Zakrija

Zakrija (22), Gazni, Avganistan
U planinama Turske, kad smo prošli iransku granicu. Bilo je to vreme kada smo se spremali da prođemo kroz sneg. Imali smo pauzu 10 minuta i napravili smo nekoliko fotografija za uspomenu. Nisu bog zna šta, jer nam kamere na telefonu nisu bile baš dobre. Napustili smo Iran u sred noći i prešli smo granicu sa Turskom oko tri ujutru. Dva dana smo prelazili taj pojas. Najpre smo trčali, onda smo hodali satima. Bilo je to užasno vreme. Kad smo došli do granice, nismo smeli da hodamo uspravno, nego smo puzali. S nama su bile i porodice.
Borili smo se sa hladnoćom, patili smo u planinama, suočio sam se sa situacijama koje nikada nisam iskusio niti sam mogao da zamislim da bi se u njima mogao naći. Ali, našao sam se. I preživeo sam.
Novinar sam. U Avganistanu sam radio priče o izbeglicama,  izveštavao sam o situaciji na iransko – turskoj granici. U različim slučajevima ljudi su na toj granici gubili živote, pucano je na njih, i ja sam pisao o tome. Na kraju sam svojim očima gledao kako pucaju sa iranske strane na ljude na vrhu brda. Dok sam radio, te vesti su me uvek ostavljale bez teksta, nisam mogao da verujem da to zaista rade, ali sam došao u situaciju da to vidim svojim očima… Na toj granici si mogao da pogineš i od metka i od užasnog vremena.
Kada sam prošao iransko – tursku granicu, bio sam užasno uplašen i pitao sam se da li me na sledećoj čeka isto. Na sledećoj me sačekalo more.
(video) Kada sam stigao u Tursku, prijatelj mi je poslao njegov video prelaska preko iransko – turske granice. Vidite ljude kako trče. Idu ka snegu. I taj sneg treba preći.
(Zakrija trenutno živi u Švajcarskoj)

Zakria (22) Ghazni, Afghanistan
In the mountains of Turkey, when we crossed the Iranian border. It was a time when we were getting ready to pass through the snow. We had a 10 minute break and we made a couple of photos to remember it by. It’s not much, our phone cameras weren’t very good. We left Iran in the middle of the night and crossed the border with Turkey around 3AM. We were passing that strip for two days. At first we ran, then we walked for hours. It was a horrible time. When we reached the border, we couldn’t walk upright, but had to crawl. There were families with us.
We fought the cold, we suffered in the mountains, I faced situations I had never experienced and could have never imagined to find myself in. But I did. And I survived.
I am a journalist. In Afghanistan I did stories on refugees, I reported on the Iranian-Turkish border situation. In different cases people lost lives on that border, they were shot at, and I wrote about it. In the end, I saw with my own eyes how they shot at the people on the top of the hill from the Iranian border. While I was working, those kinds of news always left me speechless, I couldn’t believe they were really doing it, but I got into the situation where I saw it with my own eyes… On that border, you could have died from both a bullet and that horrible weather.
When I passed the Iranian-Turkish border, I was horribly scared and was wondering whether the same thing was waiting for me at the next one. On the next one, I was greeted by the sea.
(video) When I arrived in Turkey, my friend sent me a video of himself crossing the Iranian-Turkish border. You can see people running. Going towards the snow. And you need to get through that snow.
(Zakria currently lives in Switzerland)

زکریا نبی زاده (22) غزنی، افغانستان
در کوه های ترکیه، زمانی  که ما از مرز ایران عبور کردیم. زمانی بود که ما  برای عبور از برف اماده می شدیم . ما یک استراحت 10 دقيقه ای داشتيم و چند عکس گرفتیم تا آن را بخاطر داشته باشیم. خیلی زیاد نیست، دوربین های تلفن ما خیلی خوب نبودند. ما در اواسط شب از ایران خارج شدیم و حدود 3 صبح مرز با ترکیه را رد کردیم. ما این نوار را برای دو روز گذراندیم. در ابتدا ما دویدیم، سپس چند ساعت پیاده روی کردیم. زمان وحشتناکی بود. وقتی ما به مرز رسیدیم، نمی توانستیم ایستاده راه برویم،  مجبور شدیم چهار دست و پا برویم . خانواده ها هم با ما بودند
ما با سرما مبارزه کردیم، در کوهستان رنج دیدیم، من با شرایطی که هرگز تجربه نکرده بودم و هرگز خود را در ان ها  تصور نمیکردم مواجه شدم. اما انجام دادم و جان سالم به در بردم
من یک روزنامه نگار هستم. در افغانستان من داستان هایی درباره پناهندگان گفتم، در مورد شرایط مرزی ایران و ترکیه گزارش دادم. در موارد مختلف مردم در آن مرز زندگی خود را از دست دادند، آنها به ضرب گلوله کشته شدند و من درباره آن نوشتم. در نهایت، با چشمان خودم دیدم که چگونه آنها از بالای تپه به روی مردم در مرز ایران شلیک می کردند. در حالی که من مشغول کار بودم، این نوع اخبار همیشه مرا شوکه می کرد و هیچی برای گفتن نداشتم، نمی توانستم باور کنم آنها واقعا این کار را انجام می دهند، اما من در وضعیتی قرار گرفتم که  آن را با چشم خود دیدم … در آن مرز، شما    ممکن است در اثر گلوله و یا این هوای  وحشتناک جان خود. را از دست بدهید
وقتی که من مرز ایران و ترکیه را گذراندم، به شدت ترسیدم و فکر می کردم که آیا همان چیز قرار است در راه بعدی در  آینده برای من اتفاق بیفتد. در مسیر بعد، با دریا رو برو شدم. هنگامی که وارد ترکیه شدم، دوستم برای من یک ویدیو از خود فرستاد وقتی  از مرز ایران و ترکیه عبور می کرد. شما می توانید مردم را در حال دویدن  به سوی برف ها برای پنهان شدن بین انها ببینید
(زکریا در حال حاضر در سوئیس زندگی می کند)