Hasan Fazli

Hasan Fazili, Kabul, Avganistan
Ja sam režiser. Danas je tačno dve godine kako sam sa ženom i dve kćerke napustio Kabul. To je najteži put u mom životu i zato sam odlučio da ga snimam. Imao sam kuću i restoran. Kada smo kretali, uzeli smo samo odeću i dokumenta. Proveli smo godinu i dva meseca u Tadžikistanu. Držao sam, kao i u Avganistanu, radionice deci kako da naprave film mobilnim telefonima. Ti filmovi su učestvovali na festivalima kratkog metra.
Život Avganistanaca u Tadžikistanu nije lak pa smo supruga i ja odlučili da krenemo dalje. Prošli smo Bugarsku, Tursku… Prošli smo kroz teške situacije, ali je za mene bilo važno da snimam. Na granici Bugarske i Srbije, u šumi, ostali smo bez hrane, bez vode. Deca su plakala, nisam imao ništa. Bežali smo da nas ne uhvate. Ja sam otac, možete zamisliti koliko mi je bilo teško zbog cele situacije, ali sam skupio snagu i snimio taj trenutak. To mi je bio najteži deo puta, ali sam morao da pokažem kroz šta prolazimo.
Iako mi je mobilni pokisao, pa je gubio kontakt, iako je ispadao pa mu je bio slomljen ekran, ipak sam uspeo sve da sačuvam i da deponujem na hard diskove producenta u SAD. Pokušavam decu da naučim da mobilni telefon nije samo slanje poruka, razgovori, društvene mreže… S mobilnim telefonom možeš da pišeš scenarij, da snimaš, da montiraš i da prikazuješ. Mobilni je danas kao bioskop.
Digitalne tehnologije su toliko napredovale da možemo da imamo bioskop u našim džepovima.
Sedam meseci smo u Srbiji. Nadam se da ćemo stići u Nemačku.
Želeo bih da mogu da živim negde gde mogu da se bavim svojim poslom.
Na fotografiji je jedan od nekoliko rođendana moje kćerke, koji smo u jednoj godini proslavili.
Ova fotografija je napravljena nakon što smo dobili odgovor od UNHCR-a i Ambasade Nemačke u Tadžikistanu da ne mogu da nam pomognu. Nismo imali novaca da iznajmimo stan i sve je išlo po krivu. Fatima i ja smo bili uznemireni, ali u isto vreme nismo hteli da to prenosimo na decu, niti da one to osete pa smo Nargis i Zahri priredili rođendansku žurku, jer su je tražile. Skupili smo malo novaca za nešto slatkiša i napravili rođendansku proslavu.
Najzabavnije u svemu je zapravo to da njih dve ne razumeju u potpunosti šta je proslava rođendana – da bi trebalo da se događa samo jednom godišnje, na dan kad si se rodio. Za njih je to prilika da dobiju kolač, poklone i žurku.
U Tadžikistanu smo onda zbog toga organizovali tri rođendanske žurke.
Pokušavamo da živimo normalno i u najtežim okolnostima, a rođendanska žurka je način da osetimo svi malo normalnosti, radosti, veselja… Zato mi je ova fotografija toliko važna – pokazuje da i u sred teškoća uvek pokušavamo da živimo normalno i da učinimo našu decu srećnom.
(Hasan sa porodicom živi trenutno u Beogradu)

Hasan Fazili, Kabul, Afghanistan
I am a director. It’s exactly two years today since I left Kabul with my wife and two daughters. It’s the hardest journey of my life and that is why I decided to film it. I had a house and a restaurant. When we set off, we took our cloths and our documents. We spent a year and two months in Tajikistan. Just like in Afghanistan, I held workshops for children about how to make films with cell phones. Those films participated at a short film festival.
However, the life of an Afghan in Tajikistan is not easy, so my wife and I decided to move on. We passed Bulgaria, Turkey… We passed some difficult situations, but it was important for me to film it all. On the border between Bulgaria and Serbia, in the forest, we had no more food or water. The children were crying, I had nothing. We were running so that we wouldn’t get caught. I am a father, you can imagine how difficult the whole situation was for me, but I found the strength to film that moment. That was the hardest part of the journey for me, but I had to show what we were going through.
Even though my phone got wet from the rain, and lost contact, even though I dropped it many times and its display was broken, I still managed to save it and load it to hard disks of a producer in the US. I am trying to teach my children that a mobile phone is not just for sending messages, talking, social networks… With a mobile phone you can write a script, you can make videos, edit them and play them. A mobile phone today is like a movie theatre.
Digital technologies are so advanced that we can have a theatre in our pockets.
We have been in Serbia for seven months. I hope that we will reach Germany.
I would like to live somewhere where I can do my job.
In this photo is one of my daughter’s several birthdays, that we celebrated in one year.
This photo was made after we received an answer from UNHCR and the German Embassy in Tajikistan that they cannot help us. We had no money to rent an apartment and everything was going badly. Fatima and I were upset, but at the same time we wanted to keep that from our children, so that they wouldn’t feel it, so we made a birthday party for Nargis and Zahri because they asked for one. We gathered enough money for some sweets and made a birthday party.
The funniest thing about it was that the two of them don’t really understand what a birthday party means – that it should happen only once a year, on the day you were born. For them it’s just an opportunity to have cake, presents and throw a party.
So because of that we organized three birthday parties in Tajikistan.
We are trying to live a normal life in the most difficult circumstances, and birthday parties are a way to for us to feel normal, happy, joyful… That’s why this photo is so important for me – it shows that even in the middle of hardship we always try to live a normal life and teach our children happiness.
(Hasan currently lives with his family in Belgrade)

فاضیلی، کابل، افغانستان
“من یک کارگردان هستم این دقیقا دو سال است که من از کابل خارج شده ام و همسر و دو دخترم را ترک کرده ام. این سخت ترین سفر زندگی من بود و به همین دلیل تصمیم گرفتم آن را فیلم بگیرم. من یک خانه و یک رستوران داشتم هنگامی که ما عازم شدیم، لباس ها و اسناد مان را گرفتیم. ما یک تا دو ماه در تاجیکستان گذراندیم. درست مانند افغانستان، من کارگاه های اموزشی برای کودکان در زمینه چگونگی ساخت فیلم با تلفن های همراه برگزار می کردم. این فیلم ها در جشنواره فیلم کوتاه شرکت کردند.
با این حال، زندگی یک افغان در تاجیکستان آسان نیست، بنابراین همسرم و من تصمیم گرفتیم به پیش حرکت کنیم. ما بلغارستان، ترکیه  …را پشت سر گذاشتیم. ما چند موقعیت دشوار را گذراندیم، اما برای من مهم بود که آن را فیلم بگیرم. در مرز بین بلغارستان و صربستان، در جنگل، غذا و آب  نداشتیم. بچه ها گریه می کردند، من چیزی نداشتم. ما در حال دویدن بودیم بودیم تا دستگیر نشویم. من پدر هستم، می توانید تصور کنید که وضعیت کلی برای من چقدر سخت است، اما این قدرت را برای این لحظه پیدا کردم که  فیلم برداری کنم. این سخت ترین قسمت سفر برای من بود، اما مجبور بودم نشان دهم که چه اتفاقاتی افتاده است.
هرچند گوشی من از باران خیس شد و شماره مخاطبین را از دست دادم، با اینکه چندین بار به زمین افتاد و صفحه نمایشگر آن شکسته شد،ولی  من  باز هم توانستم آن ها را ذخیره کنم و در دیسک یک پرودیوسر در دستگاه  بارگذاری کنم. من سعی می کنم به بچه هایم آموزش بدهم که یک تلفن همراه فقط برای ارسال پیام ها، صحبت کردن، شبکه های اجتماعی نیست … با یک تلفن همراه می توانید یک اسکریپت بنویسید، می توانید فیلم ها، آنها را ویرایش کنید و آنها را بازی کنید. تلفن همراه امروز مانند یک سینما است
فن آوری های دیجیتال بسیار پیشرفته هستند که ما می توانیم یک تئاتر را در جیب خود داشته باشیم.
ما در صربستان برای هفت ماه بوده ایم. امیدوارم به آلمان برسیم.
من می خواهم در جایی زندگی کنم که بتوانم کارم را انجام دهم.
در این عکس یکی از چندین تولد های دختر من است که در یک سال جشن گرفتیم.
این عکس پس از دریافت پاسخ از کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد و سفارت آلمان در تاجیکستان که نمی توانند به ما کمک کنند، گرفته شد. ما هیچ پولی برای اجاره یک آپارتمان نداشتیم و همه چیز در حال بد شدن بود. فاطمه و من ناراحت بودیم، اما همزمان ما می خواستیم این را از فرزندانمان نگه داریم، به طوری که آنها آن را احساس نکنند، بنابراین یک جشن تولد برای نرگس و زهری گرفتیم. ما پول کافی برای برخی از شیرینی ها جمع کردیم و یک جشن تولد گرفتیم.
جالب ترین چیز در مورد آن این بود که دو نفرانها واقعا نمی فهمند. که  جشن تولد یعنی چی – اینکه این فقط یک بار در سال و در روز تولدشان اتفاق می افتد. برای آنها فقط  داشتن کیک، هدیه و برگزاری یک مهمانی مهم   بود
بنابراین به همین دلیل ما سه جشن تولد در تاجیکستان برگزار کردیم
ما تلاش می کنیم که در شرایط سخت تر ، عادی زندگی کنیم و جشن های تولد راهی برای اینکه ما عادی، شاد و خوشحال باشیم، بود … به همین دلیل این عکس برای من مهم است – این نشان می دهد که حتی در وسط سختی ها ما همیشه سعی می کنیم که یک زندگی عادی داشته باشیم و شادی را به کودکانمان آموزش دهیم
(حسن در حال حاضر با خانواده اش در بلگراد زندگی می کند)