Nadeem

01 Jedan od načina da se oslobodim straha i besa koji osećam prema Talibanima je ovaj – da ih imitiram. Želim da iskažem svoju ljutnju prema njima. I želim da se oslobodim osećaja mržnje. Želim da se izlečim, jednostavno da o njima više ne razmišljam.
02 Moj prijatelj Zaki je jednom proveo tri dana u bolnici a ja sam sve vreme bio uz njega. Zapravo dva dana nisam spavao, tek sam trećeg, kada sam video da mu je bolje. Poznajemo se skoro godinu dana. Sreli smo se prvi put u kampu u Bugarskoj i od tada smo nerazdvojni. Kao braća smo.
03 Tog dana smo pokušali ilegalno da pređemo granicu, da napustimo Srbiju. Opraštali smo se na železničkoj stanici nas tri drugara, Zaki, Favad i ja. Opraštali smo se od Favada koji je ostajao u Srbiji. Kada je voz krenuo, počeo sam da plačem. Ne samo ja, svi smo plakali. Shvatio sam da se ovde naši putevi razdvajaju. Osećao sam da će mi nedostajati dani koje smo proveli zajedno… Voleo bih da se jednom nađemo opet, sva trojica, negde u Evropi.
04 Ovo je prva neobična fotografija koju sam napravio. Uživao sam u tome. U kampu sam često opterećen raznim stvari. Ali druženje, vreme koje provodim na radionicama i sa prijateljima za mene je jako važno. Pre šest i po meseci u kamp je došao jedan čovek čak iz Australije. Došao je da snimi film o svom životu. Želeo je da upozna mene i dečake mojih godina. I on je jednom bio dečak u izbegličkom kampu za vreme II svetskog rata.  Godinama se mučio u izbeglištvu ali je na kraju uspeo. Postao je uspešan biznismen. To je i moja želja. Jednog dana kada budem postao uspešan biznismen, vratiću se ovde da snimim film o mom izbegličkom životu u Srbiji.

01 One of the ways to free myself from fear and anger that I feel for the Taliban is this – to imitate them. I want to express my anger toward them. I want to be free of hatred. I want to be cured, simply to not think of them anymore.
02 My friend Zaki once spent three days in hospital and I was with him the entire time. Actually I didn’t sleep for two days, only the third, when I saw that he was better. We’ve known each other for one year. We met for the first time in a camp in Bulgaria and we’ve been inseparable ever since. We’re like brothers.
03 That was the day we tried illegally to cross the border and leave Serbia. We were saying goodbye at the train station, the three of us friends, Zaki, Favad and me. We were saying goodbye to Favad who was staying in Serbia. When the train started moving I began to cry. Not just me, we were all crying. I realized that our paths were separating. I felt that I would miss the days we spent together. I wish we could find each other again, the three of us, somewhere in Europe.
04 This is the first unusual photograph that I made. I enjoyed it. In the camp I was often burdened by a lot of things. But friendship, time spent in workshops and with friends is very important for me. There was a man who came to the camp six months ago with a boy my age. He was once a boy in a refugee camp during WWII. For many years he struggled as a refugee, but in the end he made it. He became a successful businessman. That is my desire. One day when I become a successful businessman, I will come back here and make a film about my life as a refugee in Serbia.

یکی از راه های منحرف کردن و ازاد کردن خود از ترس و خشمی که من برای طالبان احساس می کنم این است که آنها را تقلید کنم. من می خواهم خشم خود را نسبت به آنها نشان دهم. من می خواهم از نفرت خلاص شوم. من می خواهم درمان شوم، فقط با فکر نکردن به انها.
دوست من زکی یک بار سه روز را در بیمارستان گذراند و من تمام وقت با او بودم. در واقع من برای دو روز نخوابیدم، تنها روز سوم، زمانی که دیدم  او بهتر است. ما برای یک سال همدیگر را می شناسیم. ما برای اولین بار دریک کمپ در بلغارستان با هم اشنا شدیم  و از آن زمان تا حالا از هم جدا نشده ایم. ما مثل برادر هستیم
این روزی بود که ما سعی کردیم به طور غیرقانونی از مرز عبور کنیم  و صربستان را ترک کنیم. ما  سه تا دوست زاکی، فواد و من در ایستگاه قطار خداحافظی کردیم. ما از فواد که در صربستان ماندنی بود، خداحافظی کردیم. وقتی قطار شروع به حرکت کرد، شروع به گریه کردم. نه فقط من، همه ما گریه میکردیم.  متوجه شدم که مسیر و راهمان  داشت از هم جدا می شد. احساس کردم که دلتنگ روزهایی  که با هم سپری کردیم، می شوم. ای کاش می توانستیم سه نفرمان دوباره همدیگر را در جایی در اروپا پیدا کنیم
این اولین عکس غیر معمولی است که من گرفتم. از آن لذت بردم. در کمپ من اغلب زیر بار مسئولیت های  سنگین واقع می شدم . اما رابطه دوستی، گذراندن وقت  در کارگاه های اموزشی و با دوستان  برای من بسیار مهم است . یک مردی بود که شش ماه پیش با یک پسر هم سن من  به کمپ  آمد. او در دوران جنگ جهانی دوم  یک   پناهنده در کمپ بود. برای چندین سال به عنوان یک پناهنده  دست و پنجه نرم کرد و مبارزه کرد، اما در نهایت با ان کنار امد و پیروز شد. او یک تاجر موفق شد. این خواسته ی من است. یک روز وقتی که من یک تاجر موفق  شدم، به اینجا می آیم و فیلم زندگی خود را به عنوان یک پناهنده در صربستان می سازم.