thing you should make sure is that the rope for your anchor is long enough. Like this, you get it?”
04 Memories of the barb wired fences that didn’t stop these kids.ه

یک عکس از قطار، درست بعد از اینکه یک پسر/مرد  اوازی را که از طریق تلفن برای مادرش می خواند را تمام کرد. این قطار از پرشوو ​​تا شید می رود و تنها پناهندگان در واگن ها هستند زیرا مردم محلی نمی خواهند با آنها سوار شوند.
زهرای هشت ساله به ما می گوید که چگونه با خواهر و مادرش از مرز میان صربستان و مقدونیه عبور کردند. پلیس آنها را نه بار پس فرستاد. زهرا  نه بار به انها گفت : “فردا می بینیمتون!” و به آنها لبخند خون سردانه ای می زد. در اینجا او این  را نشان می دهد.
شب زمانی که قایق اریگامی خود را به اتمام می رساند، سادجوی 9 ساله از کابل به من گفت: “اگر می خواهی سفر کنی ، تنها چیزی که باید مطمئن شوی این است که طناب لنگرت به اندازه کافی بلند است. مثل این، ایا متوجه می شوی؟ ”
خاطرات نرده های / سیم های خارداری که  این بچه ها را متوقف نکرد.

 

 

Vladimir

Vladimir Castiljo Gamboa (41), Kuba
Moj prvi put na snegu!! Ono što je za druge verovatno obična stvar… za mene je bilo čudesno.

Vladimir Castillo Gamboa (41), Cuba
My first time in the snow!! What may be a common thing for others… for me was a miracle.

Vladimir Castillo Gamboa (41), Cuba
Mi primera vez en la nieve!! Lo que para otros puede ser comun… para mi era un milagro.

۹ولادیمیر کاستیلو گامبوا (41)، کوبا، اسپانیایی
اولین بارم در برف!! چیزی که شاید می تواند برای دیگران خیلی معمولی باشد… ولی برای من یک معجزه بود

 

Sandy & Yolanda

Sendi (35) i Jolanda (42), Kuba
Ovo su slike sa naše omiljene plaže. Tu je cela Havana. To je mesto i za piće, i za žurke, i za odmor, i za dejt i za sve! Ove slike nas podsećaju na našu zemlju i na ljude koji nam fale.

Sandy (35) and Yolanda (42), Cuba
These are pictures from our favorite beach. There’s a whole Havana. It’s a place for drinks, for parties, for holidays, for dates and for everything! These pictures remind us of our country and the people we miss.

۸سندی (35) و یولاندا (42)، کوبا، اسپانیایی
“این عکس ها از ساحل مورد علاقه ما است. کل هاوانا وجود دارد. این محلی برای نوشیدن، جشن ها، برای استراحت، برای ملاقات و برای همه چیزاست.! این عکس ها یاداور کشورمان و مردمی که دلتنگشان هستیم  ، است. ”
(عکس ها از ساحل مالکن)

Omar

Omar (28), Alžir
Bio sam prodavac, imao svoju radnju gde sam prodavao hranu za ptice. Želim da odem u Švajcarsku. Želim da vidim sveta! Da vidim tu prirodu! Evo, na ovoj slici planinarim na Atlaskim planinama, nedaleko od mog grada. Obožavam planinarenje i prirodu.

Omar (28), Algeria
I was a salesman, I had my own shop where I sold bird food. I want to go to Switzerland. I want to see the world! To see that nature! Here on this photo I am mountain climbing on the Atlas mountains near my hometown. I love mountain climbing and nature.

۷ عمر (28 سال)، الجزایر، عربی
من یک فروشنده بودم، مغازه خودم را داشتم غذای پرنده می فروختم. من می خواهم به سوئیس بروم من می خواهم دنیا را ببینم، ان طبیعت را ببینم! اینجا در این عکس کوهنوردانی هستند روی کوههای اطلس که در نزدیکی
شهر من هستند. من عاشق کوهنوردی و طبیعت هستم. ”
(عکس، استراحت بعد ازکوهنوردی)

 

 

MA Kan

MA Kan (24), Pakistan
Mog oca su mobilisali talibani. Kada je poginuo, talibani su tražili da ja zauzmem očevo mesto. Porodica je nudila otkup, ali oni nisu na to pristali, jer su želeli obrazovanog čoveka. Ja sam jedini iz moje porodice ko je završio fakultet. Ovo je slika sa mojim kolegama sa sociologije. Družili smo se od prvog dana fakulteta i bili nerazdvojni. Kad pogledam ovu sliku mislim kako su svi oni uspeli u životu. Oni rade pri vladinim institucijama, a ja sam zbog talibana morao da bežim. Drago mi je zbog njih. Nedostaju mi. Nekad sam srećan, nekad tužan dok je gledam.

MA Khan (24), Pakistan
My father was mobilized by the Taliban. When he was killed, the Taliban asked that I take his place. My family offered a ransom, but they didn’t accept because they wanted an educated man. I was the only one in my family who had a university degree. This is the only photograph with my colleagues from sociology. We were friends from the first day and we were inseparable. When I look at this photo I think about how they all made it in life. They work with government institutions, but I had to run away from the Taliban. I am happy for them. I miss them. Sometimes I am happy, sometimes I am sad when I look at it.

۴محمد  (24 سال)، پاکستان، زبان پشتو
“پدرم توسط طالبان استخدام شد. وقتی که او کشته شد، طالبان از من خواست جای او را بگیرم. خانواده ام پیشنهاد باج دادند، اما طالبان قبول نکردند زیرا آنها یک شخص تحصیلکرده می خواستند. من تنها عضو در خانواده ام بودم که دارای مدرک تحصیلی بودم. این عکس با هم کلاسی هایم در رشته جامعه شناسی است. ما از روز اول دانشگاه با هم بودیم و جدانشدنی بودیم. وقتی به این عکس نگاه می کنم، فکر می کنم که همه آنها را در زندگی شان موفق شده اند. آنها با موسسات دولتی کار می کنند، اما من مجبور شدم از طالبان فرار کنم. من برای آنها خوشحال هستم، دلم براشون تنگ شده است. گاهی اوقات من خوشحالم، گاهی اوقات غمگینم وقتی به آن نگاه می کنم. ”
(عکس از ۵ دانشجو)

عدنان خان ۲۴ کلن
ما پالرد طالبانوطرف نه استخدام شوی و. کله چې هغه ووژل شو نو  طالبانو ما غوښتل
زه خپل پالر ځای ونیسم. زما کورنۍ دی پیسو وړاندیز وکړ، مګردوی دا نه منل ځکه چې د وی
یو تعلیم یافته سړی غوښتل
زه په هغه کورنۍ کې یوازینی
څوک وم چې پوهنتون درجه
یې درلودم
دا یوازینی عکس ما سره دی د
سوسیالوژی پوهنځی صنف
له خپلو همکارانو سره چه
نه بیلیدونکی دوستان و ونیولم
. کله چه دی عکس ګورم
نو فکر کوم چه دوی څنګه
وی او دوی سنگه ژوند ولری
.دوی دولتی ادارو سره کار
کیی مگر زه مجبور وم چه
طالیان نه وتختوم. زه هغوی
لپاره دیر خوشحال یم. او هم  دیر
پسی یی خفه یم .کله چه ددوی
عکسونه ګورم کله خوشحاله
.کیږم کله پسی یی خفه کیږم.

Moshin

Moshin Ali (28), Pakistan
Podseća me na ono pre, kada sam bio neko i nešto. Kad sam bio svoj na svome.

Moshin Ali (28), Pakistan
It reminds me of before, when I was somebody. When I was my own man.

مشین علی (28 ساله)، پاکستان، پنجابی ۶
این گذشته را به من یاداوری می کند، زمانی که کسی بودم. وقتی من مرد خودم بودم.
(عکس در یک باغ میوه، او لباس سنتی پوشیده، با عینک افتابی، نشسته است و سیگار می کشد.)

Mohammad

Mohamad (43), Avganistan
Pokušao sam dvaput da dođem do Evrope sa troje maloletne dece. Jednom su nas vratili iz Turske, tri puta su mi krali telefon, jednom se umalo nismo utopili u moru, a u Albaniji su nas i mene i decu tukli policajci. U Prihvatnom Centru su nam rekli da je Albanija siromašna, da oni ne mogu da se staraju o nama i da moramo da idemo dalje. Odatle smo, preko Kosova, stigli do Srbije i Centra u Preševu gde se i sada nalazimo. Mi nemamo dobru priču ni iz Avganistana, ni sa našeg puta, pa ni iz ovog kampa. Ali za nas u Avganistanu nema života i opet bismo pošli na ovaj put. Želimo da stignemo negde gde ćemo moći da živimo u miru i sa poštovanjem.

Mohammad (43), Afghanistan
I tried to reach Europe twice with three children. Once they sent us back from Turkey, they stole my phone three times, once we almost drowned in the sea and in Albania police officers beat us and the children. At the Reception Center they told us that Albania is poor and that they cannot take care of us and that we have to go on. From there, through Kosovo, we arrived in Serbia and the Center in Preševo where we are now. We don’t have a good story from Afghanistan, or from our trip, or from this camp. But there is no life for us in Afghanistan and we would take this journey again if we had to. We want to arrive somewhere where we can live in peace and with respect.

۲محمد اسماعیل  (43 ساله)، افغانستان، زبان فارسی
من سعی کردم دو بار با سه فرزند به اروپا بروم. یک بار ما را از ترکیه برگرداندند ، سه بار تلفن من را به سرقت برده، لحظه ای اتفاق افتاد که ما تقریبا در دریا غرق شدیم،  افسران پلیس آلبانی ما و فرزندانمان را  کتک زدند. در مرکز پذیرش، آنها به ما گفتند که آلبانی فقیر است و نمی تواند از ما مراقبت کند و ما باید برویم. از آنجا، .از طریق کوزوو به مرکز پذیرش پرشوو در صربستان که در حال حاضر در انجا هستیم، رسیدیم . ما خاطرات خوبی نه از افغانستان، نه از سفرمان و نه از این اردوگاه داریم. اما ما در افغانستان زندگی نداریم و ما مجبور می شویم این سفر را اغاز کنیم . ما می خواهیم به جایی برسیم که بتوانیم در آرامش و احترام زندگی کنیم.

Jibran

Džibran (16), Avganistan
Želim da što pre zaboravim ovo putovanje, sve ove strance koji me okružuju. Zato često gledam ovu sliku, gde sam sa sebi dragim i bliskim ljudima.

Jibran (16), Afghanistan
I want to forget this journey as soon as possible, all these strangers that surround me. That is why I often look at this photo, where I am with people who are dear and close to me.

جبران دولتزی (16)، افغانستان، پښتو
“زه غواړم چې دغه سفر ژر تر ژره پای ته ورسیږی .دا ټول بیګانه خلک چې زما په شاوخوا کې دي.
له همدې امله زه ډیری وخت دا عکس وګورم، چیرته زه هغو خلکو سره وم چه ما لپاره  ګران او تږدی و.

جبران دولت زی  ۱۶ کلن
زه غواړم چې دغه سفر ژر تر ژره پای ته ورسیږی .دا ټول بیګانه
.خلک چې زما په شاوخوا کې دي.
له همدې امله زه ډیری وخت دا عکس وګورم، چیرته زه هغو خلکو
.سره وم چه ما لپاره ګران او نږدی وو

 

Hashmatullah

Hašmatulah (24), Avganistan
Krenuli smo iz Avganistana i putovali preko Irana i Turske ka Evropi. Mnogima je prelaz preko mora bio strašan, ali za mene je najstrašniji momenat bio dok smo tri dana i tri noći tumarali po šumi između grčko-makedonske granice. Nismo znali gde se nalazimo, a moja majka je bila bolesna i bili smo jako zabrinuti za nju.
Po dolasku u Makedoniju, proveli smo nedelju dana u jednoj trošnoj sobici blizu granice sa Srbijom. Svo to vreme jedina hrana koju smo imali su bili neki keksići. Konačno, krijumčari su nas potrpali u kombi i krenuli smo put Beograda.

Hashmatullah (24), Afghanistan
We left Afghanistan and travelled through Iran and Turkey towards Europe. For many the journey across the sea was frightening, but the most frightening moment for me was when we were wandering for three nights and three days through the forest on the border between Greece and Macedonia. We didn’t know where we were, and my mother was sick and we were very worried about her.
Upon arriving in Macedonia we spent a week in a run-down room near the border with Serbia. The entire time the only food we had were some biscuits. Finally the smugglers put us in a van and we started towards Belgrade.

سوکاک(کوچه)
پرشوو، مارس ۱۳-۱۵، ۲۰۱۷
۱حشمت الله احسانی (24 سال)، افغانستان، زبان پشتو
“ما از افغانستان خارج شدیم و از طریق ایران و ترکیه به سوی اروپا سفر کردیم. برای بسیاری از افراد گذشتن از دریا ترسناک بود، اما برای من لحظه ای ترسناک بود که ما برای سه شب و سه روز از طریق جنگل در مرز بین یونان و مقدونیه سرگردان شدیم. ما نمی دانستیم که کجا بودیم، و مادر من بیمار بود و ما بسیار نگران او بودیم.
پس از ورود به مقدونیه ما یک هفته در یک اتاق خرابه در نزدیکی مرز با صربستان گذراندیم. تمام وقت تنها غذایمان مقداری بیسکوییت بود. در نهایت قاچاقچیان ما را در یک ون قرار دادند و ما به سوی بلگراد رفتیم.

حشمت الله احسان (24)، افغانستان، پښتو ژبه
“موږ افغانستان پریښود او د ایران او ترکیې له لارې اروپا ته پخپل سفر موپیل وکړ. د ډیری خلکو لپاره
سمندر سفردیره  ویره ونکی وه، مګرزما لپاره ټولو ویرونکې شیبه هغه و کله چه  په یونان او مقدونیه په سرحد  کی دری شپه و ورځ و  په  ځنګلونو کی سرگردان وو.، اوزما مور ناروغه و او موږ د هغې روغتیا په اړه ډیر اندیښمن وو.
کله چه  موږ مقدونیه ته ورسیدل موږ مه په  یوه  زاړه کور کی  اوسیدل چه یوازینۍ خواړه مو بسکیتوونه و.بالاخره قاچاقبران مو ون موتر کی واچول او بلگراد ن طرف ته  موږ  حرکت وکرل.

 

Aliaga

Aliaga (39), Avganistan
Na nekih 30 km od granice sa Makedonijom bio je jedan železnički most preko koga smo pokušali da pređemo. Sa klizavih šina, noga mi je skliznula između šina i zadobio sam dva otvorena preloma na stopalu. Nastavio sam put ka Makedoniji – pešaka još tri dana. Kada smo prešli u Makedoniju, vozač je trebalo da nas pokupi, ali za grupu od 70ak ljudi, mesta je bilo za 40. Za mene nije bilo mesta i nastavio sam put ka Srbiji peške. Blizu srpsko-makedonske granice policija nas je zaustavila i deportovala nazad u Grčku. Tek tamo sam otišao u bolnicu. Doktori su mi rekli da sam došao samo dva dana kasnije, mojoj nozi ne bi bilo pomoći.

Aliaga (39), Afghanistan
There was a railroad bridge some 30km from the border with Macedonia that we were trying to cross. My foot slipped on the wet rails and fell between them, I had two open fractures on my foot. I continued to Macedonia on foot for another three days. When we entered Macedonia the driver was supposed to pick us up, but there were 70 of us and only room for 40. There was no room for me so I continued on foot towards Serbia.  Near the border between Serbia and Macedonia the police stopped us and deported us back to Greece. Only then did I go to the hospital. Doctors told me that if I had come just two days later they would not have been able to save my leg.

۳ علی اقا رستمی (39 ساله)، افغانستان، زبان فارسی
یک پل راه آهن حدود 30 کیلومتر از مرز با مقدونیه که ما سعی داشتیم از ان عبور کنیم، وجود داشت. ریل ها لغزنده بودند و من سر خوردم و دو قسمت از پای من دچار شکستی  بازشد. من به مدت سه روز دیگرسفر. خود. را پیاده به مقدونیه ادامه دادم. وقتی ما وارد مقدونیه شدیم، راننده قرار بود ما را سوار کند ، اما ما 70 نفر بودیم و  جا برای 40 نفر بود. برای من جایی نبود، بنابراین من پیاده به سوی صربستان ادامه دادم. در نزدیکی مرز بین صربستان و مقدونیه پلیس ما را متوقف کرد و ما را به یونان پس فرستاد. انجا من به بیمارستان منتقل شدم. پزشکان به من گفتند که اگر من فقط دو روز دیرتر آمده بودم نمی توانستند پای من را نجات دهند. “

Zia

Zia (25), Paktia, Avganistan
Ovo je moj sin, Hamzula. Ima četiri godine. Kada sam odlazio imao je tri.
Krijumčari su mi uzeli telefon na kojem su bile fotografije sa braćom pred put, ali mi je posebno žao što više nemam fotografiju kola. Tako sam ih sredio, ukrasio sam ih i spolja i iznutra, ta fotografija mi je bila na ekranu. Od tada sve čuvam na Fejsbuku.
Hoću da ih imam uz sebe ako me neko pita zašto sam krenuo na ovaj put, da mogu da im pokažem šta sam prošao, koliko je teško bilo preći iz Turske u Bugarsku, proći Bugarsku, živeti u barakama u Beogradu….
Ako me neko pita zašto ovo radim mogu da kažem – evo, zbog njih. Zbog moje porodice. Kada sam prvi put otišao zbog pretnji od talibana mom ocu, 2007. godine, nije bilo Fejsbuka. Skajp sam koristio ali ga moja porodica nije imala. Čekao bih da neko ode u Avganistan, da ode do kuće i uslika mi porodicu i donese koju reč od mojih. Nakon četiri godine, deportovali su me iz Velike Britanije u Avganistan. Neko vreme je sve bilo u redu, a onda smo opet počeli da dobijamo pretnje. Ovaj put pretili su meni. U međuvremenu sam se oženio i dobio sina.  I opet sam morao na put. Mislio sam da više nikada neću doći u Evropu, no život se posložio drugačije i morao sam drugi put da napustim dom.
Ovaj put mogu uživo da gledam svoje najbliže svaki dan. Mogu da vidim sina 24 sata sedam dana nedeljno, i da slušam pitanje „Kad se vraćaš, tata“. To je jedino pitanje koje ima. Ovo je poslednja fotografija koju sam napravio pre puta. Prvi put sam ga odveo u džamiju. Nakon dva dana sam otišao.
(Zia trenutno boravi u Italiji)

Zia (25), Paktia, Afghanistan
This is my son, Hamzula. He is four years old. When I left he was three.
Before the journey, smugglers took my phone that had photographs of my brothers, but I am especially sorry that I no longer have a photo of my car. I fixed it up really nicely, decorated it inside and out, that photo was the background on my phone. Since then I save everything on Facebook.
I want to keep them with me if anyone asks why I went on this journey, so I can show the what I went through, how hard it was to cross from Turkey to Bulgaria, to pass through Bulgaria, to live in the barracks in Belgrade…
If someone asks me why I am doing this, I can say – here, because of them. Because of my family. When I left for the first time because the Taliban was threatening my father in 2007 there was no Facebook. I used Skype but my family didn’t have it. I would wait for someone to go to Afghanistan, to go to my house and take a photo of my family and bring me some word from them. After four years they deported me from the UK to Afghanistan. Everything was alright for a while, and then we began receiving threats again. This time they were threatening me. In the meantime I got married and had a son. I had to leave again. I used to think that I would never come to Europe again, but life turned out differently and I had to leave my home for the second time.
This time I can watch my loved ones in real-time every day. I can see my son 24h a day 7 days a week, and listen to him ask “When are you coming back, daddy?” That is the only question he has. This is the last photograph I made before I left. I took him to a mosque for the first time. Two days later I went away.
(Zia is currently in Italy)

ضیا۲۵ کلن
دا عکس  د هنگری- سربیا په پوله ملګرو سره می اخیستی . موږ هڅه کوله  چې باردرنه تیر شو. کله چې زه فرانسې ته ورسیږم، نو زه به دا انځور هر ورځ به یی ګورم اوزما د ژوند یو برخه به وی. زه به ووایم چې څو ځلې ما هڅه و کړه چی له  بادرڅخه  تیر شم مګر بریالی نشوم .اوبیا وایم چی  څنګه  بریالي شوم.
هرشی زما په موبایل کی دی.هغه اسنادونه دی چه  ثابتوي چې زه  امریکایانو سره په افغانستان کې می کار کړی ، چې زما لپاره دیړ مهم دی، اونور عکسونه چې زما کورنۍ ماته لیږلی دئ  چې زما لپاره ترتولونه مهم دئ …. دموبایل  نمبرونه
زما  اوو میاشت کیږی چه په سربیا کې بند پاتی شوی یم. ما  هڅه وکره چی په سربیا کی پاتی شم  مګر پولیس راته وویلچی .دلته ستا لپاره هیڅ شی نیشته .
کله چې زه باردر ته نږدې کیږګم  ښه احساس نلړم او زه دا ویړه لرم چې دوی به ما ووهي اوز ما نه  به غلاو کړي. کله چې زه فرانس ته ورسیږم  هیڅ کله به بیا د کم باردر سره نږدې نشم. ما دیر باردرونه ولیدلو . په ځانګړي ډول د هنگري باردر.
رماد اوس هم په سربیا کې دی

 

Zakrija

Zakrija (22), Gazni, Avganistan
U planinama Turske, kad smo prošli iransku granicu. Bilo je to vreme kada smo se spremali da prođemo kroz sneg. Imali smo pauzu 10 minuta i napravili smo nekoliko fotografija za uspomenu. Nisu bog zna šta, jer nam kamere na telefonu nisu bile baš dobre. Napustili smo Iran u sred noći i prešli smo granicu sa Turskom oko tri ujutru. Dva dana smo prelazili taj pojas. Najpre smo trčali, onda smo hodali satima. Bilo je to užasno vreme. Kad smo došli do granice, nismo smeli da hodamo uspravno, nego smo puzali. S nama su bile i porodice.
Borili smo se sa hladnoćom, patili smo u planinama, suočio sam se sa situacijama koje nikada nisam iskusio niti sam mogao da zamislim da bi se u njima mogao naći. Ali, našao sam se. I preživeo sam.
Novinar sam. U Avganistanu sam radio priče o izbeglicama,  izveštavao sam o situaciji na iransko – turskoj granici. U različim slučajevima ljudi su na toj granici gubili živote, pucano je na njih, i ja sam pisao o tome. Na kraju sam svojim očima gledao kako pucaju sa iranske strane na ljude na vrhu brda. Dok sam radio, te vesti su me uvek ostavljale bez teksta, nisam mogao da verujem da to zaista rade, ali sam došao u situaciju da to vidim svojim očima… Na toj granici si mogao da pogineš i od metka i od užasnog vremena.
Kada sam prošao iransko – tursku granicu, bio sam užasno uplašen i pitao sam se da li me na sledećoj čeka isto. Na sledećoj me sačekalo more.
(video) Kada sam stigao u Tursku, prijatelj mi je poslao njegov video prelaska preko iransko – turske granice. Vidite ljude kako trče. Idu ka snegu. I taj sneg treba preći.
(Zakrija trenutno živi u Švajcarskoj)

Zakria (22) Ghazni, Afghanistan
In the mountains of Turkey, when we crossed the Iranian border. It was a time when we were getting ready to pass through the snow. We had a 10 minute break and we made a couple of photos to remember it by. It’s not much, our phone cameras weren’t very good. We left Iran in the middle of the night and crossed the border with Turkey around 3AM. We were passing that strip for two days. At first we ran, then we walked for hours. It was a horrible time. When we reached the border, we couldn’t walk upright, but had to crawl. There were families with us.
We fought the cold, we suffered in the mountains, I faced situations I had never experienced and could have never imagined to find myself in. But I did. And I survived.
I am a journalist. In Afghanistan I did stories on refugees, I reported on the Iranian-Turkish border situation. In different cases people lost lives on that border, they were shot at, and I wrote about it. In the end, I saw with my own eyes how they shot at the people on the top of the hill from the Iranian border. While I was working, those kinds of news always left me speechless, I couldn’t believe they were really doing it, but I got into the situation where I saw it with my own eyes… On that border, you could have died from both a bullet and that horrible weather.
When I passed the Iranian-Turkish border, I was horribly scared and was wondering whether the same thing was waiting for me at the next one. On the next one, I was greeted by the sea.
(video) When I arrived in Turkey, my friend sent me a video of himself crossing the Iranian-Turkish border. You can see people running. Going towards the snow. And you need to get through that snow.
(Zakria currently lives in Switzerland)

زکریا نبی زاده (22) غزنی، افغانستان
در کوه های ترکیه، زمانی  که ما از مرز ایران عبور کردیم. زمانی بود که ما  برای عبور از برف اماده می شدیم . ما یک استراحت 10 دقيقه ای داشتيم و چند عکس گرفتیم تا آن را بخاطر داشته باشیم. خیلی زیاد نیست، دوربین های تلفن ما خیلی خوب نبودند. ما در اواسط شب از ایران خارج شدیم و حدود 3 صبح مرز با ترکیه را رد کردیم. ما این نوار را برای دو روز گذراندیم. در ابتدا ما دویدیم، سپس چند ساعت پیاده روی کردیم. زمان وحشتناکی بود. وقتی ما به مرز رسیدیم، نمی توانستیم ایستاده راه برویم،  مجبور شدیم چهار دست و پا برویم . خانواده ها هم با ما بودند
ما با سرما مبارزه کردیم، در کوهستان رنج دیدیم، من با شرایطی که هرگز تجربه نکرده بودم و هرگز خود را در ان ها  تصور نمیکردم مواجه شدم. اما انجام دادم و جان سالم به در بردم
من یک روزنامه نگار هستم. در افغانستان من داستان هایی درباره پناهندگان گفتم، در مورد شرایط مرزی ایران و ترکیه گزارش دادم. در موارد مختلف مردم در آن مرز زندگی خود را از دست دادند، آنها به ضرب گلوله کشته شدند و من درباره آن نوشتم. در نهایت، با چشمان خودم دیدم که چگونه آنها از بالای تپه به روی مردم در مرز ایران شلیک می کردند. در حالی که من مشغول کار بودم، این نوع اخبار همیشه مرا شوکه می کرد و هیچی برای گفتن نداشتم، نمی توانستم باور کنم آنها واقعا این کار را انجام می دهند، اما من در وضعیتی قرار گرفتم که  آن را با چشم خود دیدم … در آن مرز، شما    ممکن است در اثر گلوله و یا این هوای  وحشتناک جان خود. را از دست بدهید
وقتی که من مرز ایران و ترکیه را گذراندم، به شدت ترسیدم و فکر می کردم که آیا همان چیز قرار است در راه بعدی در  آینده برای من اتفاق بیفتد. در مسیر بعد، با دریا رو برو شدم. هنگامی که وارد ترکیه شدم، دوستم برای من یک ویدیو از خود فرستاد وقتی  از مرز ایران و ترکیه عبور می کرد. شما می توانید مردم را در حال دویدن  به سوی برف ها برای پنهان شدن بین انها ببینید
(زکریا در حال حاضر در سوئیس زندگی می کند)

Saad

Saad (22), Al-Kamišli, Sirija
Talentovan sam za fudbal i obožavam ga. Dobro, nije da baš očekujem da ću da zaigram za Dortmund, ali igram i danas i obožavam da idem na utakmice. Na ovoj fotografiji imam 16 godina i vi, kada je pogledate, vidite dečaka koji stoji na nekom mestu za igru. Ja vidim mir i ljude koji bezbrižno hodaju ulicama. Vidim porodicu koja me čeka kući. Nedostaju mi ti dani. Nisam mislio ni o čemu sem kako da uživam. Danas je drugačije. Ponekad se plašim budućnosti. Često mislim o tome do kad ću biti razdvojen od svoje porodice. Da sam u Siriji, sada bih bio na fakultetu, a ovde počinjem od nule. Da li to znači da je mojih 20 godina života nepovratno nestalo?
(Saad trenutno živi u Nemačkoj)

Saad (22) Al-Qamishli, Syria
I am a talented soccer player and I love it. Alright, it’s not like I think I’ll ever play for Dortmund, but I play to this day and I love going to matches. On this photo I am 16 years old and you, when you look at it, see a boy standing in a place made for playing. I see peace and people carelessly walking the streets. I see the family waiting for me at home. I miss those days. I didn’t think about anything but enjoyment. Today it’s different. Sometimes I’m scared of the future. I often wonder how long I’ll be separated from my family. If I was in Syria now, I’d be in college, but here I start from zero. Does that mean that 20 years of my life has irretrievably gone?
(Saad currently lives in Germany)

سعد (22) القامیشلی، سوریه
من یک بازیکن فوتبال با استعداد هستم و عاشق ان هستم. خوب، این مثل این نیست که من فکر می کنم که  تا حالا برای دورتموند بازی کرده ام، اما من در این روزها بازی می کنم و دوست دارم به مسابقات بروم. در این عکس من 16 ساله هستم و وقتی که به آن نگاه می کنید، یک پسر را می بینید که در مکانی که برای بازی است، ایستاده است. من صلح را می بینم و مردمی که بی سر و صدا و بدون توجه در خیابان راه می روند. من خانواده ای را در خانه که منتظر من هستند. را می بینم. دلم برای ان روزا تنگ شده است. من در مورد چیزی جز لذت فکر نمی کردم. امروز متفاوت است. گاهی اوقات از آینده می ترسم. من اغلب حیران و سرگردانم که چه مدت از خانواده ام جدا خواهم بود. اگر در حال حاضر در سوریه بودم، در کالج بودم ، اما در اینجا از صفر شروع کردم. آیا این بدان معنی است که 20 سال از عمر من بدون بازگشت از دست رفته است؟
(سعد در حال حاضر در آلمان زندگی می کند)

Reslan

Reslan (22), Damask, Sirija
Ovo je moj rođak – Basel. Obojica volimo hevi metal, zato smo se tako dobro i razumeli. On mi je kao brat koga nikad nisam imao. Zajedno smo se smejali, zajedno smo plakali. Ova fotografija napravljena je dva meseca pre nego što sam otišao. On je još uvek u Damasku.
(Reslan je trenutno u Holandiji)

Reslan (22), Damascus, Syria
This is my cousin – Basel. We both love heavy metal music, that’s why we understood each other so well. He is like a brother I never had. We laughed together, we cried together. This photo was taken two months before I left. He is still in Damascus.
(Reslan is currently in the Netherlands)

رزلان، دمشق، سوریه
این پسر عموی من – بازل است. هر دو نفر ما  موسیقی متال سنگین را دوست داریم ، به همین دلیل ما یکدیگر را به خوبی درک می کردیم. او  برای من مثل  برادری  بود که من هرگز نداشتم.  ما با هم می خندیدیم، با هم گریه می کردیم. این عکس دو ماه قبل ازاینکه  ترک  کنم گرفته شد. او هنوز در دمشق است.
(  رزلان در حال حاضر در هلند است

Raamad

Ramad, 25, Kunar, Avganistan
Na mađarskoj granici sa Srbijom. Sa prijateljem. Pokušavamo da pređemo. Kada za nekoliko godina uspem da dođem do Francuske, gledaću ovu fotografiju kao deo mog života. Moći ću da ispričam koliko puta sam pokušao da pređem i nisam uspeo. Ispričaću i kako jesam uspeo.
Sve što imam mi je u mobilnom telefonu – dokumenti da sam radio sa Amerikancima u Avganistanu, što mi je jako važno, ali i fotografije porodice koje mi šalju, što mi je najvažnije, kontakti…
Sedam meseci sam u Srbiji, zaglavljen. Pokušao sam i da ostanem, ali su mi u policiji rekli da idem, da nemam ovde šta da tražim.
Kada se približim granici, veoma se uznemirim. Bojim se da će me prebiti i opljačkati. Kad dođem u Francusku više nikada neću ići na granice. Dosta mi ih je. Posebno mađarske granice.
(Ramad je još uvek u Srbiji)

Raamad, 25, Kunar, Afghanistan
This was taken at the Hungarian border with Serbia. With a friend. We are trying to cross. When I manage to reach France in a couple of years, I will look at this photo as part of my life. I will be able to talk about how many times I tried to cross and didn’t succeed. And I will talk about how I did succeed.
All I have is in my mobile phone – documents that prove I worked with Americans in Afghanistan, which is very important to me, but also photographs of my family that they send to me, which is the most important thing for me, contacts…
I have been stuck in Serbia for seven months. I even tried to stay, but the police told me to go, that there is nothing for me here.
When I come close to the border I get very disturbed. I am afraid that they will beat me up or rob me. When I come to France I will never go near a border again. I have had enough of them. Especially the Hungarian border.
(Raamad is still in Serbia)

رامد، 25 ساله، کنر، افغانستان
این در مرز مجارستان با صربستان گرفته شد، با یکی از دوستانم. ما در حال تلاش برای عبور از مرز هستیم
هنگامی که من بعد از چند سال موفق به رسیدن به فرانسه شدم، به این عکس  به عنوان بخشی از زندگی ام نگاه می کنم. من قادرم در مورد اینکه چند بار سعی کردم از مرز عبور کنم و موفق نشدم ، صحبت کنم و در مورد اینکه چگونه موفق شدم صحبت خواهم کرد
همه چیز در تلفن همراه من است – اسنادی که ثابت می کنند که من با آمریکایی ها در افغانستان کار کرده ام، که برای من بسیار مهم است، همچنین عکس هایی از خانواده ام که برای من ارسال می کنند، مهمترین چیز برای من هستند، همچنین شماره تلفن مخاطبین وغیره
من در صربستان برای هفت ماه گیر کرده ام. من حتی سعی کردم که بمانم، اما پلیس به من گفت که بروم، برای من هیچ چیزاینجا وجود ندارد
وقتی من به مرز نزدیک می شدم، خیلی به هم می ریختم و حواسم پرت می شد. من می ترسیدم که آنها مرا ضرب و شتم و یا غارت کنند. وقتی که من به فرانسه امدم هرگز به مرز نزدیک نمی شدم. من به اندازه کافی از آنها دیده بودم. به خصوص مرز مجارستان.
(راماد هنوز در صربستان است)

Nour

Nour (30), Damask, Sirija
Moj brat i ja. Volim ovu fotografiju jer mi daje osećaj sigurnosti, kao da imam nekoga ko me štiti. Brata, koji je u Siriji, nisam videla dve godine. Ne znam kad ću i da li ću ga više videti.
Rat je strašna stvar. Moje detinjstvo je bilo lepo, ali kao da mi ga je neko oteo. Moj život je protekao u ratu i boli koje se nikada ne mogu otarasiti.
Primorana sam da zaboravim na prošlost i na svoju i istoriju svog naroda. Moraću da se prilagodim novoj sredini. Međutim, postoje trenuci kada ne mogu da zaboravim ko sam i odakle sam.  Pobegnem od jednog sećanja, od samoće kako ne bih osvestila stvarnost u kojoj živim. Ne znam da li ću ikada više videti svoju braću, sestre, svoje prijatelje. Ne znam šta je moja budućnost.
Upoznala sam ljude koje nikad nisam htela da upoznam, videla sam stvari koje nikad nisam htela da vidim. Nažalost, to je bio moj jedini izbor.
Naučila sam da je snaga volje jako bitna i u trenucima beznađa to je jedino što me drži u životu. Posle dve godine mogu reći da sam se ponovo rodila. U svojih 30 godina života nisam bila svesna budućnosti onako kako je čovek planira, ali sam odabrala novu budućnost.
Nemam drugog izbora nego da ostanem živa.
Nadam se da se niko neće napatiti u životu kao ja.
Počela sam da osećam strah da će neko umreti, otići od mene. Spoznala sam koji su prioriteti u životu i važnost kad su ljudi jedni s drugima. Svim ljudima želim život.
Ova, druga slika predstavlja kraj mog profesionalnog života. Na ploči piše moje ime i moja profesija. Ja ne mogu biti advokatica nigde drugde osim u instituciji zato što sam Palestinka. Moj životni san je bio da budem advokatica, ostvarila sam ga u Siriji, ali je s izbeglištvom nestao. Ovu sliku je fotografisao moj prijatelj jer je bio jako ponosan na mene. Nestao je pre četiri godine i do danas ne znam ništa o njemu.
(Nour trenutno živi u Bejrutu, Liban)

Nour (30) Damascus, Syria
My brother and me. I love this photo because it gives me a sense of security, like I have someone protecting me. My brother, who is in Syria, I haven’t seen for two years. I don’t know when or whether I will see him again.
War is a terrible thing. My childhood was nice, but it’s like someone took it from me. My life went by in war and pain I can never get rid of.
I am forced to forget my past and both mine and my people’s history. I will have to adapt to new surroundings. However, there are moments when I cannot forget who I am and where I’m from. I get away from a memory, from loneliness so I don’t feel the reality I live in. I don’t know if I’ll ever see my brothers again, my sisters, my friends. I don’t know what my future is.
I’ve met people I never wanted to meet, I’ve seen things I never wanted to see. Unfortunately, that was my only choice.
I’ve learned that the power of will is very important in moments of hopelessness, it’s the only thing keeping me alive. After two years, I can say I am reborn. In my 30 years of life I was never aware of the future in a way people plan it, but I chose another future.
I have no choice but to stay alive.
I hope no one suffers in their life as much as I have suffered in mine.
I started fearing someone would die, leave me. I’ve learned what the priorities are in life and the importance of people being with one another. I wish for life for all people.
This, the second picture represents the end of my professional life. On the plaque are my name and my profession. I cannot be a lawyer anywhere but the institution because I am Palestinian. My life’s dream was to be a lawyer, I made it a reality in Syria, but it has disappeared with exile. This picture was taken by my friend as he was very proud of me. He went missing four years ago and I know nothing about what happened to him to this day.
(Nour currently lives in Beirut, Lebanon)

نور (30) دمشق، سوریه
من و برادرم. من این عکس را دوست دارم زیرا به من احساس امنیت  می دهد، مانند اینکه کسی از من محافظت می کند. برادرم را، که در سوریه است، برای دو سال  ندیده ام. من نمی دانم چه زمانی و یا آیا من او را دوباره می بینم  یا نه!؟
جنگ یک چیز وحشتناک است. دوران کودکی من خوب بود، اما مثل اینکه کسی آن را از من گرفت. زندگی من در جنگ و درد بود، من هرگز نمی توانم از این خلاص شوم.
من مجبورم گذشته ام را  و تاریخ خودم و مردم را فراموش کنم. من باید با محیط جدید سازگار شوم. هر چند لحظاتی وجود دارد که نمیتوانم فراموش کنم که من که هستم و از کجا امده ام. من از خاطرات و از تنهایی دوری می کنم، تا واقعیتی را که در آن زندگی می کنم احساس نکنم. نمی دانم اگر دوباره برادرانم را خواهم دید، خواهرانم را ، دوستانم را!. من نمی دانم آینده من چه خواهد بود
من افرادی را دیدم که هرگز نمیخواستم ببینم، چیزهایی را دیدم که هرگز نمیخواستم ببینم. متاسفانه، این تنها انتخاب من بود
من آموختم که قدرت اراده در لحظات ناامیدی بسیار مهم است، این تنها چیزی است که مرا زنده نگه می دارد. پس از دو ، می توانم بگویم من دوباره متولد شده ام. در۳۰ سال زندگی ام هرگز از اینده به نحوی که مردم ان را برنامه ریزی کنند آگاه نبودم، اما من آینده ای دیگر را انتخاب کردم.
من هیچ گزینه ای ندارم جز زنده ماندن. من امیدوارم هیچ کس در زندگی خود همانطور که من رنج برده ام ، رنج نبرد
من شروع کردم  به ترس از اینکه کسی بمیرد یا مرا ترک کن. من آموختم که اولویتها در زندگی و اهمیت با متحد بودن افراد با یکدیگر چه هستند. من برای همه مردم آرزوی زندگی کردن می کنم.
این تصویر نشان دهنده پایان زندگی حرفه ای من است. روی پلاک نام من و حرفه من است. من نمی توانم یک وکیل در  هر کجا باشم، جز در موسسه، چون من فلسطینی هستم. رویای زندگی من این بود که یک وکیل  شوم، من آن را در سوریه به واقعیت رساندم، اما با تبعید ناپدید شد. این عکس توسط دوستم گرفته شد که به من بسیار افتخار می کرد. او چهار سال پیش از دست رفت و هیچ چیز راجع به او که چه اتفاقی برایش افتاده، تا به امروز نمی دانم
(نور در حال حاضر در بیروت، لبنان زندگی می کند)

MJ

MJ, Homs, Sirija
Put od Turske ka Grčkoj je bio najteži period za mene. Čamac ispred nas je potonuo i svi ljudi su se udavili. Nikad se tako nisam plašio. Čovek koji je vozio čamac, u jednom trenutku je iskočio iz njega i otplivao za Tursku, ostavljeni smo sami. Sreća pa je jedan od nas 60, koliko nas je bilo u čamcu u tom trenutku, znao da upali motor i nastavi da vozi. Žene su vrištale, skoro svi u čamcu su se molili. Imao sam osećaj da mi se život upravo završava. Onda smo videli kopno. Kad smo se iskrcali na Lezbos, ponovo sam osetio da sam živ. Ljudi su dotrčali da nam pomognu, dali nam vodu, hranu, odeću… Fotografisali su nas za vesti.
Osećao sam se kao heroj, ali ne jer sam hteo nego jer sam nateran da to budem. Iskreno, i nakon dve godine, kada pogledam ove fotografije – ponosan sam jer sam uspeo. Kad god mi je teško, pogledam ih i shvatim šta sam prošao.
Danas znam da je bilo vredno preći taj put, ali istovremeno nije fer jer kad pogledam ove fotografije podsetim se kakav težak put sam prešao da bih imao mir i sigurnost u životu, a ljudi oko mene se ponašaju kao da je to bilo jednostavno.
Ove fotografije su uspomena na to šta sam prošao i kako sam se osećao i zato su mi jako važne. Znači mi da vidim kako je izgledala moja borba za život i sigurnost.
(MJ danas živi u Holandiji)

MJ, Homs, Syria
The journey from Turkey to Greece was the hardest time for me. The boat in front of us sank and all the people drowned. I had never been so afraid. The man who was driving our boat jumped overboard at one moment and swam to Turkey. We were left on our own. Luckily, one of the 60 of us, that’s how many of us there were on the boat at the time, knew how to turn on the engine and continue to drive. The women were screaming, almost everyone on the boat was praying. I felt like my life was coming to an end. Then we saw land. When we disembarked on Lesbos, I felt alive again. People were running to help us, giving us water, food and cloths… They took pictures of us for the news.
I felt like a hero, not because I wanted to but because I was made to. Honestly, even after two years, when I look at these photos – I am proud that I made it. Whenever it gets hard for me, I look at them and realize what I went through.
Now I know that it was worth it taking that journey, but at the same time it isn’t fair because when I look at these photos I remember what a difficult road I had to take to find peace and safety in my life, and people around me act as though it was simple.
These photos are a memento of what I went through, and how I felt, and that is why they are so important to me. It means a lot to me to see what my struggle for life and safety looked like.
(MJ now lives in the Netherlands)

MJ، حمص، سوریه
سفر از ترکیه به یونان سخت ترین زمان برای من بود. قایق در مقابل ما غرق شد و همه مردم در ان غرق شدند. من تا به حال هرگزاین اندازه نترسیده بودم. مردی که قایق ما را می راند، در یک لحظه از قایق   در اب پرید  و به ترکیه شنا کرد. ما تنها باقی ماندیم. خوشبختانه، یکی از 60 نفر از ما، که در آن زمان در قایق بودیم، می دانست که چگونه موتور را روشن کند و به رانندگی ادامه دهد. زنان فریاد می زدند، تقریبا همه در قایق دعا می کردند. احساس کردم زندگی من به پایان رسیده است. سپس زمین و خشکی را دیدیم. هنگامی که ما وارد لسبس شدیم، احساس کردم دوباره زنده شدم. مردم در حال دویدن  برای کمک به ما بودند، به ما آب، غذا و لباس  دادند … آنها ازما برای  اخبار عکس گرفتند
من احساس قهرمانی می کردم نه به این دلیل که من می خواستم بلکه من ساخته شدم. صادقانه، حتی بعد از دو سال، وقتی که من به این عکس ها نگاه می کنم، افتخار می کنم که این کار را انجام دادم. هر زمان که برای من سخت می شود، به آنها نگاه می کنم و متوجه می شوم که چه چیزی را پشت سر گذاشتم
اکنون می دانم که ارزش داشت این سفر را شروع کنم، اما در عین حال منصفانه نیست، زیرا زمانی که من به این عکس ها نگاه می کنم، به یاد می اورم که چه راه دشواری را برای رسیدن به آرامش و ایمنی در زندگی ام طی کردم و مردم اطراف من طوری نشان می دهند مثل اینکه این راه ساده بود
این عکس ها خاطراتی است از آنچه بر من گذشت، و همچنین  احساسی که داشتم، و به همین دلیل آنها برای من بسیار مهم هستند. این برای  من   پر معناست  که ببینم مبارزه من برای یک  زندگی و امنیت  شبیه چه بود. ”
( اکنون در هلند زندگی می کند mj )

 

Munir

Munir (17), Gazni, Avganistan
’Živ sam.’ To mi je prošlo kroz glavu kad smo se domogli kopna. Na ovoj fotografiji sam potpuno mokar. Četiri sata smo putovali od Turske do Grčke. U čamcu, koji može da primi 12, bilo je 64 ljudi. Užasno sam se plašio, svi smo se plašili da ćemo se udaviti. Ponekad kad razmišljam o tom putu, ne mogu da spavam.
(Munir trenutno živi u Švedskoj. Fotografija je nastala na Lezbosu 2015. godine)

Munir (17), Ghazni, Afghanistan
‘I am alive.’ That was what went through my mind when we managed to reach shore. On this photograph I am completely wet. We had been traveling for four hours from Turkey to Greece. There were 64 people on a boat that had room for 12. I was terribly afraid, we were all afraid that we would drown. Sometimes when I think about that journey and I can’t sleep.
(Munir currently lives in Sweden. The photo was taken on Lesbos in 2015)

منیر ۱۵ کلن
زه ژوندې یم. دا هغه څه و چې زما په ذهن کی وه کله چې موږ”
ساحل ته و رسېدل.په دې عکس کې زه په بشپړه توګه لوند یم.موږ له
ترکیې څخه تر یونان پوری څلور ساعته سفر کاوو. په هغه کښتۍ کې
چی ۱۲ کسان ځای کیدل 64 تنه کسان و.زه  ویریدلی  وم.  موږ ټول
ویریدلی وچه موږ به ډوب شو. ځینې وختونه کله چې زه د دې سفر
.په اړه فکر کوم زه خوب نشم کولی.
منیر اوس مهال په سویډن کې ژوند کوي
عکس په 2015 په لیسبوس کی اخیستل شوی دی.

 

 

Nazima

Nazima (35), Kabul, Avganistan
Dve godine smo na putu. Moj muž, ja i naše petoro dece. U Kabulu je život postao nepodnošljiv i morali smo da odemo. Ja sam najpre radila kao učiteljica, ali su mi onda roditelji muža rekli da više ne mogu to da radim, pa sam ostala kod kuće. Ubrzo sam otvorila mali salon lepote u kući, u jednoj sobi, da mogu da nam zaradim neke novce. Tako sam živela 16 godina i na kraju, sa petoro dece sam morala da krenem na put. Kćerka mi je velika pa bi ona nosila manje dete, ja jedno, muž jedno i tako smo pomagali jedni drugima.
Toliko smo teških situacija imali da želim sve da ih zaboravim.  Zauvek.
U šumi na granici Grčke sa Makedonijom počela sam da krvarim, nisam znala zašto. Kad su me doneli do prvog lekara, mislili su da sam mrtva. Drugi lekar je shvatio da imam spontani pobačaj. Nisam ni znala da sam trudna. Toliko sam iskrvarila da sam bila bez svesti. Smestili su me u bolnicu i nakon 18 dana, kad sam se oporavila, deportovali su nas u Grčku.
Uspeli smo konačno nakon nekog vremena da se domognemo Srbije. Smestili su nas u kamp u Preševu, međutim, nekoliko dana nakon što smo stigli, javili su mi da mi je umrla majka u Avganistanu.
Devet meseci smo proveli u kampu u Preševu, čekajući te liste za prelaz u Mađarsku. Nikad nismo došli na red. Odlučili smo da odemo do Beograda, pa dalje.
Ovo su fotografije sa granice sa Hrvatskom. Bili smo u šumi i čekali trenutak kad da pređemo. Tu je bila ograda i decu smo prebacivali preko nje, jer su mala za prelazak. Strašna mi je bila ta situacija. Posle smo hodali sat vremena i onda nas je uhvatila policija i vratila u Srbiju.
(Nazima je sa porodicom u Beogradu)

Nazima (35) Kabul, Afghanistan
We’ve been traveling for two years. My husband, I, and our five children. In Kabul, it became impossible to live and we had to leave. At first I worked as a schoolteacher, but then my husband’s parents told me that I could no longer do that, so I stayed at home. Soon I had opened a small beauty saloon in the house, in one room, so I could earn us some money. That’s how I’d lived for 16 years and, in the end, I had to leave with my five children. My daughter had grown up, so she would carry one younger kid, I carried one and my husband one, and so we helped each other.
We had so many difficult situations that I want to forget them all. Forever.
In the woods on the Greek-Macedonian border, I started bleeding, I didn’t know why. When they had carried me to the first doctor, they thought I was dead. The other doctor figured out I had a miscarriage. I didn’t even know I was pregnant. I bled so much I fainted. They put me in a hospital and, after 18 days, when I got better, they deported us to Greece.
We managed, after a while, to get to Serbia. They put us in a camp in Presevo, however, a couple of days after we had arrived, they called to tell me my mother had died in Afghanistan.
We spent nine months in a camp in Presevo, waiting for those lists to pass to Hungary. It was never our turn. We decided to go to Belgrade, then further.
These are the photos from the Croatian border. We were in the woods and waiting for a chance to cross. There was a fence and we had to toss the children over as they were too small to cross themselves. That was a horrible situation. Afterwards, we walked for an hour before we were caught by the police and taken back to Serbia.
(Nazima is with her family in Belgrade)

(35) ناظیمه، کابل، افغانستان
“ما دو سال در سفر هستیم. شوهرم، من و پنج فرزند ما. در کابل زندگی غیرممکن بود و مجبور شدیم ترک کنیم. ابتدا به عنوان یک معلم مدرسه مشغول به کار شدم، اما پس از آن والدین شوهرم به من گفتند که دیگر نمیتوانم این کار را انجام دهم، بنابراین در خانه ماندم. به زودی من سالن زیبایی کوچک را در خانه ، در یک اتاق باز کردم، تا بتوانم کمی پول کسب کنم. با این روش بود که من برای 16 سال زندگی کردم و در نهایت مجبور شدم با پنج فرزندم ترک کنم. دخترم بزرگ شده بود، بنابراین او یکی از بچه ها را حمل می کرد، من یکی و شوهرم هم دیگری را حمل می کرد، و به همین شکل ما به یکدیگر کمک کردیم
ما تا به حال شرایط دشوار بسیاری را داشتیم  که من می خواهم آنها را فراموش کنم، برای همیشه
در جنگل های مرزی یونان و مقدونیه، خونریزی من شروع شد، نمی دانستم چرا، وقتی آنها مرا به دکتر اول بردند، فکر کردند که من مرده ام. دکتر دیگر متوجه شد من سقط جنین داشتم. حتی نمی دانستم باردار هستم ، انقدر خونریزی داشتم که غش کردم. آنها مرا در یک بیمارستان نگه داشتند و بعد از 18 روز وقتی بهتر شدم ما را به یونان پس فرستادند
ما بعد از مدتی موفق به رسیدن به صربستان شدیم. آنها ما را در یک اردوگاه در پرشوو قرار دادند، اما چند روز پس از ورود ما،  به من خبر دادند که مادر من در افغانستان  مرده است
ما نه ماه در اردوگاه پرشوو صرف کردیم، منتظر  لیست ها برای رفتن به مجارستان بودیم. هرگز نوبت ما نرسید. ما تصمیم گرفتیم به بلگراد برویم و سپس جلوتر
این عکس ها از مرز کرواسی است. ما در جنگل بودیم و منتظر فرصتی برای عبور از آن بودیم. یک حصار سیمی وجود داشت و ما مجبور بودیم بچه ها را از روی این حصارها پرت کنیم، زیرا آنها خیلی کوچک بودند که خودشان بتوانند عبور. کنند . این یک وضعیت وحشتناک بود. پس از آن، ما یک ساعت پیش از اینکه توسط پلیس دستگیر شویم و به سوی صربستان بازگردانده شویم، راه می رفتیم
(ناظیمه با خانواده اش در بلگراد است)

 

Najeeb

Nadžeb (25), Kunar, Avganistan
Nikada neću zaboraviti poslednji dan koji sam proveo sa ocem i bratom u Avganistanu. Niko do tog dana nije znao da sutradan odlazim, čak ni moja sestra.
Pre nego što smo se fotografisali za uspomenu otac, vidno tužan, mi je dao dobar savet koji nikada neću zaboraviti.
Rekao mi je: ‘Slušaj me, sine. Odlaziš od nas i ne znamo ni ti ni ja da li ćemo se više sresti. To samo bog zna, ali ne zaboravi da gde god da si da poštuješ ljude, ne uvrediš nikoga u svom životu, uvek ih pominji po dobru i širi ljubav. Nemoj da imaš ikakva očekivanja od njih. Ne gubi nadu kad naiđeš na probleme, obrati se bogu i pomoći će ti. Budi srećan.
(Nadžeb trenutno boravi u Austriji)

Najeeb (25) Kunar, Afghanistan
I’ll never forget the last day I spent with my father and brother in Afghanistan. No one knew until that day that I was to leave tomorrow, not even my sister.
Before we took a commemorative photo, my father, clearly sad, gave me good advice that I’ll never forget.
He said to me: “Listen to me, son. You’re leaving and neither you nor me know whether we’ll see each other again. Only god knows that, but don’t forget to respect people wherever you are, don’t insult anyone in your life, always speak well of them and spread love. Don’t have any expectations from them. Don’t lose hope when you encounter problems, turn to god and he will help you. Be happy.
(Najeeb currently resides in Austria)

نجیب ۲۵ کلن
هیسکله هغه ورستی ورز می نه هیریږی کله چې زه پلار او ورور سره په افغانیستان کې می تیره کړه.هیسوک نه پوهیدل ترهغه یی پوری کله چی سبایی ما افغانستان پر یښودل، حتی زما خور . مخکی له دی چی موږ د یادګاری عکس واخلو، زماپلار دیر خفه هم و، ماته دیرښه نصیحت وکړ چې زه بیی هیسکله هیرنکړم هغه ماته وویل. واوره زویه!ته زی اوزه نپوهیږم چی  بیابه موږ یوبل سره وګرو کنه یوازی خدای پوهیږی خو دامه هیروه چی همیشه خلکوته احترام کوه اوپه ژوند کې هیچاته سپکاوی مه کوه، تل د دویی په باره کی ښی خبرې کوه او مینه پراخه کړه. له دوی سخه هیس تمه اوتوقع مه لره .هیله او ومید له لاسه مه ورکوه کله چې له ستونزی سره مخامخ شی،خدای یادوه او هغه په له تاسره مرسته وکړې.خوشحال اوسې.
اوس مهال نجیب  په اتریش کې ژوند کوﻱ

 

Nadeem

Nadim (16), Avganistan
Kad smo napuštali kuću, zaključali smo je, sve je ostalo unutra. Uzeo sam sa sobom nekoliko majica, memorijsku karticu na kojoj sam imao pesme koje sam voleo, fotografije moje devojke …
Morali smo otići. Talibani su nam sve uzeli, kidnapovali su i mene i mog oca. Trebalo nam je dve godine da dođemo do Srbije. Proveli smo godinu dana u Turskoj, od toga šest meseci u zatvoru na aerodromu Ataturk. Kad smo konačno izašli, nastavili smo ka Bugarskoj i tamo ostali četiri meseca. U Srbiji smo pet meseci.
Nosio sam uz sebe u torbi karticu, novac, ogrlicu koju mi je dala moja devojka, njenu fotografiju… I sve sam izgubio u Turskoj. Ne znam ni lozinku za svoj stari Fejsbuk nalog, koji mi silno nedostaje. Nije me briga za novac, nego za stvari koje mi je dala. Najviše mi nedostaje fotografija moje devojke.
Uz ovu pesmu sam se zaljubio u nju. Sreli smo se na jednom venčanju i to je bila ljubav na prvi pogled. Ona živi u Australiji, a mi idemo za Dansku. Moja mama će razgovarati sa njenom mamom i mi ćemo se venčati.
(Nadim je sa porodicom trenutno u Danskoj)

Nadeem (16), Afghanistan
When we had left our home, when we had locked it, everything had stayed inside. I took a couple of shirts with me, a memory card with some songs I loved, photos of my girlfriend…
We had to leave. The Taliban took everything from us, they kidnapped me and my father. It took us two years to get to Serbia. We spent a year in Turkey, of which six months in jail at the Ataturk airport. When we finally got out, we continued towards Bulgaria and stayed there for four months. We’ve been in Serbia for five months.
I had been carrying by my side in a bag the card, money, a necklace my girlfriend gave me, her photo… And I lost it all in Turkey. I don’t even know the password for my old Facebook account, which I miss sorely. I don’t care about the money, I care about the things she gave me. I miss my girlfriend’s photo the most.
This is the song I fell in love with her to. We met at a wedding and it was love at first sight. She lives in Australia, and we’re going to Denmark. My mother will talk to her mother and we will get married.
(Nadim is with his family at the moment in Denmark)

نادیم (16) افغانستان
“هنگامی که ما خانه مان را ترک کردیم، وقتی آن را قفل کردیم، همه چیز در داخل ماند. من چندین پیراهن با خودم  گرفتم، یک کارت حافظه با برخی از آهنگ هایی که  دوست داشتم، عکس های دوست دخترم …
مجبور شدیم  ترک کنیم، طالبان همه چیز را از ما گرفتند، من و پدرم را ربودند. ما دو سال طول کشید تا به صربستان برسیم. ما یک سال در ترکیه گذراندیم، که شش ماه در زندان در فرودگاه آتاتورک بود. وقتی ما بالاخره ازاد شدیم، به سوی بلغارستان ادامه دادیم و برای چهار ماه آنجا ماندیم. ما در صربستان پنج ماه بودیم
من با خودم در یک کیف  کارت، پول، یک گردنبند که دوست دخترم  به من داد، عکس او و … را حمل می کردم که در ترکیه آن را از دست دادم. من حتی رمز عبور حساب قدیمی فیس بوکم را نمی دانم، که شدیدا ناراحتم. من به پول اهمیت نمی دهم، من به چیزهایی که او به من داده است اهمیت می دهم. من بیشتر برای عکس های دوست دخترم دلتنگم
این آهنگی است که من با ان عاشق او شدم. ما در یک مراسم عروسی یکدیگر را ملاقات کردیم و در نگاه اول عشق بود. او در استرالیا زندگی می کرد و ما اکنون به دانمارک می رویم. مادر من با مادرش صحبت خواهد کرد و با هم ازدواج خواهیم کرد
(ندیم در حال حاضر با خانواده اش در آلمان است)

 

Mina

Mina (22), Kunduz, Avganistan
Studirala sam ekonomiju u Kabulu. Stariji brat i ja smo imali iznajmljenu sobu i ja sam stalno učila. Nisam izlazila, htela sam da što pre završim svoj fakultet. Morali smo da odemo kad sam bila na trećoj godini.
Na putu smo godinu i po dana.  U Srbiji smo devet meseci.
Ovo je proslava rođendana moje mlađe sestre. Napunila je 14 godina. Dve godine nismo mogli da joj napravimo pravu rođendansku proslavu i sada, u kampu u Krnjači, smo konačno uspeli.
Napravila sam dve torte, okitili smo sobu balonima i šarenim trakama i na kraju imali divnu žurku. Družili smo se, smejali i plesali.  Svi smo bili srećni. Ja sam bila srećna. Osećali smo se kao kod kuće.
(Mina trenutno boravi u Beogradu)

Mina (22), Kunduz, Afghanistan
I studied economics in Kabul. My older brother and I had a rented room and I studied all the time. I never went out, I wanted to finish my studies as fast as I could. I had to leave when I was in third year.
We have been traveling for a year and a half. We have been in Serbia for nine months.
This is my younger sister’s birthday party, she turned 14. We couldn’t throw her a birthday party for two years, and now, in the Krnjača camp, we finally succeeded.
I made her two cakes, we decorated the room with balloons and colorful ribbons and we had a lovely party. We had fun, laughed and danced. We were all happy. I was happy. We felt like we were at home.
(Mina currently resides in Belgrade)

نا (22 سال)، کندز، افغانستان
“من رشته اقتصاد در کابل خواندم. برادر بزرگترم و من یک اتاق اجاره ای داشتیم و تمام وقت مطالعه می کردم. من هرگز بیرون نمی رفتم، می خواستم درس هایم  را با سرعت تمام کنم. وقتی سال سوم بودم مجبور شدم ترک کنم
ما برای یک و نیم سال در حال سفر هستیم . ما برای نه ماه در صربستان هستیم
این روز تولد خواهر کوچکتر من است، او 14 ساله شد. ما نتوانستیم دو سال برای او جشن تولد بگیریم، و در حال حاضر، در اردوگاه کرنیاچا، در نهایت موفق شدیم
من دو کیک اماده کردم، اتاق را با بادکنک و نوارهای رنگی تزئین کردیم و  یک مهمانی دوست داشتنی گرفتیم. ما سرگرمی داشتیم ، می خندیدیم و می رقصیدیم همه ما خوشحال بودیم. منم خوشحال بودم. ما احساس می کردیم در خانه هستیم
(مینا در حال حاضر در بلگراد ساکن است)

مینه ۲۲ کلن
ما په کابل کې اقتصاد زده کړه کوله .زما مشروروراو ما یو کور په کرایه ونیوه .زه هیڅ کله له کورنه بهر وتللی نه وم، غوښتل می چی زر ترزره خپل زده کړه پای ته ورسوم. کله چې دریم کال می وو ما ده خپل زده کړه پریښودله موږ یو نیم کال کیږی چه په لاره کې یو او نهه۹ میاشتی کیږیی چی په سربیا کې یو.اوس زما د کوچنۍ خور ده سالگیریی ورځ ده.هغه سوارلس کلنه شوه. موږنه شوه کولې چې په دی دوه کالو کې دده سالگیره ولمانځو،اوس کرنیچه کمپ کی بلاخیره موږ بریالې شو .ماد هغې لپاره دوه کیکه جوړکړل، موږخپل کوټه په رنګینو پوقانو اوپیتو سزه تزیین وکړل او یو ښکلی مهمانی  لرله.موږ ټول خوشحاله وو. موږټول خندیدلو او کډیدلو زه ډیرخوشحال وم فکرمی کاوه چې پخپل کور کې یم .
مینا وس مهال په بلکراد کیژوند کوې

Milad

Milad (14), Mazaršarif, Avganistan
Imao sam ideju da kad stignem do odredišta, da objavim ceo put koji sam prošao i pokažem porodici i prijateljima „Ovako sam uspeo da dođem u Francusku“. Do tada im ne govorim u kakvim uslovima živimo rođak i ja. Putujemo 10 meseci zajedno. On ima 12 godina.
Međutim, izgubio sam telefon prošle nedelje. Neke fotografije sam sačuvao na Fejsbuku. Mobilni telefon je moj najbolji prijatelj. Gde god smo, pomaže nam da potrošimo vreme, da budemo u kontaktu sa svojima, čuva naše uspomene.
Fotografije koje sam napravio u mom gradu mi najviše nedostaju jer ne znam kad ću se ponovo vratiti u svoju zemlju i ne znam kad ću ga ponovo videti. Te fotografije su mi davale nadu. Imao sam uspomene.
Ovo je jedina fotografija iz mog grada. Ako me neko pita kako moj grad izgleda, odakle sam, mogu da mu pokažem makar ovu fotografiju.
(Milad trenutno živi u Srbiji)

Milad (14), Mazar-i-Sharif, Afghanistan
I had an idea that when I reach my destination I will make the journey that I took public and that I would show my family and friends “This is how I managed to come to France”. Until then I would not tell them about the conditions that my cousin and I are living in. We have been traveling for 10 months. He is 12 years old.
However, I lost my phone last week. Some photographs I saved on Facebook. My mobile phone is my best friend. Wherever we are, it helps us pass the time, stay in touch with our families, keep our memories.
The photos I made in my hometown are the ones I miss the most, because I don’t know when I will come back to my country and I don’t know when I will see my hometown again. Those photos gave me hope. I had memories.
This is the only photo from my hometown. If someone asks me what my hometown looks like, where I am from, I can at least show them this photo.
(Milad currently lives in Serbia)

میلاد (14)، مزار شریف، افغانستان
“من یک ایده داشتم که وقتی به مقصد رسیدم ، سفری را که داشته ام  عمومی می سازم وان را به خانواده و دوستانم  نشان می دهم”  همین شد که من توانستم به فرانسه بروم “. تا آن زمان من نمی خواهم به آنها درباره شرایطی که پسر عموی من و من در آن زندگی می کنیم صحبت کنم. ما 10 ماه سفر در. سفر هستیم. او 12
سال سن دارد
هرچند، هفته گذشته تلفنم را از دست دادم. ولی برخی از عکس های من در فیس بوک ذخیره هستند. تلفن همراه من بهترین دوست من است. در هر کجا که هستیم، به ما کمک می کند که  زمان بگذرد، با خانواده هایمان ارتباط برقرارمیکنیم، خاطراتمان را حفظ کنیم
عکس هایی که من در زادگاهم گرفتم آنهایی هستند که بیشتر ازهمه دلتنگشان هستم ، زیرا نمی دانم چه وقت به کشورم برمیگردم ، نمی دانم ایا  دوباره شهرم را می بینم یا نه. این عکس ها به من امید می دادند. من با انها خاطرات داشتم
این تنها عکس از زادگاه من است. اگر کسی به من بگوید که شهر من چگونه است، من می توانم حداقل این عکس را به آنها نشان دهم. ”
(میلاد در حال حاضر در صربستان زندگی می کند)

.

Mariam

Mariam (34), Avganistan
Bila sam domaćica i samohrana majka. Imam diplomu iz kompjuterskih nauka, ali nisam to radila. Htela sam da radim u struci u svojoj zemlji, ali to nije bilo izvodljivo. Okolnosti nisu bile na mojoj strani.
Sa mojom diplomom sam mogla da radim, neke žene su radile, ali uglavnom preko preporuke. U Avganistanu to tako funkcioniše, ako želiš da radiš u nekoj organizaciji neko mora da te preporuči. A ja to nisam imala. Prijavila sam se u nekoliko organizacija, ali su mi uglavnom tražili novac da me zaposle. Jedan šef mi je tražio da se nađemo u parku, umesto u organizacij, da bi mi rekao da će mi plata biti na primer 1.500 dolara, ali da 500 moram da dam njemu.
Drugi posao je bio takav da je trebalo da radim u smenama, skoro non stop i ne bih viđala sina uopšte. Kako da ostavim sina samog dve, tri noći zaredom?
Pokušala sam i da predajem engleski. Prva tri dana je sve bilo u redu, ali su me četvrti dan moji đaci počeli pratiti u velikim kolima kao psi, dobacivali su mi. Toliko sam se plašila da bih stajala ispred tuđe kuće i zvonila nekom drugom na vrata da misle da je moja kuća, da bi me ostavili na miru. Tako su jurili žene. Moji đaci. Ostavila sam i taj posao. Bila sam uplašena. Mogli su da mi urade šta su hteli. Mogli su da mi bace i kiselinu u lice.
U Avganistanu sam se osećala beskorisno, mislila sam da to što sam se obrazovala nema smisla, da neću dobiti šansu da steknem iskustvo u svom poslu. Sada se osećam snažnije, razumem bolje ko sam, osećam se kao muškarac. Ranije sam razmišljala da smo mi žene slabije, da ne možemo mnogo stvari da uradimo, da smo stvorene da radimo po kući i održavamo decu i nju, ali sada, u Beogradu, kada sam dobila šansu da radim, osećam da sam jaka osoba. Sada mogu da se takmičim. Sada znam da žena može da uradi iste stvari kao i muškarac. Žena nije manje vredna od muškarca, možda je u nekim stvarima i jača.
U svojoj zemlji se nisam osećala sigurno ni za sebe ni za svoje dete, nisam mogla da radim… Mesto u kojem sam živela nije bilo sigurno. Postajalo je sve teže živeti. Bilo je trenutaka kada nisam mogla da dišem. Osećala sam se samom, bespomoćnom, sve više padala u depresiju, i sve to me mučilo silno. Shvatila sam da ne mogu više da živim tamo. Odlučila sam da odem iz svoje zemlje. Putovali smo godinu dana do Srbije.

KRIJUMČARSKA KUĆA
Ceo put mi je bio noćna mora, to je užasno iskustvo. Ali ova fotografija, u kući bugarskog krijumčara, na kojoj je moj sin…. Svaki put kad je vidim izgubim dah. Ne mogu da dišem. Ne znam zašto. Kad je vidim setim se da smo bili gladni tri, četiri dana. Nikada nisam dozvolila da mi sin bude dugo gladan. Bilo je teških trenutaka u Avganistanu, ali on nije bio gladan. Ovde smo četiri dana bili bez hrane. Bio je gladan i bio je potpuno bez energije, a tada samo leži i spava kao polumrtav. Tad sam mislila da će umreti za nekoliko sati. Ali, hvala bogu, to je bio kraj četvrtog i početak petog dana, dali su nam jedno parče hleba i jedan luk. Sve sam odmah dala sinu. Pojeo je hleb, ali luk nije takao jer ga ne voli, pa sam ga pojela ja. Kad je pojeo hleb, sav se tresao.  To je bila najgora situacija u mom životu.
Satima sam mislila da će on zaista umreti, prolazilo mi je kroz glavu šta ću da radim s njim, s njegovim telom u toj zemlji, u toj mafijaškoj kući. Ali bog nas je spasio.
Posle su nas predali drugom krijumčaru, koji nam je, kad je video u kakvom smo stanju, dao parče hleba i piletinu. Prošli smo šumu, bili gladni, žedni, smrznuti…. Ceo put smo bili u problemima, ali tih pet dana u toj užasnoj kući gde su nam stalno ulazili ti mafijaši, goli do pojasa, tetovirani i govorili „Ajde, ajde. Money or Mobile phones“, to nikada neću zaboraviti.
Imala sam 100 dolara koje sam sakrila u grudnjak i slagala sam ih da nemam pare, ali kad je krenuo da me prepipava izvadila sam ih samo da me ostavi na miru. Kad sam mu dala novac, ošamario me i gurnuo o zid. Bacio je i mog sina o zid, jer je pokušao da me zaštiti. Tukli su sve redom. Tukli su dečake, maloletnike, lomili im ruke, noge, videli smo kako krvare. Oni su molili da ih ne udaraju. Sve to nasilje zbog 50, 100 dolara.
A u šumi smo imali drugi problem – pacove, zmije, razne životinje. Moj sin ima deset godina i bojažljiv je, plaše ga i muve. Ali u šumi je sedio i nije se čak ni žalio. Bio je bez glasa. Ponašao se kao odrastao čovek. Više nije bio dete. Na putu nisam znala da je dete. Potpuno se promenio. Ponašao se kao moj čuvar, moj anđeo čuvar. Mislila sam da će plakati, ali ne.

MARAMA
Onda smo stigli u Srbiju i smestili su nas u Krnjaču. U sobu sa četiri kreveta i četvoro ljudi. Uslovi su bili užasni. Kreveti grozni, miševi po ormarima i u rupama u zidovima. Prvu noć smo bili premoreni da bi shvatili u kakvim smo uslovima, ali kasnije su nas noću budili miševi. Moj sin je morao da spava na krevetu na sprat. Budio se tokom noći i padao nekoliko puta, pa kako nisam imala nikakav konopac ili nešto da ga zaštitim, a niko me u kampu nije slušao, jedino sam imala svoju maramu, pa sam je zavezala i tako ga zaštitila.
Međutim, UNHCR je razmotrio naš slučaj i dobili smo priliku za preseljenje. Dobila sam privatni smeštaj u kojem živim sama sa sinom dok se ne preselimo u drugu zemlju. Tu sam konačno došla sebi. Sada sam srećna jer volontiram i pomažem ljudima.
Danas pričam s tobom, ali pre izvesnog vremna nisam bila sposobna za to. Da mi nisu pomogli, ne bih bila u ovom stanju, bila bih u nekoj zemlji, u nekom kampu…. Ceo život sam razmišljala negativno, i taj premeštaj nisam očekivala. Nisam očekivala dobru stvar u životu, i sada se to zaista dešava meni. Znam da me bog voli.
Plašila sam se svaki dan. Samoća mi je stvarala užasne probleme. Našli su mi posao, volontiram, ali radim i to mi mnogo znači. Što sam više s ljudima, sve sam srećnija i osećam se bolje. Samoća me vraća u prošlost i počinjem da mislim o svim problemima koje sam imala.

BICIKL
U Avganistanu mu nisam dozvoljavala da se igra na ulici, zbog mina i zato što su kidnapovali decu u delu u kojem sam ja živela. Posebno dečake. Plašila sam se da će mu se nešto desiti. Nisam mu davala ni da se igra sa drugim dečacima jer im nisam verovala, nisam znala ko su oni. Uvek me je molio da mu kupim bicikl, ali nisam smela.
Nikad mu nisam ispunila san kod kuće. Kad smo došli u Beograd, molio me je da mu kupim bicikl, ali kako nećemo živeti ovde još dugo, ne mogu da ga kupim. Ali, rekla sam mu, možemo da odemo u park, da iznajmimo bicikl i vozi ga koliko želiš. Otišli smo i vozio je bicikl dva- tri sata. Ali ne samo on. I ja sam sela na bicikl. Prvi put od moje desete godine. I nisam zaboravila kako da ga vozim.
Kad sam bila mala, bila sam poput dečaka, imala sam svu slobodu i radila sam šta sma htela. Vozila sam bicikl, imala mušku ekipu. Ali od desete godine sam se potpuno promenila. Postala sam devojčica, obeležena sam kao devojčica i morala sam da se bavim stvarima kojima se devojčice bave. Bila sam vrlo dobra u školi, uvek sam se takmičila sa svima, i nikada nisam dozvolila da me bilo koji dečak pobedi.
Tad sam prestala da vozim bicikl i to vreme mi je silno nedostajalo. Hoće li doći dan kada ću moći da vozim bicikl? Evo došao je. I vozila sam bicikl sa svojim sinom. Osećala sam se tako slobodno – niko više ne može da me zaustavi. Nisam se brinula šta će ko da kaže. Vozila sam bicikl slobodno. I ja sam bila slobodna.
Želeti da uradiš nešto, a ne biti u mogućnosti je veliki problem i čini te nesrećnim. Nisam rođena da sedim kući i ne radim ništa. Od malena imam svoje snove, ali nisam mogla da ih ostvarim u mojoj zemlji. Sada imam nadu.
(Mariam trenutno boravi u Beogradu)

 

Mariam (34) Afghanistan
I was a housewife and a single mother. I have a computer sciences degree, but that’s not what I was working as. I wanted to work in that field in my country, but that was impossible. Circumstance wasn’t on my side.
With my degree, I could work, some women worked, but usually via a recommendation. That’s how it works in Afghanistan, if you want to work in an organization someone has to recommend you. And I didn’t have that. I applied to several organizations, but they mostly asked for money to hire me. One boss asked me to meet him in the park, instead of in the organization, to tell me my pay would be about 1.500 dollars, but that I had to give him 500.
The other job was such that I had to work in shifts, almost non stop, and I wasn’t seeing my son at all. How am I supposed to leave my son alone for two, three nights in a row?
I tried teaching English. For the first three days, everything was alright, but on the fourth my students started following me in a large car like dogs, calling out to me. I was so scared I’d be standing in front of someone else’s house and ring on someone else’s doorbell so they would think it was my house and leave me alone. That’s how they chased women. My students. I left that job. I was scared. They could have done whatever they wanted to me. They could throw acid in my face.
In Afghanistan I felt useless, I thought that the fact I got an education made no sense, that I would never get the chance to have experience in my field. Now I feel stronger, I understand who I am a bit better, I feel like a man. Before, I thought we women were weaker, that we couldn’t do a lot of things, that we were made for housework and raising kids, but now, in Belgrade, when I got a chance to work, I feel like a strong person. Now I can compete. Now I know that a woman can do the same things a man can. A woman isn’t worth less than a man, maybe she’s even stronger in a way.
In my country I didn’t feel safe, not for me, not for my child, I couldn’t work… The place I loved wasn’t safe. It was getting harder to live there. There were times I could not breathe. I felt alone, helpless, sank more and more into depression and it haunted me. I realized I couldn’t live there anymore. I decided to leave my country. We traveled for a year to Serbia.

SMUGGLER’S HOUSE
My entire trip was a nightmare, it’s a horrible experience. But this photo, in the house of a Bulgarian smuggler, where you can see my son… Every time I see it, it takes my breath away. I can’t breathe. I don’t know why. When I see it, I remember we were hungry for three, four days. I never let my son be hungry for long. There were difficult times in Afghanistan, but he wasn’t hungry. Here, we spent four days without food. He was hungry and completely without energy, and that’s when he just lays and sleeps as if he was half dead. That’s when I thought he was going to die in a few hours. But, thank god, that was the end of the fourth and the beginning of the fifth day, they gave us a piece of bread and an onion. I gave all of that to my son. He ate the bread, but didn’t touch the onion as he doesn’t like it, so I ate it. When he ate the bread, he was shaking. That was the worst situation in my life.
For hours I thought he was really going to die, it went through my head what I was going to do with him, with his body in that country, in that mafia house. But god saved us.
After that, they gave us over to another smuggler, that, when he saw the condition we were in, gave us a piece of bread and some chicken. We went through a forest, were hungry, thirsty, freezing… We had problems during the entire trip, but those five days in that horrible house where those mafiosi were constantly barging into the room, naked from the waist up, tattooed, and saying “Come on, come on. Money or mobile phones.”, I will never forget that.
I had 100 dollars which I hid in my bra and lied about not having money, but when he started patting me down, I pulled them out just so he would leave me alone. When I gave him the money, he slapped me and pushed me into the wall. He threw my son into the wall too, because he tried to protect me. They beat everyone. They beat boys, minors, broke their arms, legs, we saw them bleeding. They begged for them to stop beating them. All that violence for 50, 200 dollars.
In the woods we had another problem – rats, snakes, different animals. My son is ten years old and timid, he gets scared by everything. But in the woods he sat down and didn’t even complain. He was completely silent. He acted like an adult. He was no longer a child. On the road I didn’t even know he was a child. He changed completely. He acted like my guardian, my guardian angel. I thought he was going to cry, but he didn’t.

SCARF
Then we arrived in Serbia and were put in Krnjaca. In a room with four beds and four people. The conditions were terrible. The beds were horrible, mice in closets and in holes in the walls. On the first night we were too tired to notice what conditions we were in, but later we were woken by mice. My son had to sleep in a bunk bed. He woke during the night and fell several times so, as I didn’t have any kind of rope or something to protect him with, and no one in the camp would listen to me, I only had my scarf, so I tied it to protect him.
However, UNHCR revalued our case and we got a chance to move. I got private accommodations in which I live alone with my son until we move to a different country. That’s where I finally composed myself. Now I’m happy because I volunteer and help people.
Today I’m speaking to you, but before a certain time I was not capable of it. If they hadn’t helped me, I would not be in this state, I would be in some country, in some camp… All my life I thought negatively, and I hadn’t expected that transfer. I hadn’t expected anything good in my life, and now it’s really happening to me. I know god loves me.
I used to be scared every day. Solitude created horrible problems for me. They found me a job, I volunteer, but I also work and it means so much to me. The more time I spend with people, the happier I am and the better I feel. Solitude takes me back into the past and I start to think about all the problems I had.

BICYCLE
In Afghanistan I hadn’t allowed him to play in the street, because of the mines and because they used to kidnap children in the part where I lived. Especially boys. I was scared something would happen to him. I hadn’t even allowed him to play with other boys because I didn’t trust them, I didn’t know who they were. He always begged me to buy him a bicycle, but I didn’t dare to.
I never made his dream come true when we were home. When we arrived in Belgrade, he begged me to buy him a bicycle, but as we won’t be living here for long, I can’t buy one. But, I told him, we could go into the park, to rent a bicycle and ride it for as long as you want to. We went and he rode the bike for about two to three hours. But he wasn’t the only one. I sat on a bike too. For the first time since I was ten years old. And I hadn’t forgotten how to ride it.
When I was a little girl, I was like a boy, I had all the freedom and did whatever I wanted. I rode a bicycle, had male friends. But when I was ten, I changed completely. I became a girl, was labeled a girl and had to do the things girls did. I was very good in school, I always competed with everyone, and I never let any boy beat me. That’s when I stopped riding the bike and I sorely missed those times. Will a day come when I will able to ride a bicycle? That day was here. And I rode a bike with my son. I felt so free – no one would be able to stop me anymore. I wasn’t worried about what someone would say. I rode a bike freely. And I was free.
Wanting to do something, but not being able to is a huge problem and it makes you miserable. I wasn’t born to sit at home and do nothing. Since I was little I’ve had my own dreams, but I wasn’t able to make them come true in my country. Now I have hope.
(Mariam currently lives in Belgrade)

مریم (34) افغانستان
“من یک زن خانه دار و یک مادر تنها بودم. مدرک علوم کامپیوتر دارم، اما در این زمینه کار نمی کردم. من می خواستم در این زمینه در کشورم کار کنم، اما این غیرممکن بود. موقعیت در کنار من نبود
با مدرکم، می توانستم کار کنم، بعضی از زنان مشغول به کار بودند، اما معمولا از طریق سفارشات. این روشی است که در افغانستان کار می کند، اگر می خواهید در یک سازمان کار کنید، باید سفارش شده ی کسی باشید. و من آن را نداشتم من به چندین سازمان اقدام کردم، اما بیشتر آنها از من برای استخدام درخواست پول کردند. یکی از  رئسای شرکت از من خواست تا او را در پارک ببینم، نه در سازمان، که به من بگوید که هزینه ی پرداختی من حدود 1.500 دلار است، اما مجبور شدم   ۵۰۰ دلار به او بدهم
شغل دیگر چنین بود که من مجبور بودم تمام وقت کار کنم، تقریبا بدون وقفه، و من پسر من را نمی دیدم. چگونه می توانستم پسرم را تنها برای دو، سه شب پشت سر هم تنها بگذارم؟
سعی کردم انگلیسی را آموزش دهم. برای سه روز اول، همه چیز خوب بود، اما در روز چهارم، دانش آموزان من در یک ماشین بزرگ مانند سگ ها دنبال من راه افتادند و مرا صدا می زدند. من خیلی ترسیدم و  در مقابل خانه ی دیگران می ایستادم و روی زنگ خانه ی دیگران زنگ می زدم تا آنها فکر کنند که خانه ی من است و مرا ترک کنند. به همین ترتیب آنها زنان را تعقیب می کنند. دانش آموزان من!. من این کار را ترک کردم ، ترسیده بودم. آنها می توانستند آنچه را که می خواستند با من انجام دهند. آنها می توانستند اسید را روی صورت من بپاشند
در افغانستان احساس بی فایده بودن می کردم، فکر کردم که در واقعیت  تحصیل کردنم هیچ معنایی ندارد و  هرگز فرصتی برای تجربه دراین زمینه نخواهم داشت. حالا احساس قوی تری دارم،  خودم را بهتر شناختم، مثل یک مرد احساس می کنم. پیش از آن، من فکر میکردم که زنان ضعیف هستند و ما نمیتوانیم چیزهای زیادی را انجام دهیم و فقط برای کارهای خانه داری و پرورش بچه ها ساخته شده ایم، اما در حال حاضر در بلگراد، زمانی که فرصتی برای کار پیدا کردم، احساس میکنم یک شخص قوی هستم . حالا من می توانم رقابت کنم حالا می دانم که یک زن می تواند همان کارهایی که یک مرد می تواند انجام دهد. یک زن کمتر از یک مرد ارزش ندارد، شاید او حتی به نوعی قوی تر هم باشد
من در کشورم  احساس امنیت نمی کردم، نه برای خودم، نه برای فرزندم، من نمیتوانستم کار کنم … مکان دوست داشتنی من امن نبود. در آنجا زندگی سخت تر می شد. زمان هایی بود که نمی توانستم نفس بکشم. من احساس تنهایی و بی یاری می کردم، بیشتر و بیشتر در افسردگی غرق می شدم و آن بر من پیروز می شد. متوجه شدم دیگر نمی توانم زندگی کنم. تصمیم گرفتم کشورم را ترک کنم. ما برای یک سال به صربستان سفر کردیم

خانه قاچاقچی
کل سفر من یک کابوس بود، این یک تجربه وحشتناک بود. اما این عکس، در خانه یک قاچاقچی بلغاری، که در آن شما می توانید پسر من را ببینید … هر بار که من آن را می بینم، نفس من می گیرد. من نمی توانم نفس بکشم .من نمی فهمم چرا وقتی این را می بینم ، به یاد می آورم که برای سه، چهار روز گرسنه بودیم. من هرگز پسرم را برای مدت طولانی گرسنه نگذاشته بودم. در افغانستان دشوار بود اما او گرسنه نبود. در اینجا، ما چهار روز بدون غذا گذراندیم. او گرسنه بود و به طور کامل بدون انرژی بود، و در این زمان  او فقط دراز می کشید و می خوابید، مثل اینکه او نیمه مرده است. این زمانی بود که من فکر کردم او چند ساعت دیگر می میرد. اما خدا را شکر که پایان روز چهارم و آغاز روز پنجم بود، آنها یک قطعه نان و پیاز را به ما دادند. من  همه را به پسرم دادم او نان را خورد، اما پیاز را لمس نکرد چون او آن را دوست نداشت، بنابراین من آن را خوردم. وقتی نان را خورد، او می لرزید. این بدترین حالت در زندگی من بود
برای ساعت ها فکر می کردم او واقعا می میرد و این در سر من بود که من با جسد او در این کشور و در خانه مافیا چه کنم. اما خدا ما را نجات داد
پس از آن، ما را به یک قاچاقچی دیگر دادند، که، زمانی که او شرایط ما را دید،  یک قطعه نان و کمی مرغ به ما داد. ما از طریق یک جنگل رفتیم، گرسنه، تشنه، یخ زده بودیم … در طول سفر تمام مشکل داشتیم، اما این پنج روز در این خانه وحشتناک که در آن، آن مافیایی ها دائما در اتاق بودند، برهنه از کمر، با تاتو و می گفتند: “یا الله، یا الله، پول یا تلفن های همراه “، من هرگز آن را فراموش نخواهم کرد.
من 100 دلار داشتم که در سینه بندم پنهان کرده بودم و در مورد نداشتن پول دروغ گفته بودم، اما زمانی که او شروع به کتک زدن من کرد، من آنها را بیرون کشیدم، تا اینکه فقط من را ترک کند. وقتی پولم را به او دادم، او را کتک زد و من را به دیوار فشار داد. او پسر من را نیز به سوی دیوار پرتاب کرد، زیرا او سعی کرد از من محافظت کند. آنها همه را کتک زدند آنها پسران بزرگ و کوچک  را کتک زدند، دست ها و پاهای انها را شکستند، من شاهد خونریزی انها بودم. آنها به انها التماس می کردند.  تا آنها را کتک نزنند. همه این خشونت برای 50، 200 دلار است
در جنگل ما یک مشکل دیگر داشتیم – موش ها، مارها، حیوانات مختلف. پسر من ده ساله است و ترسو، او با همه چیز می ترسد. اما در جنگل او نشست و حتی شکایت هم نکرد. او کاملا ساکت بود. او مانند یک بزرگسال عمل کرد. او دیگر یک کودک نبود. در راه من حتی نمی دانستم او یک کودک است. او کاملا تغییر کرد. او مانند سرپرست من، فرشته نگهبان من عمل کرد. من فکر کردم او گریه می کند، اما او نکرد

ماراما
سپس ما وارد صربستان شدیم و در کمپ کرنیاچا قرار گرفتیم. در یک اتاق با چهار تخت و چهار نفر. شرایط وحشتناک بود. تختخواب وحشتناک بود، موش ها در قفسه ها و در سوراخ های دیوار. در شب اول ما خیلی خسته بودیم تا ببینیم شرایطی که در آن بودیم، اما بعد از آن ما با موشها از خواب بیدار شدیم. من با پسرم مجبور شدیم در تخت دو نفره بخوابیم. او در طول شب بیدار می شد و چندین بار سقوط کرد، چون من هیچ نوع طناب یا چیزی برای محافظت از او نداشتم و هیچکس در اردوگاه به من گوش نمی کرد، من فقط روسری داشتم، بنابراین با ان از او محافظت کردم
با این وجود، کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد پرونده ما را بازبینی کرده و فرصتی برای جابجایی به دست آوردیم. به من یک خانه شخصی دادند که در آن من تنها با پسرم زندگی می کنیم تا زمانی که به کشور دیگری سفر کنیم. این جایی است که من بالاخره برای خود ساختم. حالا خوشحال هستم که داوطلبانه و به مردم کمک می کنم
امروز من با شما صحبت می کنم، اما قبل از یک زمان مشخص، توانایی آن را نداشتم. اگر آنها به من کمک نکرده بودند، نمی توانستم این حالت را داشته باشم، من در بعضی از کشور ها در برخی اردوگاه ها خواهم بود … تمام زندگی من منفی بود و من منتظر چنین انتقال و تغییری نبودم. من در زندگی ام هیچ چیز خوبی ندیدم، ولی در حال حاضر واقعا برای من اتفاق  افتاده است. من می دانم خدا من را دوست دارد
من هر روز می ترسیدم، تنها بودن برای من مشکلاتی ایجاد کرد. آنها برای من کار پیدا کردند، من داوطلب شدم، اما من   کار هم می کنم و برای من این  بسیار پر معناست. زمان بیشتری را با مردم سپری میکنم، خوشحال هستم و  احساس بهتری میکنم. تنها بودن مرا به یاد گذشته می اندازد و من شروع به فکر کردن درباره همه ی مشکلاتم می کنم

دوچرخه
در افغانستان من به پسرم اجازه نمی دادم به خاطر مین ها در خیابان بازی کند و همچنین در جایی که ما زنگی می کردیم    کودکان را می ربودند. به خصوص پسران، من می ترسیدم که برای او اتفاق بیفتد. من حتی اجازه ندادم که او با پسران دیگر بازی کند؛ زیرا به آنها اعتماد نمی کردم، نمی دانستم آنها چه کسانی بودند. او همیشه از من می خواست که دوچرخه برایش بخرم اما جرأت نکردم
من هیچ وقت  او را به ارزویش نرساندم  تا وقتی که خانه بودیم. وقتی وارد بلگراد شدیم، او از من خواست که برایش دوچرخه  بخرم، اما چون ما برای مدت طولانی اینجا نخواهیم بود، من نمی توانستم آن را خریداری کنم. اما، به او گفتم، می توانیم به پارک برویم، دوچرخه را اجاره کنیم و تا هر زمان که می خواهی سوار شوی. رفتیم و او  دو تا سه ساعت دوچرخه سواری کرد، اما او تنها کسی نبود. من هم دوچرخه سوار شدم برای اولین بار از زمانی که من ده ساله بودم. و من فراموش نکرده بودم که چگونه برانم
وقتی یک دختر کوچک بودم، مثل یک پسر بودم، من تمام آزادی ها را داشتم و هر کاری را که می خواستم انجام می دادم. من دوچرخه سوار می شدم، دوستان پسر داشتم. اما زمانی که من ده ساله شدم، کاملا تغییر کردم. من یک دختر شدم، یک دختر نام گذاری شده بودم و مجبور بودم کارهای دخترانه انجام دهم. من در مدرسه خیلی خوب بودم، همیشه با همه رقابت می کردم و هرگز اجازه نمی دادم که یک پسر از من برنده شود. این زمانی بود که من دوچرخه سواری را متوقف کردم و دلتنگ ان زمان هستم. ایا روزی می آید که من بتوانم  دوچرخه سواری کنم؟ آن روز در اینجا بود. من دوچرخه را با پسرم سوار شدم. احساس راحتی می کردم – هیچکس دیگر نمی تواند من را متوقف کند. من نگران اینکه کسی چیزی بگوید  نبودم. من آزادانه دوچرخه سواری کردم و  آزاد بودم
میخواهید چیزی را انجام دهید، اما قادر نیستید، این یک مشکل بزرگ است و شما را بدبخت میکند. من متولد نشدم که در خانه بنشینم و کاری نکنم. از آنجایی که من کوچک بودم، رویاهای خودم را داشتم، اما نمی توانستم آنها را در کشورم تحقق بخشم. حالا امید دارم
(مریم در حال حاضر در بلگراد زندگی می کند)

Izad

Izad (25), Kunar, Avganistan
Krenuli smo iz Hrvatske ka Sloveniji i zastali u šumi. Hodali smo već dan i po i stali smo baš tu da se odmorimo i da sačekamo mrak, jer smo uglavnom pešačili tokom noći. Počeo je pljusak. Bili smo skroz mokri. Putovao sam sa još tri druga, jedan od njih je imao 15 godina. Bilo je hladno i vlažno, nismo mogli da zapalimo vatru da se ugrejemo. Oni su bili premoreni i zaspali su nakon što je pljusak stao.
Odlučio sam da ih fotografišem iz nekoliko razloga: da nikada ne zaboravim kroz šta sam prošao, da pokažem ljudima u Avganistanu koji su spremni da krenu ka Evropi kako taj put izgleda jer većina njih ne zna kroz šta će sve proći i da pokažem ljudima u Evropi da znaju kako dolazimo. Iz istih razloga sam na putu otvorio i Fejsbuk stranicu “I’m not a beggar, I’m a refugee / Nisam prosjak, izbeglica sam”, gde sam povremeno stavljao fotografije s puta i pisao o ljudima koje sam sretao.
Danas, kada pogledam dečaka od 15 godina na ovoj fotografiji, to mi daje snagu i moć da izdržim i da dođem do svog cilja.
(Izad je trenutno u Francuskoj)

Izad (25), Kunar, Afghanistan
We started from Croatia to Slovenia and stopped in a forest. We had been walking for a day and a half and stopped there to rest and wait for the sun to set, because we mostly walked at night. A heavy rain started to fall. We were totally wet. I travelled with another three friends, one of them was 15 years old. It was cold and wet and we couldn’t light a fire to warm up. They were tired and fell asleep when the rain stopped.
I decided to take a photo of them for several reasons: to never forget what I’ve been through, to show the people in Afghanistan who are ready to leave for Europe what that road looks like, because most of them don’t know what they will go through, and to show the people of Europe the way that we are coming.
I opened a Facebook page called “I’m not a beggar, I’m a refugee” for the same reason, where I occasionally posted photos from the road and wrote about the people I met.
Today, when I look at the fifteen-year-old boy on this photo, it gives me the strength and the power to hold on and reach my goal.
(Izad is currently in France)

ایزد (25 سال)، کنر، افغانستان
“ما از کرواسی به سوی اسلوونی شروع  به سفر کردیم و در یک جنگل متوقف شدیم. ما برای یک و نیم روز پیاده می رفتیم و انجا توقف کردیم تا استراحت کنیم و صبر کنیم تا آفتاب غروب کند، چون بیشتر در شبها راه می رفتیم. باران سنگینی می بارید . ما کاملا خیس  بودیم. من با سه نفر دیگر همسفر بودم، یکی از آنها 15 ساله بود. خیلی سرد و خیس بود و ما نمی توانستیم آتش را برای گرم کردن خود روشن کنیم. وقتی باران متوقف شد، آنها خسته بودند و خوابیدند
من تصمیم گرفتم که چندین عکس از آنها بگیرم به چند دلیل:  برای اینکه هرگز فراموش نکنم آنچه که به ما گذشت و برای نشان دادن به افرادی که در افغانستان آماده سفر برای اروپا هستند ، که این مسیر چگونه است، چون که اکثر آنها نمی دانند چه به انها خواهد گذشت و همچنین به مردم اروپا راهی را که ما می اییم نشان دهم
من یک صفحه فیس بوک به نام “من یک گدا نیستم، من یک پناهنده هستم” را برای همین دلیل باز کردم
جایی که من گاهی اوقات عکس هایی را از مسیر راه در ان پست می کنم  و در مورد افرادی که ملاقات کرده ام می نویسم
امروز، وقتی به عکس بچه پانزده ساله نگاه می کنم،  به من استقامت و قدرت میدهد وهمچنین  نیرویی برای حفظ کردن  و رسیدن به هدفم به من می دهد
(ایزاد در حال حاضر در فرانسه است)

موږ له کروشیا څخه منزل کول پیل وکړاو سلووینیا په  ځنګل کی  یې ودرول. موږ یوه نیم ورځې منزل وکر. د آرام کولو لپاره یې ودرول اوآرام وکر ترلمرپریواته پوری ځکه چه کی موږ معمولا شپه له خوا منزل کاوه. یو سخت باران پیل شو. موږ په بشپړتوګه لوند شو. ما د نورو دریو ملګرو سره وم کم یوی چه پنځه لس کلن وه. دیر سړه او لوند وه او موږ نشو کولی اور بل وکرو.
دوی ستړی وو او ویده وشول کله چې باران ودریدل.
ما پریکړه وکړه چې څو عکسونه واخلم د څو وجهو لپاره : هیڅکله ما نه هېر نشی چې ما څه تیر کرل، او هغو خلکوته وښایم داڅنګه لاردی  کم چه اروپا راتلل لپاره چمتوالی لری  ځکه چې ډیری یې نه پوهیږي به دی لاره کی څه ور باندی راځی.
ما دا فیسبوک پاڼه پرانیستلی یم چې نومیږی
“ زه یوسوالګرنه یم، زه یو کډوال یم”
https://www.facebook.com/Im-not-Abeggar-Im-Afghanistan-44448459332314 /)
چیرته چې ما ځینې د هغو خلکو چه ما سره په لاره کی  و پوست کرم.نن ورځ، کله چې زه په دې تصویرکی هغه  پنځلس کلن هلک ته ګورم نو دا ځواک  اوطاقتما ته راکوي چې حوصله وکرم  ترڅوچه خپل هدف ته ورسیږم ”
عزت اوس مهال په فرانسه کې دی

Hasan

Hasan, 22, Lahor, Pakistan
Kad sam napuštao Pakistan, poslednji dan je moj prijatelj napravio naš selfi. To mi je najbolji prijatelj s kojim sam sve delio. Živeli smo skupa na fakultetu. Kad smo se rastali, i kad sam se nakon nekog vremena ponovo zakačio na internet video sam da je stavio tu fotografiju kao cover foto na Fejsbuk, pa sam je stavio i ja. Zbog uspomena. Onda smo morali da je promenimo zbog problema. Povremeno kad pričamo, setimo se te fotografije i poslednjeg dana.
Ja volim da pravim selfije i kad god upoznam nekoga, napravim selfi.  Volim elektroniku, mobilne telefone… Mnogo su mi pomagali na ovom putu. Kad treba da idem negde proverim gde staje i koji autobus, ne moram da uzimam taksi; pogledam kakvo je vreme danas, vesti ujutru i uveče….
Promenio sam pet mobilnih telefona otkad sam u Srbiji, neke su mi ukrali, a neke razbili. Kod kuće sam imao dva telefona, jedan za fotografisanje, jer volim da pravim fotografije. Imao sam fotografije s puta i u vezi nekih jako važnih momenata u mom životu, i mnoge sam izgubio. Pokušavam da ih sačuvam na gmail-u, ali često ne uspevam zbog interneta.
Teško mi je ovde. Kod kuće smo preko nedelje učili, onda za vikend izlazili i birali mesta gde ćemo, imali smo plan. Ovde nema plana, nema ničeg. Ne znamo šta se dešava. Nikoga ne zanima da li smo dobro obrazovani i kakve veštine posedujemo. Znam mnogo, ali niko ne pita. Ja sam samo izbeglica. Kad me ljudi pogledaju – vide samo izbeglicu.
Kad ja pogledam sebe, kad pogledaš moje prethodne fotografije, videćeš da nisam isti. Potpuno sam se promenio. Izgubio sam zdravlje, novac, telefone, uspomene… Najteža mi je samoća. Sam sam ovde. Kad sam imao problema u Pakistanu, delio bih to sa prijateljima i tako dobijao hrabost i samopouzdanje da se s njima suočim. Ovde je samo samoća. Kad imaš prijatelje, oni ti menjaju svet. Ovde se sa svim problemima suočavam sam. Snažan sam i mogu da podnesem ovaj teret, ali je ponekad preteško. Onda nazovem prijatelja i on me smiri, kaže mi da će sve biti u redu. Vrati mi samopouzdanje.
(Hasan je trenutno u Srbiji)

Hasan, 22, Lahore, Pakistan
When I was leaving Pakistan, on the last day my friend took our selfie. He was my best friend, I shared everything with him. We lived together during our studies. After we parted, when I went online after some time, I saw that he had made that photo his cover photo on Facebook, so I did too. For the memories. Then we had to change it because of some problems. We talk sometimes, we remember that photograph and that last day.
I like making selfies and whenever I meet someone I make a selfie with them. I love electronics, mobile phones… They helped me a lot on this journey. Whenever I have to go somewhere I check where each bus stops, I don’t have to take a taxi, I can check the weather for today, the morning and evening news…
I changed five mobile phones since coming to Serbia, some had been stolen from me, some had been broken. I had two phones at home, one for taking photographs, because I love taking photographs. I had photos taken during travels and during some very important moments in my life, and I lost many of them. I am trying to save them all on Gmail, but I often can’t because of the internet.
It’s hard for me here. We used to study at home during the week, and then during the weekend we’d go out and choose places to go, we’d have a plan. Here there are no plans, there is nothing. We don’t know what’s going on. Nobody cares if we are well educated or if we have any skills. I know a lot, but nobody asks. I am only a refugee. When they see me – they only see a refugee.
When I see myself, when you look at my old photographs, you can see that I am not the same. I have changed completely. I lost my health, my money, my phones, my memories… The loneliness is the hardest. I am alone here. When I had problems in Pakistan, I would share them with friends and that would help me gain the strength and the self-confidence to deal with it. Here there is only loneliness. When you have friends, they change your world. Here you deal with your problems on your own. I am strong, and I can take this burden, but sometimes it’s too heavy. Then I call a friend and he calms me down, and tells me that everything will be alright. It brings back my self-confidence.
(Hasan is currently in Serbia)

حسن، 22 ساله، لاهور، پاکستان
“در اخرین روز که من پاکستان را ترک کردم، دوستم از ما یک عکس گرفت. او بهترین دوست من بود، همه چیز را با او به اشتراک می گذاشتم. ما در طول تحصیل با هم زندگی می کردیم. پس از گذشت مدتی که از انها جدا شدم،  به اینترنت وصل شدم ، متوجه شدم که او این عکس را روی فیس بوک گذاشته است،  من هم برای خاطرات همین کار را کردم. سپس ما مجبور شدیم آن را به دلیل برخی مشکلات تغییر دهیم. گاهی اوقات با هم صحبت می کنیم، آن عکس و آن روز را به یاد می آوریم.
من دوست دارم که عکس سلفی بگیرم و هر زمان که فردی را ملاقات کنم، با انها سلفی می گیرم. من عاشق الکترونیک، تلفن های همراه… هستم . آنها در این سفر به من کمک زیادی کردند. هر زمان که من باید به جایی بروم، با انها ایستگاه های اتوبوس را بررسی می کنم که مجبور نباشم تاکسی بگیرم، می توانم اب وهوای  امروز، اخبار صبح و عصر را بررسی کنم …
از زمان ورود به صربستان، پنج گوشی تلفن همراه را عوض کردم، بعضی از آنها را از من دزدیدند، بعضی از آنها  برخی شکستند. من دو تلفن همراه در خانه داشتم، یکی برای عکس گرفتن ، چون عاشق عکس گرفتن هستم. من از سفر خود          وبرخی لحظات مهم زندگی ام عکس گرفته بودم  و بسیاری از آنها را گم کردم . من سعی می کنم همه آنها را در
جی میل ذخیره کنم اما اغلب به خاطر اینترنت نمی توانم
اینجا برای من خیلی  سخت است، ما در. طول هفته ها درس می خواندیم  و در آخر هفته ها بیرون می رفتیم  و هر کجا را  را که می خواستیم انتخاب می کردیم، برنامه داشتیم. در اینجا هیچ برنامه ای وجود ندارد، هیچ چیز وجود ندارد. ما نمی دانیم چه اتفاقی می افتد هیچ کس اهمیت نمی دهد که  ما تحصیل کرده ایم یا مهارتی داریم. من خیلی زیاد می دانم، اما هیچ کس نمی پرسد. من فقط یک پناهنده هستم. وقتی آنها مرا می بینند – فقط یک پناهنده می بینند.
هنگامی که من خودم  را می بینم، هنگامی که به عکس های قدیمی نگاه می کنید می بینید که من یکسان نیستم. من کاملا تغییر کرده ام سلامتم را از دست دادم، پولم را، تلفن هایم، خاطراتم را… تنهایی سختترین است. من اینجا تنها هستم. هنگامی که در پاکستان مشکلی داشتم، آنها را با دوستانم به اشتراک می گذاشتم و این به من کمک می کرد تا قدرت و اعتماد به نفس را برای مقابله با آن ها  به دست بیاورم. در اینجا فقط تنهایی وجود دارد. هنگامی که شما دوستانی دارید، آنها دنیای شما را تغییر می دهند. در اینجا خودتان با مشکلات خود مقابله می کنید. من قوی هستم و می توانم این بار را به دوش بگیرم، اما گاهی اوقات خیلی سنگین است. ولی وقتی با دوستم تماس می گیرم او مرا آرام می کند و به من می گوید که همه چیز درست خواهد شد. این اعتماد به نفس مرا  برمیگرداند.. ”
( حسن در حال حاضر در صربستان است)

Hasan Fazli

Hasan Fazili, Kabul, Avganistan
Ja sam režiser. Danas je tačno dve godine kako sam sa ženom i dve kćerke napustio Kabul. To je najteži put u mom životu i zato sam odlučio da ga snimam. Imao sam kuću i restoran. Kada smo kretali, uzeli smo samo odeću i dokumenta. Proveli smo godinu i dva meseca u Tadžikistanu. Držao sam, kao i u Avganistanu, radionice deci kako da naprave film mobilnim telefonima. Ti filmovi su učestvovali na festivalima kratkog metra.
Život Avganistanaca u Tadžikistanu nije lak pa smo supruga i ja odlučili da krenemo dalje. Prošli smo Bugarsku, Tursku… Prošli smo kroz teške situacije, ali je za mene bilo važno da snimam. Na granici Bugarske i Srbije, u šumi, ostali smo bez hrane, bez vode. Deca su plakala, nisam imao ništa. Bežali smo da nas ne uhvate. Ja sam otac, možete zamisliti koliko mi je bilo teško zbog cele situacije, ali sam skupio snagu i snimio taj trenutak. To mi je bio najteži deo puta, ali sam morao da pokažem kroz šta prolazimo.
Iako mi je mobilni pokisao, pa je gubio kontakt, iako je ispadao pa mu je bio slomljen ekran, ipak sam uspeo sve da sačuvam i da deponujem na hard diskove producenta u SAD. Pokušavam decu da naučim da mobilni telefon nije samo slanje poruka, razgovori, društvene mreže… S mobilnim telefonom možeš da pišeš scenarij, da snimaš, da montiraš i da prikazuješ. Mobilni je danas kao bioskop.
Digitalne tehnologije su toliko napredovale da možemo da imamo bioskop u našim džepovima.
Sedam meseci smo u Srbiji. Nadam se da ćemo stići u Nemačku.
Želeo bih da mogu da živim negde gde mogu da se bavim svojim poslom.
Na fotografiji je jedan od nekoliko rođendana moje kćerke, koji smo u jednoj godini proslavili.
Ova fotografija je napravljena nakon što smo dobili odgovor od UNHCR-a i Ambasade Nemačke u Tadžikistanu da ne mogu da nam pomognu. Nismo imali novaca da iznajmimo stan i sve je išlo po krivu. Fatima i ja smo bili uznemireni, ali u isto vreme nismo hteli da to prenosimo na decu, niti da one to osete pa smo Nargis i Zahri priredili rođendansku žurku, jer su je tražile. Skupili smo malo novaca za nešto slatkiša i napravili rođendansku proslavu.
Najzabavnije u svemu je zapravo to da njih dve ne razumeju u potpunosti šta je proslava rođendana – da bi trebalo da se događa samo jednom godišnje, na dan kad si se rodio. Za njih je to prilika da dobiju kolač, poklone i žurku.
U Tadžikistanu smo onda zbog toga organizovali tri rođendanske žurke.
Pokušavamo da živimo normalno i u najtežim okolnostima, a rođendanska žurka je način da osetimo svi malo normalnosti, radosti, veselja… Zato mi je ova fotografija toliko važna – pokazuje da i u sred teškoća uvek pokušavamo da živimo normalno i da učinimo našu decu srećnom.
(Hasan sa porodicom živi trenutno u Beogradu)

Hasan Fazili, Kabul, Afghanistan
I am a director. It’s exactly two years today since I left Kabul with my wife and two daughters. It’s the hardest journey of my life and that is why I decided to film it. I had a house and a restaurant. When we set off, we took our cloths and our documents. We spent a year and two months in Tajikistan. Just like in Afghanistan, I held workshops for children about how to make films with cell phones. Those films participated at a short film festival.
However, the life of an Afghan in Tajikistan is not easy, so my wife and I decided to move on. We passed Bulgaria, Turkey… We passed some difficult situations, but it was important for me to film it all. On the border between Bulgaria and Serbia, in the forest, we had no more food or water. The children were crying, I had nothing. We were running so that we wouldn’t get caught. I am a father, you can imagine how difficult the whole situation was for me, but I found the strength to film that moment. That was the hardest part of the journey for me, but I had to show what we were going through.
Even though my phone got wet from the rain, and lost contact, even though I dropped it many times and its display was broken, I still managed to save it and load it to hard disks of a producer in the US. I am trying to teach my children that a mobile phone is not just for sending messages, talking, social networks… With a mobile phone you can write a script, you can make videos, edit them and play them. A mobile phone today is like a movie theatre.
Digital technologies are so advanced that we can have a theatre in our pockets.
We have been in Serbia for seven months. I hope that we will reach Germany.
I would like to live somewhere where I can do my job.
In this photo is one of my daughter’s several birthdays, that we celebrated in one year.
This photo was made after we received an answer from UNHCR and the German Embassy in Tajikistan that they cannot help us. We had no money to rent an apartment and everything was going badly. Fatima and I were upset, but at the same time we wanted to keep that from our children, so that they wouldn’t feel it, so we made a birthday party for Nargis and Zahri because they asked for one. We gathered enough money for some sweets and made a birthday party.
The funniest thing about it was that the two of them don’t really understand what a birthday party means – that it should happen only once a year, on the day you were born. For them it’s just an opportunity to have cake, presents and throw a party.
So because of that we organized three birthday parties in Tajikistan.
We are trying to live a normal life in the most difficult circumstances, and birthday parties are a way to for us to feel normal, happy, joyful… That’s why this photo is so important for me – it shows that even in the middle of hardship we always try to live a normal life and teach our children happiness.
(Hasan currently lives with his family in Belgrade)

فاضیلی، کابل، افغانستان
“من یک کارگردان هستم این دقیقا دو سال است که من از کابل خارج شده ام و همسر و دو دخترم را ترک کرده ام. این سخت ترین سفر زندگی من بود و به همین دلیل تصمیم گرفتم آن را فیلم بگیرم. من یک خانه و یک رستوران داشتم هنگامی که ما عازم شدیم، لباس ها و اسناد مان را گرفتیم. ما یک تا دو ماه در تاجیکستان گذراندیم. درست مانند افغانستان، من کارگاه های اموزشی برای کودکان در زمینه چگونگی ساخت فیلم با تلفن های همراه برگزار می کردم. این فیلم ها در جشنواره فیلم کوتاه شرکت کردند.
با این حال، زندگی یک افغان در تاجیکستان آسان نیست، بنابراین همسرم و من تصمیم گرفتیم به پیش حرکت کنیم. ما بلغارستان، ترکیه  …را پشت سر گذاشتیم. ما چند موقعیت دشوار را گذراندیم، اما برای من مهم بود که آن را فیلم بگیرم. در مرز بین بلغارستان و صربستان، در جنگل، غذا و آب  نداشتیم. بچه ها گریه می کردند، من چیزی نداشتم. ما در حال دویدن بودیم بودیم تا دستگیر نشویم. من پدر هستم، می توانید تصور کنید که وضعیت کلی برای من چقدر سخت است، اما این قدرت را برای این لحظه پیدا کردم که  فیلم برداری کنم. این سخت ترین قسمت سفر برای من بود، اما مجبور بودم نشان دهم که چه اتفاقاتی افتاده است.
هرچند گوشی من از باران خیس شد و شماره مخاطبین را از دست دادم، با اینکه چندین بار به زمین افتاد و صفحه نمایشگر آن شکسته شد،ولی  من  باز هم توانستم آن ها را ذخیره کنم و در دیسک یک پرودیوسر در دستگاه  بارگذاری کنم. من سعی می کنم به بچه هایم آموزش بدهم که یک تلفن همراه فقط برای ارسال پیام ها، صحبت کردن، شبکه های اجتماعی نیست … با یک تلفن همراه می توانید یک اسکریپت بنویسید، می توانید فیلم ها، آنها را ویرایش کنید و آنها را بازی کنید. تلفن همراه امروز مانند یک سینما است
فن آوری های دیجیتال بسیار پیشرفته هستند که ما می توانیم یک تئاتر را در جیب خود داشته باشیم.
ما در صربستان برای هفت ماه بوده ایم. امیدوارم به آلمان برسیم.
من می خواهم در جایی زندگی کنم که بتوانم کارم را انجام دهم.
در این عکس یکی از چندین تولد های دختر من است که در یک سال جشن گرفتیم.
این عکس پس از دریافت پاسخ از کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد و سفارت آلمان در تاجیکستان که نمی توانند به ما کمک کنند، گرفته شد. ما هیچ پولی برای اجاره یک آپارتمان نداشتیم و همه چیز در حال بد شدن بود. فاطمه و من ناراحت بودیم، اما همزمان ما می خواستیم این را از فرزندانمان نگه داریم، به طوری که آنها آن را احساس نکنند، بنابراین یک جشن تولد برای نرگس و زهری گرفتیم. ما پول کافی برای برخی از شیرینی ها جمع کردیم و یک جشن تولد گرفتیم.
جالب ترین چیز در مورد آن این بود که دو نفرانها واقعا نمی فهمند. که  جشن تولد یعنی چی – اینکه این فقط یک بار در سال و در روز تولدشان اتفاق می افتد. برای آنها فقط  داشتن کیک، هدیه و برگزاری یک مهمانی مهم   بود
بنابراین به همین دلیل ما سه جشن تولد در تاجیکستان برگزار کردیم
ما تلاش می کنیم که در شرایط سخت تر ، عادی زندگی کنیم و جشن های تولد راهی برای اینکه ما عادی، شاد و خوشحال باشیم، بود … به همین دلیل این عکس برای من مهم است – این نشان می دهد که حتی در وسط سختی ها ما همیشه سعی می کنیم که یک زندگی عادی داشته باشیم و شادی را به کودکانمان آموزش دهیم
(حسن در حال حاضر با خانواده اش در بلگراد زندگی می کند)

Hafiz

Hafiz (19), Nangahar, Avganistan
Dve godine putujem. Godinu dana sam proveo u Turskoj. Nisam imao posao, vozio sam rikšu. Kada sam kretao od kuće, uzeo sam osnovne stvari, tradicionalnu avganistansku odeću… Krijumčar u Iranu mi je to uzeo. Uzeli su mi i telefon. Jedina fotografija koju imam je fotografija mog razreda. Napravljena je kad smo završili 11. razred. Posle toga sam otišao, oni su ostali.
Kad pogledam ovu fotografiju ne vidim samo društvo iz razreda. Setim se moje porodice, mog grada, vremena koje smo provodili zajedno, naših igara …. Nedostaju mi.
(Hafiz je trenutno u Srbiji)
(video) Snimao sam nas kako kuvamo u šumi iza kampa. Ne dozvoljavaju nam u kampu da spremamo sebi hranu, zato se predveče uputimo ka šumi sa namirnicama koje smo kupili i spremamo hranu. Napravio sam ovaj video samo da pokažem da uprkos zabrani ipak sebi uspevamo da skuvamo pileći kari.

Hafiz (19), Nangarhar, Afghanistan
I have been traveling for two years. I spent one year in Turkey. I didn’t have a job; I drove a rickshaw. When I left home, I took basic things with me, traditional Afghani cloths… A smuggler in Iran took it from me. They took my phone. The only photograph I have is the photograph of my class. It was taken when we finished 11th grade. After that I left, and they stayed.
When I look at this photograph I don’t just see my classmates. I remember my family, my city, the time we spent together, our games… I miss them.
(Hafiz is currently in Serbia)
(video) I was filming us cooking in the forest behind the camp. They don’t let us prepare food in the camp, so we go to the forest in the evening with the groceries that we bought and we prepare food. I made this video only to show that, in spite of the prohibition, we still manage to cook chicken curry for ourselves.

حافظ 19،ننگهر،افغانستان
“من برای دو سال درسفر هستم. یک سال را در ترکیه گذراندم ،من شغل نداشتم، من راننده یک ریکشا بودم. وقتی خانه را ترک کردم، چیزهای اساسی با خودم برداشتم، لباس های سنتی افغانی … یک قاچاقچی در ایران آن ها را از من گرفت.  انها گوشی من را گرفتند تنها عکسی که برایم باقی ماند عکسی از کلاس درس من است. این عکس زمانی گرفته شد که کلاس یازدهم را تمام کردیم . پس از آن من رفتم و دوستانم ماندند
وقتی به این عکس نگاه می کنم، تنها همکلاسی هایم را نمی بینم، خانواده ام، شهرم را به یاد می آورم، زمانی را  که با هم میگذراندیم ، بازی هایمان را … دلتنگشان هستم.
(حافظ در حال حاضر در صربستان است)
“من از اشپزی خودمان  در جنگل پشت اردوگاه فیلمبرداری کردم. آنها اجازه نمی دادند غذا را در اردوگاه آماده کنیم، بنابراین  با مواد غذایی که  خریداری میکردیم  در شب به جنگل می رفتیم و غذا را آماده می کردیم. من این ویدیو را فقط برای نشان دادن این گرفتم، که با وجود ممنوعیت، هنوز هم می توانیم مرغ کاری برای خودمان بپزیم.. “

 

Friba

Friba (30), Avganistan
Na granici Irana i Turske. Hodali smo 24 sata. Bili smo umorni, gladni. Krijumčari su nas smestili u ovaj prostor, kao da smo životinje. Nije bilo ni vode, ni toaleta, ni hrane. Nismo imali novaca i nisu hteli da nas puste dalje dok ih ne nabavimo. Ovo je jedno od najstrašnijih mesta u mom životu.
U Grčkoj smo najpre stigli na ostrvo i tamo smo se zadržali 20-ak dana. Nismo imali ništa. Bili smo gladni Nismo mogli da verujemo da smo u Evropi. Bilo je gore nego u Avganistanu. Bili smo tamo 20 dana jer su u Grčkoj prioritet imale sirijske izbeglice, a mi, ostali, smo morali da čekamo. Ovo je blizu autoputa. Ljudi su spavali svuda, na ulici, u parkovima, pored autoputa… Kupili smo stvari oko kontejnera, šta god nam je bilo zgodno. Ovaj krevet je isto tako neko bacio. Nekom drugom je dobro došao. Bilo je lakše spavati na njemu, nego na zemlji.
Fotografisala sam svoj put da ga sačuvam, da jednom mogu da pokažem kroz šta sam prošla da bih našla mir i sigurnost. I novi život. Želela bih da u mojoj zemlji nema rata. Niko ne napušta svoj dom bez razloga. Želela bih da je u Avganistanu mir.
(Friba trenutno živi u Nemačkoj)

Friba (30), Afghanistan
On the border between Iran and Turkey. We walked for 24 hours. We were tired, hungry. The smugglers put us here like animals. There was no water, no toilet, no food. We didn’t have money and they wouldn’t let us go until we got some. This was one of the most horrible places in my life.
In Greece we first reached an island and they kept us there for 20 days. We didn’t have anything. We were hungry, we couldn’t believe that we were in Europe. It was worse than in Afghanistan. We were there for 20 days because Syrian refugees were a priority, and the rest of us had to wait. This is close to the highway. People were sleeping everywhere, on the streets, in parks, next to the highway… We collected things around trashcans, whatever we could find. Someone had thrown away this bed, someone else needed it. It was easier to sleep on it than on the ground.
I took photos of my journey to remember it, so that one day I can show what I went through to find peace and safety. And a new life. I wish my country was not at war. Nobody leaves their home without a reason. I wish for peace in Afghanistan.
(Friba currently lives in Germany)

فریبا (۳۰)، افغانستان “در مرز بین ایران و ترکیه. ما 24 ساعت پیاده رفتیم. ما خسته و گرسنه بودیم. قاچاقچیان ما را مانند حیوانات در اینجا قرار داده بودند. هیچ آب، توالت و غذایی وجود نداشت. ما پول نداشتیم و آنها اجازه نمی دادند که برویم تا زمانی که مقداری گرفتیم. این یکی از مکان های وحشتناک در زندگی من بود
“در یونان ما برای اولین بار به یک جزیره رسیدیم و ما را به مدت 20 روز نگه داشتند. ما چیزی نداشتیم ما گرسنه بودیم، نمی توانستیم باور کنیم که ما در اروپا هستیم. این ازافغانستان هم بدتر بود. ما 20 روز آنجا بودیم زیرا پناهندگان سوری در اولویت بودند و بقیه ما مجبور بودیم منتظر بمانیم. این نزدیک به بزرگراه بود. مردم در همه جا، در خیابان ها، در پارک ها، در کنار بزرگراه خواب بودند … ما هر چیزی  در اطراف سطل  زباله که قابل استفاده بود را  جمع آوری کردیم. کسی این تخت را دور انداخته بود، کسی آن را نیاز داشت. راحت تر بود که روی آن بخوابیم تا اینکه  روی زمین
من از سفر خود عکس ها یی  برای  یادبود گرفته ام، تا اینکه  یک روز من بتوانم نشان دهم که من برای رسیدن به صلح و امنیت و یک زندگی جدید در چه شرایطی قرار گرفتم. ای کاش کشورم در جنگ نبود. هیچ کس بدون هیچ دلیلی از خانه اش را ترک نمی کند. آرزوی صلح در افغانستان را دارم
(فریبا در حال حاضر در آلمان زندگی می کند)

Ahmad Fawad

Ahmad Favad Ahmadi (28) Nangahar, Avganistan
Mobilni telefon s kojim sam krenuo na put ka Evropi bio je uspomena na mog brata. Kada sam krenuo za Iran uzeo sam nešto garderobe i njegov iPhone. Jednom mi je rekao da će mi ga pokloniti kada krene za Švedsku. Nije u tome uspeo. Smrt ga je sprečila.
Nikome nisam dozvoljavao da dirne mobilni jer sam imao mnogo uspomena na njega u tom telefonu – hiljade fotografija, audio poruke, naše razgovore… Obećao sam da ću ga čuvati i ako se pokvari.
Prošao sam Iran i Tursku i uspeo da sačuvam telefon. Međutim, u Bugarskoj, na granici sa Turskom nas je uhvatila policija. Uzeli su nam novac i sve što su mogli. Govorio sam policajcu, objašnjavao sam mu da ću mu dati novac i sve što traže, molio sam da mi samo vrate telefon… Nisu hteli. Nisu mi vratili mobilni mog brata.
Sestra mi je dala telefon da ga nosim sa sobom i da ga čuvam. Nisam uspeo. Svaki put kad pomislim na činjenicu da nisam uspeo da ga sačuvam, osećam se krivim.
Na fotografiji je moj brat, Ahmad Tarek.
(Favad je trenutno u Srbiji)

Ahmad Fawad Ahmadi (28) Nangarhar, Afghanistan
The mobile phone that I took on my journey to Europe was a memento from my brother. When I left for Iran I took some clothes and his iPhone. He once told me that he would let me keep it when he leave for Sweden. He didn’t succeed, death stopped him.
I never let anyone touch my phone because it carried many of my memories – thousands of photographs, audio messages, our conversations… I promised him that I would keep it even if it stopped working.
I passed Iran and Turkey and managed to keep my phone. However, in Bulgaria at the border with Turkey we got caught by police. They took all our money and everything they could find. I told the police officer, I explained to him that I would give him the money and anything he wanted, I begged him to return my phone… They didn’t want to. They didn’t give me back my brother’s phone.
My sister gave me the phone to have it with me and to keep it safe. I didn’t succeed. Whenever I remember that I didn’t succeed to keep it safe, I feel guilty.
This is a photo of my brother, his name was Ahmad Tarek.
(Favad is currently in Serbia)

احمد فواد احمدی ،ننگرهار ۲۷کلن
هغه مو بایل  چې ما د وروپا سفر لپاره زما ورور څخه واخیست دهغه یو یادګاروو.کله چی زه ایران ته لاړم ما جامی اودهغه  ای فون موبایل واخیسته،ماته یی ویلی وه کله چی سویډن ته لاړشم نو ټول شیونه تا ته پریږدم.هغه بریالی نه شو مرګ یی مخه ونیوله.ما هیچ چاته اجازه نه ورکله  چی زما تیلیفون سره لاس وهی زکه چی زما یادونه په کی دی. په زرکونه عکسونه،صوتی پیغامونه، زموږخبرې اترې… ما ورسره ژمنه کړی وه چی زه به داهمیشه وساتم که چیرې کاریی هم نه کوه.زه د ایران او ترکیې باډرنه تیرشوم او ومی کولی شوه چی خپل تیلفون وساتم. په هرصورت، په ترکیه کې ده ترکیې او بلغاریا سره پوله کې موږ د پولیسو لخواونیولشو. دوی زموږ ټولې پیسې او اوهغه سه چې کولی شو ومومې وای خیستل. ما پولیسو افسر ته وویل چی زه به هغه پیسې او هغه سه چې غواړې درکړم.خو زما  تیلیفون  بیرته راکړه.دوی نه غوښتل چی زما د ورور تلیفون بیرته راکړیی.
.  فواد اوس مهال په سربیا کې دی
فواد اوس مهال په سربیا کې دی

 

 

Ekram

Mahamad Ekram (19), Kunduz, Avganistan
Situacija u Kunduzu je postala nepodnošljiva.  Građanski rat nas je naterao da odemo. Išao sam u 11 razred i morao sam da prekinem školovanje. Zanimaju me kompjuteri i biologija. Voleo bih da dobijem priliku da nastavim da učim.
Na putu sam sa ocem, majkom i još troje braće i sestara. Bili smo šest meseci u Turskoj, četiri meseca u Bugarskoj…
Ovo je moj poslednji dan u Kunduzu. Sutradan smo otišli. Ovo je dvorište mog dede. On je sa bakom ostao tamo. Ceo taj dan smo proveli zajedno. Kuvali smo i družili se. Svi smo bili malo uznemireni ali smo se trudili da to ne pokazujemo previše.
Na fotografiji nosim tradicionalnu avganistansku odeću. Mnogo je volim. Zaista mi je teško da je se odreknem. Ona predstavlja našu tradiciju i našu kulturu. Ovde je nemam, a ova odeća mi je malo neudobna.
Svaki put kad pogledam ovu fotografiju sretan sam. Podseća me na život pre i osećam kao da sam ponovo tamo.
Baki i dedi je teško. Situacija je sve gora. Borbe su svakog dana.
Ovde nam je bolje nego u Avganistanu. Mir mi je najvažniji. Svim ljudima na svetu treba mir. Više od hrane, treba nam mir.
(Ekram je trenutno u Srbiji)

Mahamad Ekram (19), Kunduz, Afghanistan
The situation in Kunduz became unbearable. The civil war made us leave. I was in the 11th grade and I had to stop my schooling. I’m interested in computers and biology. I wish I had the opportunity to continue my studies.
I am travelling with my father, mother and three brothers and sisters. We were in Turkey for six months, four months in Bulgaria…
This is my last day in Kunduz. We left the next day. This is my grandfather’s yard. He stayed there with my grandmother. We spent that entire day together. We cooked and talked. We were all a bit upset but we were trying not to show it too much.
I am wearing traditional Afghan cloths. I love it a lot. It’s really hard for me to give it up. It represents our tradition and our culture. Here I don’t have it, and the cloths I am wearing are a bit uncomfortable.
Whenever I look at this photo I am happy. It reminds me of my previous life and I feel like I am there again.
It’s hard for my grandparents. The situation is getting worse. They are fighting every day.
It’s better for us here than in Afghanistan. Peace is the most important thing. All the people in the world need peace. More than food, we need peace.
(Ekram is currently in Serbia)

محمد اکرام (19 سال)، کندز، افغانستان
“وضعیت در کندوز غیر قابل تحمل شد. جنگ داخلی ما را مجبور به ترک کردن کرد. من در کلاس 11 بودم و مجبور  شدم مدرسه ام  را متوقف کنم. من علاقه مند به کامپیوتر و زیست شناسی هستم. من آرزو می کنم که فرصت ادامه ی تحصیلاتم را داشته باشم
من با پدر، مادر و سه برادر و خواهر مسافرت می کنم. ما در ترکیه برای شش ماه و  برای چهار ماه در بلغارستان بودیم
این آخرین روز من در کندوز است. ما روز بعد انجا را ترک کردیم. این حیاط پدربزرگ من است. او با مادربزرگم زندگی می کند. ما  کل روز را با هم گذراندیم. ما غذا پختیم و با هم صحبت کردیم ، همه ما کمی ناراحت بودیم، اما سعی کردیم آن را زیاد نشان ندهیم
من لباس های سنتی افغان دارم. من آن را خیلی دوست دارم. این واقعا برای من مشکل است. این نشان دهنده سنت و فرهنگ ما است. در اینجا من آن را ندارم و لباس هایی که من پوشیده ام کمی ناراحت  است
هر وقت به این عکس نگاه میکنم خوشحالم. این به من یاداورزندگی گذشته ام است و احساس می کنم که دوباره آنجا هستم
برای پدربزرگ و مادربزرگم سخت است. وضعیت بدتر شده است. آنها هر روز در. حال جنگ هستند
اینجا برای ما بهتر از افغانستان است. صلح مهم ترین چیز است. همه مردم جهان نیاز به صلح دارند. بیش از غذا، ما به صلح نیاز داریم
(اکرام در حال حاضر در صربستان است)

Chanar

Čanar (16), Mosul, Irak
Proveli smo šest meseci u zatvorenom kampu u Mađarskoj. Okruženi bodljikavom žicom i policijom, zbog koje smo konstantno bili pod pritiskom. Ovako izgleda zatvoreni kamp u Mađarskoj, na granici sa Srbijom.
U septembru 2016. godine smo napustili Mosul. U mom gradu je rat, Daeš (Islamska država), a dodatna otežavajuća okolnost je što smo mi Jezidi i ja sam devojka. Bilo je mnogo slučajeva kidnapovanja, odvođenja i silovanja. Otkad je Daeš došao u naš grad živela sam u velikom strahu i nisam osećala nikakvu slobodu. Prestala sam da idem u školu.
Sa sestrom i njenim mužem sam krenula na put preko Turske, Bugarske do Sjenice u Srbiji. Roditelji su ostali. Stigli smo u oktobru, registrovali se i čekali kada ćemo doći na red da legalno nastavimo put u Mađarsku. Nakon šest meseci smo stigli na red, od tih 15 ljudi koje Mađarska dnevno pušta u zemlju, ali su nas smestili u zatvoreni kamp iz kojeg nismo mogli nigde.
Tri puta smo tražili azil, odbijeni smo. U Bugarskoj su nam isto uzeli otiske prstiju, pa su nam u Mađarskoj ponudili ili da se vratimo u Irak, što znači da u kampu treba da ostanemo još šest meseci, ili da nas vrate u Srbiju.  Odlučili smo se za Srbiju pa ćemo videti dalje. Ne znam šta da radimo.
Fotografisala sam kamp, ali tu nema mnogo šta da se vidi. Organizacija koje nam pomažu nema sem što povremeno dođe UNHCR. Živeli smo kao životinje, na način nedostojan čoveka. Bilo je jako toplo, bez ventilacije, uz povremeni manjak ili nestašicu hrane… Nismo se osećali kao ljudska bića.
Pritisak koji je pravila policija vrlo je negativno uticao na nas. Stalno smo bili u strahu. Nismo dobijali informacije šta se dešava sa našim slučajevima, do kad ostajemo, šta će s nama uopšte biti. Nismo imali ni internet. Pokušavali smo da hvatamo mreže u Srbiji kako bi komunicirali povremeno s prijateljima i rodbinom, ali slabog uspeha. Uspevali smo da komuniciramo jer smo imali srpske brojeve pa smo malo po malo trošili kredit koji smo kupili u Srbiji.
Mnogo sam plakala u kampu. Bilo mi je jako teško. Jednom sam morala kod lekara u bolnicu, jer sam imala problem sa srcem. Najteže mi je bilo što su me smestili u vozilo koje je bilo kao kavez, sa rešetkama na prozorima i u pratnji četiri policajca. Ni jedan od njih nije govorio engleski, a nije bilo prevodioca. To mi je baš teško palo.
(Čanar je nekoliko dana nakon ovog razgovora napustila Srbiju)

Chanar (16), Mosul, Iraq
We spent six months in a closed camp in Hungary. Surrounded by barbed wire and the police, that kept us constantly under pressure. This is what a closed camp looks like in Hungary on the border with Serbia.
In September 2016 we left Mosul. There is a war in my city, Daesh (Islamic State), and another aggravating circumstance is that we are Yazidis, and I am a girl. There were a lot of cases of kidnapping, abduction and rape. Since Daesh came to our city I had been feeling afraid and like I had no freedom. I stopped going to school.
I stared on a journey with my sister and her husband across Turkey, Bulgaria to Sjenica in Serbia. Our parents stayed behind. We arrived in October, registered and waited for our turn to legally continue our journey to Hungary. After six months it was our turn to be among the 15 people that Hungary lets in legally, but they placed us in a closed camp from which there was no way out.
We sought asylum three times and were refused. They took our fingerprints in Bulgaria, so they gave us the option in Hungary either to go back to Iraq, which meant we had to stay at the camp for another six months, or to send us back to Serbia. We decided to go back to Serbia and see what to do next. I don’t know what we can do.
I took photos of the camp, but there isn’t much to see. There are no organizations that help us except that UNHCR comes occasionally. We lived like animals, in a way that no human being should live. It was very hot, without air conditioning, with an occasional shortage or complete lack of food. We didn’t feel like human beings.
The pressure that the police made had a negative effect on us. We were always afraid. We didn’t get information about what was going on with our cases, how long we would stay there, what would happen to us. We didn’t have internet access, so we would try and catch free networks in Serbia in order to occasionally communicate with our relatives and friends, but we had little success. We managed to communicate because we had Serbian phone numbers so we could spend the credit that we bought in Serbia little by little.
I cried a lot in the camp. It was very hard for me. Once I had to go to the hospital because I had a heart problem. The hardest part for me was that they placed me in a vehicle that was like a cage, with bars on the windows and four policemen. None of them spoke English, there was no translator. I took it really hard.
(A few days after this conversation Chanar left Serbia)

چانار (16)، موصل، عراق
“ما شش ماه را در یک اردوگاه بسته در مجارستان گذراندیم. در اطراف ان سیم خاردار و پلیس، ما را به طور مداوم تحت فشار قرارمی داد. این چیزی است که یک اردوگاه بسته به نظر می رسد در مجارستان در مرز با صربستان
در سپتامبر 2016 ما موصل را ترک کردیم.در شهرمان  جنگ است، دائش(دولت اسلامی)، و یک وضعیت تشدید کننده دیگر این بود که ما ایزدی بودیم، و من یک دختر هستم. تعداد زیادی از موارد آدم ربایی، سرقت و تجاوز به عنف وجود داشت. از آنجا که دائش به شهر ما آمد، احساس ترس داشتم و احساس آزادی نداشتم. من مدرسه را ترک کردم
من سفر خود را با  خواهرم  و همسرش از طریق  ترکیه ، بلغارستان  به سوی سیینیتسا در صربستان شروع کردیم. پدر و مادرما ن را پشت سر گذاشتیم. ما در ماه اکتبر وارد صربستان شدیم، ثبت نام کردیم و منتظر نوبتمان برای  سفرقانونی  به مجارستان بودیم. پس از شش ماه، ما به نوبه خود در میان 15 نفری که مجارستان اجازه داده بود  به طور قانونی بروند بودیم، اما ما را در یک اردوگاه بسته قرار دادند که از آن خارج شدن وجود نداشت.
ما سه بار به دنبال پناهندگی رفتیم و از طرف آنها رد شدیم.  اثر انگشتان ما را در بلغارستان گرفته بودند، به طوری که ما در مجارستان مجبور می بودیم که یا به عراق برگردیم، که این بدان معنی است که ما مجبور بودیم شش ماه دیگر در اردوگاه بمانیم یا ما را به صربستان بفرستند. ما تصمیم گرفتیم که به صربستان بازگردیم و ببینیم چه اتفاقی می افتد. من نمی دانم که اتفاقی خواهد افتاد
من عکس های اردوگاه را گرفته ام، اما برای دیدن خیلی زیاد نیست. هیچ سازمانی وجود ندارد که به ما کمک کند، مگر این که گاهی اوقات کمیساریای سازمان ملل. ما مانند حیوانات زندگی می کردیم، به طوری که هیچ انسانی نمی توانست زندگی کند.  بسیار گرم بود، بدون تهویه مطبوع، با کمبود یا نبود کامل غذا. ما مثل انسان ها احساس نمی کردیم.
فشار ناشی از پلیس بر ما اثر منفی داشت. همیشه می ترسیدیم ما اطلاعاتی در مورد آنچه که با پرونده ما اتفاق می افتد، دریافت نمی کردیم،  که چه مدت ما آنجا می مانیم، چه اتفاقی برای ما می افتد. ما دسترسی به اینترنت نداشتیم، بنابراین ما سعی کردیم شبکه های رایگان را از صربستان بگیریم تا گاهگاهی با خویشاوندان و دوستانمان ارتباط برقرار کنیم، اما ما موفقیت کمی داشتیم. ما موفق شدیم ارتباط برقرار کنیم زیرا ما سیم کارت  تلفن های صربی را داشتیم تا بتوانیم اعتباری را که ما در صربستان خریداری کردیم صرف کردیم
من در اردوگاه زیاد گریه کردم. برای من بسیار سخت بود. هنگامی که من مجبور شدم به بیمارستان بروم چون مشکل قلبی داشتم. سخت ترین قسمت برای من این بود که آنها مرا در یک وسیله نقلیه ای قرار دادند که مانند قفس بود، با میله های روی پنجره و چهار پلیس. هیچکدام از آنها انگلیسی صحبت نمیکردند، هیچ مترجمی وجود نداشت.  واقعا برای من سخت بود
(چند روز پس از این گفتگو چانار صربستان را ترک کرد)

 

Bashar

Bašar, Kunduz, Avganistan
Studirao sam pravo na prvom međunarodnom univerzitetu u Kabulu. Bio sam aktivan i politički i učestvovao u raznim akcijama i raspravama. Moj način razmišljanja nije bio prihvatljiv ekstremistima koji su takođe bili na univerzitetu. Bio sam aktivan i u borbi protiv njih. Moje stavove su u jednom trenutku proglasili neverničkim, protiv islama i vere, i optužili me da sam američki i zapadni špijun. Počele su da mi stižu pretnje smrću i nakon jednog pokušaja, morao sam da odem. Jednog pakistanskog studenta su ekstremisti tako ubili na univerzitetu.
Nedostaje mi porodica. Imam malu braću i sestru koja je udata. U selu, u kojem žive, vlast drže talibani i presekli su komunikacije tako da s njima mogu da razgovaram samo kad dođu u grad Kunduz.
Mnoge fotografije s puta su mi veoma važne, ali ova – fotografija mojih prijatelja s fakulteta je poslednja koju imam odatle. Završio sam sve ispite za treću godinu i otišao. Fotografija je snimljena četiri meseca pre mog puta.
Ovo su moji prijatelji Haider, Noor, Aimal, Ahmad, Šamsšad, Bašar (ja), Hamid, Mati, Zubair, Vais i Ahmad.
(Bašar trenutno živi u Austriji)

Bashar, Kunduz, Afghanistan
I studied law at the first international university in Kabul. I was politically active and I participated in all kinds of actions and debates. My way of thinking wasn’t acceptable to extremists who were also at the university. I was active in the fight against them. At one point they declared my opinions to be heretic, against Islam and my faith, they accused me of being an American and Western spy. I began receiving death threats, and after several attempts I had to leave. A Pakistani student was killed by extremists like that.
I miss my family. I have young brothers and a sister who is married. In the village where they live the Taliban has authority, and they cut all communication so I can only talk to them when they come to the city of Kunduz.
Many photographs from my journey are very important to me, but this one – the photo of my friends from university, is the last one I have from there. I completed all my third year exams and left. The photo was taken four months before my journey.
These are my friends Haider, Noor, Aimal, Ahmad, Shamshad, Bashar (Me), Hamid, Mati, Zubair, Wais and Ahmad.
(Bashar currently lives in Austria)

بشار، کندز، افغانستان
“من در اولین دانشگاه بین المللی در کابل تحصیل کردم. من از لحاظ سیاسی فعال بودم و در تمام فعالیت ها و بحث ها شرکت می کردم. افکار من برای افراط گرایانی که در دانشگاه بودند نیز قابل قبول نبود. من در مبارزه با آنها فعال بودم. در یک نقطه آنها نظرات من را به عنوان فاسد العقیده بودن ، علیه اسلام و ایمان من اعلام کردند، من را متهم کردند به یک جاسوس آمریکایی و غربی . تهدید به مرگ من شروع شد  و بعد از چندین تلاش مجبور شدم ترک کنم. یک دانشجوی پاکستانی توسط افراط گرایان به همین شیوه کشته شد..
دلتنگ خانواده ام هستم، من برادران جوان تر دارم و یک خواهرکه ازدواج کرده است . در روستایی که در آن زندگی می کنند، طالبان نفوذ دارد و همه ارتباطات را قطع کرده اند و تنها زمانی که آنها به شهر کندز بروند می توانم با آنها صحبت کنم.
بسیاری ازعکس های سفرم برای من خیلی مهم هستند، اما این یکی – عکس دوستانم از دانشگاه، تنها عکسی است که از. انجا دارم. من تمام امتحانات سال سومم را تکمیل کردم و انجا را ترک کردم. عکس چهار ماه قبل از سفر من گرفته شد
اینها دوستان من هستند حیدر، نور، ایمل، احمد، شمشاد، بشار (من)، حمید، ماتی، زبیر، وایس و احمد. ”
(بشار در حال حاضردراتریش زندگی می کند)

Ali

Ali (28), Kabul, Avganistan
Proveo sam na granici Srbije i Mađarske 28 dana. Komesarijat za izbeglice me je imenovao za vođu zajednice jer su me izbeglice već uglavnom znale iz medija i htele su da pregovaram u njihovo ime. Dogovarao sam sa UNHCR-om spiskove ljudi koji su prelazili granicu. To je bilo jako teško. Prvih 15 dana sam dan i noć samo sređivao liste. Istovremeno je bilo jako hladno, na Horgošu duva jak vetar. Bio sam odvojen od porodice koja je tada bila smeštena u Subotici. Izbeglice su zahtevale mnogo od mene, a s druge strane Mađarska je primala samo određeni broj ljudi dnevno i bilo je jako teško izboriti se s tim.
Ovo je moja pokretna ’kancelarija’ – ovaj sto, i zapravo, ovaj ranac. Sto je bio mesto susreta sa mađarskom stranom.
Imao sam dobar život u Avganistanu. Završio sam englesku književnost i upisao master iz prava. Radio sam, imao sam firmu koja se bavila konsaltingom i građevinom i imali smo mnogo posla. Paralelno s tim, moje sestre i ja smo išli u sela i držali predavanja o ljudskim pravima, o pravima žena na prvom mestu što je bilo protiv mentaliteta talibana i dela ljudi koji ih podržava.
Pre pet godina mog oca su ubili talibani. Majka se od tuge razbolela i umrla. Mene su nekoliko puta napadali. Odlučili smo da odemo. Nismo imali izbora.
Na putu sam bio osam meseci i mnogo sam naučio. Nisam mogao da zamislim da ću živeti u šatoru po kiši i temperaturama od -10 stepeni. Niti da ću se boriti da me ne izbace iz skvota, stati u ime svih nas ispred policije, kao što je bio slučaj u Grčkoj. Tamo sam proveo šest meseci. Stanje u kampovima je bilo jako loše, i uz pomoć aktivista i anarhista sam počeo da skvotujem zgrade i da se borim za naša prava. Ja sam ipak znao koja su naša prava i odlučio sam da se borim, ne samo za sebe, nego i za one koji to ne znaju.
Kad smo skvotovali školu, policija me je uhapsila i držala deset dana u zatvoru. U Grčkoj sam bio i aktivista i izbeglica. Fotografije na kojima držim transparente za nas, obišle su svet.
Ta borba je bila važna i mislim da svaki čovek treba da zna za nju. Da shvati šta znači biti izbeglica. Da shvati da se ovo može desiti i njemu, da se može sutra desiti svakome. Da se dobar život može promeniti u trenutku. I da u takvim situacijama moramo pomoći jedni drugima, inače nismo ljudi.
Kada danas pogledam na ceo taj put, znam da iza svake noći dođe dan i da treba biti istrajan, bez obzira koliko to ponekad teško bilo.  Svaki gubitak sam naučio da posmatram kao iskustvo koje me čini mudrijim i bogatijim. Nikada ne treba odustajati.
(Ali trenutno živi u Austriji)

Ali (28), Kabul, Afghanistan
I spent 28 days on the border between Serbia and Hungary. The Commissariat for refugees named me the leader of the community because most of the refugees already knew me from the media and wanted me to negotiate in their name. I made lists with UNHCR of people crossing the border. It was very difficult. The first 15 days I spent day and night working on those lists. At the same time, it was very cold, there is a strong wind that blows through Horgoš. I was separated from my family – they were placed in Subotica. The refugees demanded a lot from me, on the other hand Hungary accepted only a certain number of people per day, and it was very hard to handle it all.
This is my movable “office”- this desk, and this backpack. This desk was the meeting place with the Hungarian side.
I had a good life in Afghanistan. I got a degree in English literature and started a Master’s in law. I had a job, I owned a consulting and construction company and we had a lot of work. At the same time, my sisters and I would go to the villages and give lectures on human rights, mostly women’s rights, which went against the Taliban mentality and the people who support them.
Around five years ago my father was killed by the Taliban. My mother became sick from grief and died. I was attacked several times. We decided to leave. We didn’t have a choice.
I spent eight months on the road and learned a lot. I never imagined that I would live in a tent in the freezing rain. Nor that I would have to fight to not get kicked out of a squat, that I would stand in the name of all of us in front of the police, which is what happened in Greece. I spent six months there. The situation in the camps was very bad, and with the help of activists and anarchists I began squatting in buildings and fighting for our rights. I knew our rights and I decided to fight, not just for myself but for those who didn’t know.
While we were squatting in a school, I was arrested and held for ten days in prison. In Greece I was an activist and a refugee. Photographs of me holding banners in our name circled the globe.
That fight was important and I think that every man should know it. To understand what it means to be a refugee. To understand that this can happen to him, that tomorrow it can happen to anyone. That a good life can change in a moment, and that in those situations we need to help one another, or else we are not human.
When I look back on that whole road, I know that the dawn must come after every night, and that one must hold on, no matter how hard it gets sometimes. I learned to see every loss as an experience that makes me wiser and richer. We should never give up.
(Ali currently lives in Austria)

علی (28 ساله)، کابل، افغانستان
من 28 روز در مرز بین صربستان و مجارستان بودم. کمیساریای پناهندگان مرا  “رهبر جامعه “ نامید. زیرا بسیاری از پناهندگان در مورد من از رسانه ها می دانستند و از من  می خواستند در مورد نامشان  مذاکره کنم. من با کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد  نام  افرادی که  از مرز عبور می کردند را لیست می کردیم ،این کار خیلی سخت بود. 15 روز اول، روز و شب  آن لیست ها را می نوشتم. در همان زمان، بسیار سرد بود، باد قویی در هورگوش می وزید. من از خانواده ام جدا شدم – آنها در سوبوتیتسا بودند. پناهندگان از من خواسته های زیادی داشتند، از سوی دیگر مجارستان فقط تعداد معدودی از مردم را در روزمی پذیرفت و تحمل این کار بسیار سخت بود.                                         این اداره “متحرک” من است – این میز و این کوله پشتی. این میز محل جلسه با  مجارستانی ها بود.
من در افغانستان زندگی خوبی داشتم. مدرک ادبیات انگلیسی گرفتم و در مقطع کارشناسی ارشد حقوق شروع به تحصیل کردم. من کار و شغل داشتم، یک شرکت مشاوره و ساختمانی داشتم و کارهای زیادی داشتیم. در همان زمان من و خواهرانم به روستاها می رفتیم و سخنرانی هایی درباره حقوق بشر، بیشتر حقوق زنان می دادیم، که این خلاف با ذهنیت طالبان و افرادی که از آنها پشتیبانی می کردند بود.
تقریبا پنج سال پیش پدرم توسط طالبان کشته شد. مادر من از غم و اندوه مریض شد و درگذشت. من چندین بار مورد حمله قرار گرفتم.  تصمیم گرفتیم که انجا را  ترک کنیم. ما انتخاب دیگری  نداشتیم.
هشت ماه را در راه  گذراندم  و چیزهای زیادی آموختم. من هرگز نه تصور می کردم که در یک چادر در زیر باران های یخ زننده زندگی کنم و نه اینکه می بایست از طرف همه در مقابل پلیس ایستاده شوم در حالی که برای لگد نخوردنم در حالت چمباته زدن، بجنگم، که این ها چیزهای است که در یونان اتفاق افتاد. من شش ماه  در آنجا گذراندم. وضعیت در اردوگاه ها خیلی بد بود و با کمک فعالان و آنارشیست ها،  شروع به چمباته زدن در ساختمان ها کردم و برای حقوق مان مبارزه کردم. من حقوق خود را می دانستم و تصمیم گرفتم به مبارزه بپردازم نه فقط برای خودم بلکه برای کسانی هم که نمی دانستند.
در حالی که ما در یک مدرسه چمباته زده بودیم،  من دستگیر شدم و برای مدت ده روز در زندان بودم. در یونان یک فعال و یک پناهنده بودم. عکس هایی از من هستند که در حال نگه داشتن بنرهایی با  نام هایمان که دور تا دور کره را گرفته اند.
این مبارزه مهم بود و من فکر می کنم که هر انسان باید آن را بداند.  درک کند  که  معنای پناهنده شدن چیست. درک کند که این می تواند برای او هم اتفاق بیفتد ، فردا می تواند به هر کسی اتفاق بیفتد. اینکه یک زندگی خوب می تواند در یک لحظه تغییر کند و در این شرایط ما باید به یکدیگر کمک کنیم وگرنه ما انسان نیستیم.
وقتی که من به کل مسیر طی شده نگاه می کنم، می دانم که سپیده دم بعد از هر شب باید برگردد و این یکی باید حفظ شود، مهم نیست گاهی اوقات چقدر سخت است . من آموختم که به هر شکست  به عنوان تجربه ای که مرا عاقلانه تر و غنی تر می کند، نگاه کنم . ما هرگز نباید تسلیم شویم.
(علی در حال حاضر در اتریش زندگی می کند)

Abdulazez

Abdulazez, Homs, Sirija
Negde između Turske i Grčke. Sestra me fotografisala. Tri sata smo se vozili do obale. Posle sam preko godinu dana živeo u Grčkoj. Tražio sam samo priliku da učim, ali su me granice zaustavile i naterale da snove gledam kroz žičane ograde. Nastavio sam da verujem. Naučio sam engleski od ljudi, umesto u školi. Fotografiju sam naučio pitajući i pokušavajući, a ne na časovima ili na fakultetu. Stekao sam mnogo novih prijatelja iz drugih zemalja umesto drugova iz razreda. Uprkos zatvorenim granicama, svaki moj trenutak u Grčkoj je bio sretan.
(Abdulazez danas živi u Belgiji)

Abdulazez, Homs, Syria
Somewhere between Turkey and Greece. My sister took my photograph. We rode for three hours to the coast. After that I spent over a year in Greece. I looked for an opportunity to study, but the borders stopped me and made me look at my dreams through metal fences. I continued to believe. I learned English from people instead of in school. I learned photography by asking questions and trying, not in class or at university. I made many new friends from other countries instead of other classes. In spite of the closed borders, every moment I spent in Greece was happy.
(Abdulazez now lives in Belgium)

عبدالعزیز، حمص، سوریه
“جایی بین ترکیه و یونان. خواهرم از من عکس گرفت. ما تا ساحل به مدت سه ساعت رانندگی کردیم.  پس از آن من بیش از یک سال در یونان گذراندم. من به دنبال فرصتی برای مطالعه بودم، اما مرزها مرا متوقف کردند و مرا مجبور. کردند به رویاهایم از طریق حصارهای فلزی نگاه کنم. من همچنان باور داشتم. من زبان انگلیسی را از مردم آموختم و  نه ازمدرسه. عکاسی را با سوال پرسیدن و تلاش کردن یاد. گرفتم ، نه در کلاس و نه در دانشگاه. من دوستان جدیدی  را از  کشورهای دیگر پیدا کردم  به جای کلاس های دیگر. به رغم مرزهای بسته، هر لحظه ای که در یونان گذراندم ، شاد بود
(عبدالعزیز اکنون در بلژیک زندگی می کند)

Abdul

Abdul (25), Džalalabad, Avganistan
Kupam se na -10 stepeni u Beogradu, pored baraka. Zimu sam proveo napolju, na minusu. Imam alergiju na dim, a kako se u barakama ložilo, nisam mogao da budem tamo. Posle tuširanja nisam imao gde da se odmorim, da se ugrejem pa sam otišao u prodavnicu. Tresao sam se. Nisam imao novaca, našao sam nešto jeftino, ali sam toliko dugo hodao po prodavnici da mi je prodavac rekao ’Predugo si tu. Ako trebaš nešto, kupi, ako ne – idi’. Izašao sam i nisam znao gde ću, jer pored vatre ne mogu. Ljudi su me pitali zašto ne spavam u barakama, ali meni je alergija na dim gora od hladnoće.
Zima u Beogradu mi je jedno od najtežih iskustava u životu, a tukli su me na granicama nekoliko puta, čak su mi i ruku slomili. Kad smo jeli nismo mogli da držimo kašiku, ruke su nam se tresle, toliko je bilo hladno. To su bili tako strašni i teški trenuci. Nikada neću zaboraviti zimu i hladnoću baraka. Ta zima me opekla. Do sada sam viđao opekotine od vatre, ali nikada pre nisam video opekotine od snega i hladnoće. To sam video u Beogradu.
Prošao sam Pakistan, Iran, Tursku, Bugarsku, prebijali su me, krali mi stvari, novac, krijumčar me jednom zatvorio i nije me puštao dok mi porodica nije poslala novac da mogu da nastavim dalje. U Bugarskoj su me najmanje tri puta opljačkali, pretukli. Molio sam da me ne udaraju u ruku koja je pogrešno i jedva zarasla od batina koje sam dobio na tursko – bugarskoj granici, ali su me onda namerno udarali u tu ruku.
Ne sećam se koliko puta su me premlatili. Hrvatska policija mi je jednom slomila nos. Sećam se dve stvari samo – da sam u petak napustio Avganistan i da sam u Beograd stigao na Ramazan.
Otišao sam naglo, nisam planirao. Napravio sam dve fotografije porodice, za uspomenu i krenuo u Kabul. Dva prijatelja su me ispratila. Talibani su mi već nekoliko puta pretili jer sam radio za američku vojsku. Tražio sam od Ambasade SAD da me prebace tamo, rekli su da je to dug proces. Kad su mi ubili rođaka, ponovo sam zvao ambasadu, ali rekli su da moram da čekam. Čekao bih ja, ali talibani ne čekaju. Majka mi je rekla da moram da idem. I otišao sam. Prijateljima sam ostavio telefon u Kabulu.
U kontaktu sam s roditeljima i prijateljima, ali i pomažem izbeglicama. Pravim fotografije i objavljujem na društvenim mrežama da ljudi vide kako živimo. Onda nam neko i pomogne. Kad se čujem s majkom kaže mi da je srećna što nisam tamo jer su u međuvremenu talibani kidnapovali mog rođaka i ubili oca od drugog rođaka. Srećna je, ali ne zna šta se dešava ovde. Nisu me ubili, ali su me pretukli i ponizili toliko puta.
Celo vreme sam mislio zašto rade ovo s nama. Talibani nas u Avganistanu često zovu lošim ljudima, i imaju neko opravdanje, a ovde nas jednako prebiju, pokradu, uzmu nam telefone pa s njima prave selfije i isto nas zovu lošim ljudima. Dakle, pokradeš me, prebiješ me i onda sam ja loš čovek. Zašto sam loš čovek? Nikada nisam pretukao nekoga.
(Abdul trenutno boravi u Španiji)

Abdul (25), Jalalabad, Afghanistan
I am taking a bath at -10˚ in Belgrade, near the barracks. I spent the winter outside, in the sub-zero. I am allergic to smoke, and since they lit fires in the barracks, I couldn’t stay inside. After taking a bath I had nowhere to rest, to keep warm, so I went to the store. I was shaking. I had no money, I found something cheap, but I had been walking around the store for so long that the storekeeper told me ‘You’ve been here too long. If you need something, buy it, if not – leave.’ I left and I didn’t know where to go, because I can’t be near a fire. People would ask me why I don’t sleep in the barracks, but for me the smoke allergy is worse than the cold.
Winter in Belgrade is one of the hardest experiences of my life, and I have been beaten at the borders several times, they even broke my arm. When we ate, we couldn’t hold the spoons, our hands were shaking from how cold it was. Those were terrible and difficult moments. I will never forget the winter and the cold of the barracks. That winter burned me. I’ve seen burns made by fire, but never before have I seen burns made by the snow and the cold. I saw that in Belgrade.
I went through Pakistan, Iran, Turkey, Bulgaria, they beat me, stole my things, my money, a smuggler once locked me in and didn’t let me out until my family sent him money so I could continue forward. In Bulgaria they robbed me at least three times, and beat me up. I begged for them not to hit me in the arm that was barely and badly healed from the beatings I got in Turkey – at the Bulgarian border, but then they hit me in that arm on purpose.
I don’t remember how many times they beat me. The Croatian police once broke my nose. I remember only two things – that I left Afghanistan on a Friday and that I arrived in Belgrade on Ramadan.
I left suddenly, without planning. I made two photographs of my family, as a memento, and I left for Kabul. Two friends saw me off. The Taliban already threatened me several times because I worked for the American army. I asked the US Embassy to move me there, they told me that it was a long process. When they killed my cousin, I called the Embassy again, they told me I had to wait. I would have waited, but the Taliban doesn’t wait. My mother told me that I had to leave. I left. I gave my friends my phone number in Kabul.
I am in contact with my parents and friends, but i also help refugees. I make photographs and I post them on social networks so people can see how we live. And then someone helps us. When I talk to my mother she tells me that she is happy I am not there and that the Taliban has kidnapped my cousin in the meantime and killed another cousin’s father. She is happy, but she doesn’t know what is going on here. They didn’t kill me, but they beat me and humiliated me so many times.
The whole time I wondered why they were doing this to us. The Taliban in Afghanistan often call us bad people, and they have some excuse, but here they beat us just the same, they take our phones and make selfies with them and they also call us bad people. So you steal from me, you beat me up and then I am the bad man. Why am I the bad man? I have never beaten anyone up.
(Abdul currently resides in Spain) 

عبدل (25 سال)، جلال آباد، افغانستان
من در دمای ۱۰- درجه سانتیگراد در بلگراد، در نزدیکی انبارگاه ها، حمام می کردم. من زمستان را دربیرون گذراندم، در” دمای زیر صفر. من به دود حساسیت دارم  و از آنجایی که درانبارگاه ها اتش روشن می کردند، من نمی توانستم درداخل بمانم. پس ازدوش گرفتن، هیچ جا برای استراحت یا برای گرم شدن نداشتم،  بنابراین به یک مغازه رفتم. از سرما می لرزیدم، هیچ پولی نداشتم، چیزی ارزان پیدا کردم، اما انقدر در مغازه گشتم و راه رفتم که فروشنده به من گفت: “شما خیلی وقت است که اینجا هستید. اگر چیزی نیاز دارید، بخرید، اگر نه – بروید.’ من رفتم و نمی دانستم که کجا بروم، چون نمی توانستم کنار آتش بمانم. مردم از من می پرسیدند چرا من در انبارگاه نمی خوابم، اما برای من آلرژی به دود از سرما بدتر بود
زمستان در بلگراد یکی از سخت ترین تجربیات زندگی من بود. من چندین بار در مرزها مورد ضرب و شتم قرار گرفتم، حتی بازوی مرا شکستند. هنگامی که غذا می خوردیم، نمی توانستیم قاشقها را نگه داریم، دستانمان از شدت سرما می لرزید.  لحظات وحشتناک و دشواری  بود. من هرگز زمستان و سرمای انبارگاه ها را فراموش نخواهم کرد. آن زمستان من را سوزاند. من سوختگی های ناشی از آتش را قبلا دیده بودم ، اما سوختگی ناشی از برف و سرما را ندیده بودم. اما در بلگراد دیدم
من از پاکستان، ایران، ترکیه، بلغارستان عبور کردم، مرا کتک زدند، وسایل و  پول هایم را دزدیدند، یک قاچاقچی در را بر روی من قفل کرد و اجازه ی خروج به من نداد  تا زمانی که خانواده ام برایش پول بفرستند ، تا اینکه بتوانم به راه خود ادامه بدهم. در بلغارستان من حداقل سه بار ربوده شده و مورد ضرب و شتم قرار گرفتم.  به انها التماس میکردم به بازوی اسیب دیده ام در اثر ضرب و شتم در مرز بین ترکیه- بلغارستان، که به سختی و با حالت بدی بهبود یافته بود ضربه نزنند، اما انها عمدا همان دستم را ضرب و شتم کردند
به یاد نمی آورم چند بار آنها مرا ضرب و شتم کردند. یک بار پلیس کرواسی بینی من را شکست. من فقط دو چیز را به یاد دارم – که در یک روز جمعه افغانستان را ترک کردم و در ماه رمضان به بلگراد رسیدم.
من ناگهان،  بدون برنامه ریزی ترک کردم. من دو عکس از خانوادە ام گرفتم به عنوان یادگاری و کابل را ترک کردم. دو نفر از دوستان مرا دیدند. طالبان چند بار مرا تهدید کرده بود؛ زیرا برای ارتش آمریکا کار می کردم. من از سفارت آمریکا خواستم که مرا به امریکا ببرند، اما آنها به من گفتند که یک روند طولانی است. وقتی پسر عموی من کشته شد، من دوباره با سفارت تماس گرفتم، آنها به من گفتند که مجبورم صبر کنم. من میتوانستم منتظر  بمانم ، اما طالبان نمی توانست. مادرم به من گفت که مجبورم ترک کنم و من ترک کردم. من به دوستانم شماره تلفنم در کابل را دادم
من با والدین و دوستانم در تماس هستم، اما به پناهندگان هم کمک می کنم. من عکاسی می کنم و آنها را در شبکه های اجتماعی پست می کنم تا مردم ببینند ما چگونه زندگی می کنیم تا کسی به ما کمک کند. وقتی با مادرم صحبت می کنم، به من می گوید که خوشحال است که من آنجا نیستم در. حالیکه طالبان پسر عموی من را ربوده بود و عمویم را کشته بود. او خوشحال است، اما نمی داند که در اینجا چه خبر است. آنها من را نکشته اند اما مرا بارها و بارها ضرب و شتم  و تحقیر کردنده اند.
تمام وقت من متعجب بودم که چرا این کار را با  ما انجام می دهند. طالبان در افغانستان اغلب ما را” افراد بد ”می نامند و  بهانه ای دارند، اما اینجا هم مثل طالبان ما را کتک کاری می کنند، گوشی های ما را می گیرند و با انها از خودشان عکس می گیرند و همچنین ما را ” افراد بد” می نامند.  از من سرقت می کنید، من را ضرب و شتم می کنید و و هنوز من         ”مرد بد” هستم!؟ چرا من مرد بد هستم؟ من هرگز کسی را کتک نزده ام!.