Hashmat

01 Ranije sam igrao kriket mnogo više. Danas mi to nedostaje.
02 Moje oblačenje, navike, život se menjaju u odnosu na ranije. Pokušavam da se prilagodim sredini u kojoj sam. Odeću koju imam na sebi sam dobio. Ona ne liči na ono što sam ranije nosio ali mi pomaže da se uklopim. Da budem isti kao i drugi ljudi iz okruženja
03 Svakog dana ih viđam kako igraju karte. Imam utisak da im to pomaže da se oslobode briga.

01 I used to play cricket much more. I miss it now.
02 My clothing, my habits, my life – they all change compared to before. I try to adjust to the environment that I’m in. The cloths I have I got. It doesn’t look like what I used to wear, but it helps me fit in, to be the same as other people from my environment.
03 Every day I see them playing cards. I have the impression that it helps them forget their troubles.

من عادت داشتم خیلی زیاد کریکت بازی کنم. دلتنگش هستم.
لباس من، عادت های من، زندگی من – همه آنها در مقایسه با قبل تغییر کرده اند. من سعی می کنم خود را به محیطی که در آن هستم تطبیق دهم. لباس هایی که من الان  دارم ، شبیه انهایی  نیست که من عادت داشتم بپوشم، اما انها  به من کمک می کنند تا بتوانم همرنگ جماعت و محیط اطراف خود شوم .
هر روزکه می بینم انها  کارت بازی می کنند.  این حس را دارم که این به آنها کمک می کند تا  مشکلات خود را فراموش کنند.

ما کرکټ کې ډیر لوبې کولې. زخ دیر کرکت لوبول پسی خفه یم .
زما جامې، زما عادتونه، زما ژوند  ټول پخوا په پرتله نه  بدل شوی دی. زه هڅه کوم چې کړم
هغه دا چاپیریال سره تطابق وکرم. هغه جامې چی اوس لرم پخوا غوندی جامی نه دی، مګر دا
ما سره مرسته کوی د نورو کسان په شان په چاپیریال  کې معلوم.
هره ورځ زه ګورم چې دوی قطه بازی کوي. زه داسی فکر د دوی ستونزو سره مرسته کوي..

Fawad

Nedavno sam učestvovao na pozošnoj radionici zajedno sa drugarima iz kampa. Tamo sam stekao nove prijatelje, iz Beograda. Ovo je naš drugi susret, na Kalemegdanu. Bili smo svi jako srećni zbog toga. Pokušali smo na neki način da nastavimo sa glumom i sa našom predstavom.

I recently participated in a theatre workshop with my friends from the camp. There I made new friends from Belgrade. This is our second meeting, on Kalemegdan. We were all very happy because of it. We tried to continue with acting and with our play in some way.

احمد فواد احمدی ،ننگرهار ۲۷کلن
هغه مو بایل  چې ما د وروپا سفر لپاره زما ورور څخه واخیست دهغه یو یادګاروو.کله چی زه ایران ته لاړم ما جامی اودهغه  ای فون موبایل واخیسته،ماته یی ویلی وه کله چی سویډن ته لاړشم نو ټول شیونه تا ته پریږدم.هغه بریالی نه شو مرګ یی مخه ونیوله.ما هیچ چاته اجازه نه ورکله  چی زما تیلیفون سره لاس وهی زکه چی زما یادونه په کی دی. په زرکونه عکسونه،صوتی پیغامونه، زموږخبرې اترې… ما ورسره ژمنه کړی وه چی زه به داهمیشه وساتم که چیرې کاریی هم نه کوه.زه د ایران او ترکیې باډرنه تیرشوم او ومی کولی شوه چی خپل تیلفون وساتم. په هرصورت، په ترکیه کې ده ترکیې او بلغاریا سره پوله کې موږ د پولیسو لخواونیولشو. دوی زموږ ټولې پیسې او اوهغه سه چې کولی شو ومومې وای خیستل. ما پولیسو افسر ته وویل چی زه به هغه پیسې او هغه سه چې غواړې درکړم.خو زما  تیلیفون  بیرته راکړه.دوی نه غوښتل چی زما د ورور تلیفون بیرته راکړیی.
.  فواد اوس مهال په سربیا کې دی
فواد اوس مهال په سربیا کې دی

 

 

Emran

01 Pored moje škole u Kabulu nalazio se park sa konjima. Puno vremena sam provodio tamo. Ovu figuricu sam pronašao u kampu, sestrin poklon od učiteljice. Podsetila me je na moje detinjstvo.
02 U Avganistanu  muškarci tradicionalno nose šalove. Dobio sam ga od mojih stričeva, poštom. Želim i ja da nosim deo Avganistana sa sobom. To je veza sa mojoj zemljom, sa mojim korenima.
03 Odrastajući u Avganistanu nisu mi bile potrebne lutke vojnika. Gledao sam ih svuda oko sebe. Moji najbliži su puno vremena proveli u vojsci. Moj otac, moji stričevi, rođaci, štitili su našu zemlju i nas.
04 Ovo je uspomena od pre četiri godine. Bilo mi je dvanaest. Tada sam puno vremena provodio u radnji svojih roditelja. Svakog dana posle škole bi odlazio tamo. Nekada bih i sam ostajao, da radim. Sećam se da su me jednom tako i pokrali.

01 Next to my school in Kabul there was a park with horses. I spent a lot of time there. This figurine I found in the camp, it was a gift to my sister from her teacher. It reminded me of my childhood.
02 In Afghanistan men traditionally wear scarves. I got it from my uncles by mail. I want to carry a part of Afghanistan with me. It is a connection with my country, with my roots.
03 Growing up in Afghanistan I didn’t need toy soldiers. I watched them all around me. My loved ones spent a lot of time in the army. My father, my uncles, my relatives, they protected our country and us.
04 This is a memory from four years ago. I was twenty years old. I spent a lot of time then in my parent’s shop. Every day after school I would go there. Sometimes I would stay by myself to work. I remember that I once got robbed that way.

در کنار مدرسه من در کابل یک پارک که در ان اسب بود وجود داشت. من وقت زیادی را انجا می گذراندم. این مجسمه را در کمپ یافتم که هدیه ای به خواهرم از طرف معلمش  بود. این دوران کودکی ام را برایم  یادآوری کرد.
مردان در افغانستان به رسم و رسوم  سنتی شال می پوشند. این را عموی من از طریق پست برایم فرستاده است. من می خواهم چیزی از افغانستان با خود داشته باشم.  این یک ارتباط است  با کشورم ، با ریشه و بنیانم  .
در افغانستان بزرگ شدم  و به سربازان اسباب بازی نیاز نداشتم. من آنها را در اطرافم تماشا می کردم. عزیزانم مدت زیادی را در ارتش گذراندند.  پدر من، عموهای من، بستگان من، آنها  ما و کشورمان را حفظ کردند.
این یک خاطره  از چهار سال پیش است. من بیست ساله بودم. وقت زیادی را در مغازه پدر و مادرم گذراندم. هر روز بعد از مدرسه به آنجا می رفتم. گاهی اوقات  خودم می ماندم  تا کار کنم . به یاد می اورم  که به هم دلیل یکبار از من دزدی شد

Ekram

01 Prvi dan u ilegali. Bart i ja u kamionetu, na teritoriji Irana. I cela moja porodica. Švercovali su nas do sela na granici sa Turskom. Plan je bio da pešačimo preko granice. Sećam se da je bilo jako hladno. Krenuli smo čim je pala noć. Hodali smo dugo. Na kraju smo odustali zbog umora. Tata se loše osećao, nije imao snage. Vratili smo se u selo da prespavamo. Sledeće večeri krenuli smo istim putem.  Ta noć je bila jako duga. Pešačili smo strmim planinskim putem oko dvanaest sati. U sebi sam govorio – samo da preživim tu noć, posle će biti lako. Danas, znam da je ta noć bila jedna od lakših koje sam imao od kada sam napustio Avganistan.
02 Ova fotografija je nastala u mom kraju, u poslednjim danima koje sam tamo proveo. Nakon što su Talibani okupirali naše selo bili smo primorani da bežimo. Iznajmili smo kuću u drugom selu,  blizu dedine. Čekali smo da se situacija smiri međutim, to se nikada nije dogodilo. Talibani su zauzeli ceo naš kraj. Posle pet meseci odlučili smo se da napustimo Avganistan. Uspeli smo da prodamo samo jedan mali deo zemlje i da krenemo na put. Želim da se vratim tamo jednog dana, kada bude bilo mirno.
03 Stajanje na jednoj ruci samo retki umeju i mogu, oni koji se trude i oni koji naporno rade. Tako je i u životu – sve možemo da postignemo ako se na to odlučimo i ako se trudimo. Ako damo sve od sebe. Samo od nas zavisi.
04 Ovaj dečak je moj komšija iz susedne barake u kampu u Krnjači. Kurd. On jako voli da se fotografise i da pozira. Pitao sam ga sta mu znače ova dva prsta. Izustio je bez razmišljanja: „PEACE“
05 Dok čekate  vreme prolazi jako sporo… U Turskoj sam proveo šest meseci, u Bugarskoj četiri. U Srbiji u izbegličkom kampu u Kranjači sam već sedam meseci i nemam predstavu koliko ću dugo još ostati.  Sećam se kada smo krenuli iz Avganistana, imao sam osećaj da je Nemačka tu blizu, da nam je potrebno samo nekoliko dana da stignemo do boljeg života.
06 Ručni rad moje dvanaestogodišnje sestre. Stvari iz njene realnosti – sladoled, telefon i nož.

01 First day in hiding. Bart and I in a pickup truck in Iran. And my entire family. They smuggled us to a village on the border with Turkey. The plan was to walk across the border. I remember that it was cold. We started the moment night fell. We walked for a long time. In the end we gave up from exhaustion. Dad wasn’t feeling well, he didn’t have strength. We went back to the village to spend the night. We started down the same road the next evening. That night was very long. We walked across a steep mountain road around midnight. I told myself that if I survive that night, the rest would be easy. Today I know that that night was one of the easier ones I had since leaving Afghanistan.
02 This photo was taken in my neighborhood, one of the last days I spent there. After the Taliban occupied our village, we were forced to flee. We rented a house in another village, near my grandfather’s. We waited for the situation to calm down, but that never happened. The Taliban took over our entire neighborhood. After five months we decided to leave Afghanistan. We managed to sell only a small part of the land and start our journey. I want to return there one day when it’s calm.
03 Only few people know how to stand on one hand, those who try and work hard. That’s how it is in life – we can achieve anything if we set our minds to it and if we try. If we give our all. It’s only up to us.
04 This boy is my neighbor from the barrack next to mine in the Krnjača camp. He is Kurdish. He loves posing and having his photo taken. I asked him what those two fingers mean. He replied instantly: „PEACE”
05 When you’re waiting time moves very slowly… I spent six months in Turkey, in Bulgaria four. I have been in the Krnjača camp in Serbia for seven months and I have no idea how much longer I
will stay. I remember when we left Afghanistan, I had the feeling that Germany was near, that we only needed several days to reach a better life.
06 Handmade by my twelve-year/old sister. Things from her reality – ice cream, a telephone, a knife.

روز اول در پنهان شدن. بارت و من در یک وانت باربری در ایران و تمام خانواده ام. آنها ما را قاچاقی به یک روستا در مرز با ترکیه بردند. برنامه این بود که  کل مسیر مرز را پیاده برویم. به یاد دارم که خیلی سرد بود. ما لحظه ای که شب شد شروع به حرکت کردیم. برای مدت طولانی راه رفتیم. در نهایت ازشدت خستگی از ادامه راه منصرف شدیم . پدر احساس خوبی نداشت، توانایی نداشت. ما برای گذراندن شب به روستا برگشتیم. شب بعد، سفر در همان جاده را آغاز کردیم. آن شب خیلی طولانی بود. ما در یک جاده کوهستانی شیب دار در نیمه ی شب راه می رفتیم. به خودم گفتم که اگر امشب زنده بمانم، بقیه راه راحت خواهد بود. امروز فهمیدم  که آن شب یکی ازاسان ترین شب هایی بود که من از زمان ترک افغانستان داشتم
این عکس در محله ی من  گرفته شد، یکی از اخرین روزهایی که من در آنجا سپری کردم. پس از اینکه طالبان روستای ما را اشغال کردند، ما مجبور شدیم فرار کنیم. ما خانه ای را در یک روستای دیگر، نزدیک پدربزرگمان اجاره کردیم. ما منتظر بودیم تا وضعیت آرام شود، اما این هرگز اتفاق نیفتاد. طالبان تمام محله ما را گرفت. پس از پنج ماه تصمیم گرفتیم که افغانستان را ترک کنیم. ما موفق به فروش تنها یک قسمت کوچک از زمینمان شدیم  و شروع به سفر کردیم. من می خواهم یک روز وقتی که آرام شد به انجا برگردم.
فقط تعداد کمی از افراد می دانند که  چگونه  روی یک دست بایستند، کسانی که تلاش  می کنند و سخت کار می کنند. این
همان چیزی است که در زندگی است – ما می توانیم هر چیزی را بدست آوریم اگر فکر و ذهنمان را روی ان بگذاریم و اگر    تلاش کنیم. اگرتمام سعی خود را بکنیم همه چیز فقط به خود ما بستگی دارد.
این پسر، همسایه من از اتاقی در اردوگاه کرنیاچا است. او کردی است او عاشق ژست گرفتن  و عکس انداختن از خودش است. من از او پرسیدم این دو انگشت  به چه معناست؟ او فورا پاسخ داد: ”صلح ’
وقتی شما انتظارمی کشید، زمان خیلی  ارام حرکت می کند … من شش ماه در ترکیه و چهار ماه را در بلغارستان  سپری کردم. من در اردوگاه کرنیاچا در صربستان برای هفت ماه بوده ام و  هیچ ایده ای ندارم که چه مدت دیگر باید اینجا بمانم. به یاد دارم زمانی که ما افغانستان را ترک کردیم، این احساس را داشتم که آلمان نزدیک است، و ما فقط چند روز برای رسیدن به یک زندگی بهتر نیاز داریم.
دست ساز توسط خواهر دوازده ساله ام. چیزهایی از واقعیت وهستی او – بستنی، تلفن، چاقو

روز اول در پنهان شدن. بارت و من در یک وانت باربری در ایران و تمام خانواده ام. آنها ما را قاچاقی به یک روستا در مرز با ترکیه بردند. برنامه این بود که  کل مسیر مرز را پیاده برویم. به یاد دارم که خیلی سرد بود. ما لحظه ای که شب شد شروع به حرکت کردیم. برای مدت طولانی راه رفتیم. در نهایت ازشدت خستگی از ادامه راه منصرف شدیم . پدر احساس خوبی نداشت، توانایی نداشت. ما برای گذراندن شب به روستا برگشتیم. شب بعد، سفر در همان جاده را آغاز کردیم. آن شب خیلی طولانی بود. ما در یک جاده کوهستانی شیب دار در نیمه ی شب راه می رفتیم. به خودم گفتم که اگر امشب زنده بمانم، بقیه راه راحت خواهد بود. امروز فهمیدم  که آن شب یکی ازاسان ترین شب هایی بود که من از زمان ترک افغانستان داشتم
این عکس در محله ی من  گرفته شد، یکی از اخرین روزهایی که من در آنجا سپری کردم. پس از اینکه طالبان روستای ما را اشغال کردند، ما مجبور شدیم فرار کنیم. ما خانه ای را در یک روستای دیگر، نزدیک پدربزرگمان اجاره کردیم. ما منتظر بودیم تا وضعیت آرام شود، اما این هرگز اتفاق نیفتاد. طالبان تمام محله ما را گرفت. پس از پنج ماه تصمیم گرفتیم که افغانستان را ترک کنیم. ما موفق به فروش تنها یک قسمت کوچک از زمینمان شدیم  و شروع به سفر کردیم. من می خواهم یک روز وقتی که آرام شد به انجا برگردم.
فقط تعداد کمی از افراد می دانند که  چگونه  روی یک دست بایستند، کسانی که تلاش  می کنند و سخت کار می کنند. این
همان چیزی است که در زندگی است – ما می توانیم هر چیزی را بدست آوریم اگر فکر و ذهنمان را روی ان بگذاریم و اگر    تلاش کنیم. اگرتمام سعی خود را بکنیم همه چیز فقط به خود ما بستگی دارد.
این پسر، همسایه من از اتاقی در اردوگاه کرنیاچا است. او کردی است او عاشق ژست گرفتن  و عکس انداختن از خودش است. من از او پرسیدم این دو انگشت  به چه معناست؟ او فورا پاسخ داد: ”صلح ’
وقتی شما انتظارمی کشید، زمان خیلی  ارام حرکت می کند … من شش ماه در ترکیه و چهار ماه را در بلغارستان  سپری کردم. من در اردوگاه کرنیاچا در صربستان برای هفت ماه بوده ام و  هیچ ایده ای ندارم که چه مدت دیگر باید اینجا بمانم. به یاد دارم زمانی که ما افغانستان را ترک کردیم، این احساس را داشتم که آلمان نزدیک است، و ما فقط چند روز برای رسیدن به یک زندگی بهتر نیاز داریم.
دست ساز توسط خواهر دوازده ساله ام. چیزهایی از واقعیت وهستی او – بستنی، تلفن، چاقو

دا انځور زما کور په نږدی اخستل شوی دی .چیرته چی ورستی ورځو هلته تیرکری وم. ورسته چی طالبان
زموږ کلي ونیول موږ مجبور شو چې وتښت ، موږ په بل کلي زما په نیکه کور کی نږدی یو کور کرایه وکړږ
. موږ لګ صبر وکرتر څو چی حالات ښه شی مګر دا هیڅکله نه  شو. طالبان زموږ ټوله کلی تصرف وکر. پنځو میاشتو وروسته موږ پریکړه وکړه چې افغانستان پریږدو  اوپریکره وکر چی د ځمکې یوه کوچنۍ برخه وپلورواو سفر پیل وکړو. زه غواړم یوه ورځ بیرته راستانه شم کله چی هلته آرامی وی.
یو څو خلک پوهیږي چې څنګه په یولاس کې ودریږي، هغه څوک چې کوښښ او زیار باسی.  موږ هرڅه ترلاسه کولی شو که چیرې موږ خپل ذهن متمرکز اوهڅه وکرو.که خپل تول کوښښ وکرو. دا یوازې زموږ لپاره اره لری.
کله چې تاسو انتظار کوئ وخت ډیر ورو وروتیریږی  … ما په  ترکیه کې شپږ میاشتې تیرې کړی ام  او په بلغاریه کی څلور میاشت. اس په دی  کرنیچی کمپ کې  اوو میاشتو کيږی چی یم او نه پوهیږم نور څومره پاتې کیږیم . زه په یاد لرم کله چی افغانستان پریښودم ، ما احساس کاوه چې آلمان نږدې و او موږ یوازی څو ورځوته ضرورت لرو چه ورسیږو.

Clemence

Šta ja znam o migracijama, kao francuska državljanka sa francuskim pasošem?
Moj pasoš je privilegija.
Moj pasoš je garancija da ja neću morati da pređem niti jedan okean u plastičnom čamčiću.
Moj pasoš je leteći čilim koji mi pruža mogućnost da slobodno putujem u zemlje iz kojih su drugi primorani da odu.
Moj pasoš je zaštita, krov nad mojom glavom, prosto parče hartije koje mi daje ljudska prava.
Znam da imam slobodu da se krećem od mesta do mesta, da radim ili putujem. Ali sam takođe svesna I da ja ovo pravo ne zaslužujem više od drugih ljudi. Sloboda kretanja i maštanje o sebi negde drugde, nalaženje zaštite bi trebalo da bude pravo svih nas, a ne tek privilegija za neke.
Pozajmila sam svoj pasoš na par sati malim zamišljenim ličnostima, dajući im kuću, brod koji neće potonuti, leteći ćilim kojim bi preleteli okeane bez opasnosti.

What do I know of migration, as a French citizen with a French passport?
My passport is a privilege.
My passport is the guarantee that I will not have to cross any sea on a plastic boat.
My passport is a flying carpet which gives me the chance to travel freely in countries that others are forced to leave.
My passport is a protection, a roof on my head, a simple piece of paper that gives me human rights.
I know that I have the freedom to move from one place to another, in order to work or travel. But I also know that I do not deserve it more than anyone else.  Freedom of moving and imagining our life elsewhere, finding protection should be the rights of all of us, not the privilege of a few.
For some hours, I lent my passport to little imaginary characters, giving them a house, a boat that will not sink, a flying carpet to cross the oceans without danger.

من چه می دانم از مهاجرت، به عنوان یک شهروند فرانسوی با گذرنامه فرانسه؟
.پاسپورت من یک امتیاز است
.پاسپورت من تضمین کننده ی این است  که من نباید از دریا با قایق پلاستیکی عبور کنم
پاسپورت من یک فرش پروازی است که به من فرصتی برای سفر آزادانه در کشورهای دیگر می دهد که دیگران مجبور به ترک آن هستند
پاسپورت من یک محافظ است، یک سقف بالای سر من، یک تکه کاغذ ساده است که حقوق بشر را به من می دهد
من می دانم که من می توانم آزادانه از یک مکان به مکان دیگر حرکت کنم برای کار و یا سفر. اما در عین حال  می دانم که من آن را بیش از هر کس دیگری سزاوار نیستم. آزادی حرکت و تصور زندگیمان در جایی دیگر، پیدا کردن حمایت باید حقوق همه ما باشد، نه امتیاز فقط برای چند نفر
برای چند ساعت، گذرنامه خود را به شخصیت های خیالی کوچک قرض دادم، این یعنی به آنها یک خانه، یک  قایق که غرق نمیشود، یک فرش پروازی برای عبور از اقیانوس ها بدون خطر به آنها دادم

 

Ana

01 Fotografija iz voza, neposredno nakon što je jedan momak završio pesmu koju je pevao svojoj majci na mobilni. Ovo je voz koji kreće za Šid iz Preševa i u vagonu su samo izbeglice jer domaće stanovništvo neće da se vozi s njima.
02 Priča nam osmogodišnja Zara da je devet puta pokušala da pređe granicu Srbije i Makedonije sa sestrom i mamom. Devet puta ih je policija vraćala. Devet puta im je Zara doviknula “See you tomorrow!” i šmekerski se nasmejala. Evo, ovako, pokazuje.”
03 Jedne večeri, kada je završio svoj origami brod, devetogodišnjak Sađo iz Kabula mi je rekao: “Ako ćete putovati, jedina stvar koju treba da osiguraš je da ti konopac za sidro bude dovoljno dugačak. Ovako, kapiraš? ”
04 Sećanja na žičane ograde koje nisu zaustavile ovu decu.

01 A photo from the train, right after a guy finished a song that he was singing to his mother over the phone. This is the train going from Preševo to Šid, and only refugees are in the cart because locals don’t want to ride with them.
02 Eight-year-old Zara is telling us how she tried to cross the border between Serbia and Macedonia with her sister and mother. The police sent them back nine times. Nine times Zara called back to them “See you tomorrow!” and gave them a cool smile. Here she is, showing us.
03 One evening in, as he was finishing up his origami boat, nine-year-old Sadjo from Kabul told me: “If you’re gonna travel, the only thing you should make sure is that the rope for your anchor is long enough. Like this, you get it?”
04 Memories of the barb wired fences that didn’t stop these kids.ه

یک عکس از قطار، درست بعد از اینکه یک پسر/مرد  اوازی را که از طریق تلفن برای مادرش می خواند را تمام کرد. این قطار از پرشوو ​​تا شید می رود و تنها پناهندگان در واگن ها هستند زیرا مردم محلی نمی خواهند با آنها سوار شوند.
زهرای هشت ساله به ما می گوید که چگونه با خواهر و مادرش از مرز میان صربستان و مقدونیه عبور کردند. پلیس آنها را نه بار پس فرستاد. زهرا  نه بار به انها گفت : “فردا می بینیمتون!” و به آنها لبخند خون سردانه ای می زد. در اینجا او این  را نشان می دهد.
شب زمانی که قایق اریگامی خود را به اتمام می رساند، سادجوی 9 ساله از کابل به من گفت: “اگر می خواهی سفر کنی ، تنها چیزی که باید مطمئن شوی این است که طناب لنگرت به اندازه کافی بلند است. مثل این، ایا متوجه می شوی؟ ”
خاطرات نرده های / سیم های خارداری که  این بچه ها را متوقف نکرد.

 

 

Vladimir

Vladimir Castiljo Gamboa (41), Kuba
Moj prvi put na snegu!! Ono što je za druge verovatno obična stvar… za mene je bilo čudesno.

Vladimir Castillo Gamboa (41), Cuba
My first time in the snow!! What may be a common thing for others… for me was a miracle.

Vladimir Castillo Gamboa (41), Cuba
Mi primera vez en la nieve!! Lo que para otros puede ser comun… para mi era un milagro.

۹ولادیمیر کاستیلو گامبوا (41)، کوبا، اسپانیایی
اولین بارم در برف!! چیزی که شاید می تواند برای دیگران خیلی معمولی باشد… ولی برای من یک معجزه بود

 

Sandy & Yolanda

Sendi (35) i Jolanda (42), Kuba
Ovo su slike sa naše omiljene plaže. Tu je cela Havana. To je mesto i za piće, i za žurke, i za odmor, i za dejt i za sve! Ove slike nas podsećaju na našu zemlju i na ljude koji nam fale.

Sandy (35) and Yolanda (42), Cuba
These are pictures from our favorite beach. There’s a whole Havana. It’s a place for drinks, for parties, for holidays, for dates and for everything! These pictures remind us of our country and the people we miss.

۸سندی (35) و یولاندا (42)، کوبا، اسپانیایی
“این عکس ها از ساحل مورد علاقه ما است. کل هاوانا وجود دارد. این محلی برای نوشیدن، جشن ها، برای استراحت، برای ملاقات و برای همه چیزاست.! این عکس ها یاداور کشورمان و مردمی که دلتنگشان هستیم  ، است. ”
(عکس ها از ساحل مالکن)

Omar

Omar (28), Alžir
Bio sam prodavac, imao svoju radnju gde sam prodavao hranu za ptice. Želim da odem u Švajcarsku. Želim da vidim sveta! Da vidim tu prirodu! Evo, na ovoj slici planinarim na Atlaskim planinama, nedaleko od mog grada. Obožavam planinarenje i prirodu.

Omar (28), Algeria
I was a salesman, I had my own shop where I sold bird food. I want to go to Switzerland. I want to see the world! To see that nature! Here on this photo I am mountain climbing on the Atlas mountains near my hometown. I love mountain climbing and nature.

۷ عمر (28 سال)، الجزایر، عربی
من یک فروشنده بودم، مغازه خودم را داشتم غذای پرنده می فروختم. من می خواهم به سوئیس بروم من می خواهم دنیا را ببینم، ان طبیعت را ببینم! اینجا در این عکس کوهنوردانی هستند روی کوههای اطلس که در نزدیکی
شهر من هستند. من عاشق کوهنوردی و طبیعت هستم. ”
(عکس، استراحت بعد ازکوهنوردی)

 

 

MA Kan

MA Kan (24), Pakistan
Mog oca su mobilisali talibani. Kada je poginuo, talibani su tražili da ja zauzmem očevo mesto. Porodica je nudila otkup, ali oni nisu na to pristali, jer su želeli obrazovanog čoveka. Ja sam jedini iz moje porodice ko je završio fakultet. Ovo je slika sa mojim kolegama sa sociologije. Družili smo se od prvog dana fakulteta i bili nerazdvojni. Kad pogledam ovu sliku mislim kako su svi oni uspeli u životu. Oni rade pri vladinim institucijama, a ja sam zbog talibana morao da bežim. Drago mi je zbog njih. Nedostaju mi. Nekad sam srećan, nekad tužan dok je gledam.

MA Khan (24), Pakistan
My father was mobilized by the Taliban. When he was killed, the Taliban asked that I take his place. My family offered a ransom, but they didn’t accept because they wanted an educated man. I was the only one in my family who had a university degree. This is the only photograph with my colleagues from sociology. We were friends from the first day and we were inseparable. When I look at this photo I think about how they all made it in life. They work with government institutions, but I had to run away from the Taliban. I am happy for them. I miss them. Sometimes I am happy, sometimes I am sad when I look at it.

۴محمد  (24 سال)، پاکستان، زبان پشتو
“پدرم توسط طالبان استخدام شد. وقتی که او کشته شد، طالبان از من خواست جای او را بگیرم. خانواده ام پیشنهاد باج دادند، اما طالبان قبول نکردند زیرا آنها یک شخص تحصیلکرده می خواستند. من تنها عضو در خانواده ام بودم که دارای مدرک تحصیلی بودم. این عکس با هم کلاسی هایم در رشته جامعه شناسی است. ما از روز اول دانشگاه با هم بودیم و جدانشدنی بودیم. وقتی به این عکس نگاه می کنم، فکر می کنم که همه آنها را در زندگی شان موفق شده اند. آنها با موسسات دولتی کار می کنند، اما من مجبور شدم از طالبان فرار کنم. من برای آنها خوشحال هستم، دلم براشون تنگ شده است. گاهی اوقات من خوشحالم، گاهی اوقات غمگینم وقتی به آن نگاه می کنم. ”
(عکس از ۵ دانشجو)

عدنان خان ۲۴ کلن
ما پالرد طالبانوطرف نه استخدام شوی و. کله چې هغه ووژل شو نو  طالبانو ما غوښتل
زه خپل پالر ځای ونیسم. زما کورنۍ دی پیسو وړاندیز وکړ، مګردوی دا نه منل ځکه چې د وی
یو تعلیم یافته سړی غوښتل
زه په هغه کورنۍ کې یوازینی
څوک وم چې پوهنتون درجه
یې درلودم
دا یوازینی عکس ما سره دی د
سوسیالوژی پوهنځی صنف
له خپلو همکارانو سره چه
نه بیلیدونکی دوستان و ونیولم
. کله چه دی عکس ګورم
نو فکر کوم چه دوی څنګه
وی او دوی سنگه ژوند ولری
.دوی دولتی ادارو سره کار
کیی مگر زه مجبور وم چه
طالیان نه وتختوم. زه هغوی
لپاره دیر خوشحال یم. او هم  دیر
پسی یی خفه یم .کله چه ددوی
عکسونه ګورم کله خوشحاله
.کیږم کله پسی یی خفه کیږم.