Nadeem

Nadim (16), Avganistan
Kad smo napuštali kuću, zaključali smo je, sve je ostalo unutra. Uzeo sam sa sobom nekoliko majica, memorijsku karticu na kojoj sam imao pesme koje sam voleo, fotografije moje devojke …
Morali smo otići. Talibani su nam sve uzeli, kidnapovali su i mene i mog oca. Trebalo nam je dve godine da dođemo do Srbije. Proveli smo godinu dana u Turskoj, od toga šest meseci u zatvoru na aerodromu Ataturk. Kad smo konačno izašli, nastavili smo ka Bugarskoj i tamo ostali četiri meseca. U Srbiji smo pet meseci.
Nosio sam uz sebe u torbi karticu, novac, ogrlicu koju mi je dala moja devojka, njenu fotografiju… I sve sam izgubio u Turskoj. Ne znam ni lozinku za svoj stari Fejsbuk nalog, koji mi silno nedostaje. Nije me briga za novac, nego za stvari koje mi je dala. Najviše mi nedostaje fotografija moje devojke.
Uz ovu pesmu sam se zaljubio u nju. Sreli smo se na jednom venčanju i to je bila ljubav na prvi pogled. Ona živi u Australiji, a mi idemo za Dansku. Moja mama će razgovarati sa njenom mamom i mi ćemo se venčati.
(Nadim je sa porodicom trenutno u Danskoj)

Nadeem (16), Afghanistan
When we had left our home, when we had locked it, everything had stayed inside. I took a couple of shirts with me, a memory card with some songs I loved, photos of my girlfriend…
We had to leave. The Taliban took everything from us, they kidnapped me and my father. It took us two years to get to Serbia. We spent a year in Turkey, of which six months in jail at the Ataturk airport. When we finally got out, we continued towards Bulgaria and stayed there for four months. We’ve been in Serbia for five months.
I had been carrying by my side in a bag the card, money, a necklace my girlfriend gave me, her photo… And I lost it all in Turkey. I don’t even know the password for my old Facebook account, which I miss sorely. I don’t care about the money, I care about the things she gave me. I miss my girlfriend’s photo the most.
This is the song I fell in love with her to. We met at a wedding and it was love at first sight. She lives in Australia, and we’re going to Denmark. My mother will talk to her mother and we will get married.
(Nadim is with his family at the moment in Denmark)

نادیم (16) افغانستان
“هنگامی که ما خانه مان را ترک کردیم، وقتی آن را قفل کردیم، همه چیز در داخل ماند. من چندین پیراهن با خودم  گرفتم، یک کارت حافظه با برخی از آهنگ هایی که  دوست داشتم، عکس های دوست دخترم …
مجبور شدیم  ترک کنیم، طالبان همه چیز را از ما گرفتند، من و پدرم را ربودند. ما دو سال طول کشید تا به صربستان برسیم. ما یک سال در ترکیه گذراندیم، که شش ماه در زندان در فرودگاه آتاتورک بود. وقتی ما بالاخره ازاد شدیم، به سوی بلغارستان ادامه دادیم و برای چهار ماه آنجا ماندیم. ما در صربستان پنج ماه بودیم
من با خودم در یک کیف  کارت، پول، یک گردنبند که دوست دخترم  به من داد، عکس او و … را حمل می کردم که در ترکیه آن را از دست دادم. من حتی رمز عبور حساب قدیمی فیس بوکم را نمی دانم، که شدیدا ناراحتم. من به پول اهمیت نمی دهم، من به چیزهایی که او به من داده است اهمیت می دهم. من بیشتر برای عکس های دوست دخترم دلتنگم
این آهنگی است که من با ان عاشق او شدم. ما در یک مراسم عروسی یکدیگر را ملاقات کردیم و در نگاه اول عشق بود. او در استرالیا زندگی می کرد و ما اکنون به دانمارک می رویم. مادر من با مادرش صحبت خواهد کرد و با هم ازدواج خواهیم کرد
(ندیم در حال حاضر با خانواده اش در آلمان است)