Moshin

Moshin Ali (28), Pakistan
Podseća me na ono pre, kada sam bio neko i nešto. Kad sam bio svoj na svome.

Moshin Ali (28), Pakistan
It reminds me of before, when I was somebody. When I was my own man.

مشین علی (28 ساله)، پاکستان، پنجابی ۶
این گذشته را به من یاداوری می کند، زمانی که کسی بودم. وقتی من مرد خودم بودم.
(عکس در یک باغ میوه، او لباس سنتی پوشیده، با عینک افتابی، نشسته است و سیگار می کشد.)

Mohammad

Mohamad (43), Avganistan
Pokušao sam dvaput da dođem do Evrope sa troje maloletne dece. Jednom su nas vratili iz Turske, tri puta su mi krali telefon, jednom se umalo nismo utopili u moru, a u Albaniji su nas i mene i decu tukli policajci. U Prihvatnom Centru su nam rekli da je Albanija siromašna, da oni ne mogu da se staraju o nama i da moramo da idemo dalje. Odatle smo, preko Kosova, stigli do Srbije i Centra u Preševu gde se i sada nalazimo. Mi nemamo dobru priču ni iz Avganistana, ni sa našeg puta, pa ni iz ovog kampa. Ali za nas u Avganistanu nema života i opet bismo pošli na ovaj put. Želimo da stignemo negde gde ćemo moći da živimo u miru i sa poštovanjem.

Mohammad (43), Afghanistan
I tried to reach Europe twice with three children. Once they sent us back from Turkey, they stole my phone three times, once we almost drowned in the sea and in Albania police officers beat us and the children. At the Reception Center they told us that Albania is poor and that they cannot take care of us and that we have to go on. From there, through Kosovo, we arrived in Serbia and the Center in Preševo where we are now. We don’t have a good story from Afghanistan, or from our trip, or from this camp. But there is no life for us in Afghanistan and we would take this journey again if we had to. We want to arrive somewhere where we can live in peace and with respect.

۲محمد اسماعیل  (43 ساله)، افغانستان، زبان فارسی
من سعی کردم دو بار با سه فرزند به اروپا بروم. یک بار ما را از ترکیه برگرداندند ، سه بار تلفن من را به سرقت برده، لحظه ای اتفاق افتاد که ما تقریبا در دریا غرق شدیم،  افسران پلیس آلبانی ما و فرزندانمان را  کتک زدند. در مرکز پذیرش، آنها به ما گفتند که آلبانی فقیر است و نمی تواند از ما مراقبت کند و ما باید برویم. از آنجا، .از طریق کوزوو به مرکز پذیرش پرشوو در صربستان که در حال حاضر در انجا هستیم، رسیدیم . ما خاطرات خوبی نه از افغانستان، نه از سفرمان و نه از این اردوگاه داریم. اما ما در افغانستان زندگی نداریم و ما مجبور می شویم این سفر را اغاز کنیم . ما می خواهیم به جایی برسیم که بتوانیم در آرامش و احترام زندگی کنیم.

Jibran

Džibran (16), Avganistan
Želim da što pre zaboravim ovo putovanje, sve ove strance koji me okružuju. Zato često gledam ovu sliku, gde sam sa sebi dragim i bliskim ljudima.

Jibran (16), Afghanistan
I want to forget this journey as soon as possible, all these strangers that surround me. That is why I often look at this photo, where I am with people who are dear and close to me.

جبران دولتزی (16)، افغانستان، پښتو
“زه غواړم چې دغه سفر ژر تر ژره پای ته ورسیږی .دا ټول بیګانه خلک چې زما په شاوخوا کې دي.
له همدې امله زه ډیری وخت دا عکس وګورم، چیرته زه هغو خلکو سره وم چه ما لپاره  ګران او تږدی و.

جبران دولت زی  ۱۶ کلن
زه غواړم چې دغه سفر ژر تر ژره پای ته ورسیږی .دا ټول بیګانه
.خلک چې زما په شاوخوا کې دي.
له همدې امله زه ډیری وخت دا عکس وګورم، چیرته زه هغو خلکو
.سره وم چه ما لپاره ګران او نږدی وو

 

Hashmatullah

Hašmatulah (24), Avganistan
Krenuli smo iz Avganistana i putovali preko Irana i Turske ka Evropi. Mnogima je prelaz preko mora bio strašan, ali za mene je najstrašniji momenat bio dok smo tri dana i tri noći tumarali po šumi između grčko-makedonske granice. Nismo znali gde se nalazimo, a moja majka je bila bolesna i bili smo jako zabrinuti za nju.
Po dolasku u Makedoniju, proveli smo nedelju dana u jednoj trošnoj sobici blizu granice sa Srbijom. Svo to vreme jedina hrana koju smo imali su bili neki keksići. Konačno, krijumčari su nas potrpali u kombi i krenuli smo put Beograda.

Hashmatullah (24), Afghanistan
We left Afghanistan and travelled through Iran and Turkey towards Europe. For many the journey across the sea was frightening, but the most frightening moment for me was when we were wandering for three nights and three days through the forest on the border between Greece and Macedonia. We didn’t know where we were, and my mother was sick and we were very worried about her.
Upon arriving in Macedonia we spent a week in a run-down room near the border with Serbia. The entire time the only food we had were some biscuits. Finally the smugglers put us in a van and we started towards Belgrade.

سوکاک(کوچه)
پرشوو، مارس ۱۳-۱۵، ۲۰۱۷
۱حشمت الله احسانی (24 سال)، افغانستان، زبان پشتو
“ما از افغانستان خارج شدیم و از طریق ایران و ترکیه به سوی اروپا سفر کردیم. برای بسیاری از افراد گذشتن از دریا ترسناک بود، اما برای من لحظه ای ترسناک بود که ما برای سه شب و سه روز از طریق جنگل در مرز بین یونان و مقدونیه سرگردان شدیم. ما نمی دانستیم که کجا بودیم، و مادر من بیمار بود و ما بسیار نگران او بودیم.
پس از ورود به مقدونیه ما یک هفته در یک اتاق خرابه در نزدیکی مرز با صربستان گذراندیم. تمام وقت تنها غذایمان مقداری بیسکوییت بود. در نهایت قاچاقچیان ما را در یک ون قرار دادند و ما به سوی بلگراد رفتیم.

حشمت الله احسان (24)، افغانستان، پښتو ژبه
“موږ افغانستان پریښود او د ایران او ترکیې له لارې اروپا ته پخپل سفر موپیل وکړ. د ډیری خلکو لپاره
سمندر سفردیره  ویره ونکی وه، مګرزما لپاره ټولو ویرونکې شیبه هغه و کله چه  په یونان او مقدونیه په سرحد  کی دری شپه و ورځ و  په  ځنګلونو کی سرگردان وو.، اوزما مور ناروغه و او موږ د هغې روغتیا په اړه ډیر اندیښمن وو.
کله چه  موږ مقدونیه ته ورسیدل موږ مه په  یوه  زاړه کور کی  اوسیدل چه یوازینۍ خواړه مو بسکیتوونه و.بالاخره قاچاقبران مو ون موتر کی واچول او بلگراد ن طرف ته  موږ  حرکت وکرل.

 

Aliaga

Aliaga (39), Avganistan
Na nekih 30 km od granice sa Makedonijom bio je jedan železnički most preko koga smo pokušali da pređemo. Sa klizavih šina, noga mi je skliznula između šina i zadobio sam dva otvorena preloma na stopalu. Nastavio sam put ka Makedoniji – pešaka još tri dana. Kada smo prešli u Makedoniju, vozač je trebalo da nas pokupi, ali za grupu od 70ak ljudi, mesta je bilo za 40. Za mene nije bilo mesta i nastavio sam put ka Srbiji peške. Blizu srpsko-makedonske granice policija nas je zaustavila i deportovala nazad u Grčku. Tek tamo sam otišao u bolnicu. Doktori su mi rekli da sam došao samo dva dana kasnije, mojoj nozi ne bi bilo pomoći.

Aliaga (39), Afghanistan
There was a railroad bridge some 30km from the border with Macedonia that we were trying to cross. My foot slipped on the wet rails and fell between them, I had two open fractures on my foot. I continued to Macedonia on foot for another three days. When we entered Macedonia the driver was supposed to pick us up, but there were 70 of us and only room for 40. There was no room for me so I continued on foot towards Serbia.  Near the border between Serbia and Macedonia the police stopped us and deported us back to Greece. Only then did I go to the hospital. Doctors told me that if I had come just two days later they would not have been able to save my leg.

۳ علی اقا رستمی (39 ساله)، افغانستان، زبان فارسی
یک پل راه آهن حدود 30 کیلومتر از مرز با مقدونیه که ما سعی داشتیم از ان عبور کنیم، وجود داشت. ریل ها لغزنده بودند و من سر خوردم و دو قسمت از پای من دچار شکستی  بازشد. من به مدت سه روز دیگرسفر. خود. را پیاده به مقدونیه ادامه دادم. وقتی ما وارد مقدونیه شدیم، راننده قرار بود ما را سوار کند ، اما ما 70 نفر بودیم و  جا برای 40 نفر بود. برای من جایی نبود، بنابراین من پیاده به سوی صربستان ادامه دادم. در نزدیکی مرز بین صربستان و مقدونیه پلیس ما را متوقف کرد و ما را به یونان پس فرستاد. انجا من به بیمارستان منتقل شدم. پزشکان به من گفتند که اگر من فقط دو روز دیرتر آمده بودم نمی توانستند پای من را نجات دهند. “

Zia

Zia (25), Paktia, Avganistan
Ovo je moj sin, Hamzula. Ima četiri godine. Kada sam odlazio imao je tri.
Krijumčari su mi uzeli telefon na kojem su bile fotografije sa braćom pred put, ali mi je posebno žao što više nemam fotografiju kola. Tako sam ih sredio, ukrasio sam ih i spolja i iznutra, ta fotografija mi je bila na ekranu. Od tada sve čuvam na Fejsbuku.
Hoću da ih imam uz sebe ako me neko pita zašto sam krenuo na ovaj put, da mogu da im pokažem šta sam prošao, koliko je teško bilo preći iz Turske u Bugarsku, proći Bugarsku, živeti u barakama u Beogradu….
Ako me neko pita zašto ovo radim mogu da kažem – evo, zbog njih. Zbog moje porodice. Kada sam prvi put otišao zbog pretnji od talibana mom ocu, 2007. godine, nije bilo Fejsbuka. Skajp sam koristio ali ga moja porodica nije imala. Čekao bih da neko ode u Avganistan, da ode do kuće i uslika mi porodicu i donese koju reč od mojih. Nakon četiri godine, deportovali su me iz Velike Britanije u Avganistan. Neko vreme je sve bilo u redu, a onda smo opet počeli da dobijamo pretnje. Ovaj put pretili su meni. U međuvremenu sam se oženio i dobio sina.  I opet sam morao na put. Mislio sam da više nikada neću doći u Evropu, no život se posložio drugačije i morao sam drugi put da napustim dom.
Ovaj put mogu uživo da gledam svoje najbliže svaki dan. Mogu da vidim sina 24 sata sedam dana nedeljno, i da slušam pitanje „Kad se vraćaš, tata“. To je jedino pitanje koje ima. Ovo je poslednja fotografija koju sam napravio pre puta. Prvi put sam ga odveo u džamiju. Nakon dva dana sam otišao.
(Zia trenutno boravi u Italiji)

Zia (25), Paktia, Afghanistan
This is my son, Hamzula. He is four years old. When I left he was three.
Before the journey, smugglers took my phone that had photographs of my brothers, but I am especially sorry that I no longer have a photo of my car. I fixed it up really nicely, decorated it inside and out, that photo was the background on my phone. Since then I save everything on Facebook.
I want to keep them with me if anyone asks why I went on this journey, so I can show the what I went through, how hard it was to cross from Turkey to Bulgaria, to pass through Bulgaria, to live in the barracks in Belgrade…
If someone asks me why I am doing this, I can say – here, because of them. Because of my family. When I left for the first time because the Taliban was threatening my father in 2007 there was no Facebook. I used Skype but my family didn’t have it. I would wait for someone to go to Afghanistan, to go to my house and take a photo of my family and bring me some word from them. After four years they deported me from the UK to Afghanistan. Everything was alright for a while, and then we began receiving threats again. This time they were threatening me. In the meantime I got married and had a son. I had to leave again. I used to think that I would never come to Europe again, but life turned out differently and I had to leave my home for the second time.
This time I can watch my loved ones in real-time every day. I can see my son 24h a day 7 days a week, and listen to him ask “When are you coming back, daddy?” That is the only question he has. This is the last photograph I made before I left. I took him to a mosque for the first time. Two days later I went away.
(Zia is currently in Italy)

ضیا۲۵ کلن
دا عکس  د هنگری- سربیا په پوله ملګرو سره می اخیستی . موږ هڅه کوله  چې باردرنه تیر شو. کله چې زه فرانسې ته ورسیږم، نو زه به دا انځور هر ورځ به یی ګورم اوزما د ژوند یو برخه به وی. زه به ووایم چې څو ځلې ما هڅه و کړه چی له  بادرڅخه  تیر شم مګر بریالی نشوم .اوبیا وایم چی  څنګه  بریالي شوم.
هرشی زما په موبایل کی دی.هغه اسنادونه دی چه  ثابتوي چې زه  امریکایانو سره په افغانستان کې می کار کړی ، چې زما لپاره دیړ مهم دی، اونور عکسونه چې زما کورنۍ ماته لیږلی دئ  چې زما لپاره ترتولونه مهم دئ …. دموبایل  نمبرونه
زما  اوو میاشت کیږی چه په سربیا کې بند پاتی شوی یم. ما  هڅه وکره چی په سربیا کی پاتی شم  مګر پولیس راته وویلچی .دلته ستا لپاره هیڅ شی نیشته .
کله چې زه باردر ته نږدې کیږګم  ښه احساس نلړم او زه دا ویړه لرم چې دوی به ما ووهي اوز ما نه  به غلاو کړي. کله چې زه فرانس ته ورسیږم  هیڅ کله به بیا د کم باردر سره نږدې نشم. ما دیر باردرونه ولیدلو . په ځانګړي ډول د هنگري باردر.
رماد اوس هم په سربیا کې دی

 

Zakrija

Zakrija (22), Gazni, Avganistan
U planinama Turske, kad smo prošli iransku granicu. Bilo je to vreme kada smo se spremali da prođemo kroz sneg. Imali smo pauzu 10 minuta i napravili smo nekoliko fotografija za uspomenu. Nisu bog zna šta, jer nam kamere na telefonu nisu bile baš dobre. Napustili smo Iran u sred noći i prešli smo granicu sa Turskom oko tri ujutru. Dva dana smo prelazili taj pojas. Najpre smo trčali, onda smo hodali satima. Bilo je to užasno vreme. Kad smo došli do granice, nismo smeli da hodamo uspravno, nego smo puzali. S nama su bile i porodice.
Borili smo se sa hladnoćom, patili smo u planinama, suočio sam se sa situacijama koje nikada nisam iskusio niti sam mogao da zamislim da bi se u njima mogao naći. Ali, našao sam se. I preživeo sam.
Novinar sam. U Avganistanu sam radio priče o izbeglicama,  izveštavao sam o situaciji na iransko – turskoj granici. U različim slučajevima ljudi su na toj granici gubili živote, pucano je na njih, i ja sam pisao o tome. Na kraju sam svojim očima gledao kako pucaju sa iranske strane na ljude na vrhu brda. Dok sam radio, te vesti su me uvek ostavljale bez teksta, nisam mogao da verujem da to zaista rade, ali sam došao u situaciju da to vidim svojim očima… Na toj granici si mogao da pogineš i od metka i od užasnog vremena.
Kada sam prošao iransko – tursku granicu, bio sam užasno uplašen i pitao sam se da li me na sledećoj čeka isto. Na sledećoj me sačekalo more.
(video) Kada sam stigao u Tursku, prijatelj mi je poslao njegov video prelaska preko iransko – turske granice. Vidite ljude kako trče. Idu ka snegu. I taj sneg treba preći.
(Zakrija trenutno živi u Švajcarskoj)

Zakria (22) Ghazni, Afghanistan
In the mountains of Turkey, when we crossed the Iranian border. It was a time when we were getting ready to pass through the snow. We had a 10 minute break and we made a couple of photos to remember it by. It’s not much, our phone cameras weren’t very good. We left Iran in the middle of the night and crossed the border with Turkey around 3AM. We were passing that strip for two days. At first we ran, then we walked for hours. It was a horrible time. When we reached the border, we couldn’t walk upright, but had to crawl. There were families with us.
We fought the cold, we suffered in the mountains, I faced situations I had never experienced and could have never imagined to find myself in. But I did. And I survived.
I am a journalist. In Afghanistan I did stories on refugees, I reported on the Iranian-Turkish border situation. In different cases people lost lives on that border, they were shot at, and I wrote about it. In the end, I saw with my own eyes how they shot at the people on the top of the hill from the Iranian border. While I was working, those kinds of news always left me speechless, I couldn’t believe they were really doing it, but I got into the situation where I saw it with my own eyes… On that border, you could have died from both a bullet and that horrible weather.
When I passed the Iranian-Turkish border, I was horribly scared and was wondering whether the same thing was waiting for me at the next one. On the next one, I was greeted by the sea.
(video) When I arrived in Turkey, my friend sent me a video of himself crossing the Iranian-Turkish border. You can see people running. Going towards the snow. And you need to get through that snow.
(Zakria currently lives in Switzerland)

زکریا نبی زاده (22) غزنی، افغانستان
در کوه های ترکیه، زمانی  که ما از مرز ایران عبور کردیم. زمانی بود که ما  برای عبور از برف اماده می شدیم . ما یک استراحت 10 دقيقه ای داشتيم و چند عکس گرفتیم تا آن را بخاطر داشته باشیم. خیلی زیاد نیست، دوربین های تلفن ما خیلی خوب نبودند. ما در اواسط شب از ایران خارج شدیم و حدود 3 صبح مرز با ترکیه را رد کردیم. ما این نوار را برای دو روز گذراندیم. در ابتدا ما دویدیم، سپس چند ساعت پیاده روی کردیم. زمان وحشتناکی بود. وقتی ما به مرز رسیدیم، نمی توانستیم ایستاده راه برویم،  مجبور شدیم چهار دست و پا برویم . خانواده ها هم با ما بودند
ما با سرما مبارزه کردیم، در کوهستان رنج دیدیم، من با شرایطی که هرگز تجربه نکرده بودم و هرگز خود را در ان ها  تصور نمیکردم مواجه شدم. اما انجام دادم و جان سالم به در بردم
من یک روزنامه نگار هستم. در افغانستان من داستان هایی درباره پناهندگان گفتم، در مورد شرایط مرزی ایران و ترکیه گزارش دادم. در موارد مختلف مردم در آن مرز زندگی خود را از دست دادند، آنها به ضرب گلوله کشته شدند و من درباره آن نوشتم. در نهایت، با چشمان خودم دیدم که چگونه آنها از بالای تپه به روی مردم در مرز ایران شلیک می کردند. در حالی که من مشغول کار بودم، این نوع اخبار همیشه مرا شوکه می کرد و هیچی برای گفتن نداشتم، نمی توانستم باور کنم آنها واقعا این کار را انجام می دهند، اما من در وضعیتی قرار گرفتم که  آن را با چشم خود دیدم … در آن مرز، شما    ممکن است در اثر گلوله و یا این هوای  وحشتناک جان خود. را از دست بدهید
وقتی که من مرز ایران و ترکیه را گذراندم، به شدت ترسیدم و فکر می کردم که آیا همان چیز قرار است در راه بعدی در  آینده برای من اتفاق بیفتد. در مسیر بعد، با دریا رو برو شدم. هنگامی که وارد ترکیه شدم، دوستم برای من یک ویدیو از خود فرستاد وقتی  از مرز ایران و ترکیه عبور می کرد. شما می توانید مردم را در حال دویدن  به سوی برف ها برای پنهان شدن بین انها ببینید
(زکریا در حال حاضر در سوئیس زندگی می کند)

Saad

Saad (22), Al-Kamišli, Sirija
Talentovan sam za fudbal i obožavam ga. Dobro, nije da baš očekujem da ću da zaigram za Dortmund, ali igram i danas i obožavam da idem na utakmice. Na ovoj fotografiji imam 16 godina i vi, kada je pogledate, vidite dečaka koji stoji na nekom mestu za igru. Ja vidim mir i ljude koji bezbrižno hodaju ulicama. Vidim porodicu koja me čeka kući. Nedostaju mi ti dani. Nisam mislio ni o čemu sem kako da uživam. Danas je drugačije. Ponekad se plašim budućnosti. Često mislim o tome do kad ću biti razdvojen od svoje porodice. Da sam u Siriji, sada bih bio na fakultetu, a ovde počinjem od nule. Da li to znači da je mojih 20 godina života nepovratno nestalo?
(Saad trenutno živi u Nemačkoj)

Saad (22) Al-Qamishli, Syria
I am a talented soccer player and I love it. Alright, it’s not like I think I’ll ever play for Dortmund, but I play to this day and I love going to matches. On this photo I am 16 years old and you, when you look at it, see a boy standing in a place made for playing. I see peace and people carelessly walking the streets. I see the family waiting for me at home. I miss those days. I didn’t think about anything but enjoyment. Today it’s different. Sometimes I’m scared of the future. I often wonder how long I’ll be separated from my family. If I was in Syria now, I’d be in college, but here I start from zero. Does that mean that 20 years of my life has irretrievably gone?
(Saad currently lives in Germany)

سعد (22) القامیشلی، سوریه
من یک بازیکن فوتبال با استعداد هستم و عاشق ان هستم. خوب، این مثل این نیست که من فکر می کنم که  تا حالا برای دورتموند بازی کرده ام، اما من در این روزها بازی می کنم و دوست دارم به مسابقات بروم. در این عکس من 16 ساله هستم و وقتی که به آن نگاه می کنید، یک پسر را می بینید که در مکانی که برای بازی است، ایستاده است. من صلح را می بینم و مردمی که بی سر و صدا و بدون توجه در خیابان راه می روند. من خانواده ای را در خانه که منتظر من هستند. را می بینم. دلم برای ان روزا تنگ شده است. من در مورد چیزی جز لذت فکر نمی کردم. امروز متفاوت است. گاهی اوقات از آینده می ترسم. من اغلب حیران و سرگردانم که چه مدت از خانواده ام جدا خواهم بود. اگر در حال حاضر در سوریه بودم، در کالج بودم ، اما در اینجا از صفر شروع کردم. آیا این بدان معنی است که 20 سال از عمر من بدون بازگشت از دست رفته است؟
(سعد در حال حاضر در آلمان زندگی می کند)

Reslan

Reslan (22), Damask, Sirija
Ovo je moj rođak – Basel. Obojica volimo hevi metal, zato smo se tako dobro i razumeli. On mi je kao brat koga nikad nisam imao. Zajedno smo se smejali, zajedno smo plakali. Ova fotografija napravljena je dva meseca pre nego što sam otišao. On je još uvek u Damasku.
(Reslan je trenutno u Holandiji)

Reslan (22), Damascus, Syria
This is my cousin – Basel. We both love heavy metal music, that’s why we understood each other so well. He is like a brother I never had. We laughed together, we cried together. This photo was taken two months before I left. He is still in Damascus.
(Reslan is currently in the Netherlands)

رزلان، دمشق، سوریه
این پسر عموی من – بازل است. هر دو نفر ما  موسیقی متال سنگین را دوست داریم ، به همین دلیل ما یکدیگر را به خوبی درک می کردیم. او  برای من مثل  برادری  بود که من هرگز نداشتم.  ما با هم می خندیدیم، با هم گریه می کردیم. این عکس دو ماه قبل ازاینکه  ترک  کنم گرفته شد. او هنوز در دمشق است.
(  رزلان در حال حاضر در هلند است

Raamad

Ramad, 25, Kunar, Avganistan
Na mađarskoj granici sa Srbijom. Sa prijateljem. Pokušavamo da pređemo. Kada za nekoliko godina uspem da dođem do Francuske, gledaću ovu fotografiju kao deo mog života. Moći ću da ispričam koliko puta sam pokušao da pređem i nisam uspeo. Ispričaću i kako jesam uspeo.
Sve što imam mi je u mobilnom telefonu – dokumenti da sam radio sa Amerikancima u Avganistanu, što mi je jako važno, ali i fotografije porodice koje mi šalju, što mi je najvažnije, kontakti…
Sedam meseci sam u Srbiji, zaglavljen. Pokušao sam i da ostanem, ali su mi u policiji rekli da idem, da nemam ovde šta da tražim.
Kada se približim granici, veoma se uznemirim. Bojim se da će me prebiti i opljačkati. Kad dođem u Francusku više nikada neću ići na granice. Dosta mi ih je. Posebno mađarske granice.
(Ramad je još uvek u Srbiji)

Raamad, 25, Kunar, Afghanistan
This was taken at the Hungarian border with Serbia. With a friend. We are trying to cross. When I manage to reach France in a couple of years, I will look at this photo as part of my life. I will be able to talk about how many times I tried to cross and didn’t succeed. And I will talk about how I did succeed.
All I have is in my mobile phone – documents that prove I worked with Americans in Afghanistan, which is very important to me, but also photographs of my family that they send to me, which is the most important thing for me, contacts…
I have been stuck in Serbia for seven months. I even tried to stay, but the police told me to go, that there is nothing for me here.
When I come close to the border I get very disturbed. I am afraid that they will beat me up or rob me. When I come to France I will never go near a border again. I have had enough of them. Especially the Hungarian border.
(Raamad is still in Serbia)

رامد، 25 ساله، کنر، افغانستان
این در مرز مجارستان با صربستان گرفته شد، با یکی از دوستانم. ما در حال تلاش برای عبور از مرز هستیم
هنگامی که من بعد از چند سال موفق به رسیدن به فرانسه شدم، به این عکس  به عنوان بخشی از زندگی ام نگاه می کنم. من قادرم در مورد اینکه چند بار سعی کردم از مرز عبور کنم و موفق نشدم ، صحبت کنم و در مورد اینکه چگونه موفق شدم صحبت خواهم کرد
همه چیز در تلفن همراه من است – اسنادی که ثابت می کنند که من با آمریکایی ها در افغانستان کار کرده ام، که برای من بسیار مهم است، همچنین عکس هایی از خانواده ام که برای من ارسال می کنند، مهمترین چیز برای من هستند، همچنین شماره تلفن مخاطبین وغیره
من در صربستان برای هفت ماه گیر کرده ام. من حتی سعی کردم که بمانم، اما پلیس به من گفت که بروم، برای من هیچ چیزاینجا وجود ندارد
وقتی من به مرز نزدیک می شدم، خیلی به هم می ریختم و حواسم پرت می شد. من می ترسیدم که آنها مرا ضرب و شتم و یا غارت کنند. وقتی که من به فرانسه امدم هرگز به مرز نزدیک نمی شدم. من به اندازه کافی از آنها دیده بودم. به خصوص مرز مجارستان.
(راماد هنوز در صربستان است)