Chanar

Čanar (16), Mosul, Irak
Proveli smo šest meseci u zatvorenom kampu u Mađarskoj. Okruženi bodljikavom žicom i policijom, zbog koje smo konstantno bili pod pritiskom. Ovako izgleda zatvoreni kamp u Mađarskoj, na granici sa Srbijom.
U septembru 2016. godine smo napustili Mosul. U mom gradu je rat, Daeš (Islamska država), a dodatna otežavajuća okolnost je što smo mi Jezidi i ja sam devojka. Bilo je mnogo slučajeva kidnapovanja, odvođenja i silovanja. Otkad je Daeš došao u naš grad živela sam u velikom strahu i nisam osećala nikakvu slobodu. Prestala sam da idem u školu.
Sa sestrom i njenim mužem sam krenula na put preko Turske, Bugarske do Sjenice u Srbiji. Roditelji su ostali. Stigli smo u oktobru, registrovali se i čekali kada ćemo doći na red da legalno nastavimo put u Mađarsku. Nakon šest meseci smo stigli na red, od tih 15 ljudi koje Mađarska dnevno pušta u zemlju, ali su nas smestili u zatvoreni kamp iz kojeg nismo mogli nigde.
Tri puta smo tražili azil, odbijeni smo. U Bugarskoj su nam isto uzeli otiske prstiju, pa su nam u Mađarskoj ponudili ili da se vratimo u Irak, što znači da u kampu treba da ostanemo još šest meseci, ili da nas vrate u Srbiju.  Odlučili smo se za Srbiju pa ćemo videti dalje. Ne znam šta da radimo.
Fotografisala sam kamp, ali tu nema mnogo šta da se vidi. Organizacija koje nam pomažu nema sem što povremeno dođe UNHCR. Živeli smo kao životinje, na način nedostojan čoveka. Bilo je jako toplo, bez ventilacije, uz povremeni manjak ili nestašicu hrane… Nismo se osećali kao ljudska bića.
Pritisak koji je pravila policija vrlo je negativno uticao na nas. Stalno smo bili u strahu. Nismo dobijali informacije šta se dešava sa našim slučajevima, do kad ostajemo, šta će s nama uopšte biti. Nismo imali ni internet. Pokušavali smo da hvatamo mreže u Srbiji kako bi komunicirali povremeno s prijateljima i rodbinom, ali slabog uspeha. Uspevali smo da komuniciramo jer smo imali srpske brojeve pa smo malo po malo trošili kredit koji smo kupili u Srbiji.
Mnogo sam plakala u kampu. Bilo mi je jako teško. Jednom sam morala kod lekara u bolnicu, jer sam imala problem sa srcem. Najteže mi je bilo što su me smestili u vozilo koje je bilo kao kavez, sa rešetkama na prozorima i u pratnji četiri policajca. Ni jedan od njih nije govorio engleski, a nije bilo prevodioca. To mi je baš teško palo.
(Čanar je nekoliko dana nakon ovog razgovora napustila Srbiju)

Chanar (16), Mosul, Iraq
We spent six months in a closed camp in Hungary. Surrounded by barbed wire and the police, that kept us constantly under pressure. This is what a closed camp looks like in Hungary on the border with Serbia.
In September 2016 we left Mosul. There is a war in my city, Daesh (Islamic State), and another aggravating circumstance is that we are Yazidis, and I am a girl. There were a lot of cases of kidnapping, abduction and rape. Since Daesh came to our city I had been feeling afraid and like I had no freedom. I stopped going to school.
I stared on a journey with my sister and her husband across Turkey, Bulgaria to Sjenica in Serbia. Our parents stayed behind. We arrived in October, registered and waited for our turn to legally continue our journey to Hungary. After six months it was our turn to be among the 15 people that Hungary lets in legally, but they placed us in a closed camp from which there was no way out.
We sought asylum three times and were refused. They took our fingerprints in Bulgaria, so they gave us the option in Hungary either to go back to Iraq, which meant we had to stay at the camp for another six months, or to send us back to Serbia. We decided to go back to Serbia and see what to do next. I don’t know what we can do.
I took photos of the camp, but there isn’t much to see. There are no organizations that help us except that UNHCR comes occasionally. We lived like animals, in a way that no human being should live. It was very hot, without air conditioning, with an occasional shortage or complete lack of food. We didn’t feel like human beings.
The pressure that the police made had a negative effect on us. We were always afraid. We didn’t get information about what was going on with our cases, how long we would stay there, what would happen to us. We didn’t have internet access, so we would try and catch free networks in Serbia in order to occasionally communicate with our relatives and friends, but we had little success. We managed to communicate because we had Serbian phone numbers so we could spend the credit that we bought in Serbia little by little.
I cried a lot in the camp. It was very hard for me. Once I had to go to the hospital because I had a heart problem. The hardest part for me was that they placed me in a vehicle that was like a cage, with bars on the windows and four policemen. None of them spoke English, there was no translator. I took it really hard.
(A few days after this conversation Chanar left Serbia)

چانار (16)، موصل، عراق
“ما شش ماه را در یک اردوگاه بسته در مجارستان گذراندیم. در اطراف ان سیم خاردار و پلیس، ما را به طور مداوم تحت فشار قرارمی داد. این چیزی است که یک اردوگاه بسته به نظر می رسد در مجارستان در مرز با صربستان
در سپتامبر 2016 ما موصل را ترک کردیم.در شهرمان  جنگ است، دائش(دولت اسلامی)، و یک وضعیت تشدید کننده دیگر این بود که ما ایزدی بودیم، و من یک دختر هستم. تعداد زیادی از موارد آدم ربایی، سرقت و تجاوز به عنف وجود داشت. از آنجا که دائش به شهر ما آمد، احساس ترس داشتم و احساس آزادی نداشتم. من مدرسه را ترک کردم
من سفر خود را با  خواهرم  و همسرش از طریق  ترکیه ، بلغارستان  به سوی سیینیتسا در صربستان شروع کردیم. پدر و مادرما ن را پشت سر گذاشتیم. ما در ماه اکتبر وارد صربستان شدیم، ثبت نام کردیم و منتظر نوبتمان برای  سفرقانونی  به مجارستان بودیم. پس از شش ماه، ما به نوبه خود در میان 15 نفری که مجارستان اجازه داده بود  به طور قانونی بروند بودیم، اما ما را در یک اردوگاه بسته قرار دادند که از آن خارج شدن وجود نداشت.
ما سه بار به دنبال پناهندگی رفتیم و از طرف آنها رد شدیم.  اثر انگشتان ما را در بلغارستان گرفته بودند، به طوری که ما در مجارستان مجبور می بودیم که یا به عراق برگردیم، که این بدان معنی است که ما مجبور بودیم شش ماه دیگر در اردوگاه بمانیم یا ما را به صربستان بفرستند. ما تصمیم گرفتیم که به صربستان بازگردیم و ببینیم چه اتفاقی می افتد. من نمی دانم که اتفاقی خواهد افتاد
من عکس های اردوگاه را گرفته ام، اما برای دیدن خیلی زیاد نیست. هیچ سازمانی وجود ندارد که به ما کمک کند، مگر این که گاهی اوقات کمیساریای سازمان ملل. ما مانند حیوانات زندگی می کردیم، به طوری که هیچ انسانی نمی توانست زندگی کند.  بسیار گرم بود، بدون تهویه مطبوع، با کمبود یا نبود کامل غذا. ما مثل انسان ها احساس نمی کردیم.
فشار ناشی از پلیس بر ما اثر منفی داشت. همیشه می ترسیدیم ما اطلاعاتی در مورد آنچه که با پرونده ما اتفاق می افتد، دریافت نمی کردیم،  که چه مدت ما آنجا می مانیم، چه اتفاقی برای ما می افتد. ما دسترسی به اینترنت نداشتیم، بنابراین ما سعی کردیم شبکه های رایگان را از صربستان بگیریم تا گاهگاهی با خویشاوندان و دوستانمان ارتباط برقرار کنیم، اما ما موفقیت کمی داشتیم. ما موفق شدیم ارتباط برقرار کنیم زیرا ما سیم کارت  تلفن های صربی را داشتیم تا بتوانیم اعتباری را که ما در صربستان خریداری کردیم صرف کردیم
من در اردوگاه زیاد گریه کردم. برای من بسیار سخت بود. هنگامی که من مجبور شدم به بیمارستان بروم چون مشکل قلبی داشتم. سخت ترین قسمت برای من این بود که آنها مرا در یک وسیله نقلیه ای قرار دادند که مانند قفس بود، با میله های روی پنجره و چهار پلیس. هیچکدام از آنها انگلیسی صحبت نمیکردند، هیچ مترجمی وجود نداشت.  واقعا برای من سخت بود
(چند روز پس از این گفتگو چانار صربستان را ترک کرد)