Izad

Izad (25), Kunar, Avganistan
Krenuli smo iz Hrvatske ka Sloveniji i zastali u šumi. Hodali smo već dan i po i stali smo baš tu da se odmorimo i da sačekamo mrak, jer smo uglavnom pešačili tokom noći. Počeo je pljusak. Bili smo skroz mokri. Putovao sam sa još tri druga, jedan od njih je imao 15 godina. Bilo je hladno i vlažno, nismo mogli da zapalimo vatru da se ugrejemo. Oni su bili premoreni i zaspali su nakon što je pljusak stao.
Odlučio sam da ih fotografišem iz nekoliko razloga: da nikada ne zaboravim kroz šta sam prošao, da pokažem ljudima u Avganistanu koji su spremni da krenu ka Evropi kako taj put izgleda jer većina njih ne zna kroz šta će sve proći i da pokažem ljudima u Evropi da znaju kako dolazimo. Iz istih razloga sam na putu otvorio i Fejsbuk stranicu “I’m not a beggar, I’m a refugee / Nisam prosjak, izbeglica sam”, gde sam povremeno stavljao fotografije s puta i pisao o ljudima koje sam sretao.
Danas, kada pogledam dečaka od 15 godina na ovoj fotografiji, to mi daje snagu i moć da izdržim i da dođem do svog cilja.
(Izad je trenutno u Francuskoj)

Izad (25), Kunar, Afghanistan
We started from Croatia to Slovenia and stopped in a forest. We had been walking for a day and a half and stopped there to rest and wait for the sun to set, because we mostly walked at night. A heavy rain started to fall. We were totally wet. I travelled with another three friends, one of them was 15 years old. It was cold and wet and we couldn’t light a fire to warm up. They were tired and fell asleep when the rain stopped.
I decided to take a photo of them for several reasons: to never forget what I’ve been through, to show the people in Afghanistan who are ready to leave for Europe what that road looks like, because most of them don’t know what they will go through, and to show the people of Europe the way that we are coming.
I opened a Facebook page called “I’m not a beggar, I’m a refugee” for the same reason, where I occasionally posted photos from the road and wrote about the people I met.
Today, when I look at the fifteen-year-old boy on this photo, it gives me the strength and the power to hold on and reach my goal.
(Izad is currently in France)

ایزد (25 سال)، کنر، افغانستان
“ما از کرواسی به سوی اسلوونی شروع  به سفر کردیم و در یک جنگل متوقف شدیم. ما برای یک و نیم روز پیاده می رفتیم و انجا توقف کردیم تا استراحت کنیم و صبر کنیم تا آفتاب غروب کند، چون بیشتر در شبها راه می رفتیم. باران سنگینی می بارید . ما کاملا خیس  بودیم. من با سه نفر دیگر همسفر بودم، یکی از آنها 15 ساله بود. خیلی سرد و خیس بود و ما نمی توانستیم آتش را برای گرم کردن خود روشن کنیم. وقتی باران متوقف شد، آنها خسته بودند و خوابیدند
من تصمیم گرفتم که چندین عکس از آنها بگیرم به چند دلیل:  برای اینکه هرگز فراموش نکنم آنچه که به ما گذشت و برای نشان دادن به افرادی که در افغانستان آماده سفر برای اروپا هستند ، که این مسیر چگونه است، چون که اکثر آنها نمی دانند چه به انها خواهد گذشت و همچنین به مردم اروپا راهی را که ما می اییم نشان دهم
من یک صفحه فیس بوک به نام “من یک گدا نیستم، من یک پناهنده هستم” را برای همین دلیل باز کردم
جایی که من گاهی اوقات عکس هایی را از مسیر راه در ان پست می کنم  و در مورد افرادی که ملاقات کرده ام می نویسم
امروز، وقتی به عکس بچه پانزده ساله نگاه می کنم،  به من استقامت و قدرت میدهد وهمچنین  نیرویی برای حفظ کردن  و رسیدن به هدفم به من می دهد
(ایزاد در حال حاضر در فرانسه است)

موږ له کروشیا څخه منزل کول پیل وکړاو سلووینیا په  ځنګل کی  یې ودرول. موږ یوه نیم ورځې منزل وکر. د آرام کولو لپاره یې ودرول اوآرام وکر ترلمرپریواته پوری ځکه چه کی موږ معمولا شپه له خوا منزل کاوه. یو سخت باران پیل شو. موږ په بشپړتوګه لوند شو. ما د نورو دریو ملګرو سره وم کم یوی چه پنځه لس کلن وه. دیر سړه او لوند وه او موږ نشو کولی اور بل وکرو.
دوی ستړی وو او ویده وشول کله چې باران ودریدل.
ما پریکړه وکړه چې څو عکسونه واخلم د څو وجهو لپاره : هیڅکله ما نه هېر نشی چې ما څه تیر کرل، او هغو خلکوته وښایم داڅنګه لاردی  کم چه اروپا راتلل لپاره چمتوالی لری  ځکه چې ډیری یې نه پوهیږي به دی لاره کی څه ور باندی راځی.
ما دا فیسبوک پاڼه پرانیستلی یم چې نومیږی
“ زه یوسوالګرنه یم، زه یو کډوال یم”
https://www.facebook.com/Im-not-Abeggar-Im-Afghanistan-44448459332314 /)
چیرته چې ما ځینې د هغو خلکو چه ما سره په لاره کی  و پوست کرم.نن ورځ، کله چې زه په دې تصویرکی هغه  پنځلس کلن هلک ته ګورم نو دا ځواک  اوطاقتما ته راکوي چې حوصله وکرم  ترڅوچه خپل هدف ته ورسیږم ”
عزت اوس مهال په فرانسه کې دی