Zaki

01 Rodio sam se kao izbeglica u Pakistanu. Moji su tada bežali od rata u Avganistanu. Avganistan nije mesto za život – nije bio ni tada a nije ni sada. A ja, još uvek nisam pronašao svoje mesto u ovom svetu. Kada sam bio mali mislio sam da je svet ogroman i da ima mesta za sve. Kako vreme odmiče shvatam da su stvari malo drugačije. Od trenutka kada sam započeo svoje putovanje goni me osećaj da nigde ne pripadam. Kao da to svoje mesto nikada neću naći.
02 Budućnost je neizvesna za nas ali se ipak na neki način pripremamo za nju. Ovog čoveka uvek viđam sa knjigama. Čini mi se da samo traži mir da uči i da radi na sebi uprkos tome što ne zna šta ga čeka.
03 Svaki put kada se sretnem sa ovim dečakom, sledim se. Čujem ga kako govori sebi “ja sam jak momak, ja sam jak momak”. I nikad se ne žali. Podseća me da treba da budem zahvalan zato što sam živ, zato što sam zdrav, zato što mogu da hodam. Voli sa mnom da se druži, ne znam zašto. Često mi kaže “hajdemo napolje da porazgovaramo”.
04 Ovaj dečak iz Sirije je pre osam meseci izgubio oca. Pomislim na to uvek kada ga sretnem. Ostali su on, mama i mala sestra. Iako je tih, uvek je nasamejan, još uvek nesvestan svog gubitka.
05 Sunce koje sija ovde je isto ono koje sija i u Avganistanu

01 I was born as a refugee in Pakistan. My family was running from the war in Afghanistan at the time. Afghanistan is not a place for living – it wasn’t then and it isn’t now. As for me, I still haven’t found my place in this world. When I was little I thought the world was huge and that there is enough room for everyone. As time passes I realize that things are a bit different. From the moment I began my journey I have been haunted by the feeling that I don’t belong anywhere. It’s as if I’ll never find my place.
02 The future is uncertain for us but we still prepare for it in some way. I always see this man with books. I think that je only seeks peace to study and to better himself, in spite of not knowing what is in store for him.
03 Every time I meet this boy I freeze. I hear him talking to himself “I am a strong boy, I am a strong boy”. He never complains. He reminds me that I should be grateful for being alive, because I am healthy, because I can walk He likes to hang out with me, I don’t know why. He often says to me “Let’s go outside and talk a while.”
04 This boy from Syria lost his father eight months ago. I think of that every time I see him. His mother, his little sister and him are the only ones left. Although he’s quiet, he is always smiling, still unaware of his loss.
05 The sun that shines here is the same one that shines in Afghanistan.

من به عنوان یک پناهنده در پاکستان متولد شدم. خانواده ام در آن زمان از جنگ در افغانستان فرار کردند. افغانستان محل زندگی نیست – آن زمان نبود و اکنون هم نیست. همچنین برای من، من هنوز جای خود را در این جهان پیدا نکرده ام. وقتی کوچک بودم فکر میکردم دنیا خیلی بزرگ است و جای کافی برای همه وجود دارد. با گذشت زمان، متوجه شدم که چیزها کمی متفاوت هستند. از همان لحظه ای که سفر خود را آغاز کرده ام، احساس می کنم  که من به  هیچ جا تعلق ندارم. مثل اینکه من هرگز جای خود را پیدا نخواهم کرد.
آینده برای ما نامعلوم و نا مشخص است، اما ما هنوز به نوعی برای آن آماده می شویم. من همیشه این مرد را با کتاب می بینم . من فکر می کنم که او با مطالعه تنها به دنبال صلح  و بهبودی خود است، حتی با وجود ندانستن اینکه چه چیزی در انتظار اوست.
هر زمانی که من این پسر را ملاقات می کنم، یخ میزنم. او را می شنوم که با خودش حرف می زند “من یک پسر قوی هستم، من یک پسر قوی هستم”. او هیچ وقت  شکایت نمی کند. او این را  یادآور من می کند که  باید از زنده بودنم سپاسگزار باشم، زیرا من سالم هستم، زیرا می توانم راه بروم. او دوست دارد که با من بیرون برود، نمی دانم چرا! او اغلب به من می گوید “بیایید بیرون برویم و صحبت کنیم.”
این پسر از سوریه هشت ماه پیش پدرش را از دست داد. من هر بار که او را می بینم  به این فکر می کنم. مادر و خواهر کوچک او و او تنها کسانی هستند که باقی مانده اند. با اینکه او آرام است ، همیشه لبخند می زند، هنوز بی اطلاع از انچه که از دست داده است..
خورشیدی که در اینجا می درخشد، همان است که در افغانستان می درخشد.

زه په پاکستان کې په محاجر په توګه زیږیدلی وم. زما کورنۍ په هغه وخت کی د افغانستان کې د جګړې څخه وتښتیدل
. افغانستان د ژوند لپاره ځای نه دی نه او دی  اونه مخکی و.  زه تر ا وسه پوره په  دې نړۍ کې مې ځای نه موندلی یم . کله چې  ماشوم وم ما فکر کاوه چې نړۍ لوی دی او په دی کی هر چا لپاره کافی ځای به  شتون و لري. کله چې وخت تېر شو نو پوهیدم چې دا داسی ندی او دیر توپیر لری . هغه وخت چې ما خپل سفر پیل کړ، زما دا همیشه احساس کاوه چه په هیڅ  ځای کی اره نلرم . دا داسې معلومیږی چه زه به هیڅکله زما ځای زه موندلی نشم.l راتلونکې زموږ لپاره نامعلوم  دی، مګر موږ لاهم په آماده ګی لرو. زه تل دا سړی وینم چی کتابونه یی سره دی د زده کړې لپاره او د ځان ښه کولو لپاره دی سولې لټوی .