Milad

Milad (14), Mazaršarif, Avganistan
Imao sam ideju da kad stignem do odredišta, da objavim ceo put koji sam prošao i pokažem porodici i prijateljima „Ovako sam uspeo da dođem u Francusku“. Do tada im ne govorim u kakvim uslovima živimo rođak i ja. Putujemo 10 meseci zajedno. On ima 12 godina.
Međutim, izgubio sam telefon prošle nedelje. Neke fotografije sam sačuvao na Fejsbuku. Mobilni telefon je moj najbolji prijatelj. Gde god smo, pomaže nam da potrošimo vreme, da budemo u kontaktu sa svojima, čuva naše uspomene.
Fotografije koje sam napravio u mom gradu mi najviše nedostaju jer ne znam kad ću se ponovo vratiti u svoju zemlju i ne znam kad ću ga ponovo videti. Te fotografije su mi davale nadu. Imao sam uspomene.
Ovo je jedina fotografija iz mog grada. Ako me neko pita kako moj grad izgleda, odakle sam, mogu da mu pokažem makar ovu fotografiju.
(Milad trenutno živi u Srbiji)

Milad (14), Mazar-i-Sharif, Afghanistan
I had an idea that when I reach my destination I will make the journey that I took public and that I would show my family and friends “This is how I managed to come to France”. Until then I would not tell them about the conditions that my cousin and I are living in. We have been traveling for 10 months. He is 12 years old.
However, I lost my phone last week. Some photographs I saved on Facebook. My mobile phone is my best friend. Wherever we are, it helps us pass the time, stay in touch with our families, keep our memories.
The photos I made in my hometown are the ones I miss the most, because I don’t know when I will come back to my country and I don’t know when I will see my hometown again. Those photos gave me hope. I had memories.
This is the only photo from my hometown. If someone asks me what my hometown looks like, where I am from, I can at least show them this photo.
(Milad currently lives in Serbia)

میلاد (14)، مزار شریف، افغانستان
“من یک ایده داشتم که وقتی به مقصد رسیدم ، سفری را که داشته ام  عمومی می سازم وان را به خانواده و دوستانم  نشان می دهم”  همین شد که من توانستم به فرانسه بروم “. تا آن زمان من نمی خواهم به آنها درباره شرایطی که پسر عموی من و من در آن زندگی می کنیم صحبت کنم. ما 10 ماه سفر در. سفر هستیم. او 12
سال سن دارد
هرچند، هفته گذشته تلفنم را از دست دادم. ولی برخی از عکس های من در فیس بوک ذخیره هستند. تلفن همراه من بهترین دوست من است. در هر کجا که هستیم، به ما کمک می کند که  زمان بگذرد، با خانواده هایمان ارتباط برقرارمیکنیم، خاطراتمان را حفظ کنیم
عکس هایی که من در زادگاهم گرفتم آنهایی هستند که بیشتر ازهمه دلتنگشان هستم ، زیرا نمی دانم چه وقت به کشورم برمیگردم ، نمی دانم ایا  دوباره شهرم را می بینم یا نه. این عکس ها به من امید می دادند. من با انها خاطرات داشتم
این تنها عکس از زادگاه من است. اگر کسی به من بگوید که شهر من چگونه است، من می توانم حداقل این عکس را به آنها نشان دهم. ”
(میلاد در حال حاضر در صربستان زندگی می کند)

.