Ekram

Mahamad Ekram (19), Kunduz, Avganistan
Situacija u Kunduzu je postala nepodnošljiva.  Građanski rat nas je naterao da odemo. Išao sam u 11 razred i morao sam da prekinem školovanje. Zanimaju me kompjuteri i biologija. Voleo bih da dobijem priliku da nastavim da učim.
Na putu sam sa ocem, majkom i još troje braće i sestara. Bili smo šest meseci u Turskoj, četiri meseca u Bugarskoj…
Ovo je moj poslednji dan u Kunduzu. Sutradan smo otišli. Ovo je dvorište mog dede. On je sa bakom ostao tamo. Ceo taj dan smo proveli zajedno. Kuvali smo i družili se. Svi smo bili malo uznemireni ali smo se trudili da to ne pokazujemo previše.
Na fotografiji nosim tradicionalnu avganistansku odeću. Mnogo je volim. Zaista mi je teško da je se odreknem. Ona predstavlja našu tradiciju i našu kulturu. Ovde je nemam, a ova odeća mi je malo neudobna.
Svaki put kad pogledam ovu fotografiju sretan sam. Podseća me na život pre i osećam kao da sam ponovo tamo.
Baki i dedi je teško. Situacija je sve gora. Borbe su svakog dana.
Ovde nam je bolje nego u Avganistanu. Mir mi je najvažniji. Svim ljudima na svetu treba mir. Više od hrane, treba nam mir.
(Ekram je trenutno u Srbiji)

Mahamad Ekram (19), Kunduz, Afghanistan
The situation in Kunduz became unbearable. The civil war made us leave. I was in the 11th grade and I had to stop my schooling. I’m interested in computers and biology. I wish I had the opportunity to continue my studies.
I am travelling with my father, mother and three brothers and sisters. We were in Turkey for six months, four months in Bulgaria…
This is my last day in Kunduz. We left the next day. This is my grandfather’s yard. He stayed there with my grandmother. We spent that entire day together. We cooked and talked. We were all a bit upset but we were trying not to show it too much.
I am wearing traditional Afghan cloths. I love it a lot. It’s really hard for me to give it up. It represents our tradition and our culture. Here I don’t have it, and the cloths I am wearing are a bit uncomfortable.
Whenever I look at this photo I am happy. It reminds me of my previous life and I feel like I am there again.
It’s hard for my grandparents. The situation is getting worse. They are fighting every day.
It’s better for us here than in Afghanistan. Peace is the most important thing. All the people in the world need peace. More than food, we need peace.
(Ekram is currently in Serbia)

محمد اکرام (19 سال)، کندز، افغانستان
“وضعیت در کندوز غیر قابل تحمل شد. جنگ داخلی ما را مجبور به ترک کردن کرد. من در کلاس 11 بودم و مجبور  شدم مدرسه ام  را متوقف کنم. من علاقه مند به کامپیوتر و زیست شناسی هستم. من آرزو می کنم که فرصت ادامه ی تحصیلاتم را داشته باشم
من با پدر، مادر و سه برادر و خواهر مسافرت می کنم. ما در ترکیه برای شش ماه و  برای چهار ماه در بلغارستان بودیم
این آخرین روز من در کندوز است. ما روز بعد انجا را ترک کردیم. این حیاط پدربزرگ من است. او با مادربزرگم زندگی می کند. ما  کل روز را با هم گذراندیم. ما غذا پختیم و با هم صحبت کردیم ، همه ما کمی ناراحت بودیم، اما سعی کردیم آن را زیاد نشان ندهیم
من لباس های سنتی افغان دارم. من آن را خیلی دوست دارم. این واقعا برای من مشکل است. این نشان دهنده سنت و فرهنگ ما است. در اینجا من آن را ندارم و لباس هایی که من پوشیده ام کمی ناراحت  است
هر وقت به این عکس نگاه میکنم خوشحالم. این به من یاداورزندگی گذشته ام است و احساس می کنم که دوباره آنجا هستم
برای پدربزرگ و مادربزرگم سخت است. وضعیت بدتر شده است. آنها هر روز در. حال جنگ هستند
اینجا برای ما بهتر از افغانستان است. صلح مهم ترین چیز است. همه مردم جهان نیاز به صلح دارند. بیش از غذا، ما به صلح نیاز داریم
(اکرام در حال حاضر در صربستان است)