Nazima

Nazima (35), Kabul, Avganistan
Dve godine smo na putu. Moj muž, ja i naše petoro dece. U Kabulu je život postao nepodnošljiv i morali smo da odemo. Ja sam najpre radila kao učiteljica, ali su mi onda roditelji muža rekli da više ne mogu to da radim, pa sam ostala kod kuće. Ubrzo sam otvorila mali salon lepote u kući, u jednoj sobi, da mogu da nam zaradim neke novce. Tako sam živela 16 godina i na kraju, sa petoro dece sam morala da krenem na put. Kćerka mi je velika pa bi ona nosila manje dete, ja jedno, muž jedno i tako smo pomagali jedni drugima.
Toliko smo teških situacija imali da želim sve da ih zaboravim.  Zauvek.
U šumi na granici Grčke sa Makedonijom počela sam da krvarim, nisam znala zašto. Kad su me doneli do prvog lekara, mislili su da sam mrtva. Drugi lekar je shvatio da imam spontani pobačaj. Nisam ni znala da sam trudna. Toliko sam iskrvarila da sam bila bez svesti. Smestili su me u bolnicu i nakon 18 dana, kad sam se oporavila, deportovali su nas u Grčku.
Uspeli smo konačno nakon nekog vremena da se domognemo Srbije. Smestili su nas u kamp u Preševu, međutim, nekoliko dana nakon što smo stigli, javili su mi da mi je umrla majka u Avganistanu.
Devet meseci smo proveli u kampu u Preševu, čekajući te liste za prelaz u Mađarsku. Nikad nismo došli na red. Odlučili smo da odemo do Beograda, pa dalje.
Ovo su fotografije sa granice sa Hrvatskom. Bili smo u šumi i čekali trenutak kad da pređemo. Tu je bila ograda i decu smo prebacivali preko nje, jer su mala za prelazak. Strašna mi je bila ta situacija. Posle smo hodali sat vremena i onda nas je uhvatila policija i vratila u Srbiju.
(Nazima je sa porodicom u Beogradu)

Nazima (35) Kabul, Afghanistan
We’ve been traveling for two years. My husband, I, and our five children. In Kabul, it became impossible to live and we had to leave. At first I worked as a schoolteacher, but then my husband’s parents told me that I could no longer do that, so I stayed at home. Soon I had opened a small beauty saloon in the house, in one room, so I could earn us some money. That’s how I’d lived for 16 years and, in the end, I had to leave with my five children. My daughter had grown up, so she would carry one younger kid, I carried one and my husband one, and so we helped each other.
We had so many difficult situations that I want to forget them all. Forever.
In the woods on the Greek-Macedonian border, I started bleeding, I didn’t know why. When they had carried me to the first doctor, they thought I was dead. The other doctor figured out I had a miscarriage. I didn’t even know I was pregnant. I bled so much I fainted. They put me in a hospital and, after 18 days, when I got better, they deported us to Greece.
We managed, after a while, to get to Serbia. They put us in a camp in Presevo, however, a couple of days after we had arrived, they called to tell me my mother had died in Afghanistan.
We spent nine months in a camp in Presevo, waiting for those lists to pass to Hungary. It was never our turn. We decided to go to Belgrade, then further.
These are the photos from the Croatian border. We were in the woods and waiting for a chance to cross. There was a fence and we had to toss the children over as they were too small to cross themselves. That was a horrible situation. Afterwards, we walked for an hour before we were caught by the police and taken back to Serbia.
(Nazima is with her family in Belgrade)

(35) ناظیمه، کابل، افغانستان
“ما دو سال در سفر هستیم. شوهرم، من و پنج فرزند ما. در کابل زندگی غیرممکن بود و مجبور شدیم ترک کنیم. ابتدا به عنوان یک معلم مدرسه مشغول به کار شدم، اما پس از آن والدین شوهرم به من گفتند که دیگر نمیتوانم این کار را انجام دهم، بنابراین در خانه ماندم. به زودی من سالن زیبایی کوچک را در خانه ، در یک اتاق باز کردم، تا بتوانم کمی پول کسب کنم. با این روش بود که من برای 16 سال زندگی کردم و در نهایت مجبور شدم با پنج فرزندم ترک کنم. دخترم بزرگ شده بود، بنابراین او یکی از بچه ها را حمل می کرد، من یکی و شوهرم هم دیگری را حمل می کرد، و به همین شکل ما به یکدیگر کمک کردیم
ما تا به حال شرایط دشوار بسیاری را داشتیم  که من می خواهم آنها را فراموش کنم، برای همیشه
در جنگل های مرزی یونان و مقدونیه، خونریزی من شروع شد، نمی دانستم چرا، وقتی آنها مرا به دکتر اول بردند، فکر کردند که من مرده ام. دکتر دیگر متوجه شد من سقط جنین داشتم. حتی نمی دانستم باردار هستم ، انقدر خونریزی داشتم که غش کردم. آنها مرا در یک بیمارستان نگه داشتند و بعد از 18 روز وقتی بهتر شدم ما را به یونان پس فرستادند
ما بعد از مدتی موفق به رسیدن به صربستان شدیم. آنها ما را در یک اردوگاه در پرشوو قرار دادند، اما چند روز پس از ورود ما،  به من خبر دادند که مادر من در افغانستان  مرده است
ما نه ماه در اردوگاه پرشوو صرف کردیم، منتظر  لیست ها برای رفتن به مجارستان بودیم. هرگز نوبت ما نرسید. ما تصمیم گرفتیم به بلگراد برویم و سپس جلوتر
این عکس ها از مرز کرواسی است. ما در جنگل بودیم و منتظر فرصتی برای عبور از آن بودیم. یک حصار سیمی وجود داشت و ما مجبور بودیم بچه ها را از روی این حصارها پرت کنیم، زیرا آنها خیلی کوچک بودند که خودشان بتوانند عبور. کنند . این یک وضعیت وحشتناک بود. پس از آن، ما یک ساعت پیش از اینکه توسط پلیس دستگیر شویم و به سوی صربستان بازگردانده شویم، راه می رفتیم
(ناظیمه با خانواده اش در بلگراد است)