Mariam

Mariam (34), Avganistan
Bila sam domaćica i samohrana majka. Imam diplomu iz kompjuterskih nauka, ali nisam to radila. Htela sam da radim u struci u svojoj zemlji, ali to nije bilo izvodljivo. Okolnosti nisu bile na mojoj strani.
Sa mojom diplomom sam mogla da radim, neke žene su radile, ali uglavnom preko preporuke. U Avganistanu to tako funkcioniše, ako želiš da radiš u nekoj organizaciji neko mora da te preporuči. A ja to nisam imala. Prijavila sam se u nekoliko organizacija, ali su mi uglavnom tražili novac da me zaposle. Jedan šef mi je tražio da se nađemo u parku, umesto u organizacij, da bi mi rekao da će mi plata biti na primer 1.500 dolara, ali da 500 moram da dam njemu.
Drugi posao je bio takav da je trebalo da radim u smenama, skoro non stop i ne bih viđala sina uopšte. Kako da ostavim sina samog dve, tri noći zaredom?
Pokušala sam i da predajem engleski. Prva tri dana je sve bilo u redu, ali su me četvrti dan moji đaci počeli pratiti u velikim kolima kao psi, dobacivali su mi. Toliko sam se plašila da bih stajala ispred tuđe kuće i zvonila nekom drugom na vrata da misle da je moja kuća, da bi me ostavili na miru. Tako su jurili žene. Moji đaci. Ostavila sam i taj posao. Bila sam uplašena. Mogli su da mi urade šta su hteli. Mogli su da mi bace i kiselinu u lice.
U Avganistanu sam se osećala beskorisno, mislila sam da to što sam se obrazovala nema smisla, da neću dobiti šansu da steknem iskustvo u svom poslu. Sada se osećam snažnije, razumem bolje ko sam, osećam se kao muškarac. Ranije sam razmišljala da smo mi žene slabije, da ne možemo mnogo stvari da uradimo, da smo stvorene da radimo po kući i održavamo decu i nju, ali sada, u Beogradu, kada sam dobila šansu da radim, osećam da sam jaka osoba. Sada mogu da se takmičim. Sada znam da žena može da uradi iste stvari kao i muškarac. Žena nije manje vredna od muškarca, možda je u nekim stvarima i jača.
U svojoj zemlji se nisam osećala sigurno ni za sebe ni za svoje dete, nisam mogla da radim… Mesto u kojem sam živela nije bilo sigurno. Postajalo je sve teže živeti. Bilo je trenutaka kada nisam mogla da dišem. Osećala sam se samom, bespomoćnom, sve više padala u depresiju, i sve to me mučilo silno. Shvatila sam da ne mogu više da živim tamo. Odlučila sam da odem iz svoje zemlje. Putovali smo godinu dana do Srbije.

KRIJUMČARSKA KUĆA
Ceo put mi je bio noćna mora, to je užasno iskustvo. Ali ova fotografija, u kući bugarskog krijumčara, na kojoj je moj sin…. Svaki put kad je vidim izgubim dah. Ne mogu da dišem. Ne znam zašto. Kad je vidim setim se da smo bili gladni tri, četiri dana. Nikada nisam dozvolila da mi sin bude dugo gladan. Bilo je teških trenutaka u Avganistanu, ali on nije bio gladan. Ovde smo četiri dana bili bez hrane. Bio je gladan i bio je potpuno bez energije, a tada samo leži i spava kao polumrtav. Tad sam mislila da će umreti za nekoliko sati. Ali, hvala bogu, to je bio kraj četvrtog i početak petog dana, dali su nam jedno parče hleba i jedan luk. Sve sam odmah dala sinu. Pojeo je hleb, ali luk nije takao jer ga ne voli, pa sam ga pojela ja. Kad je pojeo hleb, sav se tresao.  To je bila najgora situacija u mom životu.
Satima sam mislila da će on zaista umreti, prolazilo mi je kroz glavu šta ću da radim s njim, s njegovim telom u toj zemlji, u toj mafijaškoj kući. Ali bog nas je spasio.
Posle su nas predali drugom krijumčaru, koji nam je, kad je video u kakvom smo stanju, dao parče hleba i piletinu. Prošli smo šumu, bili gladni, žedni, smrznuti…. Ceo put smo bili u problemima, ali tih pet dana u toj užasnoj kući gde su nam stalno ulazili ti mafijaši, goli do pojasa, tetovirani i govorili „Ajde, ajde. Money or Mobile phones“, to nikada neću zaboraviti.
Imala sam 100 dolara koje sam sakrila u grudnjak i slagala sam ih da nemam pare, ali kad je krenuo da me prepipava izvadila sam ih samo da me ostavi na miru. Kad sam mu dala novac, ošamario me i gurnuo o zid. Bacio je i mog sina o zid, jer je pokušao da me zaštiti. Tukli su sve redom. Tukli su dečake, maloletnike, lomili im ruke, noge, videli smo kako krvare. Oni su molili da ih ne udaraju. Sve to nasilje zbog 50, 100 dolara.
A u šumi smo imali drugi problem – pacove, zmije, razne životinje. Moj sin ima deset godina i bojažljiv je, plaše ga i muve. Ali u šumi je sedio i nije se čak ni žalio. Bio je bez glasa. Ponašao se kao odrastao čovek. Više nije bio dete. Na putu nisam znala da je dete. Potpuno se promenio. Ponašao se kao moj čuvar, moj anđeo čuvar. Mislila sam da će plakati, ali ne.

MARAMA
Onda smo stigli u Srbiju i smestili su nas u Krnjaču. U sobu sa četiri kreveta i četvoro ljudi. Uslovi su bili užasni. Kreveti grozni, miševi po ormarima i u rupama u zidovima. Prvu noć smo bili premoreni da bi shvatili u kakvim smo uslovima, ali kasnije su nas noću budili miševi. Moj sin je morao da spava na krevetu na sprat. Budio se tokom noći i padao nekoliko puta, pa kako nisam imala nikakav konopac ili nešto da ga zaštitim, a niko me u kampu nije slušao, jedino sam imala svoju maramu, pa sam je zavezala i tako ga zaštitila.
Međutim, UNHCR je razmotrio naš slučaj i dobili smo priliku za preseljenje. Dobila sam privatni smeštaj u kojem živim sama sa sinom dok se ne preselimo u drugu zemlju. Tu sam konačno došla sebi. Sada sam srećna jer volontiram i pomažem ljudima.
Danas pričam s tobom, ali pre izvesnog vremna nisam bila sposobna za to. Da mi nisu pomogli, ne bih bila u ovom stanju, bila bih u nekoj zemlji, u nekom kampu…. Ceo život sam razmišljala negativno, i taj premeštaj nisam očekivala. Nisam očekivala dobru stvar u životu, i sada se to zaista dešava meni. Znam da me bog voli.
Plašila sam se svaki dan. Samoća mi je stvarala užasne probleme. Našli su mi posao, volontiram, ali radim i to mi mnogo znači. Što sam više s ljudima, sve sam srećnija i osećam se bolje. Samoća me vraća u prošlost i počinjem da mislim o svim problemima koje sam imala.

BICIKL
U Avganistanu mu nisam dozvoljavala da se igra na ulici, zbog mina i zato što su kidnapovali decu u delu u kojem sam ja živela. Posebno dečake. Plašila sam se da će mu se nešto desiti. Nisam mu davala ni da se igra sa drugim dečacima jer im nisam verovala, nisam znala ko su oni. Uvek me je molio da mu kupim bicikl, ali nisam smela.
Nikad mu nisam ispunila san kod kuće. Kad smo došli u Beograd, molio me je da mu kupim bicikl, ali kako nećemo živeti ovde još dugo, ne mogu da ga kupim. Ali, rekla sam mu, možemo da odemo u park, da iznajmimo bicikl i vozi ga koliko želiš. Otišli smo i vozio je bicikl dva- tri sata. Ali ne samo on. I ja sam sela na bicikl. Prvi put od moje desete godine. I nisam zaboravila kako da ga vozim.
Kad sam bila mala, bila sam poput dečaka, imala sam svu slobodu i radila sam šta sma htela. Vozila sam bicikl, imala mušku ekipu. Ali od desete godine sam se potpuno promenila. Postala sam devojčica, obeležena sam kao devojčica i morala sam da se bavim stvarima kojima se devojčice bave. Bila sam vrlo dobra u školi, uvek sam se takmičila sa svima, i nikada nisam dozvolila da me bilo koji dečak pobedi.
Tad sam prestala da vozim bicikl i to vreme mi je silno nedostajalo. Hoće li doći dan kada ću moći da vozim bicikl? Evo došao je. I vozila sam bicikl sa svojim sinom. Osećala sam se tako slobodno – niko više ne može da me zaustavi. Nisam se brinula šta će ko da kaže. Vozila sam bicikl slobodno. I ja sam bila slobodna.
Želeti da uradiš nešto, a ne biti u mogućnosti je veliki problem i čini te nesrećnim. Nisam rođena da sedim kući i ne radim ništa. Od malena imam svoje snove, ali nisam mogla da ih ostvarim u mojoj zemlji. Sada imam nadu.
(Mariam trenutno boravi u Beogradu)

 

Mariam (34) Afghanistan
I was a housewife and a single mother. I have a computer sciences degree, but that’s not what I was working as. I wanted to work in that field in my country, but that was impossible. Circumstance wasn’t on my side.
With my degree, I could work, some women worked, but usually via a recommendation. That’s how it works in Afghanistan, if you want to work in an organization someone has to recommend you. And I didn’t have that. I applied to several organizations, but they mostly asked for money to hire me. One boss asked me to meet him in the park, instead of in the organization, to tell me my pay would be about 1.500 dollars, but that I had to give him 500.
The other job was such that I had to work in shifts, almost non stop, and I wasn’t seeing my son at all. How am I supposed to leave my son alone for two, three nights in a row?
I tried teaching English. For the first three days, everything was alright, but on the fourth my students started following me in a large car like dogs, calling out to me. I was so scared I’d be standing in front of someone else’s house and ring on someone else’s doorbell so they would think it was my house and leave me alone. That’s how they chased women. My students. I left that job. I was scared. They could have done whatever they wanted to me. They could throw acid in my face.
In Afghanistan I felt useless, I thought that the fact I got an education made no sense, that I would never get the chance to have experience in my field. Now I feel stronger, I understand who I am a bit better, I feel like a man. Before, I thought we women were weaker, that we couldn’t do a lot of things, that we were made for housework and raising kids, but now, in Belgrade, when I got a chance to work, I feel like a strong person. Now I can compete. Now I know that a woman can do the same things a man can. A woman isn’t worth less than a man, maybe she’s even stronger in a way.
In my country I didn’t feel safe, not for me, not for my child, I couldn’t work… The place I loved wasn’t safe. It was getting harder to live there. There were times I could not breathe. I felt alone, helpless, sank more and more into depression and it haunted me. I realized I couldn’t live there anymore. I decided to leave my country. We traveled for a year to Serbia.

SMUGGLER’S HOUSE
My entire trip was a nightmare, it’s a horrible experience. But this photo, in the house of a Bulgarian smuggler, where you can see my son… Every time I see it, it takes my breath away. I can’t breathe. I don’t know why. When I see it, I remember we were hungry for three, four days. I never let my son be hungry for long. There were difficult times in Afghanistan, but he wasn’t hungry. Here, we spent four days without food. He was hungry and completely without energy, and that’s when he just lays and sleeps as if he was half dead. That’s when I thought he was going to die in a few hours. But, thank god, that was the end of the fourth and the beginning of the fifth day, they gave us a piece of bread and an onion. I gave all of that to my son. He ate the bread, but didn’t touch the onion as he doesn’t like it, so I ate it. When he ate the bread, he was shaking. That was the worst situation in my life.
For hours I thought he was really going to die, it went through my head what I was going to do with him, with his body in that country, in that mafia house. But god saved us.
After that, they gave us over to another smuggler, that, when he saw the condition we were in, gave us a piece of bread and some chicken. We went through a forest, were hungry, thirsty, freezing… We had problems during the entire trip, but those five days in that horrible house where those mafiosi were constantly barging into the room, naked from the waist up, tattooed, and saying “Come on, come on. Money or mobile phones.”, I will never forget that.
I had 100 dollars which I hid in my bra and lied about not having money, but when he started patting me down, I pulled them out just so he would leave me alone. When I gave him the money, he slapped me and pushed me into the wall. He threw my son into the wall too, because he tried to protect me. They beat everyone. They beat boys, minors, broke their arms, legs, we saw them bleeding. They begged for them to stop beating them. All that violence for 50, 200 dollars.
In the woods we had another problem – rats, snakes, different animals. My son is ten years old and timid, he gets scared by everything. But in the woods he sat down and didn’t even complain. He was completely silent. He acted like an adult. He was no longer a child. On the road I didn’t even know he was a child. He changed completely. He acted like my guardian, my guardian angel. I thought he was going to cry, but he didn’t.

SCARF
Then we arrived in Serbia and were put in Krnjaca. In a room with four beds and four people. The conditions were terrible. The beds were horrible, mice in closets and in holes in the walls. On the first night we were too tired to notice what conditions we were in, but later we were woken by mice. My son had to sleep in a bunk bed. He woke during the night and fell several times so, as I didn’t have any kind of rope or something to protect him with, and no one in the camp would listen to me, I only had my scarf, so I tied it to protect him.
However, UNHCR revalued our case and we got a chance to move. I got private accommodations in which I live alone with my son until we move to a different country. That’s where I finally composed myself. Now I’m happy because I volunteer and help people.
Today I’m speaking to you, but before a certain time I was not capable of it. If they hadn’t helped me, I would not be in this state, I would be in some country, in some camp… All my life I thought negatively, and I hadn’t expected that transfer. I hadn’t expected anything good in my life, and now it’s really happening to me. I know god loves me.
I used to be scared every day. Solitude created horrible problems for me. They found me a job, I volunteer, but I also work and it means so much to me. The more time I spend with people, the happier I am and the better I feel. Solitude takes me back into the past and I start to think about all the problems I had.

BICYCLE
In Afghanistan I hadn’t allowed him to play in the street, because of the mines and because they used to kidnap children in the part where I lived. Especially boys. I was scared something would happen to him. I hadn’t even allowed him to play with other boys because I didn’t trust them, I didn’t know who they were. He always begged me to buy him a bicycle, but I didn’t dare to.
I never made his dream come true when we were home. When we arrived in Belgrade, he begged me to buy him a bicycle, but as we won’t be living here for long, I can’t buy one. But, I told him, we could go into the park, to rent a bicycle and ride it for as long as you want to. We went and he rode the bike for about two to three hours. But he wasn’t the only one. I sat on a bike too. For the first time since I was ten years old. And I hadn’t forgotten how to ride it.
When I was a little girl, I was like a boy, I had all the freedom and did whatever I wanted. I rode a bicycle, had male friends. But when I was ten, I changed completely. I became a girl, was labeled a girl and had to do the things girls did. I was very good in school, I always competed with everyone, and I never let any boy beat me. That’s when I stopped riding the bike and I sorely missed those times. Will a day come when I will able to ride a bicycle? That day was here. And I rode a bike with my son. I felt so free – no one would be able to stop me anymore. I wasn’t worried about what someone would say. I rode a bike freely. And I was free.
Wanting to do something, but not being able to is a huge problem and it makes you miserable. I wasn’t born to sit at home and do nothing. Since I was little I’ve had my own dreams, but I wasn’t able to make them come true in my country. Now I have hope.
(Mariam currently lives in Belgrade)

مریم (34) افغانستان
“من یک زن خانه دار و یک مادر تنها بودم. مدرک علوم کامپیوتر دارم، اما در این زمینه کار نمی کردم. من می خواستم در این زمینه در کشورم کار کنم، اما این غیرممکن بود. موقعیت در کنار من نبود
با مدرکم، می توانستم کار کنم، بعضی از زنان مشغول به کار بودند، اما معمولا از طریق سفارشات. این روشی است که در افغانستان کار می کند، اگر می خواهید در یک سازمان کار کنید، باید سفارش شده ی کسی باشید. و من آن را نداشتم من به چندین سازمان اقدام کردم، اما بیشتر آنها از من برای استخدام درخواست پول کردند. یکی از  رئسای شرکت از من خواست تا او را در پارک ببینم، نه در سازمان، که به من بگوید که هزینه ی پرداختی من حدود 1.500 دلار است، اما مجبور شدم   ۵۰۰ دلار به او بدهم
شغل دیگر چنین بود که من مجبور بودم تمام وقت کار کنم، تقریبا بدون وقفه، و من پسر من را نمی دیدم. چگونه می توانستم پسرم را تنها برای دو، سه شب پشت سر هم تنها بگذارم؟
سعی کردم انگلیسی را آموزش دهم. برای سه روز اول، همه چیز خوب بود، اما در روز چهارم، دانش آموزان من در یک ماشین بزرگ مانند سگ ها دنبال من راه افتادند و مرا صدا می زدند. من خیلی ترسیدم و  در مقابل خانه ی دیگران می ایستادم و روی زنگ خانه ی دیگران زنگ می زدم تا آنها فکر کنند که خانه ی من است و مرا ترک کنند. به همین ترتیب آنها زنان را تعقیب می کنند. دانش آموزان من!. من این کار را ترک کردم ، ترسیده بودم. آنها می توانستند آنچه را که می خواستند با من انجام دهند. آنها می توانستند اسید را روی صورت من بپاشند
در افغانستان احساس بی فایده بودن می کردم، فکر کردم که در واقعیت  تحصیل کردنم هیچ معنایی ندارد و  هرگز فرصتی برای تجربه دراین زمینه نخواهم داشت. حالا احساس قوی تری دارم،  خودم را بهتر شناختم، مثل یک مرد احساس می کنم. پیش از آن، من فکر میکردم که زنان ضعیف هستند و ما نمیتوانیم چیزهای زیادی را انجام دهیم و فقط برای کارهای خانه داری و پرورش بچه ها ساخته شده ایم، اما در حال حاضر در بلگراد، زمانی که فرصتی برای کار پیدا کردم، احساس میکنم یک شخص قوی هستم . حالا من می توانم رقابت کنم حالا می دانم که یک زن می تواند همان کارهایی که یک مرد می تواند انجام دهد. یک زن کمتر از یک مرد ارزش ندارد، شاید او حتی به نوعی قوی تر هم باشد
من در کشورم  احساس امنیت نمی کردم، نه برای خودم، نه برای فرزندم، من نمیتوانستم کار کنم … مکان دوست داشتنی من امن نبود. در آنجا زندگی سخت تر می شد. زمان هایی بود که نمی توانستم نفس بکشم. من احساس تنهایی و بی یاری می کردم، بیشتر و بیشتر در افسردگی غرق می شدم و آن بر من پیروز می شد. متوجه شدم دیگر نمی توانم زندگی کنم. تصمیم گرفتم کشورم را ترک کنم. ما برای یک سال به صربستان سفر کردیم

خانه قاچاقچی
کل سفر من یک کابوس بود، این یک تجربه وحشتناک بود. اما این عکس، در خانه یک قاچاقچی بلغاری، که در آن شما می توانید پسر من را ببینید … هر بار که من آن را می بینم، نفس من می گیرد. من نمی توانم نفس بکشم .من نمی فهمم چرا وقتی این را می بینم ، به یاد می آورم که برای سه، چهار روز گرسنه بودیم. من هرگز پسرم را برای مدت طولانی گرسنه نگذاشته بودم. در افغانستان دشوار بود اما او گرسنه نبود. در اینجا، ما چهار روز بدون غذا گذراندیم. او گرسنه بود و به طور کامل بدون انرژی بود، و در این زمان  او فقط دراز می کشید و می خوابید، مثل اینکه او نیمه مرده است. این زمانی بود که من فکر کردم او چند ساعت دیگر می میرد. اما خدا را شکر که پایان روز چهارم و آغاز روز پنجم بود، آنها یک قطعه نان و پیاز را به ما دادند. من  همه را به پسرم دادم او نان را خورد، اما پیاز را لمس نکرد چون او آن را دوست نداشت، بنابراین من آن را خوردم. وقتی نان را خورد، او می لرزید. این بدترین حالت در زندگی من بود
برای ساعت ها فکر می کردم او واقعا می میرد و این در سر من بود که من با جسد او در این کشور و در خانه مافیا چه کنم. اما خدا ما را نجات داد
پس از آن، ما را به یک قاچاقچی دیگر دادند، که، زمانی که او شرایط ما را دید،  یک قطعه نان و کمی مرغ به ما داد. ما از طریق یک جنگل رفتیم، گرسنه، تشنه، یخ زده بودیم … در طول سفر تمام مشکل داشتیم، اما این پنج روز در این خانه وحشتناک که در آن، آن مافیایی ها دائما در اتاق بودند، برهنه از کمر، با تاتو و می گفتند: “یا الله، یا الله، پول یا تلفن های همراه “، من هرگز آن را فراموش نخواهم کرد.
من 100 دلار داشتم که در سینه بندم پنهان کرده بودم و در مورد نداشتن پول دروغ گفته بودم، اما زمانی که او شروع به کتک زدن من کرد، من آنها را بیرون کشیدم، تا اینکه فقط من را ترک کند. وقتی پولم را به او دادم، او را کتک زد و من را به دیوار فشار داد. او پسر من را نیز به سوی دیوار پرتاب کرد، زیرا او سعی کرد از من محافظت کند. آنها همه را کتک زدند آنها پسران بزرگ و کوچک  را کتک زدند، دست ها و پاهای انها را شکستند، من شاهد خونریزی انها بودم. آنها به انها التماس می کردند.  تا آنها را کتک نزنند. همه این خشونت برای 50، 200 دلار است
در جنگل ما یک مشکل دیگر داشتیم – موش ها، مارها، حیوانات مختلف. پسر من ده ساله است و ترسو، او با همه چیز می ترسد. اما در جنگل او نشست و حتی شکایت هم نکرد. او کاملا ساکت بود. او مانند یک بزرگسال عمل کرد. او دیگر یک کودک نبود. در راه من حتی نمی دانستم او یک کودک است. او کاملا تغییر کرد. او مانند سرپرست من، فرشته نگهبان من عمل کرد. من فکر کردم او گریه می کند، اما او نکرد

ماراما
سپس ما وارد صربستان شدیم و در کمپ کرنیاچا قرار گرفتیم. در یک اتاق با چهار تخت و چهار نفر. شرایط وحشتناک بود. تختخواب وحشتناک بود، موش ها در قفسه ها و در سوراخ های دیوار. در شب اول ما خیلی خسته بودیم تا ببینیم شرایطی که در آن بودیم، اما بعد از آن ما با موشها از خواب بیدار شدیم. من با پسرم مجبور شدیم در تخت دو نفره بخوابیم. او در طول شب بیدار می شد و چندین بار سقوط کرد، چون من هیچ نوع طناب یا چیزی برای محافظت از او نداشتم و هیچکس در اردوگاه به من گوش نمی کرد، من فقط روسری داشتم، بنابراین با ان از او محافظت کردم
با این وجود، کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد پرونده ما را بازبینی کرده و فرصتی برای جابجایی به دست آوردیم. به من یک خانه شخصی دادند که در آن من تنها با پسرم زندگی می کنیم تا زمانی که به کشور دیگری سفر کنیم. این جایی است که من بالاخره برای خود ساختم. حالا خوشحال هستم که داوطلبانه و به مردم کمک می کنم
امروز من با شما صحبت می کنم، اما قبل از یک زمان مشخص، توانایی آن را نداشتم. اگر آنها به من کمک نکرده بودند، نمی توانستم این حالت را داشته باشم، من در بعضی از کشور ها در برخی اردوگاه ها خواهم بود … تمام زندگی من منفی بود و من منتظر چنین انتقال و تغییری نبودم. من در زندگی ام هیچ چیز خوبی ندیدم، ولی در حال حاضر واقعا برای من اتفاق  افتاده است. من می دانم خدا من را دوست دارد
من هر روز می ترسیدم، تنها بودن برای من مشکلاتی ایجاد کرد. آنها برای من کار پیدا کردند، من داوطلب شدم، اما من   کار هم می کنم و برای من این  بسیار پر معناست. زمان بیشتری را با مردم سپری میکنم، خوشحال هستم و  احساس بهتری میکنم. تنها بودن مرا به یاد گذشته می اندازد و من شروع به فکر کردن درباره همه ی مشکلاتم می کنم

دوچرخه
در افغانستان من به پسرم اجازه نمی دادم به خاطر مین ها در خیابان بازی کند و همچنین در جایی که ما زنگی می کردیم    کودکان را می ربودند. به خصوص پسران، من می ترسیدم که برای او اتفاق بیفتد. من حتی اجازه ندادم که او با پسران دیگر بازی کند؛ زیرا به آنها اعتماد نمی کردم، نمی دانستم آنها چه کسانی بودند. او همیشه از من می خواست که دوچرخه برایش بخرم اما جرأت نکردم
من هیچ وقت  او را به ارزویش نرساندم  تا وقتی که خانه بودیم. وقتی وارد بلگراد شدیم، او از من خواست که برایش دوچرخه  بخرم، اما چون ما برای مدت طولانی اینجا نخواهیم بود، من نمی توانستم آن را خریداری کنم. اما، به او گفتم، می توانیم به پارک برویم، دوچرخه را اجاره کنیم و تا هر زمان که می خواهی سوار شوی. رفتیم و او  دو تا سه ساعت دوچرخه سواری کرد، اما او تنها کسی نبود. من هم دوچرخه سوار شدم برای اولین بار از زمانی که من ده ساله بودم. و من فراموش نکرده بودم که چگونه برانم
وقتی یک دختر کوچک بودم، مثل یک پسر بودم، من تمام آزادی ها را داشتم و هر کاری را که می خواستم انجام می دادم. من دوچرخه سوار می شدم، دوستان پسر داشتم. اما زمانی که من ده ساله شدم، کاملا تغییر کردم. من یک دختر شدم، یک دختر نام گذاری شده بودم و مجبور بودم کارهای دخترانه انجام دهم. من در مدرسه خیلی خوب بودم، همیشه با همه رقابت می کردم و هرگز اجازه نمی دادم که یک پسر از من برنده شود. این زمانی بود که من دوچرخه سواری را متوقف کردم و دلتنگ ان زمان هستم. ایا روزی می آید که من بتوانم  دوچرخه سواری کنم؟ آن روز در اینجا بود. من دوچرخه را با پسرم سوار شدم. احساس راحتی می کردم – هیچکس دیگر نمی تواند من را متوقف کند. من نگران اینکه کسی چیزی بگوید  نبودم. من آزادانه دوچرخه سواری کردم و  آزاد بودم
میخواهید چیزی را انجام دهید، اما قادر نیستید، این یک مشکل بزرگ است و شما را بدبخت میکند. من متولد نشدم که در خانه بنشینم و کاری نکنم. از آنجایی که من کوچک بودم، رویاهای خودم را داشتم، اما نمی توانستم آنها را در کشورم تحقق بخشم. حالا امید دارم
(مریم در حال حاضر در بلگراد زندگی می کند)