Ahmad Fawad

Ahmad Favad Ahmadi (28) Nangahar, Avganistan
Mobilni telefon s kojim sam krenuo na put ka Evropi bio je uspomena na mog brata. Kada sam krenuo za Iran uzeo sam nešto garderobe i njegov iPhone. Jednom mi je rekao da će mi ga pokloniti kada krene za Švedsku. Nije u tome uspeo. Smrt ga je sprečila.
Nikome nisam dozvoljavao da dirne mobilni jer sam imao mnogo uspomena na njega u tom telefonu – hiljade fotografija, audio poruke, naše razgovore… Obećao sam da ću ga čuvati i ako se pokvari.
Prošao sam Iran i Tursku i uspeo da sačuvam telefon. Međutim, u Bugarskoj, na granici sa Turskom nas je uhvatila policija. Uzeli su nam novac i sve što su mogli. Govorio sam policajcu, objašnjavao sam mu da ću mu dati novac i sve što traže, molio sam da mi samo vrate telefon… Nisu hteli. Nisu mi vratili mobilni mog brata.
Sestra mi je dala telefon da ga nosim sa sobom i da ga čuvam. Nisam uspeo. Svaki put kad pomislim na činjenicu da nisam uspeo da ga sačuvam, osećam se krivim.
Na fotografiji je moj brat, Ahmad Tarek.
(Favad je trenutno u Srbiji)

Ahmad Fawad Ahmadi (28) Nangarhar, Afghanistan
The mobile phone that I took on my journey to Europe was a memento from my brother. When I left for Iran I took some clothes and his iPhone. He once told me that he would let me keep it when he leave for Sweden. He didn’t succeed, death stopped him.
I never let anyone touch my phone because it carried many of my memories – thousands of photographs, audio messages, our conversations… I promised him that I would keep it even if it stopped working.
I passed Iran and Turkey and managed to keep my phone. However, in Bulgaria at the border with Turkey we got caught by police. They took all our money and everything they could find. I told the police officer, I explained to him that I would give him the money and anything he wanted, I begged him to return my phone… They didn’t want to. They didn’t give me back my brother’s phone.
My sister gave me the phone to have it with me and to keep it safe. I didn’t succeed. Whenever I remember that I didn’t succeed to keep it safe, I feel guilty.
This is a photo of my brother, his name was Ahmad Tarek.
(Favad is currently in Serbia)

احمد فواد احمدی ،ننگرهار ۲۷کلن
هغه مو بایل  چې ما د وروپا سفر لپاره زما ورور څخه واخیست دهغه یو یادګاروو.کله چی زه ایران ته لاړم ما جامی اودهغه  ای فون موبایل واخیسته،ماته یی ویلی وه کله چی سویډن ته لاړشم نو ټول شیونه تا ته پریږدم.هغه بریالی نه شو مرګ یی مخه ونیوله.ما هیچ چاته اجازه نه ورکله  چی زما تیلیفون سره لاس وهی زکه چی زما یادونه په کی دی. په زرکونه عکسونه،صوتی پیغامونه، زموږخبرې اترې… ما ورسره ژمنه کړی وه چی زه به داهمیشه وساتم که چیرې کاریی هم نه کوه.زه د ایران او ترکیې باډرنه تیرشوم او ومی کولی شوه چی خپل تیلفون وساتم. په هرصورت، په ترکیه کې ده ترکیې او بلغاریا سره پوله کې موږ د پولیسو لخواونیولشو. دوی زموږ ټولې پیسې او اوهغه سه چې کولی شو ومومې وای خیستل. ما پولیسو افسر ته وویل چی زه به هغه پیسې او هغه سه چې غواړې درکړم.خو زما  تیلیفون  بیرته راکړه.دوی نه غوښتل چی زما د ورور تلیفون بیرته راکړیی.
.  فواد اوس مهال په سربیا کې دی
فواد اوس مهال په سربیا کې دی