Friba

Friba (30), Avganistan
Na granici Irana i Turske. Hodali smo 24 sata. Bili smo umorni, gladni. Krijumčari su nas smestili u ovaj prostor, kao da smo životinje. Nije bilo ni vode, ni toaleta, ni hrane. Nismo imali novaca i nisu hteli da nas puste dalje dok ih ne nabavimo. Ovo je jedno od najstrašnijih mesta u mom životu.
U Grčkoj smo najpre stigli na ostrvo i tamo smo se zadržali 20-ak dana. Nismo imali ništa. Bili smo gladni Nismo mogli da verujemo da smo u Evropi. Bilo je gore nego u Avganistanu. Bili smo tamo 20 dana jer su u Grčkoj prioritet imale sirijske izbeglice, a mi, ostali, smo morali da čekamo. Ovo je blizu autoputa. Ljudi su spavali svuda, na ulici, u parkovima, pored autoputa… Kupili smo stvari oko kontejnera, šta god nam je bilo zgodno. Ovaj krevet je isto tako neko bacio. Nekom drugom je dobro došao. Bilo je lakše spavati na njemu, nego na zemlji.
Fotografisala sam svoj put da ga sačuvam, da jednom mogu da pokažem kroz šta sam prošla da bih našla mir i sigurnost. I novi život. Želela bih da u mojoj zemlji nema rata. Niko ne napušta svoj dom bez razloga. Želela bih da je u Avganistanu mir.
(Friba trenutno živi u Nemačkoj)

Friba (30), Afghanistan
On the border between Iran and Turkey. We walked for 24 hours. We were tired, hungry. The smugglers put us here like animals. There was no water, no toilet, no food. We didn’t have money and they wouldn’t let us go until we got some. This was one of the most horrible places in my life.
In Greece we first reached an island and they kept us there for 20 days. We didn’t have anything. We were hungry, we couldn’t believe that we were in Europe. It was worse than in Afghanistan. We were there for 20 days because Syrian refugees were a priority, and the rest of us had to wait. This is close to the highway. People were sleeping everywhere, on the streets, in parks, next to the highway… We collected things around trashcans, whatever we could find. Someone had thrown away this bed, someone else needed it. It was easier to sleep on it than on the ground.
I took photos of my journey to remember it, so that one day I can show what I went through to find peace and safety. And a new life. I wish my country was not at war. Nobody leaves their home without a reason. I wish for peace in Afghanistan.
(Friba currently lives in Germany)

فریبا (۳۰)، افغانستان “در مرز بین ایران و ترکیه. ما 24 ساعت پیاده رفتیم. ما خسته و گرسنه بودیم. قاچاقچیان ما را مانند حیوانات در اینجا قرار داده بودند. هیچ آب، توالت و غذایی وجود نداشت. ما پول نداشتیم و آنها اجازه نمی دادند که برویم تا زمانی که مقداری گرفتیم. این یکی از مکان های وحشتناک در زندگی من بود
“در یونان ما برای اولین بار به یک جزیره رسیدیم و ما را به مدت 20 روز نگه داشتند. ما چیزی نداشتیم ما گرسنه بودیم، نمی توانستیم باور کنیم که ما در اروپا هستیم. این ازافغانستان هم بدتر بود. ما 20 روز آنجا بودیم زیرا پناهندگان سوری در اولویت بودند و بقیه ما مجبور بودیم منتظر بمانیم. این نزدیک به بزرگراه بود. مردم در همه جا، در خیابان ها، در پارک ها، در کنار بزرگراه خواب بودند … ما هر چیزی  در اطراف سطل  زباله که قابل استفاده بود را  جمع آوری کردیم. کسی این تخت را دور انداخته بود، کسی آن را نیاز داشت. راحت تر بود که روی آن بخوابیم تا اینکه  روی زمین
من از سفر خود عکس ها یی  برای  یادبود گرفته ام، تا اینکه  یک روز من بتوانم نشان دهم که من برای رسیدن به صلح و امنیت و یک زندگی جدید در چه شرایطی قرار گرفتم. ای کاش کشورم در جنگ نبود. هیچ کس بدون هیچ دلیلی از خانه اش را ترک نمی کند. آرزوی صلح در افغانستان را دارم
(فریبا در حال حاضر در آلمان زندگی می کند)