Emran

01 Pored moje škole u Kabulu nalazio se park sa konjima. Puno vremena sam provodio tamo. Ovu figuricu sam pronašao u kampu, sestrin poklon od učiteljice. Podsetila me je na moje detinjstvo.
02 U Avganistanu  muškarci tradicionalno nose šalove. Dobio sam ga od mojih stričeva, poštom. Želim i ja da nosim deo Avganistana sa sobom. To je veza sa mojoj zemljom, sa mojim korenima.
03 Odrastajući u Avganistanu nisu mi bile potrebne lutke vojnika. Gledao sam ih svuda oko sebe. Moji najbliži su puno vremena proveli u vojsci. Moj otac, moji stričevi, rođaci, štitili su našu zemlju i nas.
04 Ovo je uspomena od pre četiri godine. Bilo mi je dvanaest. Tada sam puno vremena provodio u radnji svojih roditelja. Svakog dana posle škole bi odlazio tamo. Nekada bih i sam ostajao, da radim. Sećam se da su me jednom tako i pokrali.

01 Next to my school in Kabul there was a park with horses. I spent a lot of time there. This figurine I found in the camp, it was a gift to my sister from her teacher. It reminded me of my childhood.
02 In Afghanistan men traditionally wear scarves. I got it from my uncles by mail. I want to carry a part of Afghanistan with me. It is a connection with my country, with my roots.
03 Growing up in Afghanistan I didn’t need toy soldiers. I watched them all around me. My loved ones spent a lot of time in the army. My father, my uncles, my relatives, they protected our country and us.
04 This is a memory from four years ago. I was twenty years old. I spent a lot of time then in my parent’s shop. Every day after school I would go there. Sometimes I would stay by myself to work. I remember that I once got robbed that way.

در کنار مدرسه من در کابل یک پارک که در ان اسب بود وجود داشت. من وقت زیادی را انجا می گذراندم. این مجسمه را در کمپ یافتم که هدیه ای به خواهرم از طرف معلمش  بود. این دوران کودکی ام را برایم  یادآوری کرد.
مردان در افغانستان به رسم و رسوم  سنتی شال می پوشند. این را عموی من از طریق پست برایم فرستاده است. من می خواهم چیزی از افغانستان با خود داشته باشم.  این یک ارتباط است  با کشورم ، با ریشه و بنیانم  .
در افغانستان بزرگ شدم  و به سربازان اسباب بازی نیاز نداشتم. من آنها را در اطرافم تماشا می کردم. عزیزانم مدت زیادی را در ارتش گذراندند.  پدر من، عموهای من، بستگان من، آنها  ما و کشورمان را حفظ کردند.
این یک خاطره  از چهار سال پیش است. من بیست ساله بودم. وقت زیادی را در مغازه پدر و مادرم گذراندم. هر روز بعد از مدرسه به آنجا می رفتم. گاهی اوقات  خودم می ماندم  تا کار کنم . به یاد می اورم  که به هم دلیل یکبار از من دزدی شد