Hafiz

Hafiz (19), Nangahar, Avganistan
Dve godine putujem. Godinu dana sam proveo u Turskoj. Nisam imao posao, vozio sam rikšu. Kada sam kretao od kuće, uzeo sam osnovne stvari, tradicionalnu avganistansku odeću… Krijumčar u Iranu mi je to uzeo. Uzeli su mi i telefon. Jedina fotografija koju imam je fotografija mog razreda. Napravljena je kad smo završili 11. razred. Posle toga sam otišao, oni su ostali.
Kad pogledam ovu fotografiju ne vidim samo društvo iz razreda. Setim se moje porodice, mog grada, vremena koje smo provodili zajedno, naših igara …. Nedostaju mi.
(Hafiz je trenutno u Srbiji)
(video) Snimao sam nas kako kuvamo u šumi iza kampa. Ne dozvoljavaju nam u kampu da spremamo sebi hranu, zato se predveče uputimo ka šumi sa namirnicama koje smo kupili i spremamo hranu. Napravio sam ovaj video samo da pokažem da uprkos zabrani ipak sebi uspevamo da skuvamo pileći kari.

Hafiz (19), Nangarhar, Afghanistan
I have been traveling for two years. I spent one year in Turkey. I didn’t have a job; I drove a rickshaw. When I left home, I took basic things with me, traditional Afghani cloths… A smuggler in Iran took it from me. They took my phone. The only photograph I have is the photograph of my class. It was taken when we finished 11th grade. After that I left, and they stayed.
When I look at this photograph I don’t just see my classmates. I remember my family, my city, the time we spent together, our games… I miss them.
(Hafiz is currently in Serbia)
(video) I was filming us cooking in the forest behind the camp. They don’t let us prepare food in the camp, so we go to the forest in the evening with the groceries that we bought and we prepare food. I made this video only to show that, in spite of the prohibition, we still manage to cook chicken curry for ourselves.

حافظ 19،ننگهر،افغانستان
“من برای دو سال درسفر هستم. یک سال را در ترکیه گذراندم ،من شغل نداشتم، من راننده یک ریکشا بودم. وقتی خانه را ترک کردم، چیزهای اساسی با خودم برداشتم، لباس های سنتی افغانی … یک قاچاقچی در ایران آن ها را از من گرفت.  انها گوشی من را گرفتند تنها عکسی که برایم باقی ماند عکسی از کلاس درس من است. این عکس زمانی گرفته شد که کلاس یازدهم را تمام کردیم . پس از آن من رفتم و دوستانم ماندند
وقتی به این عکس نگاه می کنم، تنها همکلاسی هایم را نمی بینم، خانواده ام، شهرم را به یاد می آورم، زمانی را  که با هم میگذراندیم ، بازی هایمان را … دلتنگشان هستم.
(حافظ در حال حاضر در صربستان است)
“من از اشپزی خودمان  در جنگل پشت اردوگاه فیلمبرداری کردم. آنها اجازه نمی دادند غذا را در اردوگاه آماده کنیم، بنابراین  با مواد غذایی که  خریداری میکردیم  در شب به جنگل می رفتیم و غذا را آماده می کردیم. من این ویدیو را فقط برای نشان دادن این گرفتم، که با وجود ممنوعیت، هنوز هم می توانیم مرغ کاری برای خودمان بپزیم.. “