Karvan

Karvan, Bagdad, Iraq

This is my children’s first Snowman. And mine. Ever since we left Bagdad, my youngest son kept saying how he couldn’t wait to see snow, he wouldn’t stop asking about the snow, and we were travelling in the summer, so I explained to him that he had to be patient.

Finally we arrived at our wanted destination, but we came too early, in the autumn. We live in the country of Santa Claus, but there was no snow. Only the cold. When it started snowing we all began jumping for joy around the apartment. We thought that pearls were falling from the sky, that’s what snow looked like to us. We got dressed and ran outside, and then we realized that we couldn’t make anything – the snow was dry.

I had an idea – I brought water and connected the snow, and we made the first ball. Then we made the second one. And so my kids made their first Snowman.

They were so happy, but completely wet, so we ran home to change. Our clothes weren’t ideal for that weather, because we didn’t know how to dress. At the Red Cross they told us to go to a second hand store and buy clothing, but nobody told us how warm the clothing should be. In the end I bought something too light and of poor quality. It was infested with moths. It simply wasn’t good clothing for my family. But we fixed everything. After we changed at home we ran out again and continued to play in the snow until we were completely frozen.

But, we were happy.

(Karvan lives in Finland)

 

Karvan, Bagdad, Irak

Ovo je prvi Sneško Belić moje dece. I moj. Otkad smo napustili Bagdad, moj najmlađi sin je govorio kako nije mogao da sačeka da vidi snieg, nije prestajao da pita o snegu, a putovali smo leti, pa sam mu objasnio da mora biti strpljiv.

Konačno smo stigli na željenu destinaciju, ali smo došli prerano, u jesen. Živimo u zemlji Deda Mraza, ali nije bilo snega. Samo hladno. Kada je počeo da pada sneg, svi smo poskočili od radosti u stanu. Mislili smo da biseri padaju sa neba, tako nam je izgleda sneg. Obukli smo se i istračali napolje, a onda smo shvatili da ništa ne možemo napraviti – sneg je bio previse suv.

Imao sam ideju – doneo sam vodu i tako povezao sneg, i napravili smo prvu grudvu. Onda smo napravili drugu. I tako su moja deca napravila svog prvog Sneška Belića.

Bili su tako srećni, ali su bili potpuno mokri, pa smo se vratili u kuću da se presvuku. Naša odeća nije bila idealna za to vreme, jer nismo znali kako treba da se obučemo. U Crvenom krstu su nam rekli da idemo u prodavnicu polovne robe i kupimo odeću, ali niko nam nije rekao koliko ta odeća treba da bude topla. Na kraju sam kupio nešto previše lagano i lošeg kvaliteta. Bilo je oštećene moljcima. To jednostavno nije bila dobra odeća za moju porodicu. Ali sve smo popravili. Nakon što smo se presvukli kod kuće, opet smo izleteli iz kuće i nastavili da se igramo na snegu sve dok nismo se nismo potpuno smrzli.

Ali, bili smo srećni.

(Karvan živi u Finskoj)

کاروان، بغداد، عراق

این اولین ادم برفی فرزندان من است و همچنین خود من. از زمانی که بغداد را ترک کردیم، پسر کوچکترم به من می گفت که  مشتاق دیدن برف است، او می پرسید چه وقت برف می آید و ما در تابستان سفر کردیم، بنابراین به او توضیح دادم که او مجبور است صبور باشد. ما در نهایت به مقصد مورد نظر رسیدیم، اما خیلی زود رسیدیم، در پاییز. ما در سرزمین بابا نوئل زندگی می کنیم و برف در هیچ جا نیست. فقط سرد بود.

وقتی شروع به باریدن کرد همه ما از شادی در اطراف آپارتمان می پریدیم. ما فکر کردیم که مهره از آسمان می بارد، برف به نظر ما این چنین میرسید. ما لباس پوشیدیم، دویدیم بیرون و متوجه شدیم که نمیتوانیم کاری انجام دهیم چون برف خشک بود.

به خاطر اوردم- که اب بیارم وبه برف اضافه کنم که بعد اولین گلوله برفی رو درست کردیم. سپس دیگری رو درست کردیم و این چنین فرزندانم اولین ادم برفی رو ساختند.

آنها خوشحال بودند، اما کاملا خیس بودند، بنابراین به داخل خانه دویدیم و لباس هایمان را عوض کردیم. لباس های ما کاملا مناسب آن هوا نبود، زیرا ما نمی دانستیم چگونه لباس بپوشیم. آنها در صلیب سرخ به ما گفتند برای خرید لباس به مغازه دست دوم برویم، اما هیچکس به ضخامت انها اشاره نکرد. در نهایت لباسی با ضخامت نادرست و کیفیتی پایین را خریدم و حتی درپایان باید با موریانه ها هم درگیر می بودم.

فقط  این یک لباس مناسب برای خانواده من نبود. نه، ما همه چیز را حل کردیم و بعد از آن در خانه لباس عوض کردیم، همه ما دوباره بیرون دویدیم  و تا زمانی که کاملا یخ نزدیم، بازی در برف را ادامه دادیم.

اما ما خوشحال بودیم

(کاروان در فنلاند زندگی می کند)