Ali

Ali (28), Kabul, Avganistan
Proveo sam na granici Srbije i Mađarske 28 dana. Komesarijat za izbeglice me je imenovao za vođu zajednice jer su me izbeglice već uglavnom znale iz medija i htele su da pregovaram u njihovo ime. Dogovarao sam sa UNHCR-om spiskove ljudi koji su prelazili granicu. To je bilo jako teško. Prvih 15 dana sam dan i noć samo sređivao liste. Istovremeno je bilo jako hladno, na Horgošu duva jak vetar. Bio sam odvojen od porodice koja je tada bila smeštena u Subotici. Izbeglice su zahtevale mnogo od mene, a s druge strane Mađarska je primala samo određeni broj ljudi dnevno i bilo je jako teško izboriti se s tim.
Ovo je moja pokretna ’kancelarija’ – ovaj sto, i zapravo, ovaj ranac. Sto je bio mesto susreta sa mađarskom stranom.
Imao sam dobar život u Avganistanu. Završio sam englesku književnost i upisao master iz prava. Radio sam, imao sam firmu koja se bavila konsaltingom i građevinom i imali smo mnogo posla. Paralelno s tim, moje sestre i ja smo išli u sela i držali predavanja o ljudskim pravima, o pravima žena na prvom mestu što je bilo protiv mentaliteta talibana i dela ljudi koji ih podržava.
Pre pet godina mog oca su ubili talibani. Majka se od tuge razbolela i umrla. Mene su nekoliko puta napadali. Odlučili smo da odemo. Nismo imali izbora.
Na putu sam bio osam meseci i mnogo sam naučio. Nisam mogao da zamislim da ću živeti u šatoru po kiši i temperaturama od -10 stepeni. Niti da ću se boriti da me ne izbace iz skvota, stati u ime svih nas ispred policije, kao što je bio slučaj u Grčkoj. Tamo sam proveo šest meseci. Stanje u kampovima je bilo jako loše, i uz pomoć aktivista i anarhista sam počeo da skvotujem zgrade i da se borim za naša prava. Ja sam ipak znao koja su naša prava i odlučio sam da se borim, ne samo za sebe, nego i za one koji to ne znaju.
Kad smo skvotovali školu, policija me je uhapsila i držala deset dana u zatvoru. U Grčkoj sam bio i aktivista i izbeglica. Fotografije na kojima držim transparente za nas, obišle su svet.
Ta borba je bila važna i mislim da svaki čovek treba da zna za nju. Da shvati šta znači biti izbeglica. Da shvati da se ovo može desiti i njemu, da se može sutra desiti svakome. Da se dobar život može promeniti u trenutku. I da u takvim situacijama moramo pomoći jedni drugima, inače nismo ljudi.
Kada danas pogledam na ceo taj put, znam da iza svake noći dođe dan i da treba biti istrajan, bez obzira koliko to ponekad teško bilo.  Svaki gubitak sam naučio da posmatram kao iskustvo koje me čini mudrijim i bogatijim. Nikada ne treba odustajati.
(Ali trenutno živi u Austriji)

Ali (28), Kabul, Afghanistan
I spent 28 days on the border between Serbia and Hungary. The Commissariat for refugees named me the leader of the community because most of the refugees already knew me from the media and wanted me to negotiate in their name. I made lists with UNHCR of people crossing the border. It was very difficult. The first 15 days I spent day and night working on those lists. At the same time, it was very cold, there is a strong wind that blows through Horgoš. I was separated from my family – they were placed in Subotica. The refugees demanded a lot from me, on the other hand Hungary accepted only a certain number of people per day, and it was very hard to handle it all.
This is my movable “office”- this desk, and this backpack. This desk was the meeting place with the Hungarian side.
I had a good life in Afghanistan. I got a degree in English literature and started a Master’s in law. I had a job, I owned a consulting and construction company and we had a lot of work. At the same time, my sisters and I would go to the villages and give lectures on human rights, mostly women’s rights, which went against the Taliban mentality and the people who support them.
Around five years ago my father was killed by the Taliban. My mother became sick from grief and died. I was attacked several times. We decided to leave. We didn’t have a choice.
I spent eight months on the road and learned a lot. I never imagined that I would live in a tent in the freezing rain. Nor that I would have to fight to not get kicked out of a squat, that I would stand in the name of all of us in front of the police, which is what happened in Greece. I spent six months there. The situation in the camps was very bad, and with the help of activists and anarchists I began squatting in buildings and fighting for our rights. I knew our rights and I decided to fight, not just for myself but for those who didn’t know.
While we were squatting in a school, I was arrested and held for ten days in prison. In Greece I was an activist and a refugee. Photographs of me holding banners in our name circled the globe.
That fight was important and I think that every man should know it. To understand what it means to be a refugee. To understand that this can happen to him, that tomorrow it can happen to anyone. That a good life can change in a moment, and that in those situations we need to help one another, or else we are not human.
When I look back on that whole road, I know that the dawn must come after every night, and that one must hold on, no matter how hard it gets sometimes. I learned to see every loss as an experience that makes me wiser and richer. We should never give up.
(Ali currently lives in Austria)

علی (28 ساله)، کابل، افغانستان
من 28 روز در مرز بین صربستان و مجارستان بودم. کمیساریای پناهندگان مرا  “رهبر جامعه “ نامید. زیرا بسیاری از پناهندگان در مورد من از رسانه ها می دانستند و از من  می خواستند در مورد نامشان  مذاکره کنم. من با کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد  نام  افرادی که  از مرز عبور می کردند را لیست می کردیم ،این کار خیلی سخت بود. 15 روز اول، روز و شب  آن لیست ها را می نوشتم. در همان زمان، بسیار سرد بود، باد قویی در هورگوش می وزید. من از خانواده ام جدا شدم – آنها در سوبوتیتسا بودند. پناهندگان از من خواسته های زیادی داشتند، از سوی دیگر مجارستان فقط تعداد معدودی از مردم را در روزمی پذیرفت و تحمل این کار بسیار سخت بود.                                         این اداره “متحرک” من است – این میز و این کوله پشتی. این میز محل جلسه با  مجارستانی ها بود.
من در افغانستان زندگی خوبی داشتم. مدرک ادبیات انگلیسی گرفتم و در مقطع کارشناسی ارشد حقوق شروع به تحصیل کردم. من کار و شغل داشتم، یک شرکت مشاوره و ساختمانی داشتم و کارهای زیادی داشتیم. در همان زمان من و خواهرانم به روستاها می رفتیم و سخنرانی هایی درباره حقوق بشر، بیشتر حقوق زنان می دادیم، که این خلاف با ذهنیت طالبان و افرادی که از آنها پشتیبانی می کردند بود.
تقریبا پنج سال پیش پدرم توسط طالبان کشته شد. مادر من از غم و اندوه مریض شد و درگذشت. من چندین بار مورد حمله قرار گرفتم.  تصمیم گرفتیم که انجا را  ترک کنیم. ما انتخاب دیگری  نداشتیم.
هشت ماه را در راه  گذراندم  و چیزهای زیادی آموختم. من هرگز نه تصور می کردم که در یک چادر در زیر باران های یخ زننده زندگی کنم و نه اینکه می بایست از طرف همه در مقابل پلیس ایستاده شوم در حالی که برای لگد نخوردنم در حالت چمباته زدن، بجنگم، که این ها چیزهای است که در یونان اتفاق افتاد. من شش ماه  در آنجا گذراندم. وضعیت در اردوگاه ها خیلی بد بود و با کمک فعالان و آنارشیست ها،  شروع به چمباته زدن در ساختمان ها کردم و برای حقوق مان مبارزه کردم. من حقوق خود را می دانستم و تصمیم گرفتم به مبارزه بپردازم نه فقط برای خودم بلکه برای کسانی هم که نمی دانستند.
در حالی که ما در یک مدرسه چمباته زده بودیم،  من دستگیر شدم و برای مدت ده روز در زندان بودم. در یونان یک فعال و یک پناهنده بودم. عکس هایی از من هستند که در حال نگه داشتن بنرهایی با  نام هایمان که دور تا دور کره را گرفته اند.
این مبارزه مهم بود و من فکر می کنم که هر انسان باید آن را بداند.  درک کند  که  معنای پناهنده شدن چیست. درک کند که این می تواند برای او هم اتفاق بیفتد ، فردا می تواند به هر کسی اتفاق بیفتد. اینکه یک زندگی خوب می تواند در یک لحظه تغییر کند و در این شرایط ما باید به یکدیگر کمک کنیم وگرنه ما انسان نیستیم.
وقتی که من به کل مسیر طی شده نگاه می کنم، می دانم که سپیده دم بعد از هر شب باید برگردد و این یکی باید حفظ شود، مهم نیست گاهی اوقات چقدر سخت است . من آموختم که به هر شکست  به عنوان تجربه ای که مرا عاقلانه تر و غنی تر می کند، نگاه کنم . ما هرگز نباید تسلیم شویم.
(علی در حال حاضر در اتریش زندگی می کند)