Hasan

Hasan, 22, Lahor, Pakistan
Kad sam napuštao Pakistan, poslednji dan je moj prijatelj napravio naš selfi. To mi je najbolji prijatelj s kojim sam sve delio. Živeli smo skupa na fakultetu. Kad smo se rastali, i kad sam se nakon nekog vremena ponovo zakačio na internet video sam da je stavio tu fotografiju kao cover foto na Fejsbuk, pa sam je stavio i ja. Zbog uspomena. Onda smo morali da je promenimo zbog problema. Povremeno kad pričamo, setimo se te fotografije i poslednjeg dana.
Ja volim da pravim selfije i kad god upoznam nekoga, napravim selfi.  Volim elektroniku, mobilne telefone… Mnogo su mi pomagali na ovom putu. Kad treba da idem negde proverim gde staje i koji autobus, ne moram da uzimam taksi; pogledam kakvo je vreme danas, vesti ujutru i uveče….
Promenio sam pet mobilnih telefona otkad sam u Srbiji, neke su mi ukrali, a neke razbili. Kod kuće sam imao dva telefona, jedan za fotografisanje, jer volim da pravim fotografije. Imao sam fotografije s puta i u vezi nekih jako važnih momenata u mom životu, i mnoge sam izgubio. Pokušavam da ih sačuvam na gmail-u, ali često ne uspevam zbog interneta.
Teško mi je ovde. Kod kuće smo preko nedelje učili, onda za vikend izlazili i birali mesta gde ćemo, imali smo plan. Ovde nema plana, nema ničeg. Ne znamo šta se dešava. Nikoga ne zanima da li smo dobro obrazovani i kakve veštine posedujemo. Znam mnogo, ali niko ne pita. Ja sam samo izbeglica. Kad me ljudi pogledaju – vide samo izbeglicu.
Kad ja pogledam sebe, kad pogledaš moje prethodne fotografije, videćeš da nisam isti. Potpuno sam se promenio. Izgubio sam zdravlje, novac, telefone, uspomene… Najteža mi je samoća. Sam sam ovde. Kad sam imao problema u Pakistanu, delio bih to sa prijateljima i tako dobijao hrabost i samopouzdanje da se s njima suočim. Ovde je samo samoća. Kad imaš prijatelje, oni ti menjaju svet. Ovde se sa svim problemima suočavam sam. Snažan sam i mogu da podnesem ovaj teret, ali je ponekad preteško. Onda nazovem prijatelja i on me smiri, kaže mi da će sve biti u redu. Vrati mi samopouzdanje.
(Hasan je trenutno u Srbiji)

Hasan, 22, Lahore, Pakistan
When I was leaving Pakistan, on the last day my friend took our selfie. He was my best friend, I shared everything with him. We lived together during our studies. After we parted, when I went online after some time, I saw that he had made that photo his cover photo on Facebook, so I did too. For the memories. Then we had to change it because of some problems. We talk sometimes, we remember that photograph and that last day.
I like making selfies and whenever I meet someone I make a selfie with them. I love electronics, mobile phones… They helped me a lot on this journey. Whenever I have to go somewhere I check where each bus stops, I don’t have to take a taxi, I can check the weather for today, the morning and evening news…
I changed five mobile phones since coming to Serbia, some had been stolen from me, some had been broken. I had two phones at home, one for taking photographs, because I love taking photographs. I had photos taken during travels and during some very important moments in my life, and I lost many of them. I am trying to save them all on Gmail, but I often can’t because of the internet.
It’s hard for me here. We used to study at home during the week, and then during the weekend we’d go out and choose places to go, we’d have a plan. Here there are no plans, there is nothing. We don’t know what’s going on. Nobody cares if we are well educated or if we have any skills. I know a lot, but nobody asks. I am only a refugee. When they see me – they only see a refugee.
When I see myself, when you look at my old photographs, you can see that I am not the same. I have changed completely. I lost my health, my money, my phones, my memories… The loneliness is the hardest. I am alone here. When I had problems in Pakistan, I would share them with friends and that would help me gain the strength and the self-confidence to deal with it. Here there is only loneliness. When you have friends, they change your world. Here you deal with your problems on your own. I am strong, and I can take this burden, but sometimes it’s too heavy. Then I call a friend and he calms me down, and tells me that everything will be alright. It brings back my self-confidence.
(Hasan is currently in Serbia)

حسن، 22 ساله، لاهور، پاکستان
“در اخرین روز که من پاکستان را ترک کردم، دوستم از ما یک عکس گرفت. او بهترین دوست من بود، همه چیز را با او به اشتراک می گذاشتم. ما در طول تحصیل با هم زندگی می کردیم. پس از گذشت مدتی که از انها جدا شدم،  به اینترنت وصل شدم ، متوجه شدم که او این عکس را روی فیس بوک گذاشته است،  من هم برای خاطرات همین کار را کردم. سپس ما مجبور شدیم آن را به دلیل برخی مشکلات تغییر دهیم. گاهی اوقات با هم صحبت می کنیم، آن عکس و آن روز را به یاد می آوریم.
من دوست دارم که عکس سلفی بگیرم و هر زمان که فردی را ملاقات کنم، با انها سلفی می گیرم. من عاشق الکترونیک، تلفن های همراه… هستم . آنها در این سفر به من کمک زیادی کردند. هر زمان که من باید به جایی بروم، با انها ایستگاه های اتوبوس را بررسی می کنم که مجبور نباشم تاکسی بگیرم، می توانم اب وهوای  امروز، اخبار صبح و عصر را بررسی کنم …
از زمان ورود به صربستان، پنج گوشی تلفن همراه را عوض کردم، بعضی از آنها را از من دزدیدند، بعضی از آنها  برخی شکستند. من دو تلفن همراه در خانه داشتم، یکی برای عکس گرفتن ، چون عاشق عکس گرفتن هستم. من از سفر خود          وبرخی لحظات مهم زندگی ام عکس گرفته بودم  و بسیاری از آنها را گم کردم . من سعی می کنم همه آنها را در
جی میل ذخیره کنم اما اغلب به خاطر اینترنت نمی توانم
اینجا برای من خیلی  سخت است، ما در. طول هفته ها درس می خواندیم  و در آخر هفته ها بیرون می رفتیم  و هر کجا را  را که می خواستیم انتخاب می کردیم، برنامه داشتیم. در اینجا هیچ برنامه ای وجود ندارد، هیچ چیز وجود ندارد. ما نمی دانیم چه اتفاقی می افتد هیچ کس اهمیت نمی دهد که  ما تحصیل کرده ایم یا مهارتی داریم. من خیلی زیاد می دانم، اما هیچ کس نمی پرسد. من فقط یک پناهنده هستم. وقتی آنها مرا می بینند – فقط یک پناهنده می بینند.
هنگامی که من خودم  را می بینم، هنگامی که به عکس های قدیمی نگاه می کنید می بینید که من یکسان نیستم. من کاملا تغییر کرده ام سلامتم را از دست دادم، پولم را، تلفن هایم، خاطراتم را… تنهایی سختترین است. من اینجا تنها هستم. هنگامی که در پاکستان مشکلی داشتم، آنها را با دوستانم به اشتراک می گذاشتم و این به من کمک می کرد تا قدرت و اعتماد به نفس را برای مقابله با آن ها  به دست بیاورم. در اینجا فقط تنهایی وجود دارد. هنگامی که شما دوستانی دارید، آنها دنیای شما را تغییر می دهند. در اینجا خودتان با مشکلات خود مقابله می کنید. من قوی هستم و می توانم این بار را به دوش بگیرم، اما گاهی اوقات خیلی سنگین است. ولی وقتی با دوستم تماس می گیرم او مرا آرام می کند و به من می گوید که همه چیز درست خواهد شد. این اعتماد به نفس مرا  برمیگرداند.. ”
( حسن در حال حاضر در صربستان است)