Clemence

Šta ja znam o migracijama, kao francuska državljanka sa francuskim pasošem?
Moj pasoš je privilegija.
Moj pasoš je garancija da ja neću morati da pređem niti jedan okean u plastičnom čamčiću.
Moj pasoš je leteći čilim koji mi pruža mogućnost da slobodno putujem u zemlje iz kojih su drugi primorani da odu.
Moj pasoš je zaštita, krov nad mojom glavom, prosto parče hartije koje mi daje ljudska prava.
Znam da imam slobodu da se krećem od mesta do mesta, da radim ili putujem. Ali sam takođe svesna I da ja ovo pravo ne zaslužujem više od drugih ljudi. Sloboda kretanja i maštanje o sebi negde drugde, nalaženje zaštite bi trebalo da bude pravo svih nas, a ne tek privilegija za neke.
Pozajmila sam svoj pasoš na par sati malim zamišljenim ličnostima, dajući im kuću, brod koji neće potonuti, leteći ćilim kojim bi preleteli okeane bez opasnosti.

What do I know of migration, as a French citizen with a French passport?
My passport is a privilege.
My passport is the guarantee that I will not have to cross any sea on a plastic boat.
My passport is a flying carpet which gives me the chance to travel freely in countries that others are forced to leave.
My passport is a protection, a roof on my head, a simple piece of paper that gives me human rights.
I know that I have the freedom to move from one place to another, in order to work or travel. But I also know that I do not deserve it more than anyone else.  Freedom of moving and imagining our life elsewhere, finding protection should be the rights of all of us, not the privilege of a few.
For some hours, I lent my passport to little imaginary characters, giving them a house, a boat that will not sink, a flying carpet to cross the oceans without danger.

من چه می دانم از مهاجرت، به عنوان یک شهروند فرانسوی با گذرنامه فرانسه؟
.پاسپورت من یک امتیاز است
.پاسپورت من تضمین کننده ی این است  که من نباید از دریا با قایق پلاستیکی عبور کنم
پاسپورت من یک فرش پروازی است که به من فرصتی برای سفر آزادانه در کشورهای دیگر می دهد که دیگران مجبور به ترک آن هستند
پاسپورت من یک محافظ است، یک سقف بالای سر من، یک تکه کاغذ ساده است که حقوق بشر را به من می دهد
من می دانم که من می توانم آزادانه از یک مکان به مکان دیگر حرکت کنم برای کار و یا سفر. اما در عین حال  می دانم که من آن را بیش از هر کس دیگری سزاوار نیستم. آزادی حرکت و تصور زندگیمان در جایی دیگر، پیدا کردن حمایت باید حقوق همه ما باشد، نه امتیاز فقط برای چند نفر
برای چند ساعت، گذرنامه خود را به شخصیت های خیالی کوچک قرض دادم، این یعنی به آنها یک خانه، یک  قایق که غرق نمیشود، یک فرش پروازی برای عبور از اقیانوس ها بدون خطر به آنها دادم