Hasan

Hasan, Deir al-Zour, Sirija

Svaki dan smo živeli smo u smrti. Moj grad je držala Islamska država i kidnapovanja i ubistva su bila svakodnevnica. Odlučio sam da ostavim svoju divnu zemlju i uspomene na nekada lep život i da sa ženom i moje troje male dece krenemo na put, ka novom životu i novoj zemlji. Prvi korak nije bilo lak, ali drugi izbor nije postojao.

U leto 2015. godine smo pod okriljem mraka napustili našu kuću, porodicu i prijatelje.  Nisam se oprostio ni sa roditeljima, plašio sam se da zbog toga mogu da nastradaju i da bi mogli da nam oduzmu celokupnu imovinu kad shvate da smo otišli.  Privatnost je bila najvažniji deo našeg putovanja.

Uspeli smo preko krijumčara da napustimo područje pod kontrolom Islamske države i stigli smo do turske granice. Put je bio dug i jako hladan i za mene, odraslog čoveka, zamislite kako je bilo deci. Na turskoj granici su nas čekala područja sa minama.  Krijumčar nam je rekao da je prethodnih dana nekoliko ljudi tu izgubilo život.

Uspeli smo da pređemo taj deo, ali opasnost tu nije prestala. Dugo smo putovali do Izmira, a tamo nas je čekalo more. Tri puta smo za dve nedelje pokušavali da pređemo to opasno more i nismo uspeli. Na kraju nas je krijumčar ubacio u mali gumeni čamac, koji je bio dva metra dug. Bilo nas je 18, od čega 10-oro dece unutra.  Ubrzo se more uzburkalo, počeli su talasi i voda je počela da nam ulazi u čamac. Dozivali smo pomoć dok nam se baterije na telefonu nisu ispraznile.  Bio je mrak. Proveli smo devet sati na sred mora, u hladnoj vodi. Nada da ćemo preživeti je nestajala, ali sa izlaskom sunca spazila nas je Obalska straža Turske i vratila na obalu.

Znali smo da povratka kući nema a nema ni povlačenja i sutradan smo se drugačije dogovorili sa drugim krijumčarom, jer smo sada znali kako izgleda put, i uspeli smo da se domognemo Mitilinija na Lezbosu.

Tu smo imali trenutak olakšanja, bili smo srećni jer smo znali da je najopasniji deo puta gotov. Na putu su nam stajale još dve velike prepreke – Mađarska i hladnoća.

Iz Grčke smo ubrzo nastavili dalje prema Makedoniji.  Bilo je hladno, a makedonska vojska i policija su nas tukli, bez obzira što je bilo puno male dece u grupi.

Svi smo bili iscrpljeni do krajnjih granica, ali i nervozni i nismo uzeli predaha, nastavili smo dalje ka Srbiji. Mokre od kiše i umorne, krijumčar je uspeo da nas ubaci u autobus iz Preševa za Beograd. Nije bilo mesta pa smo celo vreme puta stajali u toj mokroj odeći. Noge više nisam osećao i nisu me slušale. Razmišljao sam šta da radimo kad dođemo do Beograda? Mrak je, stići ćemo pre izlaska sunca, kiša pada, hladno je, premoreni smo, nemamo novaca da bi mogli da se smestimo negde da prespavamo. Nisam znao šta da radimo.

Kad smo izašli iz autobusa, deca su se tresla i mi, odrasli smo pokušavali da ih zagrijemo tako što smo ih trljali dlanovima. Onda nam je bog poslao jednu dobru ženu koja nas je odvela u svoj stan. Bio je mali i topao i više nego dovoljan za nas. Prvi put u dve nedelje smo se osetili toplo, sigurno i čisto. Decu smo stavili da spavaju a mi smo prali veš i istuširali se. Na kraju je i nas san savladao.

Sutradan smo nastavili put. Uspeli smo da pređemo u Mađarsku dan pre zatvaranja granice, posle toga vozom do Austrije i dalje u Švedsku.

Ovo je moja priča o bekstvu iz zemlje smrti i o putu na kojem nas je smrt stalno pratila.

Danas radim u fabrici Volvo u Švedskoj i moja porodica ima dobar život. Ova fotografija je iz naše nove zemlje. Međutim, uprkos blagostanju, moje srce je u mojoj ranjenoj zemlji.

 

Hasan, Deir al-Zour, Syria

Every day we lived in death. My was city held by Islamic state and kidnappings and murders were our everyday. I decided to leave my beautiful country and memories of a once beautiful life and to move with my wife and my three children on the road to a new life and a new country. The first step was not easy, but there was no other choice.

In the summer of 2015, we left our house, family and friends under the auspices of darkness. I did not forgive either my parents or their parents, I was afraid that they we could have caused the confiscation of all our property, when they realized that we had left. Privacy was the most important part of our journey.

We left through the smuggler and managed to leave the area under the control of the Islamic state and we reached the Turkish border. The road was long and very cold and, even for me, an adult, imagine how it was for the children. Areas with mines were waiting for us at the Turkish border. The smuggler told us that in the past few people lost their lives.

We managed to cross that part of the road, but the danger did not stop there. We travelled to Izmir for a long time, and there the sea was waiting for us. We tried three times in three weeks to cross this dangerous sea and we did not succeed. In the end, the smuggler thrown us into the rubber boat, which was two meters long. We were 18, out of which 10 children were in. Soon the sea began to thunder, big waves began, and water started to enter the boat. We’ve called for help until the batteries on the phone have been emptied. It was dark. We spent nine hours in the middle of the sea, in the cold water. The hope that we would survive disappeared, but with the sunrise the Turkish Coast Guard came to rescue us and return to the coast.

We knew that there was no return home and no withdrawal, and the next day we made different arrangement with another smuggler, because we now knew how thing looked like, and we managed to get to Mitilini on Lesbos.

We had a moment of relief there, we were happy because we knew that the most dangerous part of the journey was over. There were two major obstacles on our way – Hungary and the cold.

We quickly proceeded from Greece to Macedonia. It was cold, and the Macedonian army and the police beat us, regardless of the fact that there were many young children in the group.

We were all exhausted to the extremes, but also nervous and we did not take respite, we continued to Serbia. Wet from the rain and tired, the smuggler managed to put us on a bus from Preševo to Belgrade. There was no place, so we stood in that wet clothes all the time. I was no longer feeling my legs and did not listen to me. I was thinking what to do when we reached Belgrade? It’s dark, we’ll arrive before sunrise, the rain was falling, it was cold, we’re exhausted, we had no money to settle down somewhere to sleep. I did not know what to do.

 

When we got out of the bus, the kids shivered and we, adults, tried to warm them up by rubbing them with our palms. Then God sent us a good wife who took us to her apartment. It was small and warm and more than enough for us. For the first time in two weeks we felt warm, safe and clean. We placed the children to sleep and we washed our laundry and showered. In the end, our weariness and sleep overcome us.

The following day we continued our journey. We managed to move to Hungary the day before the border was closed, after which we took the train to Austria and continued to Sweden.

This is my story of fleeing from the land of death and the path on which death constantly followed us.

Today I work at the Volvo plant in Sweden and my family has a good life. This photo is from our new country. However, despite my well-being, my heart is in my wounded country.

حسن، دیر الزور، سوریه

هر روز ما در مرگ زندگی می کردیم. شهر من به دست دولت اسلامی مدیریت می شد و هر روز آدم ربایی و قتل بود. من تصمیم گرفتم کشور زیبای خود و خاطرات یک زندگی زیبا را ترک کنم و با همسرم و سه فرزندم شروع به حرکت در راه یک زندگی جدید و یک کشور جدید کردیم. گام اول آسان نبود، اما انتخاب دیگری نداشتیم.

در تابستان سال 2015، ما خانه، خانواده و دوستانمان را در تاریکی گذاشتیم. من حتی با خانواده ام هم خدافظی نکردم چون از این می ترسیدم که باعث رنج انها شوم و هم اینکه کسی بتواند تمام اموالمان را بگیرد، زمانی که متوجه شوند که ما رفته ایم. حریم خصوصی مهمترین بخش سفر ما بود.

ما از طریق قاچاقچی توانستیم تا منطقه تحت کنترل دولت اسلامی را ترک کنیم و به مرز ترکیه رسیدیم. برای من، به عنوان یک بزرگسال، جاده طولانی و بسیار سرد بود تصور کنید که برای بچه ها چگونه بود. در مرز ترکیه مناطق مینی منتظرما بودند. قاچاقچی به ما گفت که در چند روز گذشته چندین نفر در اینجا جان خود را از دست دادند. ما موفق شدیم از این قسمت عبور کنیم ، اما خطر در آنجا به اتمام نمی رسید. ما بعد از یک سفر طولانی به ازمیر رسیدیم و آنجا دریا منتظر ما بود.

 ما سه بار در دو هفته سعی کردیم از این دریای خطرناک عبور کنیم و موفق نشدیم. در نهایت، قاچاقچی ما را در یک قایق لاستیکی کوچک، که دو متر طول داشت، انداخت. ما 18 نفر بودیم که 10 نفر از انها کودک بودند. به زودی دریا خروشان شد، امواج شروع شدند و آب شروع به وارد شدن به قایق کرد. ما تا زمانیکه باطری های تلفن خالی نشده بودند برای کمک تماس گرفتیم. تاریک بود. ما نه ساعت را در وسط دریا، در آب سرد گذراندیم. امید زنده ماندنمان ناپدید شد، اما با طلوع خورشید گارد ساحلی ترکیه به سوی ما آمد و ما را به ساحل برگرداند. ما می دانستیم که هیچ راه بازگشتی به خانه و خروج  از این شرایط وجود ندارد و روز بعد با قاچاقچی دیگرتوافقی متفاوت داشتیم، زیرا اکنون می دانستیم که این راه چگونه است و ما توانستیم به میتیلیینی در لسبوس برسیم.

ما اینجا در این لحظه احساس ارامش داشتیم، خوشحال بودیم، زیرا میدانستیم خطرناک ترین قسمت سفر تمام شده است. هنوز دو مانع عمده در جلوی راه ما وجود داشت- مجارستان و سرما.

از یونان به سرعت از طریق مقدونیه  پیش رفتیم. هوا سرد بود و ارتش مقدونیه و پلیس ما را کتک زدند، صرف نظر از این که تعداد زیادی  کودک در این گروه وجود داشتند.

ما همه به شدت خسته بودیم، اما عصبی هم بودیم و حتی نفسی هم تازه نکردیم، به صربستان ادامه دادیم. به خاطر باران خیس بودیم  و خسته و قاچاقچی توانست ما را در یک اتوبوس از پرشوو به بلگراد بگذارد. هیچ جایی وجود نداشت، بنابراین ما در آن لباس های خیس تمام وقت ایستاده بودیم. من دیگر پاهایم را احساس نمی کردم و به من گوش نمی دادند. من فکر می کردم چه کنیم زمانی که به بلگراد برسیم؟ تاریک است، ما قبل از طلوع آفتاب می رسیم، باران می بارد، سرد است، به اخر رسیده بودیم، پولی نداشتیم تا بتوانیم در جایی برای خوابیدن بمانیم, نمی دانستم چه کار کنیم.

هنگامی که ما از اتوبوس بیرون امدیم، بچه ها می لرزیدند و ما، بزرگسالان، سعی کردیم آنها را با مالش دست های خود گرم کنیم. سپس خداوند یک خانم خوب برای ما فرستاد که ما را به آپارتمانش برد. کوچک و گرم بود و برای ما بیش از اندازه کافی بود. برای اولین بار در طول دو هفته ما احساس گرمی، امنیت و تمیزی کردیم. ما بچه ها را خواباندیم و لباس هایمان را شستیم و دوش گرفتیم. در نهایت، به رویایمان رسیدیم.

روز بعد سفرمان را ادامه دادیم. یک روز قبل از اینکه مرز بسته شود، ما موفق  شدیم به مجارستان برسیم, بعد از آن با قطار به اتریش رفتیم و به سمت سوئد ادامه دادیم.