Sayed

Sayed (29), Afghanistan

Bio sam na poslu i nazvao me mlađi brat da što pre dođem kući. Pitao sam šta nije u redu, rekao je da moram odmah da dođem kući. Ostavio sam sve i došao i na zemlji zatekao mrtvo telo moje majke. Ubili su je talibani na putu kući.

Nakon 40 dana, koliko se u Avganistanu čeka na spokoj mrtvih, otac je skupio sve sinove i rekao da moramo otići. Složio sam se, jer sledeće što nas je čekalo je talibanska regrutacija. To nije dolazilo u obzir i napustili smo zemlju. Nije bilo šanse da ostanemo bilo gde jer talibani svuda imaju jake veze.

Prva stanica je bio Iran, ali je situacija za nas tamo jako loša. Radili smo u polju, drugog posla za nas, Avganistance nije bilo. Iranska vlast je Avganistance slala u rat u Siriji, i nakon sedam meseci smo napustili zemlju i otišli u Tursku. Kad smo prvi put prelazili, uhvatila nas je turska policija i rekla da ih pratimo da će nas uputiti ka Istanbulu. Naravno, uputili su nas ka Iranu. To smo shvatili kad smo ispred nas videli iransku policiju. Iza nas je bila šuma i turska policija, a ispred iranska policija. Mnogo ljudi ih je poslušalo, tu je bilo porodica, ljudi s bebama, i na kraju ih je iranska policija uhvatila.

Mi smo se sakrili u šumi. Odatle je ova fotografija. Smrzavali smo se. Čekali smo sat vremena da sve policije napuste to područje i onda sam izašao iz šume i pozvao krijumčara, objasnio mu gde sam i pitao šta da radimo. Rekli su da sačekamo, da će drugi ljudi doći i pokupiti nas. Čekali smo od jedan popodne dok nije pala noć. Situacija je bila loša, bili smo mokri, smrznuti, uplašeni, nismo znali ni da li će se neko uopšte pojaviti. Nisam mogao da pomeram noge. Nismo imali cipele, pukle su dok smo pešačili. Na svakih sat vremena sam mislio da ću umreti. Pokušavali smo da naložimo vatru, ali deo ljudi nije dao jer bi nas otkrila policija.

Tad je došla osoba koja nam je ponudila pomoć, donela hranu za decu i odrasle. Povikali su da treba da idemo, da nas čekaju kola. Pešačili smo sat vremena i došli kola, ušli smo unutra, nije bilo sedišta, svi smo stajali, u kolima koja primaju 10 ljudi, bilo je nas 45. Nismo mogli da dišemo. Vozili smo se šest sati dok nismo stali u jednom delu Turske, gde su nam dali da spavamo na jednom mestu.

Konačno smo stigli u Istanbul, ali bilo je policije i moj otac se uplašio. „Sine, šta da radim, vidi ih“, povikao bi svaki put kad vidi policajca, a ja sam objašnjavao da to nije policija koja mu može nauditi i da ne brine.

Međutim, kad smo hteli da se prijavimo, turska policija nam je govorila da idemo napolje. Nisu hteli da nam pomognu. Izbeglica si, iz Avganistana – ne želimo te, idi. Deset puta smo pokušavali da pređemo iz Turske u Grčku morem i nismo uspeli. Tri meseca smo proveli u Istanbulu. U jednom malom brodu je trebalo da bude nas 40. Kad smo stigli do obale, nije se videlo kopno s druge strane. Krijumčar nam je rekao: „Idite“. Odbio sam, rekao sam da neću da umrem u moru.

Onda smo odlučili da pokušamo preko Bugarske. Dva puta smo pokušali i dva puta su nas uhvatili. Bugarska policija je jako loša. Kad nas uhvate, uzmu nam sve i pretuku nas. Uopšte im nije bitno kuda nas tuku, samo su nas udarali štapovima.

Rekao sam ocu da ćemo pokušati još jednom, ako ne uspemo to je to. Nećemo pokušavati više.
Pešačili smo dva sata i stigli do reke, ali sam ovaj put video drugu obalu. Stavili su nas po troje u jedan čamac i vukli smo se preko konopca, da ne bismo pravili buku. Prešli smo na drugu stranu. Hodali smo ponovo 6, 7 sati. Smestili su nas na jedno mesto, gde smo trebali da čekamo krijumčara. Spavali smo dva, tri sata, preplašeni od životinja. Sutradan su nas pokupila kola i odvela u Sofiju, ali to je bilo toliko loše – 35 ljudi koji su morali da leže, nismo mogli da ustanemo jer ako podignem glavu udaram u krov kola. Rekli su nam da ćemo se voziti 20 minuta, međutim, vozili smo se četiri sata. To je bio užas. Nismo imali vazduha, potpuno smo se pokočili. Čak i da smo se drali, niko nas ne bi čuo.

Konačno smo stigli do nove šume. Kad su nas izbacili ništa nisam mogao da vidim, a noge su mi otkazale, tako da sam se kretao prvih nekoliko minuta na kolenima, kao životinja. Nakon nekoliko sati smo stigli u Sofiju. Odatle smo krenuli ka Srbiji. Tri dana i noći smo hodali po planinama i šumama, preko reka, bez hrane, sve smo potrošili…   I nas 25 nismo uspeli da pređemo. Na kraju nas je uhvatila policija Srbije i poslala nas nazad Bugarima. Molili smo da to ne rade, pokazivali na decu i žene, ali nije vredelo. Kad nas je bugarska policija uhvatila, počeli su da nas tuku ponovo. Na kraju su nas poslali u zatvoreni kamp. Odatle u otvoreni kamp koji nije bio dobar za nas. Nismo imali lekove, hrana je bila loša, policija nas je loše tretirala…

Napokon, nakon više od godinu dana od dana kad smo krenuli na put, uspeli smo ući u Srbiju i doći do Beograda. Policija nas je odvela do stanice da ostavimo podatke i smestili su nas u Krnjaču, gde smo, evo, već 14 meseci. Čekamo. Ne znam šta će se desiti s nama. Sve je moguće.

Na granici Irana i Turske bili smo u dvoja kola. U jednim kolima otac, brat i ja, a u drugim dva brata i sestra. Oni su uspeli preći iz prve i sada su u Nemačkoj. Nas su vratili.

Kad pogledam ovu fotografiju sve što smo prošli mi se automatski vraća. Mislio sam da kažem ukratko šta je ova fotografija i, evo, pričam već preko 40  minuta.

Kad sam krenuo na put, hteo sam da pišem šta nam se dešava i kad stignemo na željenu destinaciju, želim da napišem knjigu i ovu fotografiju ću objaviti u toj knjizi. Imaće poruku za ljude koji planiraju da krenu iz svojih zemalja negde drugde. Želim da im poručim da je život toliko težak, ako želiš svetlu budućnost moraš da se žrtvuješ, da prođeš nezamislive situacije…

Oni koji žele da napuste svoje zemlje, moraju da znaju da ni jedna zemlja nije kao njihova domovina. Verujte mi, molim se za mir svaki dan, i ako u moju zemlju dođe mir, ja sam spreman da se vratim. Volim svoju zemlju. Znam da je siromašna, ali ja je volim. Rođen sam tamo, disao sam vazduh i jeo plodove te zemlje. Nedostaje mi svaki dan.

Sayed (29), Afghanistan

I was at work when my younger brother called me to come home as soon as I could. I asked him what was wrong, he told me that I have to come home at once. I left everything and went home and there on the ground I found my mother’s dead body. The Taliban killed her on her way home.

After 40 days, which is how long you wait in Afghanistan for the soul to rest, my father gathered all his sons and told us that we have to leave. I agreed, because what was waiting for us next was the Taliban recruitment. That was out of the question so we left the country. There was no chance for us to stay because the Taliban had strong connections everywhere.

Our first stop was Iran, but the situation for us there was very bad. We worked in a field, there was no other job for us Afghans. The Iranian government would send Afghani people to war in Syria, so we left the country after seven months and went to Turkey. When we were crossing the border for the first time, the Turkish police caught us and told us to follow them, that they would direct us to Istanbul. Of course, they directed us to Iran. We figured it out when we saw the Iranian police in front of us. Behind us there was a forest and the Turkish police, and in front of us the Iranian police. A lot of people listened to them, there were many families, people with babies, and in the end the Iranian police caught them.

We hid in the forest. That’s where this photo was taken. We were freezing. We waited for an hour for the police to leave the area and then I came out of the forest and called a smuggler, told him where I was and asked him what to do. They told me to wait, that some other people will come get us. We waited from one in the afternoon until nightfall. The situation was bad, we were wet, frozen, scared, we didn’t know if anyone would show up. I couldn’t move my legs. We didn’t have shoes, they broke as we were walking. Every hour or so I thought I would die. We tried to light a fire, but some of the people didn’t allow it because the police would find us.

Then a person came and offered help, brought food for the children and the grownups. They called out that we have to go, that a car was waiting for us. We walked for an hour and came to the car, got inside, there were no seats, we were all standing. In a car for 10 people there were 45 of us. We couldn’t breathe. We rode for six hours until we stopped in a part of Turkey, where they let us sleep in one place.

We finally made it to Istanbul, but the police were there and my father was scared. “Son, what should I do, look at them,” he would cry whenever he saw a policeman, and I kept explaining to him that it wasn’t the same police that could harm him, that he shouldn’t worry.

However, when we wanted to register, the Turkish police told us to get out. They didn’t want to help us. You are a refugee from Afghanistan – we don’t want you, go away. Ten times we tried to cross from Turkey to Greece by sea and we didn’t succeed.  We spent ten months in Istanbul. Forty of us had to fit in a small boat. When we reached the shore, we couldn’t see land on the other side. The smuggler said: “Go.” But I refused, I told him that I didn’t want to die at sea.

Then we decided to try through Bulgaria. Twice we tried and twice they caught us. The Bulgarian police are very bad. When they catch us they take everything from us and beat us. They don’t care where they hit us, they hit us with rods.

I told my father that we would try one more time and if we don’t succeed, that’s it. We wouldn’t try again. We walked for two hours and reached the river, but this time I could see the other shore. They put three of us in one boat and we dragged ourselves across with a rope so that we wouldn’t make noise. We got to the other side, and then walked for another 6 or 7 hours. They put us in a place where we were supposed to wait for a smuggler. We slept 2-3 hours, afraid of animals. The next day we were taken by car to Sophia, but that was very bad – 35 people who had to lie down, we couldn’t get up because if I lifted my head I would hit the roof of the car. They told us that we would be riding for 20 minutes, but it lasted four hours. It was horrible. We had no air, we were stiff. Even if we yelled nobody would hear us.

Finally we reached the forest. When they kicked us out I couldn’t see anything, and my legs weren’t working, so for the first several minutes I crawled on all fours, like an animal. After some hours we reached Sophia. From there we started towards Serbia. For three days and nights we walked over mountains and through forests, across rivers, without food, we spent it all… 25 of us didn’t make it across. In the end the Serbian police caught us and sent us back to the Bulgarians. We begged them not to do that, showed them the women and children, but it was no use. When the Bulgarian police caught us, they started beating us again. In the end they sent us to a closed camp, and from there to an open camp which wasn’t good for us. We didn’t have medicine, the food was bad and the police abused us…

At last, after more than a year since we started our journey, we managed to enter Serbia and reach Belgrade. The police took us to the station to take our info, and then they placed us in Krnjača, where we have been for the past 14 months. We are still waiting. We don’t know what will happen to us. Anything is possible.

On the border between Iran and Turkey we were in two cars. I was in one with my father and brother, and in the other were my two brothers and my sister. They managed to cross on the first try, and now they are in Germany. We were sent back.

When I look at this photo, everything that we’ve been through comes back. I wanted to say a little bit about what this photo means, and here I am talking for more than 40 minutes. When I began my journey I wanted to write about what was happening to us, and when I reach my destination I will write a book and publish this photo in that book. It will have a message for people who want to leave their countries and go somewhere else. I want to tell them that life is so difficult, if you want a bright future you have to sacrifice yourself and go through unthinkable situations…

Those who want to leave their countries have to know that no other country is like their homeland. Trust me, I pray for peace every day, and if peace comes to my country I am ready to return. I love my country. I know that it’s poor, but I love it. I was born there, I breathed its air and ate the fruit of its land. I miss it every day.

سید (29 سال)، افغانستان

من سر کار بودم و برادر کوچکترم  از من خواست تا هر چه زودتر به خانه بروم. من پرسیدم که چه اتفاقی افتاده است، او گفت که  باید سریع به خانه بروم. من همه چیز را ترک کردم و رفتم و بدن مرده مادرم را روی زمین یافتم. طالبان او را در راه امدن به خانه کشته بودند. پس از 40 روز، که در افغانستان منتظر ارامش مرده ها هستند، پدر من تمام پسران را جمع کرد و گفت ما باید اینجا را ترک کنیم. من موافقت کردم، زیرا چیز بعدی که منتظر ما بود  استخدام برای طالبان بود. این در نظر ما نمی امد و ما کشور را ترک کردیم. هیچ راهی وجود نداشت که ما بتوانیم در هر جایی بمانیم، زیرا طالبان در همه جا پیوندی قوی داشت.

ایستگاه اول ایران بود، اما وضعیت برای ما در انجا خیلی بد است. ما درزمینه زمین کاری کار می کردیم، کار دیگری برای ما افغانها نبود. دولت ایران افغان ها را به جنگ در سوریه می فرستاد و پس از هفت ماه ما کشور را ترک کردیم و به ترکیه رفتیم. هنگامی که ما برای اولین بار از مرز عبور کردیم، پلیس ترکیه ما را گرفت و گفت که ما آنها را دنبال کنیم تا ما را به استانبول بفرستند. البته آنها ما را به ایران فرستادند ما این را زمانی متوجه شدیم که پلیس ایران را در مقابل مان دیدیم. پشت سر ما جنگل و پلیس ترکیه و در مقابل ما پلیس ایران بود. بسیاری از مردم به آنها گوش داده بودند، در انجا خانواده ها و افرادی با نوزاد بودند و در نهایت توسط پلیس ایران دستگیر شدند.

ما در جنگل پنهان شدیم  این عکس از انجا است. ما یخ زدیم. ما یک ساعت صبر کردیم تا پلیس تمام منطقه را ترک کند و سپس از جنگل خارج شدیم و با قاچاقچی تماس گرفتیم، به او توضیح دادم که  کجا هستیم وچه باید بکنیم. آنها گفتند که  باید منتظربمانیم تا دیگران بیایند و ما را ببرند.

                                                                         . ما از ساعت یک بعد از ظهر تا زمانی که شب شد منتظر بودیم وضعیت بد بود،  خیس بودیم، یخ زده، ترسیده بودیم، ما حتی نمی دانستیم که آیا کسی هرگز خود را نشان می دهد یا نه. نمی توانستم پاهایم را تکان دهم. کفش نداشتیم، چونکه  راه رفته بودیم ، پاره شده بودند.

 هر ساعت من فکر می کردم که می خواهم بمیرم. ما سعی کردیم آتش روشن کنیم ، اما بعضی از مردم نخواستند این کار را بکنند، زیرا پلیس می توانست ما را پیدا کند. سپس فردی به ما کمک کرد، برای کودکان و بزرگسالان غذا آورد. آنها فریاد زدند که باید بروید چون ماشین منتظر شماست. ما یک ساعت راه رفتیم و یک ماشین آمد، وارد ان شدیم، صندلی نبود، همه ما ایستاده بودیم، در ماشینی که جای 10 نفر بود 45 نفر را جای دادند. ما نمی توانستیم نفس بکشیم ما برای شش ساعت رانندگی کردیم تا زمانی که در یک قسمتی از ترکیه توقف کردیم، جایی که آنها به ما دادند تا همه در یک جا بخوابیم.

ما بالاخره به  استانبول رسیدیم، اما پلیس هم بود و پدرم ترسید. “پسر، چه کار کنیم، نگاه کن انها را،” هر وقت که یک پلیس را می دید فریاد می زد و به او توضیح دادم که اینها  پلیس هایی  نیستند که بتوانند به او صدمه ای وارد کنند, نگران نباش.

با این حال، هر زمانی که ما می خواستیم ثبت نام کنیم، پلیس ترکیه به ما می گفت بروید بیرون. آنها نمی خواستند به ما کمک کنند. شما پناهنده هستید,از افغانستان هستید – ما شما را نمی خواهیم,   بروید. ما ده بار تلاش کردیم از دریای ترکیه به سمت یونان حرکت کنیم و موفق نشدیم.

ما سه ماه را در استانبول گذراندیم.

هنگامی که ما به ساحل رسیدیم هیچ زمینی در طرف دیگر دیده نمی شد.. در یک کشتی کوچک، قرار بود ما 40  نفر باشیم

قاچاقچی به ما گفت، “بروید”. رد شدیم، گفتم من نمی خواهم در دریا بمیرم. سپس تصمیم گرفتیم از طریق بلغارستان امتحان کنیم. ما دو بار سعی کردیم و دو بار ما را گرفتند. پلیس های  بلغاری بسیار بد هستند. وقتی آنها ما را دستگیر کردند، همه چیز را از ما گرفتند و ما را ضرب و شتم کردند. برای آنها مهم نبود که کجای  ما را ضرب و شتم می کنند، آنها فقط با چوب و چماق ما را میزدند. من به پدرم گفتم که دوباره امتحان می کنیم اگر موفق نشدیم , دیگر سعی نخواهیم کرد.

ما دو ساعت راه رفتیم و به رودخانه رسیدیم، اما این بار ساحل دیگری را دیدم. آنها سه نفرما را در یک قایق قرار دادند و ما طناب را کشیدیم تا سر و صدا نداشته باشیم. ما به طرف دیگر رفتیم. ما برای 6, 7 ساعت دوباره راه رفتیم. آنها ما را در یک جا گذاشتند، که  باید منتظر یک قاچاقچی می بودیم.

ما برای دو، سه ساعت خوابیدیم، از حیوانات می ترسیدیم. روز بعد ما را سوار ماشین کردند و ما را به سوفیا بردند، اما این خیلی بد بود – 35 نفر که مجبور بودیم دراز بکشیم، نمیتوانستیم بلند شویم، چون اگر سرمان را بالا می اوردیم، به سقف ماشین می خورد.

. آنها به ما گفتند برای 20 دقیقه رانندگی هست، با این حال، ما برای چهار ساعت سوار ماشین بودیم

                                                                 .

             واقعا وحشتناک بود.هوایی وجود نداشت، به طور کامل فشرده شده بودیم. حتی اگر ما دعوا هم می کردیم ، هیچ کس ما را نمی شنید. در نهایت به جنگلی جدید رسیدیم. هنگامی که آنها ما را  پایین کردند، من چیزی را نمی دیدم، و پاهایم از کار افتاده بود، بنابراین برای چند دقیقه اول روی  زانوهایم راه می رفتم، مانند یک حیوان. بعد از چند ساعت ما به سوفیا رسیدیم. از آنجا ما به سمت صربستان حرکت کردیم. ما سه روز و شب در کوه ها وجنگلها ، از طریق رودخانه، بدون غذا پیاده می رفتیم، همه چیز را مصرف کرده بودیم.

ما  25 نفرموفق نشدیم که رد شویم. در نهایت  توسط پلیس صربستان دستگیر شدیم و ما را به بلغارستان پس فرستادند. ما التماس کردیم که آنها این کار را انجام ندهند، کودکان و زنان را به انها نشان دادیم، اما ارزشش را نداشت. هنگامی که پلیس بلغارستان ما را گرفت، دوباره شروع به ضرب و شتم کرد. در نهایت آنها ما را به یک اردوگاه بسته منتقل کردند. از آنجا به اردوگاه باز که برای ما خوب نبود. ما دارو نداشتیم، غذا بد بود، پلیس با ما بد رفتار می کرد. در نهایت، پس از گذشت بیش از یک سال از روزی که ما دراین راه حرکت کردیم،  موفق به ورود به صربستان شدیم و به بلگراد رسیدیم. پلیس ما را به ایستگاه منتقل کرد تا دا ده ها را انتقال دهیم و ما را در کرنیاچا گذاشت، جایی که ما برای 14 ماه درآن منتظرهستیم. نمی دانم چه اتفاقی برای ما می افتد. همه چیز ممکن است.

در مرز ایران و ترکیه ما  دو ماشین سوار شدیم. در یک ماشین، پدرم، برادرم و من بودیم و در ماشین دیگردو برادر و خواهرم بودند. آنها توانستند نخستین بارعبور کنند و اکنون در آلمان هستند و ما را برگرداندند.

وقتی به این عکس نگاه میکنم، هر چیزی که بر ما گذشت به طور خودکار به خاطر من باز می گردد. من فکر کردم به طور خلاصه آنچه را که در این عکس است، بگویم ولی در اینجا حدود 40 دقیقه است که دارم  صحبت می کنم.

وقتی که دراین جاده راه افتادم، می خواستم از آنچه که برایمان اتفاق میفتد و زمانی که ما به مقصد مورد نظر می رسیم بنویسیم، می خواهم یک کتاب بنویسم و این عکس را در این کتاب منتشر کنم.

این یک پیام برای افرادی است که در حال برنامه ریزی برای ترک کشور خود به سایر نقاط هستند. من می خواهم به آنها بگویم که زندگی بسیار سخت است، اگر بخواهید آینده ای روشن داشته باشید، باید خودتان را قربانی کنید و موقعیت های غیر قابل تصور را پشت سر بگذارید.

کسانی که می خواهند کشورشان را ترک کنند، باید بدانند که هیچ کشوری مثل میهن خودشان نیست. باور کنید که من هر روز برای ارامش دعا می کنم و اگر صلح به کشورم بیاید، آماده بازگشت به انجا هستم. من کشورم را دوست دارم من می دانم کشور فقیری است، اما من او را دوست دارم.

من آنجا متولد شدم، هوای انجا را تنفس کردم و میوه های آن سرزمین را خوردم. هر روز دلم برایش تنگ می شود.