Nour

Nour (30), Damask, Sirija
Moj brat i ja. Volim ovu fotografiju jer mi daje osećaj sigurnosti, kao da imam nekoga ko me štiti. Brata, koji je u Siriji, nisam videla dve godine. Ne znam kad ću i da li ću ga više videti.
Rat je strašna stvar. Moje detinjstvo je bilo lepo, ali kao da mi ga je neko oteo. Moj život je protekao u ratu i boli koje se nikada ne mogu otarasiti.
Primorana sam da zaboravim na prošlost i na svoju i istoriju svog naroda. Moraću da se prilagodim novoj sredini. Međutim, postoje trenuci kada ne mogu da zaboravim ko sam i odakle sam.  Pobegnem od jednog sećanja, od samoće kako ne bih osvestila stvarnost u kojoj živim. Ne znam da li ću ikada više videti svoju braću, sestre, svoje prijatelje. Ne znam šta je moja budućnost.
Upoznala sam ljude koje nikad nisam htela da upoznam, videla sam stvari koje nikad nisam htela da vidim. Nažalost, to je bio moj jedini izbor.
Naučila sam da je snaga volje jako bitna i u trenucima beznađa to je jedino što me drži u životu. Posle dve godine mogu reći da sam se ponovo rodila. U svojih 30 godina života nisam bila svesna budućnosti onako kako je čovek planira, ali sam odabrala novu budućnost.
Nemam drugog izbora nego da ostanem živa.
Nadam se da se niko neće napatiti u životu kao ja.
Počela sam da osećam strah da će neko umreti, otići od mene. Spoznala sam koji su prioriteti u životu i važnost kad su ljudi jedni s drugima. Svim ljudima želim život.
Ova, druga slika predstavlja kraj mog profesionalnog života. Na ploči piše moje ime i moja profesija. Ja ne mogu biti advokatica nigde drugde osim u instituciji zato što sam Palestinka. Moj životni san je bio da budem advokatica, ostvarila sam ga u Siriji, ali je s izbeglištvom nestao. Ovu sliku je fotografisao moj prijatelj jer je bio jako ponosan na mene. Nestao je pre četiri godine i do danas ne znam ništa o njemu.
(Nour trenutno živi u Bejrutu, Liban)

Nour (30) Damascus, Syria
My brother and me. I love this photo because it gives me a sense of security, like I have someone protecting me. My brother, who is in Syria, I haven’t seen for two years. I don’t know when or whether I will see him again.
War is a terrible thing. My childhood was nice, but it’s like someone took it from me. My life went by in war and pain I can never get rid of.
I am forced to forget my past and both mine and my people’s history. I will have to adapt to new surroundings. However, there are moments when I cannot forget who I am and where I’m from. I get away from a memory, from loneliness so I don’t feel the reality I live in. I don’t know if I’ll ever see my brothers again, my sisters, my friends. I don’t know what my future is.
I’ve met people I never wanted to meet, I’ve seen things I never wanted to see. Unfortunately, that was my only choice.
I’ve learned that the power of will is very important in moments of hopelessness, it’s the only thing keeping me alive. After two years, I can say I am reborn. In my 30 years of life I was never aware of the future in a way people plan it, but I chose another future.
I have no choice but to stay alive.
I hope no one suffers in their life as much as I have suffered in mine.
I started fearing someone would die, leave me. I’ve learned what the priorities are in life and the importance of people being with one another. I wish for life for all people.
This, the second picture represents the end of my professional life. On the plaque are my name and my profession. I cannot be a lawyer anywhere but the institution because I am Palestinian. My life’s dream was to be a lawyer, I made it a reality in Syria, but it has disappeared with exile. This picture was taken by my friend as he was very proud of me. He went missing four years ago and I know nothing about what happened to him to this day.
(Nour currently lives in Beirut, Lebanon)

نور (30) دمشق، سوریه
من و برادرم. من این عکس را دوست دارم زیرا به من احساس امنیت  می دهد، مانند اینکه کسی از من محافظت می کند. برادرم را، که در سوریه است، برای دو سال  ندیده ام. من نمی دانم چه زمانی و یا آیا من او را دوباره می بینم  یا نه!؟
جنگ یک چیز وحشتناک است. دوران کودکی من خوب بود، اما مثل اینکه کسی آن را از من گرفت. زندگی من در جنگ و درد بود، من هرگز نمی توانم از این خلاص شوم.
من مجبورم گذشته ام را  و تاریخ خودم و مردم را فراموش کنم. من باید با محیط جدید سازگار شوم. هر چند لحظاتی وجود دارد که نمیتوانم فراموش کنم که من که هستم و از کجا امده ام. من از خاطرات و از تنهایی دوری می کنم، تا واقعیتی را که در آن زندگی می کنم احساس نکنم. نمی دانم اگر دوباره برادرانم را خواهم دید، خواهرانم را ، دوستانم را!. من نمی دانم آینده من چه خواهد بود
من افرادی را دیدم که هرگز نمیخواستم ببینم، چیزهایی را دیدم که هرگز نمیخواستم ببینم. متاسفانه، این تنها انتخاب من بود
من آموختم که قدرت اراده در لحظات ناامیدی بسیار مهم است، این تنها چیزی است که مرا زنده نگه می دارد. پس از دو ، می توانم بگویم من دوباره متولد شده ام. در۳۰ سال زندگی ام هرگز از اینده به نحوی که مردم ان را برنامه ریزی کنند آگاه نبودم، اما من آینده ای دیگر را انتخاب کردم.
من هیچ گزینه ای ندارم جز زنده ماندن. من امیدوارم هیچ کس در زندگی خود همانطور که من رنج برده ام ، رنج نبرد
من شروع کردم  به ترس از اینکه کسی بمیرد یا مرا ترک کن. من آموختم که اولویتها در زندگی و اهمیت با متحد بودن افراد با یکدیگر چه هستند. من برای همه مردم آرزوی زندگی کردن می کنم.
این تصویر نشان دهنده پایان زندگی حرفه ای من است. روی پلاک نام من و حرفه من است. من نمی توانم یک وکیل در  هر کجا باشم، جز در موسسه، چون من فلسطینی هستم. رویای زندگی من این بود که یک وکیل  شوم، من آن را در سوریه به واقعیت رساندم، اما با تبعید ناپدید شد. این عکس توسط دوستم گرفته شد که به من بسیار افتخار می کرد. او چهار سال پیش از دست رفت و هیچ چیز راجع به او که چه اتفاقی برایش افتاده، تا به امروز نمی دانم
(نور در حال حاضر در بیروت، لبنان زندگی می کند)

MJ

MJ, Homs, Sirija
Put od Turske ka Grčkoj je bio najteži period za mene. Čamac ispred nas je potonuo i svi ljudi su se udavili. Nikad se tako nisam plašio. Čovek koji je vozio čamac, u jednom trenutku je iskočio iz njega i otplivao za Tursku, ostavljeni smo sami. Sreća pa je jedan od nas 60, koliko nas je bilo u čamcu u tom trenutku, znao da upali motor i nastavi da vozi. Žene su vrištale, skoro svi u čamcu su se molili. Imao sam osećaj da mi se život upravo završava. Onda smo videli kopno. Kad smo se iskrcali na Lezbos, ponovo sam osetio da sam živ. Ljudi su dotrčali da nam pomognu, dali nam vodu, hranu, odeću… Fotografisali su nas za vesti.
Osećao sam se kao heroj, ali ne jer sam hteo nego jer sam nateran da to budem. Iskreno, i nakon dve godine, kada pogledam ove fotografije – ponosan sam jer sam uspeo. Kad god mi je teško, pogledam ih i shvatim šta sam prošao.
Danas znam da je bilo vredno preći taj put, ali istovremeno nije fer jer kad pogledam ove fotografije podsetim se kakav težak put sam prešao da bih imao mir i sigurnost u životu, a ljudi oko mene se ponašaju kao da je to bilo jednostavno.
Ove fotografije su uspomena na to šta sam prošao i kako sam se osećao i zato su mi jako važne. Znači mi da vidim kako je izgledala moja borba za život i sigurnost.
(MJ danas živi u Holandiji)

MJ, Homs, Syria
The journey from Turkey to Greece was the hardest time for me. The boat in front of us sank and all the people drowned. I had never been so afraid. The man who was driving our boat jumped overboard at one moment and swam to Turkey. We were left on our own. Luckily, one of the 60 of us, that’s how many of us there were on the boat at the time, knew how to turn on the engine and continue to drive. The women were screaming, almost everyone on the boat was praying. I felt like my life was coming to an end. Then we saw land. When we disembarked on Lesbos, I felt alive again. People were running to help us, giving us water, food and cloths… They took pictures of us for the news.
I felt like a hero, not because I wanted to but because I was made to. Honestly, even after two years, when I look at these photos – I am proud that I made it. Whenever it gets hard for me, I look at them and realize what I went through.
Now I know that it was worth it taking that journey, but at the same time it isn’t fair because when I look at these photos I remember what a difficult road I had to take to find peace and safety in my life, and people around me act as though it was simple.
These photos are a memento of what I went through, and how I felt, and that is why they are so important to me. It means a lot to me to see what my struggle for life and safety looked like.
(MJ now lives in the Netherlands)

MJ، حمص، سوریه
سفر از ترکیه به یونان سخت ترین زمان برای من بود. قایق در مقابل ما غرق شد و همه مردم در ان غرق شدند. من تا به حال هرگزاین اندازه نترسیده بودم. مردی که قایق ما را می راند، در یک لحظه از قایق   در اب پرید  و به ترکیه شنا کرد. ما تنها باقی ماندیم. خوشبختانه، یکی از 60 نفر از ما، که در آن زمان در قایق بودیم، می دانست که چگونه موتور را روشن کند و به رانندگی ادامه دهد. زنان فریاد می زدند، تقریبا همه در قایق دعا می کردند. احساس کردم زندگی من به پایان رسیده است. سپس زمین و خشکی را دیدیم. هنگامی که ما وارد لسبس شدیم، احساس کردم دوباره زنده شدم. مردم در حال دویدن  برای کمک به ما بودند، به ما آب، غذا و لباس  دادند … آنها ازما برای  اخبار عکس گرفتند
من احساس قهرمانی می کردم نه به این دلیل که من می خواستم بلکه من ساخته شدم. صادقانه، حتی بعد از دو سال، وقتی که من به این عکس ها نگاه می کنم، افتخار می کنم که این کار را انجام دادم. هر زمان که برای من سخت می شود، به آنها نگاه می کنم و متوجه می شوم که چه چیزی را پشت سر گذاشتم
اکنون می دانم که ارزش داشت این سفر را شروع کنم، اما در عین حال منصفانه نیست، زیرا زمانی که من به این عکس ها نگاه می کنم، به یاد می اورم که چه راه دشواری را برای رسیدن به آرامش و ایمنی در زندگی ام طی کردم و مردم اطراف من طوری نشان می دهند مثل اینکه این راه ساده بود
این عکس ها خاطراتی است از آنچه بر من گذشت، و همچنین  احساسی که داشتم، و به همین دلیل آنها برای من بسیار مهم هستند. این برای  من   پر معناست  که ببینم مبارزه من برای یک  زندگی و امنیت  شبیه چه بود. ”
( اکنون در هلند زندگی می کند mj )

 

Munir

Munir (17), Gazni, Avganistan
’Živ sam.’ To mi je prošlo kroz glavu kad smo se domogli kopna. Na ovoj fotografiji sam potpuno mokar. Četiri sata smo putovali od Turske do Grčke. U čamcu, koji može da primi 12, bilo je 64 ljudi. Užasno sam se plašio, svi smo se plašili da ćemo se udaviti. Ponekad kad razmišljam o tom putu, ne mogu da spavam.
(Munir trenutno živi u Švedskoj. Fotografija je nastala na Lezbosu 2015. godine)

Munir (17), Ghazni, Afghanistan
‘I am alive.’ That was what went through my mind when we managed to reach shore. On this photograph I am completely wet. We had been traveling for four hours from Turkey to Greece. There were 64 people on a boat that had room for 12. I was terribly afraid, we were all afraid that we would drown. Sometimes when I think about that journey and I can’t sleep.
(Munir currently lives in Sweden. The photo was taken on Lesbos in 2015)

منیر ۱۵ کلن
زه ژوندې یم. دا هغه څه و چې زما په ذهن کی وه کله چې موږ”
ساحل ته و رسېدل.په دې عکس کې زه په بشپړه توګه لوند یم.موږ له
ترکیې څخه تر یونان پوری څلور ساعته سفر کاوو. په هغه کښتۍ کې
چی ۱۲ کسان ځای کیدل 64 تنه کسان و.زه  ویریدلی  وم.  موږ ټول
ویریدلی وچه موږ به ډوب شو. ځینې وختونه کله چې زه د دې سفر
.په اړه فکر کوم زه خوب نشم کولی.
منیر اوس مهال په سویډن کې ژوند کوي
عکس په 2015 په لیسبوس کی اخیستل شوی دی.

 

 

Nazima

Nazima (35), Kabul, Avganistan
Dve godine smo na putu. Moj muž, ja i naše petoro dece. U Kabulu je život postao nepodnošljiv i morali smo da odemo. Ja sam najpre radila kao učiteljica, ali su mi onda roditelji muža rekli da više ne mogu to da radim, pa sam ostala kod kuće. Ubrzo sam otvorila mali salon lepote u kući, u jednoj sobi, da mogu da nam zaradim neke novce. Tako sam živela 16 godina i na kraju, sa petoro dece sam morala da krenem na put. Kćerka mi je velika pa bi ona nosila manje dete, ja jedno, muž jedno i tako smo pomagali jedni drugima.
Toliko smo teških situacija imali da želim sve da ih zaboravim.  Zauvek.
U šumi na granici Grčke sa Makedonijom počela sam da krvarim, nisam znala zašto. Kad su me doneli do prvog lekara, mislili su da sam mrtva. Drugi lekar je shvatio da imam spontani pobačaj. Nisam ni znala da sam trudna. Toliko sam iskrvarila da sam bila bez svesti. Smestili su me u bolnicu i nakon 18 dana, kad sam se oporavila, deportovali su nas u Grčku.
Uspeli smo konačno nakon nekog vremena da se domognemo Srbije. Smestili su nas u kamp u Preševu, međutim, nekoliko dana nakon što smo stigli, javili su mi da mi je umrla majka u Avganistanu.
Devet meseci smo proveli u kampu u Preševu, čekajući te liste za prelaz u Mađarsku. Nikad nismo došli na red. Odlučili smo da odemo do Beograda, pa dalje.
Ovo su fotografije sa granice sa Hrvatskom. Bili smo u šumi i čekali trenutak kad da pređemo. Tu je bila ograda i decu smo prebacivali preko nje, jer su mala za prelazak. Strašna mi je bila ta situacija. Posle smo hodali sat vremena i onda nas je uhvatila policija i vratila u Srbiju.
(Nazima je sa porodicom u Beogradu)

Nazima (35) Kabul, Afghanistan
We’ve been traveling for two years. My husband, I, and our five children. In Kabul, it became impossible to live and we had to leave. At first I worked as a schoolteacher, but then my husband’s parents told me that I could no longer do that, so I stayed at home. Soon I had opened a small beauty saloon in the house, in one room, so I could earn us some money. That’s how I’d lived for 16 years and, in the end, I had to leave with my five children. My daughter had grown up, so she would carry one younger kid, I carried one and my husband one, and so we helped each other.
We had so many difficult situations that I want to forget them all. Forever.
In the woods on the Greek-Macedonian border, I started bleeding, I didn’t know why. When they had carried me to the first doctor, they thought I was dead. The other doctor figured out I had a miscarriage. I didn’t even know I was pregnant. I bled so much I fainted. They put me in a hospital and, after 18 days, when I got better, they deported us to Greece.
We managed, after a while, to get to Serbia. They put us in a camp in Presevo, however, a couple of days after we had arrived, they called to tell me my mother had died in Afghanistan.
We spent nine months in a camp in Presevo, waiting for those lists to pass to Hungary. It was never our turn. We decided to go to Belgrade, then further.
These are the photos from the Croatian border. We were in the woods and waiting for a chance to cross. There was a fence and we had to toss the children over as they were too small to cross themselves. That was a horrible situation. Afterwards, we walked for an hour before we were caught by the police and taken back to Serbia.
(Nazima is with her family in Belgrade)

(35) ناظیمه، کابل، افغانستان
“ما دو سال در سفر هستیم. شوهرم، من و پنج فرزند ما. در کابل زندگی غیرممکن بود و مجبور شدیم ترک کنیم. ابتدا به عنوان یک معلم مدرسه مشغول به کار شدم، اما پس از آن والدین شوهرم به من گفتند که دیگر نمیتوانم این کار را انجام دهم، بنابراین در خانه ماندم. به زودی من سالن زیبایی کوچک را در خانه ، در یک اتاق باز کردم، تا بتوانم کمی پول کسب کنم. با این روش بود که من برای 16 سال زندگی کردم و در نهایت مجبور شدم با پنج فرزندم ترک کنم. دخترم بزرگ شده بود، بنابراین او یکی از بچه ها را حمل می کرد، من یکی و شوهرم هم دیگری را حمل می کرد، و به همین شکل ما به یکدیگر کمک کردیم
ما تا به حال شرایط دشوار بسیاری را داشتیم  که من می خواهم آنها را فراموش کنم، برای همیشه
در جنگل های مرزی یونان و مقدونیه، خونریزی من شروع شد، نمی دانستم چرا، وقتی آنها مرا به دکتر اول بردند، فکر کردند که من مرده ام. دکتر دیگر متوجه شد من سقط جنین داشتم. حتی نمی دانستم باردار هستم ، انقدر خونریزی داشتم که غش کردم. آنها مرا در یک بیمارستان نگه داشتند و بعد از 18 روز وقتی بهتر شدم ما را به یونان پس فرستادند
ما بعد از مدتی موفق به رسیدن به صربستان شدیم. آنها ما را در یک اردوگاه در پرشوو قرار دادند، اما چند روز پس از ورود ما،  به من خبر دادند که مادر من در افغانستان  مرده است
ما نه ماه در اردوگاه پرشوو صرف کردیم، منتظر  لیست ها برای رفتن به مجارستان بودیم. هرگز نوبت ما نرسید. ما تصمیم گرفتیم به بلگراد برویم و سپس جلوتر
این عکس ها از مرز کرواسی است. ما در جنگل بودیم و منتظر فرصتی برای عبور از آن بودیم. یک حصار سیمی وجود داشت و ما مجبور بودیم بچه ها را از روی این حصارها پرت کنیم، زیرا آنها خیلی کوچک بودند که خودشان بتوانند عبور. کنند . این یک وضعیت وحشتناک بود. پس از آن، ما یک ساعت پیش از اینکه توسط پلیس دستگیر شویم و به سوی صربستان بازگردانده شویم، راه می رفتیم
(ناظیمه با خانواده اش در بلگراد است)

 

Najeeb

Nadžeb (25), Kunar, Avganistan
Nikada neću zaboraviti poslednji dan koji sam proveo sa ocem i bratom u Avganistanu. Niko do tog dana nije znao da sutradan odlazim, čak ni moja sestra.
Pre nego što smo se fotografisali za uspomenu otac, vidno tužan, mi je dao dobar savet koji nikada neću zaboraviti.
Rekao mi je: ‘Slušaj me, sine. Odlaziš od nas i ne znamo ni ti ni ja da li ćemo se više sresti. To samo bog zna, ali ne zaboravi da gde god da si da poštuješ ljude, ne uvrediš nikoga u svom životu, uvek ih pominji po dobru i širi ljubav. Nemoj da imaš ikakva očekivanja od njih. Ne gubi nadu kad naiđeš na probleme, obrati se bogu i pomoći će ti. Budi srećan.
(Nadžeb trenutno boravi u Austriji)

Najeeb (25) Kunar, Afghanistan
I’ll never forget the last day I spent with my father and brother in Afghanistan. No one knew until that day that I was to leave tomorrow, not even my sister.
Before we took a commemorative photo, my father, clearly sad, gave me good advice that I’ll never forget.
He said to me: “Listen to me, son. You’re leaving and neither you nor me know whether we’ll see each other again. Only god knows that, but don’t forget to respect people wherever you are, don’t insult anyone in your life, always speak well of them and spread love. Don’t have any expectations from them. Don’t lose hope when you encounter problems, turn to god and he will help you. Be happy.
(Najeeb currently resides in Austria)

نجیب ۲۵ کلن
هیسکله هغه ورستی ورز می نه هیریږی کله چې زه پلار او ورور سره په افغانیستان کې می تیره کړه.هیسوک نه پوهیدل ترهغه یی پوری کله چی سبایی ما افغانستان پر یښودل، حتی زما خور . مخکی له دی چی موږ د یادګاری عکس واخلو، زماپلار دیر خفه هم و، ماته دیرښه نصیحت وکړ چې زه بیی هیسکله هیرنکړم هغه ماته وویل. واوره زویه!ته زی اوزه نپوهیږم چی  بیابه موږ یوبل سره وګرو کنه یوازی خدای پوهیږی خو دامه هیروه چی همیشه خلکوته احترام کوه اوپه ژوند کې هیچاته سپکاوی مه کوه، تل د دویی په باره کی ښی خبرې کوه او مینه پراخه کړه. له دوی سخه هیس تمه اوتوقع مه لره .هیله او ومید له لاسه مه ورکوه کله چې له ستونزی سره مخامخ شی،خدای یادوه او هغه په له تاسره مرسته وکړې.خوشحال اوسې.
اوس مهال نجیب  په اتریش کې ژوند کوﻱ

 

Nadeem

Nadim (16), Avganistan
Kad smo napuštali kuću, zaključali smo je, sve je ostalo unutra. Uzeo sam sa sobom nekoliko majica, memorijsku karticu na kojoj sam imao pesme koje sam voleo, fotografije moje devojke …
Morali smo otići. Talibani su nam sve uzeli, kidnapovali su i mene i mog oca. Trebalo nam je dve godine da dođemo do Srbije. Proveli smo godinu dana u Turskoj, od toga šest meseci u zatvoru na aerodromu Ataturk. Kad smo konačno izašli, nastavili smo ka Bugarskoj i tamo ostali četiri meseca. U Srbiji smo pet meseci.
Nosio sam uz sebe u torbi karticu, novac, ogrlicu koju mi je dala moja devojka, njenu fotografiju… I sve sam izgubio u Turskoj. Ne znam ni lozinku za svoj stari Fejsbuk nalog, koji mi silno nedostaje. Nije me briga za novac, nego za stvari koje mi je dala. Najviše mi nedostaje fotografija moje devojke.
Uz ovu pesmu sam se zaljubio u nju. Sreli smo se na jednom venčanju i to je bila ljubav na prvi pogled. Ona živi u Australiji, a mi idemo za Dansku. Moja mama će razgovarati sa njenom mamom i mi ćemo se venčati.
(Nadim je sa porodicom trenutno u Danskoj)

Nadeem (16), Afghanistan
When we had left our home, when we had locked it, everything had stayed inside. I took a couple of shirts with me, a memory card with some songs I loved, photos of my girlfriend…
We had to leave. The Taliban took everything from us, they kidnapped me and my father. It took us two years to get to Serbia. We spent a year in Turkey, of which six months in jail at the Ataturk airport. When we finally got out, we continued towards Bulgaria and stayed there for four months. We’ve been in Serbia for five months.
I had been carrying by my side in a bag the card, money, a necklace my girlfriend gave me, her photo… And I lost it all in Turkey. I don’t even know the password for my old Facebook account, which I miss sorely. I don’t care about the money, I care about the things she gave me. I miss my girlfriend’s photo the most.
This is the song I fell in love with her to. We met at a wedding and it was love at first sight. She lives in Australia, and we’re going to Denmark. My mother will talk to her mother and we will get married.
(Nadim is with his family at the moment in Denmark)

نادیم (16) افغانستان
“هنگامی که ما خانه مان را ترک کردیم، وقتی آن را قفل کردیم، همه چیز در داخل ماند. من چندین پیراهن با خودم  گرفتم، یک کارت حافظه با برخی از آهنگ هایی که  دوست داشتم، عکس های دوست دخترم …
مجبور شدیم  ترک کنیم، طالبان همه چیز را از ما گرفتند، من و پدرم را ربودند. ما دو سال طول کشید تا به صربستان برسیم. ما یک سال در ترکیه گذراندیم، که شش ماه در زندان در فرودگاه آتاتورک بود. وقتی ما بالاخره ازاد شدیم، به سوی بلغارستان ادامه دادیم و برای چهار ماه آنجا ماندیم. ما در صربستان پنج ماه بودیم
من با خودم در یک کیف  کارت، پول، یک گردنبند که دوست دخترم  به من داد، عکس او و … را حمل می کردم که در ترکیه آن را از دست دادم. من حتی رمز عبور حساب قدیمی فیس بوکم را نمی دانم، که شدیدا ناراحتم. من به پول اهمیت نمی دهم، من به چیزهایی که او به من داده است اهمیت می دهم. من بیشتر برای عکس های دوست دخترم دلتنگم
این آهنگی است که من با ان عاشق او شدم. ما در یک مراسم عروسی یکدیگر را ملاقات کردیم و در نگاه اول عشق بود. او در استرالیا زندگی می کرد و ما اکنون به دانمارک می رویم. مادر من با مادرش صحبت خواهد کرد و با هم ازدواج خواهیم کرد
(ندیم در حال حاضر با خانواده اش در آلمان است)

 

Mina

Mina (22), Kunduz, Avganistan
Studirala sam ekonomiju u Kabulu. Stariji brat i ja smo imali iznajmljenu sobu i ja sam stalno učila. Nisam izlazila, htela sam da što pre završim svoj fakultet. Morali smo da odemo kad sam bila na trećoj godini.
Na putu smo godinu i po dana.  U Srbiji smo devet meseci.
Ovo je proslava rođendana moje mlađe sestre. Napunila je 14 godina. Dve godine nismo mogli da joj napravimo pravu rođendansku proslavu i sada, u kampu u Krnjači, smo konačno uspeli.
Napravila sam dve torte, okitili smo sobu balonima i šarenim trakama i na kraju imali divnu žurku. Družili smo se, smejali i plesali.  Svi smo bili srećni. Ja sam bila srećna. Osećali smo se kao kod kuće.
(Mina trenutno boravi u Beogradu)

Mina (22), Kunduz, Afghanistan
I studied economics in Kabul. My older brother and I had a rented room and I studied all the time. I never went out, I wanted to finish my studies as fast as I could. I had to leave when I was in third year.
We have been traveling for a year and a half. We have been in Serbia for nine months.
This is my younger sister’s birthday party, she turned 14. We couldn’t throw her a birthday party for two years, and now, in the Krnjača camp, we finally succeeded.
I made her two cakes, we decorated the room with balloons and colorful ribbons and we had a lovely party. We had fun, laughed and danced. We were all happy. I was happy. We felt like we were at home.
(Mina currently resides in Belgrade)

نا (22 سال)، کندز، افغانستان
“من رشته اقتصاد در کابل خواندم. برادر بزرگترم و من یک اتاق اجاره ای داشتیم و تمام وقت مطالعه می کردم. من هرگز بیرون نمی رفتم، می خواستم درس هایم  را با سرعت تمام کنم. وقتی سال سوم بودم مجبور شدم ترک کنم
ما برای یک و نیم سال در حال سفر هستیم . ما برای نه ماه در صربستان هستیم
این روز تولد خواهر کوچکتر من است، او 14 ساله شد. ما نتوانستیم دو سال برای او جشن تولد بگیریم، و در حال حاضر، در اردوگاه کرنیاچا، در نهایت موفق شدیم
من دو کیک اماده کردم، اتاق را با بادکنک و نوارهای رنگی تزئین کردیم و  یک مهمانی دوست داشتنی گرفتیم. ما سرگرمی داشتیم ، می خندیدیم و می رقصیدیم همه ما خوشحال بودیم. منم خوشحال بودم. ما احساس می کردیم در خانه هستیم
(مینا در حال حاضر در بلگراد ساکن است)

مینه ۲۲ کلن
ما په کابل کې اقتصاد زده کړه کوله .زما مشروروراو ما یو کور په کرایه ونیوه .زه هیڅ کله له کورنه بهر وتللی نه وم، غوښتل می چی زر ترزره خپل زده کړه پای ته ورسوم. کله چې دریم کال می وو ما ده خپل زده کړه پریښودله موږ یو نیم کال کیږی چه په لاره کې یو او نهه۹ میاشتی کیږیی چی په سربیا کې یو.اوس زما د کوچنۍ خور ده سالگیریی ورځ ده.هغه سوارلس کلنه شوه. موږنه شوه کولې چې په دی دوه کالو کې دده سالگیره ولمانځو،اوس کرنیچه کمپ کی بلاخیره موږ بریالې شو .ماد هغې لپاره دوه کیکه جوړکړل، موږخپل کوټه په رنګینو پوقانو اوپیتو سزه تزیین وکړل او یو ښکلی مهمانی  لرله.موږ ټول خوشحاله وو. موږټول خندیدلو او کډیدلو زه ډیرخوشحال وم فکرمی کاوه چې پخپل کور کې یم .
مینا وس مهال په بلکراد کیژوند کوې

Milad

Milad (14), Mazaršarif, Avganistan
Imao sam ideju da kad stignem do odredišta, da objavim ceo put koji sam prošao i pokažem porodici i prijateljima „Ovako sam uspeo da dođem u Francusku“. Do tada im ne govorim u kakvim uslovima živimo rođak i ja. Putujemo 10 meseci zajedno. On ima 12 godina.
Međutim, izgubio sam telefon prošle nedelje. Neke fotografije sam sačuvao na Fejsbuku. Mobilni telefon je moj najbolji prijatelj. Gde god smo, pomaže nam da potrošimo vreme, da budemo u kontaktu sa svojima, čuva naše uspomene.
Fotografije koje sam napravio u mom gradu mi najviše nedostaju jer ne znam kad ću se ponovo vratiti u svoju zemlju i ne znam kad ću ga ponovo videti. Te fotografije su mi davale nadu. Imao sam uspomene.
Ovo je jedina fotografija iz mog grada. Ako me neko pita kako moj grad izgleda, odakle sam, mogu da mu pokažem makar ovu fotografiju.
(Milad trenutno živi u Srbiji)

Milad (14), Mazar-i-Sharif, Afghanistan
I had an idea that when I reach my destination I will make the journey that I took public and that I would show my family and friends “This is how I managed to come to France”. Until then I would not tell them about the conditions that my cousin and I are living in. We have been traveling for 10 months. He is 12 years old.
However, I lost my phone last week. Some photographs I saved on Facebook. My mobile phone is my best friend. Wherever we are, it helps us pass the time, stay in touch with our families, keep our memories.
The photos I made in my hometown are the ones I miss the most, because I don’t know when I will come back to my country and I don’t know when I will see my hometown again. Those photos gave me hope. I had memories.
This is the only photo from my hometown. If someone asks me what my hometown looks like, where I am from, I can at least show them this photo.
(Milad currently lives in Serbia)

میلاد (14)، مزار شریف، افغانستان
“من یک ایده داشتم که وقتی به مقصد رسیدم ، سفری را که داشته ام  عمومی می سازم وان را به خانواده و دوستانم  نشان می دهم”  همین شد که من توانستم به فرانسه بروم “. تا آن زمان من نمی خواهم به آنها درباره شرایطی که پسر عموی من و من در آن زندگی می کنیم صحبت کنم. ما 10 ماه سفر در. سفر هستیم. او 12
سال سن دارد
هرچند، هفته گذشته تلفنم را از دست دادم. ولی برخی از عکس های من در فیس بوک ذخیره هستند. تلفن همراه من بهترین دوست من است. در هر کجا که هستیم، به ما کمک می کند که  زمان بگذرد، با خانواده هایمان ارتباط برقرارمیکنیم، خاطراتمان را حفظ کنیم
عکس هایی که من در زادگاهم گرفتم آنهایی هستند که بیشتر ازهمه دلتنگشان هستم ، زیرا نمی دانم چه وقت به کشورم برمیگردم ، نمی دانم ایا  دوباره شهرم را می بینم یا نه. این عکس ها به من امید می دادند. من با انها خاطرات داشتم
این تنها عکس از زادگاه من است. اگر کسی به من بگوید که شهر من چگونه است، من می توانم حداقل این عکس را به آنها نشان دهم. ”
(میلاد در حال حاضر در صربستان زندگی می کند)

.

Mariam

Mariam (34), Avganistan
Bila sam domaćica i samohrana majka. Imam diplomu iz kompjuterskih nauka, ali nisam to radila. Htela sam da radim u struci u svojoj zemlji, ali to nije bilo izvodljivo. Okolnosti nisu bile na mojoj strani.
Sa mojom diplomom sam mogla da radim, neke žene su radile, ali uglavnom preko preporuke. U Avganistanu to tako funkcioniše, ako želiš da radiš u nekoj organizaciji neko mora da te preporuči. A ja to nisam imala. Prijavila sam se u nekoliko organizacija, ali su mi uglavnom tražili novac da me zaposle. Jedan šef mi je tražio da se nađemo u parku, umesto u organizacij, da bi mi rekao da će mi plata biti na primer 1.500 dolara, ali da 500 moram da dam njemu.
Drugi posao je bio takav da je trebalo da radim u smenama, skoro non stop i ne bih viđala sina uopšte. Kako da ostavim sina samog dve, tri noći zaredom?
Pokušala sam i da predajem engleski. Prva tri dana je sve bilo u redu, ali su me četvrti dan moji đaci počeli pratiti u velikim kolima kao psi, dobacivali su mi. Toliko sam se plašila da bih stajala ispred tuđe kuće i zvonila nekom drugom na vrata da misle da je moja kuća, da bi me ostavili na miru. Tako su jurili žene. Moji đaci. Ostavila sam i taj posao. Bila sam uplašena. Mogli su da mi urade šta su hteli. Mogli su da mi bace i kiselinu u lice.
U Avganistanu sam se osećala beskorisno, mislila sam da to što sam se obrazovala nema smisla, da neću dobiti šansu da steknem iskustvo u svom poslu. Sada se osećam snažnije, razumem bolje ko sam, osećam se kao muškarac. Ranije sam razmišljala da smo mi žene slabije, da ne možemo mnogo stvari da uradimo, da smo stvorene da radimo po kući i održavamo decu i nju, ali sada, u Beogradu, kada sam dobila šansu da radim, osećam da sam jaka osoba. Sada mogu da se takmičim. Sada znam da žena može da uradi iste stvari kao i muškarac. Žena nije manje vredna od muškarca, možda je u nekim stvarima i jača.
U svojoj zemlji se nisam osećala sigurno ni za sebe ni za svoje dete, nisam mogla da radim… Mesto u kojem sam živela nije bilo sigurno. Postajalo je sve teže živeti. Bilo je trenutaka kada nisam mogla da dišem. Osećala sam se samom, bespomoćnom, sve više padala u depresiju, i sve to me mučilo silno. Shvatila sam da ne mogu više da živim tamo. Odlučila sam da odem iz svoje zemlje. Putovali smo godinu dana do Srbije.

KRIJUMČARSKA KUĆA
Ceo put mi je bio noćna mora, to je užasno iskustvo. Ali ova fotografija, u kući bugarskog krijumčara, na kojoj je moj sin…. Svaki put kad je vidim izgubim dah. Ne mogu da dišem. Ne znam zašto. Kad je vidim setim se da smo bili gladni tri, četiri dana. Nikada nisam dozvolila da mi sin bude dugo gladan. Bilo je teških trenutaka u Avganistanu, ali on nije bio gladan. Ovde smo četiri dana bili bez hrane. Bio je gladan i bio je potpuno bez energije, a tada samo leži i spava kao polumrtav. Tad sam mislila da će umreti za nekoliko sati. Ali, hvala bogu, to je bio kraj četvrtog i početak petog dana, dali su nam jedno parče hleba i jedan luk. Sve sam odmah dala sinu. Pojeo je hleb, ali luk nije takao jer ga ne voli, pa sam ga pojela ja. Kad je pojeo hleb, sav se tresao.  To je bila najgora situacija u mom životu.
Satima sam mislila da će on zaista umreti, prolazilo mi je kroz glavu šta ću da radim s njim, s njegovim telom u toj zemlji, u toj mafijaškoj kući. Ali bog nas je spasio.
Posle su nas predali drugom krijumčaru, koji nam je, kad je video u kakvom smo stanju, dao parče hleba i piletinu. Prošli smo šumu, bili gladni, žedni, smrznuti…. Ceo put smo bili u problemima, ali tih pet dana u toj užasnoj kući gde su nam stalno ulazili ti mafijaši, goli do pojasa, tetovirani i govorili „Ajde, ajde. Money or Mobile phones“, to nikada neću zaboraviti.
Imala sam 100 dolara koje sam sakrila u grudnjak i slagala sam ih da nemam pare, ali kad je krenuo da me prepipava izvadila sam ih samo da me ostavi na miru. Kad sam mu dala novac, ošamario me i gurnuo o zid. Bacio je i mog sina o zid, jer je pokušao da me zaštiti. Tukli su sve redom. Tukli su dečake, maloletnike, lomili im ruke, noge, videli smo kako krvare. Oni su molili da ih ne udaraju. Sve to nasilje zbog 50, 100 dolara.
A u šumi smo imali drugi problem – pacove, zmije, razne životinje. Moj sin ima deset godina i bojažljiv je, plaše ga i muve. Ali u šumi je sedio i nije se čak ni žalio. Bio je bez glasa. Ponašao se kao odrastao čovek. Više nije bio dete. Na putu nisam znala da je dete. Potpuno se promenio. Ponašao se kao moj čuvar, moj anđeo čuvar. Mislila sam da će plakati, ali ne.

MARAMA
Onda smo stigli u Srbiju i smestili su nas u Krnjaču. U sobu sa četiri kreveta i četvoro ljudi. Uslovi su bili užasni. Kreveti grozni, miševi po ormarima i u rupama u zidovima. Prvu noć smo bili premoreni da bi shvatili u kakvim smo uslovima, ali kasnije su nas noću budili miševi. Moj sin je morao da spava na krevetu na sprat. Budio se tokom noći i padao nekoliko puta, pa kako nisam imala nikakav konopac ili nešto da ga zaštitim, a niko me u kampu nije slušao, jedino sam imala svoju maramu, pa sam je zavezala i tako ga zaštitila.
Međutim, UNHCR je razmotrio naš slučaj i dobili smo priliku za preseljenje. Dobila sam privatni smeštaj u kojem živim sama sa sinom dok se ne preselimo u drugu zemlju. Tu sam konačno došla sebi. Sada sam srećna jer volontiram i pomažem ljudima.
Danas pričam s tobom, ali pre izvesnog vremna nisam bila sposobna za to. Da mi nisu pomogli, ne bih bila u ovom stanju, bila bih u nekoj zemlji, u nekom kampu…. Ceo život sam razmišljala negativno, i taj premeštaj nisam očekivala. Nisam očekivala dobru stvar u životu, i sada se to zaista dešava meni. Znam da me bog voli.
Plašila sam se svaki dan. Samoća mi je stvarala užasne probleme. Našli su mi posao, volontiram, ali radim i to mi mnogo znači. Što sam više s ljudima, sve sam srećnija i osećam se bolje. Samoća me vraća u prošlost i počinjem da mislim o svim problemima koje sam imala.

BICIKL
U Avganistanu mu nisam dozvoljavala da se igra na ulici, zbog mina i zato što su kidnapovali decu u delu u kojem sam ja živela. Posebno dečake. Plašila sam se da će mu se nešto desiti. Nisam mu davala ni da se igra sa drugim dečacima jer im nisam verovala, nisam znala ko su oni. Uvek me je molio da mu kupim bicikl, ali nisam smela.
Nikad mu nisam ispunila san kod kuće. Kad smo došli u Beograd, molio me je da mu kupim bicikl, ali kako nećemo živeti ovde još dugo, ne mogu da ga kupim. Ali, rekla sam mu, možemo da odemo u park, da iznajmimo bicikl i vozi ga koliko želiš. Otišli smo i vozio je bicikl dva- tri sata. Ali ne samo on. I ja sam sela na bicikl. Prvi put od moje desete godine. I nisam zaboravila kako da ga vozim.
Kad sam bila mala, bila sam poput dečaka, imala sam svu slobodu i radila sam šta sma htela. Vozila sam bicikl, imala mušku ekipu. Ali od desete godine sam se potpuno promenila. Postala sam devojčica, obeležena sam kao devojčica i morala sam da se bavim stvarima kojima se devojčice bave. Bila sam vrlo dobra u školi, uvek sam se takmičila sa svima, i nikada nisam dozvolila da me bilo koji dečak pobedi.
Tad sam prestala da vozim bicikl i to vreme mi je silno nedostajalo. Hoće li doći dan kada ću moći da vozim bicikl? Evo došao je. I vozila sam bicikl sa svojim sinom. Osećala sam se tako slobodno – niko više ne može da me zaustavi. Nisam se brinula šta će ko da kaže. Vozila sam bicikl slobodno. I ja sam bila slobodna.
Želeti da uradiš nešto, a ne biti u mogućnosti je veliki problem i čini te nesrećnim. Nisam rođena da sedim kući i ne radim ništa. Od malena imam svoje snove, ali nisam mogla da ih ostvarim u mojoj zemlji. Sada imam nadu.
(Mariam trenutno boravi u Beogradu)

 

Mariam (34) Afghanistan
I was a housewife and a single mother. I have a computer sciences degree, but that’s not what I was working as. I wanted to work in that field in my country, but that was impossible. Circumstance wasn’t on my side.
With my degree, I could work, some women worked, but usually via a recommendation. That’s how it works in Afghanistan, if you want to work in an organization someone has to recommend you. And I didn’t have that. I applied to several organizations, but they mostly asked for money to hire me. One boss asked me to meet him in the park, instead of in the organization, to tell me my pay would be about 1.500 dollars, but that I had to give him 500.
The other job was such that I had to work in shifts, almost non stop, and I wasn’t seeing my son at all. How am I supposed to leave my son alone for two, three nights in a row?
I tried teaching English. For the first three days, everything was alright, but on the fourth my students started following me in a large car like dogs, calling out to me. I was so scared I’d be standing in front of someone else’s house and ring on someone else’s doorbell so they would think it was my house and leave me alone. That’s how they chased women. My students. I left that job. I was scared. They could have done whatever they wanted to me. They could throw acid in my face.
In Afghanistan I felt useless, I thought that the fact I got an education made no sense, that I would never get the chance to have experience in my field. Now I feel stronger, I understand who I am a bit better, I feel like a man. Before, I thought we women were weaker, that we couldn’t do a lot of things, that we were made for housework and raising kids, but now, in Belgrade, when I got a chance to work, I feel like a strong person. Now I can compete. Now I know that a woman can do the same things a man can. A woman isn’t worth less than a man, maybe she’s even stronger in a way.
In my country I didn’t feel safe, not for me, not for my child, I couldn’t work… The place I loved wasn’t safe. It was getting harder to live there. There were times I could not breathe. I felt alone, helpless, sank more and more into depression and it haunted me. I realized I couldn’t live there anymore. I decided to leave my country. We traveled for a year to Serbia.

SMUGGLER’S HOUSE
My entire trip was a nightmare, it’s a horrible experience. But this photo, in the house of a Bulgarian smuggler, where you can see my son… Every time I see it, it takes my breath away. I can’t breathe. I don’t know why. When I see it, I remember we were hungry for three, four days. I never let my son be hungry for long. There were difficult times in Afghanistan, but he wasn’t hungry. Here, we spent four days without food. He was hungry and completely without energy, and that’s when he just lays and sleeps as if he was half dead. That’s when I thought he was going to die in a few hours. But, thank god, that was the end of the fourth and the beginning of the fifth day, they gave us a piece of bread and an onion. I gave all of that to my son. He ate the bread, but didn’t touch the onion as he doesn’t like it, so I ate it. When he ate the bread, he was shaking. That was the worst situation in my life.
For hours I thought he was really going to die, it went through my head what I was going to do with him, with his body in that country, in that mafia house. But god saved us.
After that, they gave us over to another smuggler, that, when he saw the condition we were in, gave us a piece of bread and some chicken. We went through a forest, were hungry, thirsty, freezing… We had problems during the entire trip, but those five days in that horrible house where those mafiosi were constantly barging into the room, naked from the waist up, tattooed, and saying “Come on, come on. Money or mobile phones.”, I will never forget that.
I had 100 dollars which I hid in my bra and lied about not having money, but when he started patting me down, I pulled them out just so he would leave me alone. When I gave him the money, he slapped me and pushed me into the wall. He threw my son into the wall too, because he tried to protect me. They beat everyone. They beat boys, minors, broke their arms, legs, we saw them bleeding. They begged for them to stop beating them. All that violence for 50, 200 dollars.
In the woods we had another problem – rats, snakes, different animals. My son is ten years old and timid, he gets scared by everything. But in the woods he sat down and didn’t even complain. He was completely silent. He acted like an adult. He was no longer a child. On the road I didn’t even know he was a child. He changed completely. He acted like my guardian, my guardian angel. I thought he was going to cry, but he didn’t.

SCARF
Then we arrived in Serbia and were put in Krnjaca. In a room with four beds and four people. The conditions were terrible. The beds were horrible, mice in closets and in holes in the walls. On the first night we were too tired to notice what conditions we were in, but later we were woken by mice. My son had to sleep in a bunk bed. He woke during the night and fell several times so, as I didn’t have any kind of rope or something to protect him with, and no one in the camp would listen to me, I only had my scarf, so I tied it to protect him.
However, UNHCR revalued our case and we got a chance to move. I got private accommodations in which I live alone with my son until we move to a different country. That’s where I finally composed myself. Now I’m happy because I volunteer and help people.
Today I’m speaking to you, but before a certain time I was not capable of it. If they hadn’t helped me, I would not be in this state, I would be in some country, in some camp… All my life I thought negatively, and I hadn’t expected that transfer. I hadn’t expected anything good in my life, and now it’s really happening to me. I know god loves me.
I used to be scared every day. Solitude created horrible problems for me. They found me a job, I volunteer, but I also work and it means so much to me. The more time I spend with people, the happier I am and the better I feel. Solitude takes me back into the past and I start to think about all the problems I had.

BICYCLE
In Afghanistan I hadn’t allowed him to play in the street, because of the mines and because they used to kidnap children in the part where I lived. Especially boys. I was scared something would happen to him. I hadn’t even allowed him to play with other boys because I didn’t trust them, I didn’t know who they were. He always begged me to buy him a bicycle, but I didn’t dare to.
I never made his dream come true when we were home. When we arrived in Belgrade, he begged me to buy him a bicycle, but as we won’t be living here for long, I can’t buy one. But, I told him, we could go into the park, to rent a bicycle and ride it for as long as you want to. We went and he rode the bike for about two to three hours. But he wasn’t the only one. I sat on a bike too. For the first time since I was ten years old. And I hadn’t forgotten how to ride it.
When I was a little girl, I was like a boy, I had all the freedom and did whatever I wanted. I rode a bicycle, had male friends. But when I was ten, I changed completely. I became a girl, was labeled a girl and had to do the things girls did. I was very good in school, I always competed with everyone, and I never let any boy beat me. That’s when I stopped riding the bike and I sorely missed those times. Will a day come when I will able to ride a bicycle? That day was here. And I rode a bike with my son. I felt so free – no one would be able to stop me anymore. I wasn’t worried about what someone would say. I rode a bike freely. And I was free.
Wanting to do something, but not being able to is a huge problem and it makes you miserable. I wasn’t born to sit at home and do nothing. Since I was little I’ve had my own dreams, but I wasn’t able to make them come true in my country. Now I have hope.
(Mariam currently lives in Belgrade)

مریم (34) افغانستان
“من یک زن خانه دار و یک مادر تنها بودم. مدرک علوم کامپیوتر دارم، اما در این زمینه کار نمی کردم. من می خواستم در این زمینه در کشورم کار کنم، اما این غیرممکن بود. موقعیت در کنار من نبود
با مدرکم، می توانستم کار کنم، بعضی از زنان مشغول به کار بودند، اما معمولا از طریق سفارشات. این روشی است که در افغانستان کار می کند، اگر می خواهید در یک سازمان کار کنید، باید سفارش شده ی کسی باشید. و من آن را نداشتم من به چندین سازمان اقدام کردم، اما بیشتر آنها از من برای استخدام درخواست پول کردند. یکی از  رئسای شرکت از من خواست تا او را در پارک ببینم، نه در سازمان، که به من بگوید که هزینه ی پرداختی من حدود 1.500 دلار است، اما مجبور شدم   ۵۰۰ دلار به او بدهم
شغل دیگر چنین بود که من مجبور بودم تمام وقت کار کنم، تقریبا بدون وقفه، و من پسر من را نمی دیدم. چگونه می توانستم پسرم را تنها برای دو، سه شب پشت سر هم تنها بگذارم؟
سعی کردم انگلیسی را آموزش دهم. برای سه روز اول، همه چیز خوب بود، اما در روز چهارم، دانش آموزان من در یک ماشین بزرگ مانند سگ ها دنبال من راه افتادند و مرا صدا می زدند. من خیلی ترسیدم و  در مقابل خانه ی دیگران می ایستادم و روی زنگ خانه ی دیگران زنگ می زدم تا آنها فکر کنند که خانه ی من است و مرا ترک کنند. به همین ترتیب آنها زنان را تعقیب می کنند. دانش آموزان من!. من این کار را ترک کردم ، ترسیده بودم. آنها می توانستند آنچه را که می خواستند با من انجام دهند. آنها می توانستند اسید را روی صورت من بپاشند
در افغانستان احساس بی فایده بودن می کردم، فکر کردم که در واقعیت  تحصیل کردنم هیچ معنایی ندارد و  هرگز فرصتی برای تجربه دراین زمینه نخواهم داشت. حالا احساس قوی تری دارم،  خودم را بهتر شناختم، مثل یک مرد احساس می کنم. پیش از آن، من فکر میکردم که زنان ضعیف هستند و ما نمیتوانیم چیزهای زیادی را انجام دهیم و فقط برای کارهای خانه داری و پرورش بچه ها ساخته شده ایم، اما در حال حاضر در بلگراد، زمانی که فرصتی برای کار پیدا کردم، احساس میکنم یک شخص قوی هستم . حالا من می توانم رقابت کنم حالا می دانم که یک زن می تواند همان کارهایی که یک مرد می تواند انجام دهد. یک زن کمتر از یک مرد ارزش ندارد، شاید او حتی به نوعی قوی تر هم باشد
من در کشورم  احساس امنیت نمی کردم، نه برای خودم، نه برای فرزندم، من نمیتوانستم کار کنم … مکان دوست داشتنی من امن نبود. در آنجا زندگی سخت تر می شد. زمان هایی بود که نمی توانستم نفس بکشم. من احساس تنهایی و بی یاری می کردم، بیشتر و بیشتر در افسردگی غرق می شدم و آن بر من پیروز می شد. متوجه شدم دیگر نمی توانم زندگی کنم. تصمیم گرفتم کشورم را ترک کنم. ما برای یک سال به صربستان سفر کردیم

خانه قاچاقچی
کل سفر من یک کابوس بود، این یک تجربه وحشتناک بود. اما این عکس، در خانه یک قاچاقچی بلغاری، که در آن شما می توانید پسر من را ببینید … هر بار که من آن را می بینم، نفس من می گیرد. من نمی توانم نفس بکشم .من نمی فهمم چرا وقتی این را می بینم ، به یاد می آورم که برای سه، چهار روز گرسنه بودیم. من هرگز پسرم را برای مدت طولانی گرسنه نگذاشته بودم. در افغانستان دشوار بود اما او گرسنه نبود. در اینجا، ما چهار روز بدون غذا گذراندیم. او گرسنه بود و به طور کامل بدون انرژی بود، و در این زمان  او فقط دراز می کشید و می خوابید، مثل اینکه او نیمه مرده است. این زمانی بود که من فکر کردم او چند ساعت دیگر می میرد. اما خدا را شکر که پایان روز چهارم و آغاز روز پنجم بود، آنها یک قطعه نان و پیاز را به ما دادند. من  همه را به پسرم دادم او نان را خورد، اما پیاز را لمس نکرد چون او آن را دوست نداشت، بنابراین من آن را خوردم. وقتی نان را خورد، او می لرزید. این بدترین حالت در زندگی من بود
برای ساعت ها فکر می کردم او واقعا می میرد و این در سر من بود که من با جسد او در این کشور و در خانه مافیا چه کنم. اما خدا ما را نجات داد
پس از آن، ما را به یک قاچاقچی دیگر دادند، که، زمانی که او شرایط ما را دید،  یک قطعه نان و کمی مرغ به ما داد. ما از طریق یک جنگل رفتیم، گرسنه، تشنه، یخ زده بودیم … در طول سفر تمام مشکل داشتیم، اما این پنج روز در این خانه وحشتناک که در آن، آن مافیایی ها دائما در اتاق بودند، برهنه از کمر، با تاتو و می گفتند: “یا الله، یا الله، پول یا تلفن های همراه “، من هرگز آن را فراموش نخواهم کرد.
من 100 دلار داشتم که در سینه بندم پنهان کرده بودم و در مورد نداشتن پول دروغ گفته بودم، اما زمانی که او شروع به کتک زدن من کرد، من آنها را بیرون کشیدم، تا اینکه فقط من را ترک کند. وقتی پولم را به او دادم، او را کتک زد و من را به دیوار فشار داد. او پسر من را نیز به سوی دیوار پرتاب کرد، زیرا او سعی کرد از من محافظت کند. آنها همه را کتک زدند آنها پسران بزرگ و کوچک  را کتک زدند، دست ها و پاهای انها را شکستند، من شاهد خونریزی انها بودم. آنها به انها التماس می کردند.  تا آنها را کتک نزنند. همه این خشونت برای 50، 200 دلار است
در جنگل ما یک مشکل دیگر داشتیم – موش ها، مارها، حیوانات مختلف. پسر من ده ساله است و ترسو، او با همه چیز می ترسد. اما در جنگل او نشست و حتی شکایت هم نکرد. او کاملا ساکت بود. او مانند یک بزرگسال عمل کرد. او دیگر یک کودک نبود. در راه من حتی نمی دانستم او یک کودک است. او کاملا تغییر کرد. او مانند سرپرست من، فرشته نگهبان من عمل کرد. من فکر کردم او گریه می کند، اما او نکرد

ماراما
سپس ما وارد صربستان شدیم و در کمپ کرنیاچا قرار گرفتیم. در یک اتاق با چهار تخت و چهار نفر. شرایط وحشتناک بود. تختخواب وحشتناک بود، موش ها در قفسه ها و در سوراخ های دیوار. در شب اول ما خیلی خسته بودیم تا ببینیم شرایطی که در آن بودیم، اما بعد از آن ما با موشها از خواب بیدار شدیم. من با پسرم مجبور شدیم در تخت دو نفره بخوابیم. او در طول شب بیدار می شد و چندین بار سقوط کرد، چون من هیچ نوع طناب یا چیزی برای محافظت از او نداشتم و هیچکس در اردوگاه به من گوش نمی کرد، من فقط روسری داشتم، بنابراین با ان از او محافظت کردم
با این وجود، کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد پرونده ما را بازبینی کرده و فرصتی برای جابجایی به دست آوردیم. به من یک خانه شخصی دادند که در آن من تنها با پسرم زندگی می کنیم تا زمانی که به کشور دیگری سفر کنیم. این جایی است که من بالاخره برای خود ساختم. حالا خوشحال هستم که داوطلبانه و به مردم کمک می کنم
امروز من با شما صحبت می کنم، اما قبل از یک زمان مشخص، توانایی آن را نداشتم. اگر آنها به من کمک نکرده بودند، نمی توانستم این حالت را داشته باشم، من در بعضی از کشور ها در برخی اردوگاه ها خواهم بود … تمام زندگی من منفی بود و من منتظر چنین انتقال و تغییری نبودم. من در زندگی ام هیچ چیز خوبی ندیدم، ولی در حال حاضر واقعا برای من اتفاق  افتاده است. من می دانم خدا من را دوست دارد
من هر روز می ترسیدم، تنها بودن برای من مشکلاتی ایجاد کرد. آنها برای من کار پیدا کردند، من داوطلب شدم، اما من   کار هم می کنم و برای من این  بسیار پر معناست. زمان بیشتری را با مردم سپری میکنم، خوشحال هستم و  احساس بهتری میکنم. تنها بودن مرا به یاد گذشته می اندازد و من شروع به فکر کردن درباره همه ی مشکلاتم می کنم

دوچرخه
در افغانستان من به پسرم اجازه نمی دادم به خاطر مین ها در خیابان بازی کند و همچنین در جایی که ما زنگی می کردیم    کودکان را می ربودند. به خصوص پسران، من می ترسیدم که برای او اتفاق بیفتد. من حتی اجازه ندادم که او با پسران دیگر بازی کند؛ زیرا به آنها اعتماد نمی کردم، نمی دانستم آنها چه کسانی بودند. او همیشه از من می خواست که دوچرخه برایش بخرم اما جرأت نکردم
من هیچ وقت  او را به ارزویش نرساندم  تا وقتی که خانه بودیم. وقتی وارد بلگراد شدیم، او از من خواست که برایش دوچرخه  بخرم، اما چون ما برای مدت طولانی اینجا نخواهیم بود، من نمی توانستم آن را خریداری کنم. اما، به او گفتم، می توانیم به پارک برویم، دوچرخه را اجاره کنیم و تا هر زمان که می خواهی سوار شوی. رفتیم و او  دو تا سه ساعت دوچرخه سواری کرد، اما او تنها کسی نبود. من هم دوچرخه سوار شدم برای اولین بار از زمانی که من ده ساله بودم. و من فراموش نکرده بودم که چگونه برانم
وقتی یک دختر کوچک بودم، مثل یک پسر بودم، من تمام آزادی ها را داشتم و هر کاری را که می خواستم انجام می دادم. من دوچرخه سوار می شدم، دوستان پسر داشتم. اما زمانی که من ده ساله شدم، کاملا تغییر کردم. من یک دختر شدم، یک دختر نام گذاری شده بودم و مجبور بودم کارهای دخترانه انجام دهم. من در مدرسه خیلی خوب بودم، همیشه با همه رقابت می کردم و هرگز اجازه نمی دادم که یک پسر از من برنده شود. این زمانی بود که من دوچرخه سواری را متوقف کردم و دلتنگ ان زمان هستم. ایا روزی می آید که من بتوانم  دوچرخه سواری کنم؟ آن روز در اینجا بود. من دوچرخه را با پسرم سوار شدم. احساس راحتی می کردم – هیچکس دیگر نمی تواند من را متوقف کند. من نگران اینکه کسی چیزی بگوید  نبودم. من آزادانه دوچرخه سواری کردم و  آزاد بودم
میخواهید چیزی را انجام دهید، اما قادر نیستید، این یک مشکل بزرگ است و شما را بدبخت میکند. من متولد نشدم که در خانه بنشینم و کاری نکنم. از آنجایی که من کوچک بودم، رویاهای خودم را داشتم، اما نمی توانستم آنها را در کشورم تحقق بخشم. حالا امید دارم
(مریم در حال حاضر در بلگراد زندگی می کند)

Izad

Izad (25), Kunar, Avganistan
Krenuli smo iz Hrvatske ka Sloveniji i zastali u šumi. Hodali smo već dan i po i stali smo baš tu da se odmorimo i da sačekamo mrak, jer smo uglavnom pešačili tokom noći. Počeo je pljusak. Bili smo skroz mokri. Putovao sam sa još tri druga, jedan od njih je imao 15 godina. Bilo je hladno i vlažno, nismo mogli da zapalimo vatru da se ugrejemo. Oni su bili premoreni i zaspali su nakon što je pljusak stao.
Odlučio sam da ih fotografišem iz nekoliko razloga: da nikada ne zaboravim kroz šta sam prošao, da pokažem ljudima u Avganistanu koji su spremni da krenu ka Evropi kako taj put izgleda jer većina njih ne zna kroz šta će sve proći i da pokažem ljudima u Evropi da znaju kako dolazimo. Iz istih razloga sam na putu otvorio i Fejsbuk stranicu “I’m not a beggar, I’m a refugee / Nisam prosjak, izbeglica sam”, gde sam povremeno stavljao fotografije s puta i pisao o ljudima koje sam sretao.
Danas, kada pogledam dečaka od 15 godina na ovoj fotografiji, to mi daje snagu i moć da izdržim i da dođem do svog cilja.
(Izad je trenutno u Francuskoj)

Izad (25), Kunar, Afghanistan
We started from Croatia to Slovenia and stopped in a forest. We had been walking for a day and a half and stopped there to rest and wait for the sun to set, because we mostly walked at night. A heavy rain started to fall. We were totally wet. I travelled with another three friends, one of them was 15 years old. It was cold and wet and we couldn’t light a fire to warm up. They were tired and fell asleep when the rain stopped.
I decided to take a photo of them for several reasons: to never forget what I’ve been through, to show the people in Afghanistan who are ready to leave for Europe what that road looks like, because most of them don’t know what they will go through, and to show the people of Europe the way that we are coming.
I opened a Facebook page called “I’m not a beggar, I’m a refugee” for the same reason, where I occasionally posted photos from the road and wrote about the people I met.
Today, when I look at the fifteen-year-old boy on this photo, it gives me the strength and the power to hold on and reach my goal.
(Izad is currently in France)

ایزد (25 سال)، کنر، افغانستان
“ما از کرواسی به سوی اسلوونی شروع  به سفر کردیم و در یک جنگل متوقف شدیم. ما برای یک و نیم روز پیاده می رفتیم و انجا توقف کردیم تا استراحت کنیم و صبر کنیم تا آفتاب غروب کند، چون بیشتر در شبها راه می رفتیم. باران سنگینی می بارید . ما کاملا خیس  بودیم. من با سه نفر دیگر همسفر بودم، یکی از آنها 15 ساله بود. خیلی سرد و خیس بود و ما نمی توانستیم آتش را برای گرم کردن خود روشن کنیم. وقتی باران متوقف شد، آنها خسته بودند و خوابیدند
من تصمیم گرفتم که چندین عکس از آنها بگیرم به چند دلیل:  برای اینکه هرگز فراموش نکنم آنچه که به ما گذشت و برای نشان دادن به افرادی که در افغانستان آماده سفر برای اروپا هستند ، که این مسیر چگونه است، چون که اکثر آنها نمی دانند چه به انها خواهد گذشت و همچنین به مردم اروپا راهی را که ما می اییم نشان دهم
من یک صفحه فیس بوک به نام “من یک گدا نیستم، من یک پناهنده هستم” را برای همین دلیل باز کردم
جایی که من گاهی اوقات عکس هایی را از مسیر راه در ان پست می کنم  و در مورد افرادی که ملاقات کرده ام می نویسم
امروز، وقتی به عکس بچه پانزده ساله نگاه می کنم،  به من استقامت و قدرت میدهد وهمچنین  نیرویی برای حفظ کردن  و رسیدن به هدفم به من می دهد
(ایزاد در حال حاضر در فرانسه است)

موږ له کروشیا څخه منزل کول پیل وکړاو سلووینیا په  ځنګل کی  یې ودرول. موږ یوه نیم ورځې منزل وکر. د آرام کولو لپاره یې ودرول اوآرام وکر ترلمرپریواته پوری ځکه چه کی موږ معمولا شپه له خوا منزل کاوه. یو سخت باران پیل شو. موږ په بشپړتوګه لوند شو. ما د نورو دریو ملګرو سره وم کم یوی چه پنځه لس کلن وه. دیر سړه او لوند وه او موږ نشو کولی اور بل وکرو.
دوی ستړی وو او ویده وشول کله چې باران ودریدل.
ما پریکړه وکړه چې څو عکسونه واخلم د څو وجهو لپاره : هیڅکله ما نه هېر نشی چې ما څه تیر کرل، او هغو خلکوته وښایم داڅنګه لاردی  کم چه اروپا راتلل لپاره چمتوالی لری  ځکه چې ډیری یې نه پوهیږي به دی لاره کی څه ور باندی راځی.
ما دا فیسبوک پاڼه پرانیستلی یم چې نومیږی
“ زه یوسوالګرنه یم، زه یو کډوال یم”
https://www.facebook.com/Im-not-Abeggar-Im-Afghanistan-44448459332314 /)
چیرته چې ما ځینې د هغو خلکو چه ما سره په لاره کی  و پوست کرم.نن ورځ، کله چې زه په دې تصویرکی هغه  پنځلس کلن هلک ته ګورم نو دا ځواک  اوطاقتما ته راکوي چې حوصله وکرم  ترڅوچه خپل هدف ته ورسیږم ”
عزت اوس مهال په فرانسه کې دی