Sayed

Sayed (29), Afghanistan

Bio sam na poslu i nazvao me mlađi brat da što pre dođem kući. Pitao sam šta nije u redu, rekao je da moram odmah da dođem kući. Ostavio sam sve i došao i na zemlji zatekao mrtvo telo moje majke. Ubili su je talibani na putu kući.

Nakon 40 dana, koliko se u Avganistanu čeka na spokoj mrtvih, otac je skupio sve sinove i rekao da moramo otići. Složio sam se, jer sledeće što nas je čekalo je talibanska regrutacija. To nije dolazilo u obzir i napustili smo zemlju. Nije bilo šanse da ostanemo bilo gde jer talibani svuda imaju jake veze.

Prva stanica je bio Iran, ali je situacija za nas tamo jako loša. Radili smo u polju, drugog posla za nas, Avganistance nije bilo. Iranska vlast je Avganistance slala u rat u Siriji, i nakon sedam meseci smo napustili zemlju i otišli u Tursku. Kad smo prvi put prelazili, uhvatila nas je turska policija i rekla da ih pratimo da će nas uputiti ka Istanbulu. Naravno, uputili su nas ka Iranu. To smo shvatili kad smo ispred nas videli iransku policiju. Iza nas je bila šuma i turska policija, a ispred iranska policija. Mnogo ljudi ih je poslušalo, tu je bilo porodica, ljudi s bebama, i na kraju ih je iranska policija uhvatila.

Mi smo se sakrili u šumi. Odatle je ova fotografija. Smrzavali smo se. Čekali smo sat vremena da sve policije napuste to područje i onda sam izašao iz šume i pozvao krijumčara, objasnio mu gde sam i pitao šta da radimo. Rekli su da sačekamo, da će drugi ljudi doći i pokupiti nas. Čekali smo od jedan popodne dok nije pala noć. Situacija je bila loša, bili smo mokri, smrznuti, uplašeni, nismo znali ni da li će se neko uopšte pojaviti. Nisam mogao da pomeram noge. Nismo imali cipele, pukle su dok smo pešačili. Na svakih sat vremena sam mislio da ću umreti. Pokušavali smo da naložimo vatru, ali deo ljudi nije dao jer bi nas otkrila policija.

Tad je došla osoba koja nam je ponudila pomoć, donela hranu za decu i odrasle. Povikali su da treba da idemo, da nas čekaju kola. Pešačili smo sat vremena i došli kola, ušli smo unutra, nije bilo sedišta, svi smo stajali, u kolima koja primaju 10 ljudi, bilo je nas 45. Nismo mogli da dišemo. Vozili smo se šest sati dok nismo stali u jednom delu Turske, gde su nam dali da spavamo na jednom mestu.

Konačno smo stigli u Istanbul, ali bilo je policije i moj otac se uplašio. „Sine, šta da radim, vidi ih“, povikao bi svaki put kad vidi policajca, a ja sam objašnjavao da to nije policija koja mu može nauditi i da ne brine.

Međutim, kad smo hteli da se prijavimo, turska policija nam je govorila da idemo napolje. Nisu hteli da nam pomognu. Izbeglica si, iz Avganistana – ne želimo te, idi. Deset puta smo pokušavali da pređemo iz Turske u Grčku morem i nismo uspeli. Tri meseca smo proveli u Istanbulu. U jednom malom brodu je trebalo da bude nas 40. Kad smo stigli do obale, nije se videlo kopno s druge strane. Krijumčar nam je rekao: „Idite“. Odbio sam, rekao sam da neću da umrem u moru.

Onda smo odlučili da pokušamo preko Bugarske. Dva puta smo pokušali i dva puta su nas uhvatili. Bugarska policija je jako loša. Kad nas uhvate, uzmu nam sve i pretuku nas. Uopšte im nije bitno kuda nas tuku, samo su nas udarali štapovima.

Rekao sam ocu da ćemo pokušati još jednom, ako ne uspemo to je to. Nećemo pokušavati više.
Pešačili smo dva sata i stigli do reke, ali sam ovaj put video drugu obalu. Stavili su nas po troje u jedan čamac i vukli smo se preko konopca, da ne bismo pravili buku. Prešli smo na drugu stranu. Hodali smo ponovo 6, 7 sati. Smestili su nas na jedno mesto, gde smo trebali da čekamo krijumčara. Spavali smo dva, tri sata, preplašeni od životinja. Sutradan su nas pokupila kola i odvela u Sofiju, ali to je bilo toliko loše – 35 ljudi koji su morali da leže, nismo mogli da ustanemo jer ako podignem glavu udaram u krov kola. Rekli su nam da ćemo se voziti 20 minuta, međutim, vozili smo se četiri sata. To je bio užas. Nismo imali vazduha, potpuno smo se pokočili. Čak i da smo se drali, niko nas ne bi čuo.

Konačno smo stigli do nove šume. Kad su nas izbacili ništa nisam mogao da vidim, a noge su mi otkazale, tako da sam se kretao prvih nekoliko minuta na kolenima, kao životinja. Nakon nekoliko sati smo stigli u Sofiju. Odatle smo krenuli ka Srbiji. Tri dana i noći smo hodali po planinama i šumama, preko reka, bez hrane, sve smo potrošili…   I nas 25 nismo uspeli da pređemo. Na kraju nas je uhvatila policija Srbije i poslala nas nazad Bugarima. Molili smo da to ne rade, pokazivali na decu i žene, ali nije vredelo. Kad nas je bugarska policija uhvatila, počeli su da nas tuku ponovo. Na kraju su nas poslali u zatvoreni kamp. Odatle u otvoreni kamp koji nije bio dobar za nas. Nismo imali lekove, hrana je bila loša, policija nas je loše tretirala…

Napokon, nakon više od godinu dana od dana kad smo krenuli na put, uspeli smo ući u Srbiju i doći do Beograda. Policija nas je odvela do stanice da ostavimo podatke i smestili su nas u Krnjaču, gde smo, evo, već 14 meseci. Čekamo. Ne znam šta će se desiti s nama. Sve je moguće.

Na granici Irana i Turske bili smo u dvoja kola. U jednim kolima otac, brat i ja, a u drugim dva brata i sestra. Oni su uspeli preći iz prve i sada su u Nemačkoj. Nas su vratili.

Kad pogledam ovu fotografiju sve što smo prošli mi se automatski vraća. Mislio sam da kažem ukratko šta je ova fotografija i, evo, pričam već preko 40  minuta.

Kad sam krenuo na put, hteo sam da pišem šta nam se dešava i kad stignemo na željenu destinaciju, želim da napišem knjigu i ovu fotografiju ću objaviti u toj knjizi. Imaće poruku za ljude koji planiraju da krenu iz svojih zemalja negde drugde. Želim da im poručim da je život toliko težak, ako želiš svetlu budućnost moraš da se žrtvuješ, da prođeš nezamislive situacije…

Oni koji žele da napuste svoje zemlje, moraju da znaju da ni jedna zemlja nije kao njihova domovina. Verujte mi, molim se za mir svaki dan, i ako u moju zemlju dođe mir, ja sam spreman da se vratim. Volim svoju zemlju. Znam da je siromašna, ali ja je volim. Rođen sam tamo, disao sam vazduh i jeo plodove te zemlje. Nedostaje mi svaki dan.

Sayed (29), Afghanistan

I was at work when my younger brother called me to come home as soon as I could. I asked him what was wrong, he told me that I have to come home at once. I left everything and went home and there on the ground I found my mother’s dead body. The Taliban killed her on her way home.

After 40 days, which is how long you wait in Afghanistan for the soul to rest, my father gathered all his sons and told us that we have to leave. I agreed, because what was waiting for us next was the Taliban recruitment. That was out of the question so we left the country. There was no chance for us to stay because the Taliban had strong connections everywhere.

Our first stop was Iran, but the situation for us there was very bad. We worked in a field, there was no other job for us Afghans. The Iranian government would send Afghani people to war in Syria, so we left the country after seven months and went to Turkey. When we were crossing the border for the first time, the Turkish police caught us and told us to follow them, that they would direct us to Istanbul. Of course, they directed us to Iran. We figured it out when we saw the Iranian police in front of us. Behind us there was a forest and the Turkish police, and in front of us the Iranian police. A lot of people listened to them, there were many families, people with babies, and in the end the Iranian police caught them.

We hid in the forest. That’s where this photo was taken. We were freezing. We waited for an hour for the police to leave the area and then I came out of the forest and called a smuggler, told him where I was and asked him what to do. They told me to wait, that some other people will come get us. We waited from one in the afternoon until nightfall. The situation was bad, we were wet, frozen, scared, we didn’t know if anyone would show up. I couldn’t move my legs. We didn’t have shoes, they broke as we were walking. Every hour or so I thought I would die. We tried to light a fire, but some of the people didn’t allow it because the police would find us.

Then a person came and offered help, brought food for the children and the grownups. They called out that we have to go, that a car was waiting for us. We walked for an hour and came to the car, got inside, there were no seats, we were all standing. In a car for 10 people there were 45 of us. We couldn’t breathe. We rode for six hours until we stopped in a part of Turkey, where they let us sleep in one place.

We finally made it to Istanbul, but the police were there and my father was scared. “Son, what should I do, look at them,” he would cry whenever he saw a policeman, and I kept explaining to him that it wasn’t the same police that could harm him, that he shouldn’t worry.

However, when we wanted to register, the Turkish police told us to get out. They didn’t want to help us. You are a refugee from Afghanistan – we don’t want you, go away. Ten times we tried to cross from Turkey to Greece by sea and we didn’t succeed.  We spent ten months in Istanbul. Forty of us had to fit in a small boat. When we reached the shore, we couldn’t see land on the other side. The smuggler said: “Go.” But I refused, I told him that I didn’t want to die at sea.

Then we decided to try through Bulgaria. Twice we tried and twice they caught us. The Bulgarian police are very bad. When they catch us they take everything from us and beat us. They don’t care where they hit us, they hit us with rods.

I told my father that we would try one more time and if we don’t succeed, that’s it. We wouldn’t try again. We walked for two hours and reached the river, but this time I could see the other shore. They put three of us in one boat and we dragged ourselves across with a rope so that we wouldn’t make noise. We got to the other side, and then walked for another 6 or 7 hours. They put us in a place where we were supposed to wait for a smuggler. We slept 2-3 hours, afraid of animals. The next day we were taken by car to Sophia, but that was very bad – 35 people who had to lie down, we couldn’t get up because if I lifted my head I would hit the roof of the car. They told us that we would be riding for 20 minutes, but it lasted four hours. It was horrible. We had no air, we were stiff. Even if we yelled nobody would hear us.

Finally we reached the forest. When they kicked us out I couldn’t see anything, and my legs weren’t working, so for the first several minutes I crawled on all fours, like an animal. After some hours we reached Sophia. From there we started towards Serbia. For three days and nights we walked over mountains and through forests, across rivers, without food, we spent it all… 25 of us didn’t make it across. In the end the Serbian police caught us and sent us back to the Bulgarians. We begged them not to do that, showed them the women and children, but it was no use. When the Bulgarian police caught us, they started beating us again. In the end they sent us to a closed camp, and from there to an open camp which wasn’t good for us. We didn’t have medicine, the food was bad and the police abused us…

At last, after more than a year since we started our journey, we managed to enter Serbia and reach Belgrade. The police took us to the station to take our info, and then they placed us in Krnjača, where we have been for the past 14 months. We are still waiting. We don’t know what will happen to us. Anything is possible.

On the border between Iran and Turkey we were in two cars. I was in one with my father and brother, and in the other were my two brothers and my sister. They managed to cross on the first try, and now they are in Germany. We were sent back.

When I look at this photo, everything that we’ve been through comes back. I wanted to say a little bit about what this photo means, and here I am talking for more than 40 minutes. When I began my journey I wanted to write about what was happening to us, and when I reach my destination I will write a book and publish this photo in that book. It will have a message for people who want to leave their countries and go somewhere else. I want to tell them that life is so difficult, if you want a bright future you have to sacrifice yourself and go through unthinkable situations…

Those who want to leave their countries have to know that no other country is like their homeland. Trust me, I pray for peace every day, and if peace comes to my country I am ready to return. I love my country. I know that it’s poor, but I love it. I was born there, I breathed its air and ate the fruit of its land. I miss it every day.

سید (29 سال)، افغانستان

من سر کار بودم و برادر کوچکترم  از من خواست تا هر چه زودتر به خانه بروم. من پرسیدم که چه اتفاقی افتاده است، او گفت که  باید سریع به خانه بروم. من همه چیز را ترک کردم و رفتم و بدن مرده مادرم را روی زمین یافتم. طالبان او را در راه امدن به خانه کشته بودند. پس از 40 روز، که در افغانستان منتظر ارامش مرده ها هستند، پدر من تمام پسران را جمع کرد و گفت ما باید اینجا را ترک کنیم. من موافقت کردم، زیرا چیز بعدی که منتظر ما بود  استخدام برای طالبان بود. این در نظر ما نمی امد و ما کشور را ترک کردیم. هیچ راهی وجود نداشت که ما بتوانیم در هر جایی بمانیم، زیرا طالبان در همه جا پیوندی قوی داشت.

ایستگاه اول ایران بود، اما وضعیت برای ما در انجا خیلی بد است. ما درزمینه زمین کاری کار می کردیم، کار دیگری برای ما افغانها نبود. دولت ایران افغان ها را به جنگ در سوریه می فرستاد و پس از هفت ماه ما کشور را ترک کردیم و به ترکیه رفتیم. هنگامی که ما برای اولین بار از مرز عبور کردیم، پلیس ترکیه ما را گرفت و گفت که ما آنها را دنبال کنیم تا ما را به استانبول بفرستند. البته آنها ما را به ایران فرستادند ما این را زمانی متوجه شدیم که پلیس ایران را در مقابل مان دیدیم. پشت سر ما جنگل و پلیس ترکیه و در مقابل ما پلیس ایران بود. بسیاری از مردم به آنها گوش داده بودند، در انجا خانواده ها و افرادی با نوزاد بودند و در نهایت توسط پلیس ایران دستگیر شدند.

ما در جنگل پنهان شدیم  این عکس از انجا است. ما یخ زدیم. ما یک ساعت صبر کردیم تا پلیس تمام منطقه را ترک کند و سپس از جنگل خارج شدیم و با قاچاقچی تماس گرفتیم، به او توضیح دادم که  کجا هستیم وچه باید بکنیم. آنها گفتند که  باید منتظربمانیم تا دیگران بیایند و ما را ببرند.

                                                                         . ما از ساعت یک بعد از ظهر تا زمانی که شب شد منتظر بودیم وضعیت بد بود،  خیس بودیم، یخ زده، ترسیده بودیم، ما حتی نمی دانستیم که آیا کسی هرگز خود را نشان می دهد یا نه. نمی توانستم پاهایم را تکان دهم. کفش نداشتیم، چونکه  راه رفته بودیم ، پاره شده بودند.

 هر ساعت من فکر می کردم که می خواهم بمیرم. ما سعی کردیم آتش روشن کنیم ، اما بعضی از مردم نخواستند این کار را بکنند، زیرا پلیس می توانست ما را پیدا کند. سپس فردی به ما کمک کرد، برای کودکان و بزرگسالان غذا آورد. آنها فریاد زدند که باید بروید چون ماشین منتظر شماست. ما یک ساعت راه رفتیم و یک ماشین آمد، وارد ان شدیم، صندلی نبود، همه ما ایستاده بودیم، در ماشینی که جای 10 نفر بود 45 نفر را جای دادند. ما نمی توانستیم نفس بکشیم ما برای شش ساعت رانندگی کردیم تا زمانی که در یک قسمتی از ترکیه توقف کردیم، جایی که آنها به ما دادند تا همه در یک جا بخوابیم.

ما بالاخره به  استانبول رسیدیم، اما پلیس هم بود و پدرم ترسید. “پسر، چه کار کنیم، نگاه کن انها را،” هر وقت که یک پلیس را می دید فریاد می زد و به او توضیح دادم که اینها  پلیس هایی  نیستند که بتوانند به او صدمه ای وارد کنند, نگران نباش.

با این حال، هر زمانی که ما می خواستیم ثبت نام کنیم، پلیس ترکیه به ما می گفت بروید بیرون. آنها نمی خواستند به ما کمک کنند. شما پناهنده هستید,از افغانستان هستید – ما شما را نمی خواهیم,   بروید. ما ده بار تلاش کردیم از دریای ترکیه به سمت یونان حرکت کنیم و موفق نشدیم.

ما سه ماه را در استانبول گذراندیم.

هنگامی که ما به ساحل رسیدیم هیچ زمینی در طرف دیگر دیده نمی شد.. در یک کشتی کوچک، قرار بود ما 40  نفر باشیم

قاچاقچی به ما گفت، “بروید”. رد شدیم، گفتم من نمی خواهم در دریا بمیرم. سپس تصمیم گرفتیم از طریق بلغارستان امتحان کنیم. ما دو بار سعی کردیم و دو بار ما را گرفتند. پلیس های  بلغاری بسیار بد هستند. وقتی آنها ما را دستگیر کردند، همه چیز را از ما گرفتند و ما را ضرب و شتم کردند. برای آنها مهم نبود که کجای  ما را ضرب و شتم می کنند، آنها فقط با چوب و چماق ما را میزدند. من به پدرم گفتم که دوباره امتحان می کنیم اگر موفق نشدیم , دیگر سعی نخواهیم کرد.

ما دو ساعت راه رفتیم و به رودخانه رسیدیم، اما این بار ساحل دیگری را دیدم. آنها سه نفرما را در یک قایق قرار دادند و ما طناب را کشیدیم تا سر و صدا نداشته باشیم. ما به طرف دیگر رفتیم. ما برای 6, 7 ساعت دوباره راه رفتیم. آنها ما را در یک جا گذاشتند، که  باید منتظر یک قاچاقچی می بودیم.

ما برای دو، سه ساعت خوابیدیم، از حیوانات می ترسیدیم. روز بعد ما را سوار ماشین کردند و ما را به سوفیا بردند، اما این خیلی بد بود – 35 نفر که مجبور بودیم دراز بکشیم، نمیتوانستیم بلند شویم، چون اگر سرمان را بالا می اوردیم، به سقف ماشین می خورد.

. آنها به ما گفتند برای 20 دقیقه رانندگی هست، با این حال، ما برای چهار ساعت سوار ماشین بودیم

                                                                 .

             واقعا وحشتناک بود.هوایی وجود نداشت، به طور کامل فشرده شده بودیم. حتی اگر ما دعوا هم می کردیم ، هیچ کس ما را نمی شنید. در نهایت به جنگلی جدید رسیدیم. هنگامی که آنها ما را  پایین کردند، من چیزی را نمی دیدم، و پاهایم از کار افتاده بود، بنابراین برای چند دقیقه اول روی  زانوهایم راه می رفتم، مانند یک حیوان. بعد از چند ساعت ما به سوفیا رسیدیم. از آنجا ما به سمت صربستان حرکت کردیم. ما سه روز و شب در کوه ها وجنگلها ، از طریق رودخانه، بدون غذا پیاده می رفتیم، همه چیز را مصرف کرده بودیم.

ما  25 نفرموفق نشدیم که رد شویم. در نهایت  توسط پلیس صربستان دستگیر شدیم و ما را به بلغارستان پس فرستادند. ما التماس کردیم که آنها این کار را انجام ندهند، کودکان و زنان را به انها نشان دادیم، اما ارزشش را نداشت. هنگامی که پلیس بلغارستان ما را گرفت، دوباره شروع به ضرب و شتم کرد. در نهایت آنها ما را به یک اردوگاه بسته منتقل کردند. از آنجا به اردوگاه باز که برای ما خوب نبود. ما دارو نداشتیم، غذا بد بود، پلیس با ما بد رفتار می کرد. در نهایت، پس از گذشت بیش از یک سال از روزی که ما دراین راه حرکت کردیم،  موفق به ورود به صربستان شدیم و به بلگراد رسیدیم. پلیس ما را به ایستگاه منتقل کرد تا دا ده ها را انتقال دهیم و ما را در کرنیاچا گذاشت، جایی که ما برای 14 ماه درآن منتظرهستیم. نمی دانم چه اتفاقی برای ما می افتد. همه چیز ممکن است.

در مرز ایران و ترکیه ما  دو ماشین سوار شدیم. در یک ماشین، پدرم، برادرم و من بودیم و در ماشین دیگردو برادر و خواهرم بودند. آنها توانستند نخستین بارعبور کنند و اکنون در آلمان هستند و ما را برگرداندند.

وقتی به این عکس نگاه میکنم، هر چیزی که بر ما گذشت به طور خودکار به خاطر من باز می گردد. من فکر کردم به طور خلاصه آنچه را که در این عکس است، بگویم ولی در اینجا حدود 40 دقیقه است که دارم  صحبت می کنم.

وقتی که دراین جاده راه افتادم، می خواستم از آنچه که برایمان اتفاق میفتد و زمانی که ما به مقصد مورد نظر می رسیم بنویسیم، می خواهم یک کتاب بنویسم و این عکس را در این کتاب منتشر کنم.

این یک پیام برای افرادی است که در حال برنامه ریزی برای ترک کشور خود به سایر نقاط هستند. من می خواهم به آنها بگویم که زندگی بسیار سخت است، اگر بخواهید آینده ای روشن داشته باشید، باید خودتان را قربانی کنید و موقعیت های غیر قابل تصور را پشت سر بگذارید.

کسانی که می خواهند کشورشان را ترک کنند، باید بدانند که هیچ کشوری مثل میهن خودشان نیست. باور کنید که من هر روز برای ارامش دعا می کنم و اگر صلح به کشورم بیاید، آماده بازگشت به انجا هستم. من کشورم را دوست دارم من می دانم کشور فقیری است، اما من او را دوست دارم.

من آنجا متولد شدم، هوای انجا را تنفس کردم و میوه های آن سرزمین را خوردم. هر روز دلم برایش تنگ می شود.

 

Rezak

Rezak, Lahor, Pakistan

U beogradskom parku kod autobuske stanice. Putujem sa dva prijatelja iz Pakistana, Bilalom i Imranom, sreli smo se usput. Ja sam na putu već dve godine, a oni šest meseci. Pokušavamo da dođem do Italije. Tamo i mene i njih čekaju braća.

Planiram da se prijavim za azil, a ako dobijem potrebna dokumenta, odmah ću da odem kući. Nisam dugo video moje, silno sam ih poželeo.

Došao sam preko Turske, kopnom u Grčku gde sam bio osam meseci, i sada smo uspeli da pređemo Makedoniju za nekoliko dana i tako dođemo u Srbiju. U Grčkoj i Turskoj smo imali pomoć, ljudi su nam donosili hranu dva do tri puta dnevno, ali ovde, u Srbiji nema ništa. Niko nam ne pomaže.

Pakistan je dobra zemlja, ali ja želim da vidim Italiju, Francusku, želim da vidim Evropu, da saznam šta znači taj evropski život. Do sada mi ide malo teže da shvatim. Imam stalno probleme na putu. Uzeli su mi telefon i sve što sam imao u njemu.

Ovo je, zapravo, sada moja prva fotografija na ovom putu.

(Rezak je trenutno u BiH)

 

Rezak, Lahore, Pakistan

In the Belgrade park at the bus station. Traveling with two friends from Pakistan, Bilal and Imran, we met by the way. I’ve been on the road for two years, and them six months. We are trying to reach Italy. My brothers are waiting for me there, as well as theirs.

I plan to apply for asylum, and if I get the necessary document, I’ll go home right away. I haven’t seen my folks for a long time, I miss them immensely.

I came across Turkey, then reached Greece where I stayed eight months, and now we have managed to cross to Macedonia, and in few days we managed to come to Serbia. We had help in Greece and Turkey, people brought us food twice or three times a day, but here, there is nothing in Serbia. Nobody helps us.

Pakistan is a good country, but I want to see Italy, France, want to see Europe, to find out what this European life means. So far, it makes me a little harder to understand. I have constant problems on the road. They took my phone and all I had in it.

This is actually my first photo on this road.

(Rezak is currently in Bosnia and Herzegovina)

رضاك، لاهور، پاکستان

در پارک بلگراد در نزدیکی ایستگاه اتوبوس. من با دو دوستم از پاکستان، بلال و امران مسافرت می کنم و در راه یکدیگر را ملاقات کردیم. من دوسال است که در سفر هستم و انها شش ماه. ما در حال تلاش برای رسیدن به ایتالیا هستیم. در انجا برادران من و انها منتظرمان هستند.

من قصد دارم برای پناهندگی درخواست کنم و اگر اسناد لازم را دریافت کنم بلافاصله به خانه می روم. من مدت هاست انها را ندیده ام، من بسیار مشتاق دیدار انها هستم.

من از طریق ترکیه  به سرزمین یونان که در آن هشت ماه بودم، آمدم و اکنون ما توانستیم طی چند روز از مقدونیه عبور کنیم و از این طریق ما به صربستان امدیم. ما در یونان و ترکیه کمک دریافت می کردیم، مردم برای ما دو یا سه بار در روز غذا می آوردند، اما در اینجا در صربستان چیزی وجود ندارد. هیچ کس به ما کمک نمی کند.

پاکستان یک کشور خوبی است، اما من می خواهم ایتالیا و فرانسه را ببینم، من می خواهم اروپا را ببینم تا ببینم این زندگی اروپایی چگونه است. تا حالا کمی برایمان مشکل است تا متوجه شویم.  من به طورمداوم در راه مشکلات داشتم. آنها تلفن من و همه چیزهایی که در آن داشتم را گرفتند.

 این در واقع اولین عکس من در این جاده است.

(رضاک در حال حاضر در بوسنی و هرزگوین است)

Kian

Kian (28), Iran

Oženio sam se pre sedam godina, ali nismo imali dece prvih pet godina. Žena me često pitala šta mislim o tome da imamo decu, da li bih voleo dečaka ili devojčicu…. Uglavnom sam, moram da priznam, bio protiv i bilo mi je svejedno da li je dečak ili devojčica jer nisam hteo decu tada. Onda je jednog dana sestra od moje supruge ušetala u našu kuću i u lice mi gurnula papir i rekla: „Ovo je dokaz da je tvoja žena trudna“.

U to vreme svi su mi govorili: „Lice ti je drugačije. Šta se događa? Ne znamo da li si tužan ili srećan“. Nisam bio siguran da je to ispravno, i nisam imao nikakvu emociju u početku, ali s vremenom sve je počelo da se menja, a kad je stomak porastao počeo sam i da razgovaram sa sinom. Žena je bila srećna i u čudu jer sam se drastično promenio.

Danas sam srećan jer sam otac i svakim danom moje emocije su veće. Moj sin je više vezan za mene (smeh).

Na ovoj fotografiji on ima godinu dana i već je izbeglica u stranoj zemlji. Ovo je njegova prva fotografija u Srbiji. Bili smo u Metrou, u Beogradu i hteo je jednu igračku koju nismo mogli da mu kupimo. Kad je pogledam, osetim nemoć i tugu koju sam osećao tada kad mi je tražio tu igračku.

(Kian je trenutno u Srbiji)

Kian (28), Iran

I got married seven years ago, but we didn’t have children for the first five years. My wife often asked me what I thought about having children, if I would rather have a boy or a girl… I have to admit that I was mostly against having children so I didn’t care if it was a boy or a girl, because I didn’t want kids in those days. Then one day my wife’s sister walked in and pushed a piece of paper in my face and said: “This is proof that your wife is pregnant.”

At the time everyone kept telling me: “Your face is different. What’s going on? We don’t know if you are happy or sad.” I wasn’t sure if that’s right, and I didn’t feel anything in the beginning, but that changed with time, when her stomach grew I began talking to my son. My wife was happy and surprised because of how drastically I changed.

Today I am happy because I am a father, and my feelings are stronger every day. My son is more attached to me. (Laughs)

In this photo he is one year old, and already a refugee in a foreign country. This is his first photo in Serbia. We were in Metro, in Belgrade and he wanted to buy a toy that we couldn’t afford. When I look at it I feel the same powerlessness and sadness that I felt when he asked me for that toy.

(Kian is currently in Serbia)

کیان (28 ساله)، ایران

من هفت سال پیش ازدواج کردم، اما  برای پنج سال اول بچه نداشتیم.

همسر من اغلب از من می پرسید که در مورد داشتن فرزندان چی فکر می کنم ، آیا من پسر یا دختر دوست دارم. اساسا، باید اعتراف کنم، من مخالف آن بودم واینکه مهم نبود که  پسر یا دختر باشد ، زیرا من هیچ بچه ای بعد از ان نمی خواستم. یک روز همسر خواهرم به خانه ما امد و کاغذ را درجلوی صورتم گرفت و گفت:

“این ثابت می کند که همسر شما باردار است”

در آن زمان همه به من می گفتند: “چهره شما متفاوت است. چه اتفاقی افتاده است؟ ما نمی دانیم که غمگین یا خوشحال هستید. مطمئن نبودم که حقیقت داشت و من در ابتدا هیچ احساسی نداشتم اما در طول زمان، همه چیز شروع به تغییر کرد و هنگامی که شکم بزرگ شد، شروع به صحبت با پسرم کردم.  خانمم خوشحال بود و این معجزه بود زیرا من به شدت تغییر کرده بودم. امروز من خوشحال هستم زیرا پدر هستم و هر روز احساساتم بیشتر می شود. پسرم بیشتر به من وابسته است (لبخند). او در این عکس یکسال دارد و در حال حاضر یک پناهنده در یک کشور خارجی است. این اولین عکس او در صربستان است. ما در فروشگاه  مترو در بلگراد بودیم واو یک  اسباب بازی می خواست که نتوانستیم برای او بخریم. وقتی به او نگاه می کنم، احساس  ضعف و غم و اندوه میکنم همان احساسی که وقتی ان اسباب بازی را از من خواست.
(کیان در حال حاضر در صربستان است)

 

 

Karvan

Karvan, Bagdad, Iraq

This is my children’s first Snowman. And mine. Ever since we left Bagdad, my youngest son kept saying how he couldn’t wait to see snow, he wouldn’t stop asking about the snow, and we were travelling in the summer, so I explained to him that he had to be patient.

Finally we arrived at our wanted destination, but we came too early, in the autumn. We live in the country of Santa Claus, but there was no snow. Only the cold. When it started snowing we all began jumping for joy around the apartment. We thought that pearls were falling from the sky, that’s what snow looked like to us. We got dressed and ran outside, and then we realized that we couldn’t make anything – the snow was dry.

I had an idea – I brought water and connected the snow, and we made the first ball. Then we made the second one. And so my kids made their first Snowman.

They were so happy, but completely wet, so we ran home to change. Our clothes weren’t ideal for that weather, because we didn’t know how to dress. At the Red Cross they told us to go to a second hand store and buy clothing, but nobody told us how warm the clothing should be. In the end I bought something too light and of poor quality. It was infested with moths. It simply wasn’t good clothing for my family. But we fixed everything. After we changed at home we ran out again and continued to play in the snow until we were completely frozen.

But, we were happy.

(Karvan lives in Finland)

 

Karvan, Bagdad, Irak

Ovo je prvi Sneško Belić moje dece. I moj. Otkad smo napustili Bagdad, moj najmlađi sin je govorio kako nije mogao da sačeka da vidi snieg, nije prestajao da pita o snegu, a putovali smo leti, pa sam mu objasnio da mora biti strpljiv.

Konačno smo stigli na željenu destinaciju, ali smo došli prerano, u jesen. Živimo u zemlji Deda Mraza, ali nije bilo snega. Samo hladno. Kada je počeo da pada sneg, svi smo poskočili od radosti u stanu. Mislili smo da biseri padaju sa neba, tako nam je izgleda sneg. Obukli smo se i istračali napolje, a onda smo shvatili da ništa ne možemo napraviti – sneg je bio previse suv.

Imao sam ideju – doneo sam vodu i tako povezao sneg, i napravili smo prvu grudvu. Onda smo napravili drugu. I tako su moja deca napravila svog prvog Sneška Belića.

Bili su tako srećni, ali su bili potpuno mokri, pa smo se vratili u kuću da se presvuku. Naša odeća nije bila idealna za to vreme, jer nismo znali kako treba da se obučemo. U Crvenom krstu su nam rekli da idemo u prodavnicu polovne robe i kupimo odeću, ali niko nam nije rekao koliko ta odeća treba da bude topla. Na kraju sam kupio nešto previše lagano i lošeg kvaliteta. Bilo je oštećene moljcima. To jednostavno nije bila dobra odeća za moju porodicu. Ali sve smo popravili. Nakon što smo se presvukli kod kuće, opet smo izleteli iz kuće i nastavili da se igramo na snegu sve dok nismo se nismo potpuno smrzli.

Ali, bili smo srećni.

(Karvan živi u Finskoj)

کاروان، بغداد، عراق

این اولین ادم برفی فرزندان من است و همچنین خود من. از زمانی که بغداد را ترک کردیم، پسر کوچکترم به من می گفت که  مشتاق دیدن برف است، او می پرسید چه وقت برف می آید و ما در تابستان سفر کردیم، بنابراین به او توضیح دادم که او مجبور است صبور باشد. ما در نهایت به مقصد مورد نظر رسیدیم، اما خیلی زود رسیدیم، در پاییز. ما در سرزمین بابا نوئل زندگی می کنیم و برف در هیچ جا نیست. فقط سرد بود.

وقتی شروع به باریدن کرد همه ما از شادی در اطراف آپارتمان می پریدیم. ما فکر کردیم که مهره از آسمان می بارد، برف به نظر ما این چنین میرسید. ما لباس پوشیدیم، دویدیم بیرون و متوجه شدیم که نمیتوانیم کاری انجام دهیم چون برف خشک بود.

به خاطر اوردم- که اب بیارم وبه برف اضافه کنم که بعد اولین گلوله برفی رو درست کردیم. سپس دیگری رو درست کردیم و این چنین فرزندانم اولین ادم برفی رو ساختند.

آنها خوشحال بودند، اما کاملا خیس بودند، بنابراین به داخل خانه دویدیم و لباس هایمان را عوض کردیم. لباس های ما کاملا مناسب آن هوا نبود، زیرا ما نمی دانستیم چگونه لباس بپوشیم. آنها در صلیب سرخ به ما گفتند برای خرید لباس به مغازه دست دوم برویم، اما هیچکس به ضخامت انها اشاره نکرد. در نهایت لباسی با ضخامت نادرست و کیفیتی پایین را خریدم و حتی درپایان باید با موریانه ها هم درگیر می بودم.

فقط  این یک لباس مناسب برای خانواده من نبود. نه، ما همه چیز را حل کردیم و بعد از آن در خانه لباس عوض کردیم، همه ما دوباره بیرون دویدیم  و تا زمانی که کاملا یخ نزدیم، بازی در برف را ادامه دادیم.

اما ما خوشحال بودیم

(کاروان در فنلاند زندگی می کند)

 

Hasan

Hasan, Deir al-Zour, Sirija

Svaki dan smo živeli smo u smrti. Moj grad je držala Islamska država i kidnapovanja i ubistva su bila svakodnevnica. Odlučio sam da ostavim svoju divnu zemlju i uspomene na nekada lep život i da sa ženom i moje troje male dece krenemo na put, ka novom životu i novoj zemlji. Prvi korak nije bilo lak, ali drugi izbor nije postojao.

U leto 2015. godine smo pod okriljem mraka napustili našu kuću, porodicu i prijatelje.  Nisam se oprostio ni sa roditeljima, plašio sam se da zbog toga mogu da nastradaju i da bi mogli da nam oduzmu celokupnu imovinu kad shvate da smo otišli.  Privatnost je bila najvažniji deo našeg putovanja.

Uspeli smo preko krijumčara da napustimo područje pod kontrolom Islamske države i stigli smo do turske granice. Put je bio dug i jako hladan i za mene, odraslog čoveka, zamislite kako je bilo deci. Na turskoj granici su nas čekala područja sa minama.  Krijumčar nam je rekao da je prethodnih dana nekoliko ljudi tu izgubilo život.

Uspeli smo da pređemo taj deo, ali opasnost tu nije prestala. Dugo smo putovali do Izmira, a tamo nas je čekalo more. Tri puta smo za dve nedelje pokušavali da pređemo to opasno more i nismo uspeli. Na kraju nas je krijumčar ubacio u mali gumeni čamac, koji je bio dva metra dug. Bilo nas je 18, od čega 10-oro dece unutra.  Ubrzo se more uzburkalo, počeli su talasi i voda je počela da nam ulazi u čamac. Dozivali smo pomoć dok nam se baterije na telefonu nisu ispraznile.  Bio je mrak. Proveli smo devet sati na sred mora, u hladnoj vodi. Nada da ćemo preživeti je nestajala, ali sa izlaskom sunca spazila nas je Obalska straža Turske i vratila na obalu.

Znali smo da povratka kući nema a nema ni povlačenja i sutradan smo se drugačije dogovorili sa drugim krijumčarom, jer smo sada znali kako izgleda put, i uspeli smo da se domognemo Mitilinija na Lezbosu.

Tu smo imali trenutak olakšanja, bili smo srećni jer smo znali da je najopasniji deo puta gotov. Na putu su nam stajale još dve velike prepreke – Mađarska i hladnoća.

Iz Grčke smo ubrzo nastavili dalje prema Makedoniji.  Bilo je hladno, a makedonska vojska i policija su nas tukli, bez obzira što je bilo puno male dece u grupi.

Svi smo bili iscrpljeni do krajnjih granica, ali i nervozni i nismo uzeli predaha, nastavili smo dalje ka Srbiji. Mokre od kiše i umorne, krijumčar je uspeo da nas ubaci u autobus iz Preševa za Beograd. Nije bilo mesta pa smo celo vreme puta stajali u toj mokroj odeći. Noge više nisam osećao i nisu me slušale. Razmišljao sam šta da radimo kad dođemo do Beograda? Mrak je, stići ćemo pre izlaska sunca, kiša pada, hladno je, premoreni smo, nemamo novaca da bi mogli da se smestimo negde da prespavamo. Nisam znao šta da radimo.

Kad smo izašli iz autobusa, deca su se tresla i mi, odrasli smo pokušavali da ih zagrijemo tako što smo ih trljali dlanovima. Onda nam je bog poslao jednu dobru ženu koja nas je odvela u svoj stan. Bio je mali i topao i više nego dovoljan za nas. Prvi put u dve nedelje smo se osetili toplo, sigurno i čisto. Decu smo stavili da spavaju a mi smo prali veš i istuširali se. Na kraju je i nas san savladao.

Sutradan smo nastavili put. Uspeli smo da pređemo u Mađarsku dan pre zatvaranja granice, posle toga vozom do Austrije i dalje u Švedsku.

Ovo je moja priča o bekstvu iz zemlje smrti i o putu na kojem nas je smrt stalno pratila.

Danas radim u fabrici Volvo u Švedskoj i moja porodica ima dobar život. Ova fotografija je iz naše nove zemlje. Međutim, uprkos blagostanju, moje srce je u mojoj ranjenoj zemlji.

 

Hasan, Deir al-Zour, Syria

Every day we lived in death. My was city held by Islamic state and kidnappings and murders were our everyday. I decided to leave my beautiful country and memories of a once beautiful life and to move with my wife and my three children on the road to a new life and a new country. The first step was not easy, but there was no other choice.

In the summer of 2015, we left our house, family and friends under the auspices of darkness. I did not forgive either my parents or their parents, I was afraid that they we could have caused the confiscation of all our property, when they realized that we had left. Privacy was the most important part of our journey.

We left through the smuggler and managed to leave the area under the control of the Islamic state and we reached the Turkish border. The road was long and very cold and, even for me, an adult, imagine how it was for the children. Areas with mines were waiting for us at the Turkish border. The smuggler told us that in the past few people lost their lives.

We managed to cross that part of the road, but the danger did not stop there. We travelled to Izmir for a long time, and there the sea was waiting for us. We tried three times in three weeks to cross this dangerous sea and we did not succeed. In the end, the smuggler thrown us into the rubber boat, which was two meters long. We were 18, out of which 10 children were in. Soon the sea began to thunder, big waves began, and water started to enter the boat. We’ve called for help until the batteries on the phone have been emptied. It was dark. We spent nine hours in the middle of the sea, in the cold water. The hope that we would survive disappeared, but with the sunrise the Turkish Coast Guard came to rescue us and return to the coast.

We knew that there was no return home and no withdrawal, and the next day we made different arrangement with another smuggler, because we now knew how thing looked like, and we managed to get to Mitilini on Lesbos.

We had a moment of relief there, we were happy because we knew that the most dangerous part of the journey was over. There were two major obstacles on our way – Hungary and the cold.

We quickly proceeded from Greece to Macedonia. It was cold, and the Macedonian army and the police beat us, regardless of the fact that there were many young children in the group.

We were all exhausted to the extremes, but also nervous and we did not take respite, we continued to Serbia. Wet from the rain and tired, the smuggler managed to put us on a bus from Preševo to Belgrade. There was no place, so we stood in that wet clothes all the time. I was no longer feeling my legs and did not listen to me. I was thinking what to do when we reached Belgrade? It’s dark, we’ll arrive before sunrise, the rain was falling, it was cold, we’re exhausted, we had no money to settle down somewhere to sleep. I did not know what to do.

 

When we got out of the bus, the kids shivered and we, adults, tried to warm them up by rubbing them with our palms. Then God sent us a good wife who took us to her apartment. It was small and warm and more than enough for us. For the first time in two weeks we felt warm, safe and clean. We placed the children to sleep and we washed our laundry and showered. In the end, our weariness and sleep overcome us.

The following day we continued our journey. We managed to move to Hungary the day before the border was closed, after which we took the train to Austria and continued to Sweden.

This is my story of fleeing from the land of death and the path on which death constantly followed us.

Today I work at the Volvo plant in Sweden and my family has a good life. This photo is from our new country. However, despite my well-being, my heart is in my wounded country.

حسن، دیر الزور، سوریه

هر روز ما در مرگ زندگی می کردیم. شهر من به دست دولت اسلامی مدیریت می شد و هر روز آدم ربایی و قتل بود. من تصمیم گرفتم کشور زیبای خود و خاطرات یک زندگی زیبا را ترک کنم و با همسرم و سه فرزندم شروع به حرکت در راه یک زندگی جدید و یک کشور جدید کردیم. گام اول آسان نبود، اما انتخاب دیگری نداشتیم.

در تابستان سال 2015، ما خانه، خانواده و دوستانمان را در تاریکی گذاشتیم. من حتی با خانواده ام هم خدافظی نکردم چون از این می ترسیدم که باعث رنج انها شوم و هم اینکه کسی بتواند تمام اموالمان را بگیرد، زمانی که متوجه شوند که ما رفته ایم. حریم خصوصی مهمترین بخش سفر ما بود.

ما از طریق قاچاقچی توانستیم تا منطقه تحت کنترل دولت اسلامی را ترک کنیم و به مرز ترکیه رسیدیم. برای من، به عنوان یک بزرگسال، جاده طولانی و بسیار سرد بود تصور کنید که برای بچه ها چگونه بود. در مرز ترکیه مناطق مینی منتظرما بودند. قاچاقچی به ما گفت که در چند روز گذشته چندین نفر در اینجا جان خود را از دست دادند. ما موفق شدیم از این قسمت عبور کنیم ، اما خطر در آنجا به اتمام نمی رسید. ما بعد از یک سفر طولانی به ازمیر رسیدیم و آنجا دریا منتظر ما بود.

 ما سه بار در دو هفته سعی کردیم از این دریای خطرناک عبور کنیم و موفق نشدیم. در نهایت، قاچاقچی ما را در یک قایق لاستیکی کوچک، که دو متر طول داشت، انداخت. ما 18 نفر بودیم که 10 نفر از انها کودک بودند. به زودی دریا خروشان شد، امواج شروع شدند و آب شروع به وارد شدن به قایق کرد. ما تا زمانیکه باطری های تلفن خالی نشده بودند برای کمک تماس گرفتیم. تاریک بود. ما نه ساعت را در وسط دریا، در آب سرد گذراندیم. امید زنده ماندنمان ناپدید شد، اما با طلوع خورشید گارد ساحلی ترکیه به سوی ما آمد و ما را به ساحل برگرداند. ما می دانستیم که هیچ راه بازگشتی به خانه و خروج  از این شرایط وجود ندارد و روز بعد با قاچاقچی دیگرتوافقی متفاوت داشتیم، زیرا اکنون می دانستیم که این راه چگونه است و ما توانستیم به میتیلیینی در لسبوس برسیم.

ما اینجا در این لحظه احساس ارامش داشتیم، خوشحال بودیم، زیرا میدانستیم خطرناک ترین قسمت سفر تمام شده است. هنوز دو مانع عمده در جلوی راه ما وجود داشت- مجارستان و سرما.

از یونان به سرعت از طریق مقدونیه  پیش رفتیم. هوا سرد بود و ارتش مقدونیه و پلیس ما را کتک زدند، صرف نظر از این که تعداد زیادی  کودک در این گروه وجود داشتند.

ما همه به شدت خسته بودیم، اما عصبی هم بودیم و حتی نفسی هم تازه نکردیم، به صربستان ادامه دادیم. به خاطر باران خیس بودیم  و خسته و قاچاقچی توانست ما را در یک اتوبوس از پرشوو به بلگراد بگذارد. هیچ جایی وجود نداشت، بنابراین ما در آن لباس های خیس تمام وقت ایستاده بودیم. من دیگر پاهایم را احساس نمی کردم و به من گوش نمی دادند. من فکر می کردم چه کنیم زمانی که به بلگراد برسیم؟ تاریک است، ما قبل از طلوع آفتاب می رسیم، باران می بارد، سرد است، به اخر رسیده بودیم، پولی نداشتیم تا بتوانیم در جایی برای خوابیدن بمانیم, نمی دانستم چه کار کنیم.

هنگامی که ما از اتوبوس بیرون امدیم، بچه ها می لرزیدند و ما، بزرگسالان، سعی کردیم آنها را با مالش دست های خود گرم کنیم. سپس خداوند یک خانم خوب برای ما فرستاد که ما را به آپارتمانش برد. کوچک و گرم بود و برای ما بیش از اندازه کافی بود. برای اولین بار در طول دو هفته ما احساس گرمی، امنیت و تمیزی کردیم. ما بچه ها را خواباندیم و لباس هایمان را شستیم و دوش گرفتیم. در نهایت، به رویایمان رسیدیم.

روز بعد سفرمان را ادامه دادیم. یک روز قبل از اینکه مرز بسته شود، ما موفق  شدیم به مجارستان برسیم, بعد از آن با قطار به اتریش رفتیم و به سمت سوئد ادامه دادیم.

Zaki

01 Rodio sam se kao izbeglica u Pakistanu. Moji su tada bežali od rata u Avganistanu. Avganistan nije mesto za život – nije bio ni tada a nije ni sada. A ja, još uvek nisam pronašao svoje mesto u ovom svetu. Kada sam bio mali mislio sam da je svet ogroman i da ima mesta za sve. Kako vreme odmiče shvatam da su stvari malo drugačije. Od trenutka kada sam započeo svoje putovanje goni me osećaj da nigde ne pripadam. Kao da to svoje mesto nikada neću naći.
02 Budućnost je neizvesna za nas ali se ipak na neki način pripremamo za nju. Ovog čoveka uvek viđam sa knjigama. Čini mi se da samo traži mir da uči i da radi na sebi uprkos tome što ne zna šta ga čeka.
03 Svaki put kada se sretnem sa ovim dečakom, sledim se. Čujem ga kako govori sebi “ja sam jak momak, ja sam jak momak”. I nikad se ne žali. Podseća me da treba da budem zahvalan zato što sam živ, zato što sam zdrav, zato što mogu da hodam. Voli sa mnom da se druži, ne znam zašto. Često mi kaže “hajdemo napolje da porazgovaramo”.
04 Ovaj dečak iz Sirije je pre osam meseci izgubio oca. Pomislim na to uvek kada ga sretnem. Ostali su on, mama i mala sestra. Iako je tih, uvek je nasamejan, još uvek nesvestan svog gubitka.
05 Sunce koje sija ovde je isto ono koje sija i u Avganistanu

01 I was born as a refugee in Pakistan. My family was running from the war in Afghanistan at the time. Afghanistan is not a place for living – it wasn’t then and it isn’t now. As for me, I still haven’t found my place in this world. When I was little I thought the world was huge and that there is enough room for everyone. As time passes I realize that things are a bit different. From the moment I began my journey I have been haunted by the feeling that I don’t belong anywhere. It’s as if I’ll never find my place.
02 The future is uncertain for us but we still prepare for it in some way. I always see this man with books. I think that he only seeks peace to study and to better himself, in spite of not knowing what is in store for him.
03 Every time I meet this boy I freeze. I hear him talking to himself “I am a strong boy, I am a strong boy”. He never complains. He reminds me that I should be grateful for being alive, because I am healthy, because I can walk He likes to hang out with me, I don’t know why. He often says to me “Let’s go outside and talk a while.”
04 This boy from Syria lost his father eight months ago. I think of that every time I see him. His mother, his little sister and him are the only ones left. Although he’s quiet, he is always smiling, still unaware of his loss.
05 The sun that shines here is the same one that shines in Afghanistan.

من به عنوان یک پناهنده در پاکستان متولد شدم. خانواده ام در آن زمان از جنگ در افغانستان فرار کردند. افغانستان محل زندگی نیست – آن زمان نبود و اکنون هم نیست. همچنین برای من، من هنوز جای خود را در این جهان پیدا نکرده ام. وقتی کوچک بودم فکر میکردم دنیا خیلی بزرگ است و جای کافی برای همه وجود دارد. با گذشت زمان، متوجه شدم که چیزها کمی متفاوت هستند. از همان لحظه ای که سفر خود را آغاز کرده ام، احساس می کنم  که من به  هیچ جا تعلق ندارم. مثل اینکه من هرگز جای خود را پیدا نخواهم کرد.
آینده برای ما نامعلوم و نا مشخص است، اما ما هنوز به نوعی برای آن آماده می شویم. من همیشه این مرد را با کتاب می بینم . من فکر می کنم که او با مطالعه تنها به دنبال صلح  و بهبودی خود است، حتی با وجود ندانستن اینکه چه چیزی در انتظار اوست.
هر زمانی که من این پسر را ملاقات می کنم، یخ میزنم. او را می شنوم که با خودش حرف می زند “من یک پسر قوی هستم، من یک پسر قوی هستم”. او هیچ وقت  شکایت نمی کند. او این را  یادآور من می کند که  باید از زنده بودنم سپاسگزار باشم، زیرا من سالم هستم، زیرا می توانم راه بروم. او دوست دارد که با من بیرون برود، نمی دانم چرا! او اغلب به من می گوید “بیایید بیرون برویم و صحبت کنیم.”
این پسر از سوریه هشت ماه پیش پدرش را از دست داد. من هر بار که او را می بینم  به این فکر می کنم. مادر و خواهر کوچک او و او تنها کسانی هستند که باقی مانده اند. با اینکه او آرام است ، همیشه لبخند می زند، هنوز بی اطلاع از انچه که از دست داده است..
خورشیدی که در اینجا می درخشد، همان است که در افغانستان می درخشد.

زه په پاکستان کې په محاجر په توګه زیږیدلی وم. زما کورنۍ په هغه وخت کی د افغانستان کې د جګړې څخه وتښتیدل
. افغانستان د ژوند لپاره ځای نه دی نه او دی  اونه مخکی و.  زه تر ا وسه پوره په  دې نړۍ کې مې ځای نه موندلی یم . کله چې  ماشوم وم ما فکر کاوه چې نړۍ لوی دی او په دی کی هر چا لپاره کافی ځای به  شتون و لري. کله چې وخت تېر شو نو پوهیدم چې دا داسی ندی او دیر توپیر لری . هغه وخت چې ما خپل سفر پیل کړ، زما دا همیشه احساس کاوه چه په هیڅ  ځای کی اره نلرم . دا داسې معلومیږی چه زه به هیڅکله زما ځای زه موندلی نشم.l راتلونکې زموږ لپاره نامعلوم  دی، مګر موږ لاهم په آماده ګی لرو. زه تل دا سړی وینم چی کتابونه یی سره دی د زده کړې لپاره او د ځان ښه کولو لپاره دی سولې لټوی .

Nazir

01 U kampu u Bugarskoj sam proveo četiri meseca. Sećam se da je bilo jako hladno. Sve što sam imao od garderobe morao sam da obučem. A nisam imao mnogo. Na granici Turske i Bugarske su mi oduzeli sve. Sav prtljag koji sam imao sa sobom… U Srbiju sam pokušao tri puta da uđem ilegalno. Jednom kada su me uhvatili, imao sam zabranu izlaska iz kampa 18 dana.

01 I spent four months in a camp in Bulgaria. I remember that it was cold. I had to put on all the cloths that I had. And I didn’t have enough. They took everything from me at the border between Turkey and Bulgaria, all the luggage I had with me… I tried to enter Serbia illegally three times. Once when they caught me I was forbidden from leaving the camp for 18 days.

 من چهار ماه در یک اردوگاه در بلغارستان  سپری کردم. به یاد دارم که سرد بود. من باید تمام لباس هایی را  که داشتم می پوشیدم  ولی  به اندازه کافی نداشتم . آنها همه چیز را از من در مرز بین ترکیه و بلغارستان گرفته بودند، همه کوله پشتی هایی  که با خودم داشتم … سعی کردم  سه بار به طور غیرقانونی وارد صربستان شوم. یک بار وقتی آنها مرا گرفتند، من 18 روز از ترک اردوگاه ممنوع شدم.

ما په بلغاریا کې په کمپ کې څلور میاشتې تیرې کړم. ما په یاد دی چی دیر سړه وه. ما باید ټولو جامو چی درلودل اغوندلی وم.

ما دری ځل لپاره هڅه وکړه چې سربیا ته غیر قانوني داخل شم. کله چې دوی ما ونیوله ما ته د 18 ورځو لپاره د کمپ څخه د وتلو منع کوله.

 

 

Nadeem

01 Jedan od načina da se oslobodim straha i besa koji osećam prema Talibanima je ovaj – da ih imitiram. Želim da iskažem svoju ljutnju prema njima. I želim da se oslobodim osećaja mržnje. Želim da se izlečim, jednostavno da o njima više ne razmišljam.
02 Moj prijatelj Zaki je jednom proveo tri dana u bolnici a ja sam sve vreme bio uz njega. Zapravo dva dana nisam spavao, tek sam trećeg, kada sam video da mu je bolje. Poznajemo se skoro godinu dana. Sreli smo se prvi put u kampu u Bugarskoj i od tada smo nerazdvojni. Kao braća smo.
03 Tog dana smo pokušali ilegalno da pređemo granicu, da napustimo Srbiju. Opraštali smo se na železničkoj stanici nas tri drugara, Zaki, Favad i ja. Opraštali smo se od Favada koji je ostajao u Srbiji. Kada je voz krenuo, počeo sam da plačem. Ne samo ja, svi smo plakali. Shvatio sam da se ovde naši putevi razdvajaju. Osećao sam da će mi nedostajati dani koje smo proveli zajedno… Voleo bih da se jednom nađemo opet, sva trojica, negde u Evropi.
04 Ovo je prva neobična fotografija koju sam napravio. Uživao sam u tome. U kampu sam često opterećen raznim stvari. Ali druženje, vreme koje provodim na radionicama i sa prijateljima za mene je jako važno. Pre šest i po meseci u kamp je došao jedan čovek čak iz Australije. Došao je da snimi film o svom životu. Želeo je da upozna mene i dečake mojih godina. I on je jednom bio dečak u izbegličkom kampu za vreme II svetskog rata.  Godinama se mučio u izbeglištvu ali je na kraju uspeo. Postao je uspešan biznismen. To je i moja želja. Jednog dana kada budem postao uspešan biznismen, vratiću se ovde da snimim film o mom izbegličkom životu u Srbiji.

01 One of the ways to free myself from fear and anger that I feel for the Taliban is this – to imitate them. I want to express my anger toward them. I want to be free of hatred. I want to be cured, simply to not think of them anymore.
02 My friend Zaki once spent three days in hospital and I was with him the entire time. Actually I didn’t sleep for two days, only the third, when I saw that he was better. We’ve known each other for one year. We met for the first time in a camp in Bulgaria and we’ve been inseparable ever since. We’re like brothers.
03 That was the day we tried illegally to cross the border and leave Serbia. We were saying goodbye at the train station, the three of us friends, Zaki, Favad and me. We were saying goodbye to Favad who was staying in Serbia. When the train started moving I began to cry. Not just me, we were all crying. I realized that our paths were separating. I felt that I would miss the days we spent together. I wish we could find each other again, the three of us, somewhere in Europe.
04 This is the first unusual photograph that I made. I enjoyed it. In the camp I was often burdened by a lot of things. But friendship, time spent in workshops and with friends is very important for me. There was a man who came to the camp six months ago with a boy my age. He was once a boy in a refugee camp during WWII. For many years he struggled as a refugee, but in the end he made it. He became a successful businessman. That is my desire. One day when I become a successful businessman, I will come back here and make a film about my life as a refugee in Serbia.

یکی از راه های منحرف کردن و ازاد کردن خود از ترس و خشمی که من برای طالبان احساس می کنم این است که آنها را تقلید کنم. من می خواهم خشم خود را نسبت به آنها نشان دهم. من می خواهم از نفرت خلاص شوم. من می خواهم درمان شوم، فقط با فکر نکردن به انها.
دوست من زکی یک بار سه روز را در بیمارستان گذراند و من تمام وقت با او بودم. در واقع من برای دو روز نخوابیدم، تنها روز سوم، زمانی که دیدم  او بهتر است. ما برای یک سال همدیگر را می شناسیم. ما برای اولین بار دریک کمپ در بلغارستان با هم اشنا شدیم  و از آن زمان تا حالا از هم جدا نشده ایم. ما مثل برادر هستیم
این روزی بود که ما سعی کردیم به طور غیرقانونی از مرز عبور کنیم  و صربستان را ترک کنیم. ما  سه تا دوست زاکی، فواد و من در ایستگاه قطار خداحافظی کردیم. ما از فواد که در صربستان ماندنی بود، خداحافظی کردیم. وقتی قطار شروع به حرکت کرد، شروع به گریه کردم. نه فقط من، همه ما گریه میکردیم.  متوجه شدم که مسیر و راهمان  داشت از هم جدا می شد. احساس کردم که دلتنگ روزهایی  که با هم سپری کردیم، می شوم. ای کاش می توانستیم سه نفرمان دوباره همدیگر را در جایی در اروپا پیدا کنیم
این اولین عکس غیر معمولی است که من گرفتم. از آن لذت بردم. در کمپ من اغلب زیر بار مسئولیت های  سنگین واقع می شدم . اما رابطه دوستی، گذراندن وقت  در کارگاه های اموزشی و با دوستان  برای من بسیار مهم است . یک مردی بود که شش ماه پیش با یک پسر هم سن من  به کمپ  آمد. او در دوران جنگ جهانی دوم  یک   پناهنده در کمپ بود. برای چندین سال به عنوان یک پناهنده  دست و پنجه نرم کرد و مبارزه کرد، اما در نهایت با ان کنار امد و پیروز شد. او یک تاجر موفق شد. این خواسته ی من است. یک روز وقتی که من یک تاجر موفق  شدم، به اینجا می آیم و فیلم زندگی خود را به عنوان یک پناهنده در صربستان می سازم.

 

 

Marko

01 Možda imamo različite kulture, ali mi govorimo zajednički jezik.
02 „Uskoro ću napraviti novu fotografiju sa porodicom i čuvaću je, u slučaju da nas nešto  razdvoji“…to mi je rekao iako smo se tek upoznali. Nisam imao nikakav odgovor.

01 We may have different cultures but we speak a common language.
02 „Soon I will make a new photograph with my family and I will keep it, in case something separates us.” That’s what he told me, even though we had only just met. I didn’t have a response.

 ما ممکن است فرهنگ های مختلف داشته باشیم، اما ما یک زبان مشترک داریم
“به زودی یک عکس جدید با خانواده ام  می گیرم  و آن را نگه می دارم ، برای زمانی اگر چیزی ما را از هم جدا کرد .” این همان چیزی است که او به من گفت، هر چند ما تازه همدیگر را ملاقات کردیم. من پاسخی نداشتم

Lola

Zaustavljeni  život ljudi na putu, pritisci koje njihov dolazak vrši na druge zajednice, nedela i patnja. Mi treba da odgovorimo snagom, saosećanjem, solidarnošću i otporom stigmatizaciji.

The suspended life of people on the road, the pressure that their arrival creates in other communities, the ill-treatment and suffering. We must respond with strength, compassion and solidarity and a resistance to stigmatization.

زندگی معلق مردم در جاده ها، فشار ناشی از ورود آنها به جوامع دیگر، بدرفتاری و رنج . ما باید با قدرت، شفقت و همبستگی و مقاومت در برابر ننگ زدگی پاسخ دهیم.