Abdul

Abdul (25), Džalalabad, Avganistan
Kupam se na -10 stepeni u Beogradu, pored baraka. Zimu sam proveo napolju, na minusu. Imam alergiju na dim, a kako se u barakama ložilo, nisam mogao da budem tamo. Posle tuširanja nisam imao gde da se odmorim, da se ugrejem pa sam otišao u prodavnicu. Tresao sam se. Nisam imao novaca, našao sam nešto jeftino, ali sam toliko dugo hodao po prodavnici da mi je prodavac rekao ’Predugo si tu. Ako trebaš nešto, kupi, ako ne – idi’. Izašao sam i nisam znao gde ću, jer pored vatre ne mogu. Ljudi su me pitali zašto ne spavam u barakama, ali meni je alergija na dim gora od hladnoće.
Zima u Beogradu mi je jedno od najtežih iskustava u životu, a tukli su me na granicama nekoliko puta, čak su mi i ruku slomili. Kad smo jeli nismo mogli da držimo kašiku, ruke su nam se tresle, toliko je bilo hladno. To su bili tako strašni i teški trenuci. Nikada neću zaboraviti zimu i hladnoću baraka. Ta zima me opekla. Do sada sam viđao opekotine od vatre, ali nikada pre nisam video opekotine od snega i hladnoće. To sam video u Beogradu.
Prošao sam Pakistan, Iran, Tursku, Bugarsku, prebijali su me, krali mi stvari, novac, krijumčar me jednom zatvorio i nije me puštao dok mi porodica nije poslala novac da mogu da nastavim dalje. U Bugarskoj su me najmanje tri puta opljačkali, pretukli. Molio sam da me ne udaraju u ruku koja je pogrešno i jedva zarasla od batina koje sam dobio na tursko – bugarskoj granici, ali su me onda namerno udarali u tu ruku.
Ne sećam se koliko puta su me premlatili. Hrvatska policija mi je jednom slomila nos. Sećam se dve stvari samo – da sam u petak napustio Avganistan i da sam u Beograd stigao na Ramazan.
Otišao sam naglo, nisam planirao. Napravio sam dve fotografije porodice, za uspomenu i krenuo u Kabul. Dva prijatelja su me ispratila. Talibani su mi već nekoliko puta pretili jer sam radio za američku vojsku. Tražio sam od Ambasade SAD da me prebace tamo, rekli su da je to dug proces. Kad su mi ubili rođaka, ponovo sam zvao ambasadu, ali rekli su da moram da čekam. Čekao bih ja, ali talibani ne čekaju. Majka mi je rekla da moram da idem. I otišao sam. Prijateljima sam ostavio telefon u Kabulu.
U kontaktu sam s roditeljima i prijateljima, ali i pomažem izbeglicama. Pravim fotografije i objavljujem na društvenim mrežama da ljudi vide kako živimo. Onda nam neko i pomogne. Kad se čujem s majkom kaže mi da je srećna što nisam tamo jer su u međuvremenu talibani kidnapovali mog rođaka i ubili oca od drugog rođaka. Srećna je, ali ne zna šta se dešava ovde. Nisu me ubili, ali su me pretukli i ponizili toliko puta.
Celo vreme sam mislio zašto rade ovo s nama. Talibani nas u Avganistanu često zovu lošim ljudima, i imaju neko opravdanje, a ovde nas jednako prebiju, pokradu, uzmu nam telefone pa s njima prave selfije i isto nas zovu lošim ljudima. Dakle, pokradeš me, prebiješ me i onda sam ja loš čovek. Zašto sam loš čovek? Nikada nisam pretukao nekoga.
(Abdul trenutno boravi u Španiji)

Abdul (25), Jalalabad, Afghanistan
I am taking a bath at -10˚ in Belgrade, near the barracks. I spent the winter outside, in the sub-zero. I am allergic to smoke, and since they lit fires in the barracks, I couldn’t stay inside. After taking a bath I had nowhere to rest, to keep warm, so I went to the store. I was shaking. I had no money, I found something cheap, but I had been walking around the store for so long that the storekeeper told me ‘You’ve been here too long. If you need something, buy it, if not – leave.’ I left and I didn’t know where to go, because I can’t be near a fire. People would ask me why I don’t sleep in the barracks, but for me the smoke allergy is worse than the cold.
Winter in Belgrade is one of the hardest experiences of my life, and I have been beaten at the borders several times, they even broke my arm. When we ate, we couldn’t hold the spoons, our hands were shaking from how cold it was. Those were terrible and difficult moments. I will never forget the winter and the cold of the barracks. That winter burned me. I’ve seen burns made by fire, but never before have I seen burns made by the snow and the cold. I saw that in Belgrade.
I went through Pakistan, Iran, Turkey, Bulgaria, they beat me, stole my things, my money, a smuggler once locked me in and didn’t let me out until my family sent him money so I could continue forward. In Bulgaria they robbed me at least three times, and beat me up. I begged for them not to hit me in the arm that was barely and badly healed from the beatings I got in Turkey – at the Bulgarian border, but then they hit me in that arm on purpose.
I don’t remember how many times they beat me. The Croatian police once broke my nose. I remember only two things – that I left Afghanistan on a Friday and that I arrived in Belgrade on Ramadan.
I left suddenly, without planning. I made two photographs of my family, as a memento, and I left for Kabul. Two friends saw me off. The Taliban already threatened me several times because I worked for the American army. I asked the US Embassy to move me there, they told me that it was a long process. When they killed my cousin, I called the Embassy again, they told me I had to wait. I would have waited, but the Taliban doesn’t wait. My mother told me that I had to leave. I left. I gave my friends my phone number in Kabul.
I am in contact with my parents and friends, but i also help refugees. I make photographs and I post them on social networks so people can see how we live. And then someone helps us. When I talk to my mother she tells me that she is happy I am not there and that the Taliban has kidnapped my cousin in the meantime and killed another cousin’s father. She is happy, but she doesn’t know what is going on here. They didn’t kill me, but they beat me and humiliated me so many times.
The whole time I wondered why they were doing this to us. The Taliban in Afghanistan often call us bad people, and they have some excuse, but here they beat us just the same, they take our phones and make selfies with them and they also call us bad people. So you steal from me, you beat me up and then I am the bad man. Why am I the bad man? I have never beaten anyone up.
(Abdul currently resides in Spain) 

عبدل (25 سال)، جلال آباد، افغانستان
من در دمای ۱۰- درجه سانتیگراد در بلگراد، در نزدیکی انبارگاه ها، حمام می کردم. من زمستان را دربیرون گذراندم، در” دمای زیر صفر. من به دود حساسیت دارم  و از آنجایی که درانبارگاه ها اتش روشن می کردند، من نمی توانستم درداخل بمانم. پس ازدوش گرفتن، هیچ جا برای استراحت یا برای گرم شدن نداشتم،  بنابراین به یک مغازه رفتم. از سرما می لرزیدم، هیچ پولی نداشتم، چیزی ارزان پیدا کردم، اما انقدر در مغازه گشتم و راه رفتم که فروشنده به من گفت: “شما خیلی وقت است که اینجا هستید. اگر چیزی نیاز دارید، بخرید، اگر نه – بروید.’ من رفتم و نمی دانستم که کجا بروم، چون نمی توانستم کنار آتش بمانم. مردم از من می پرسیدند چرا من در انبارگاه نمی خوابم، اما برای من آلرژی به دود از سرما بدتر بود
زمستان در بلگراد یکی از سخت ترین تجربیات زندگی من بود. من چندین بار در مرزها مورد ضرب و شتم قرار گرفتم، حتی بازوی مرا شکستند. هنگامی که غذا می خوردیم، نمی توانستیم قاشقها را نگه داریم، دستانمان از شدت سرما می لرزید.  لحظات وحشتناک و دشواری  بود. من هرگز زمستان و سرمای انبارگاه ها را فراموش نخواهم کرد. آن زمستان من را سوزاند. من سوختگی های ناشی از آتش را قبلا دیده بودم ، اما سوختگی ناشی از برف و سرما را ندیده بودم. اما در بلگراد دیدم
من از پاکستان، ایران، ترکیه، بلغارستان عبور کردم، مرا کتک زدند، وسایل و  پول هایم را دزدیدند، یک قاچاقچی در را بر روی من قفل کرد و اجازه ی خروج به من نداد  تا زمانی که خانواده ام برایش پول بفرستند ، تا اینکه بتوانم به راه خود ادامه بدهم. در بلغارستان من حداقل سه بار ربوده شده و مورد ضرب و شتم قرار گرفتم.  به انها التماس میکردم به بازوی اسیب دیده ام در اثر ضرب و شتم در مرز بین ترکیه- بلغارستان، که به سختی و با حالت بدی بهبود یافته بود ضربه نزنند، اما انها عمدا همان دستم را ضرب و شتم کردند
به یاد نمی آورم چند بار آنها مرا ضرب و شتم کردند. یک بار پلیس کرواسی بینی من را شکست. من فقط دو چیز را به یاد دارم – که در یک روز جمعه افغانستان را ترک کردم و در ماه رمضان به بلگراد رسیدم.
من ناگهان،  بدون برنامه ریزی ترک کردم. من دو عکس از خانوادە ام گرفتم به عنوان یادگاری و کابل را ترک کردم. دو نفر از دوستان مرا دیدند. طالبان چند بار مرا تهدید کرده بود؛ زیرا برای ارتش آمریکا کار می کردم. من از سفارت آمریکا خواستم که مرا به امریکا ببرند، اما آنها به من گفتند که یک روند طولانی است. وقتی پسر عموی من کشته شد، من دوباره با سفارت تماس گرفتم، آنها به من گفتند که مجبورم صبر کنم. من میتوانستم منتظر  بمانم ، اما طالبان نمی توانست. مادرم به من گفت که مجبورم ترک کنم و من ترک کردم. من به دوستانم شماره تلفنم در کابل را دادم
من با والدین و دوستانم در تماس هستم، اما به پناهندگان هم کمک می کنم. من عکاسی می کنم و آنها را در شبکه های اجتماعی پست می کنم تا مردم ببینند ما چگونه زندگی می کنیم تا کسی به ما کمک کند. وقتی با مادرم صحبت می کنم، به من می گوید که خوشحال است که من آنجا نیستم در. حالیکه طالبان پسر عموی من را ربوده بود و عمویم را کشته بود. او خوشحال است، اما نمی داند که در اینجا چه خبر است. آنها من را نکشته اند اما مرا بارها و بارها ضرب و شتم  و تحقیر کردنده اند.
تمام وقت من متعجب بودم که چرا این کار را با  ما انجام می دهند. طالبان در افغانستان اغلب ما را” افراد بد ”می نامند و  بهانه ای دارند، اما اینجا هم مثل طالبان ما را کتک کاری می کنند، گوشی های ما را می گیرند و با انها از خودشان عکس می گیرند و همچنین ما را ” افراد بد” می نامند.  از من سرقت می کنید، من را ضرب و شتم می کنید و و هنوز من         ”مرد بد” هستم!؟ چرا من مرد بد هستم؟ من هرگز کسی را کتک نزده ام!.